[END] THE CLOUD 9 เหนือปลายเมฆ ☆* [YAOI] สนพ.Hermit Books

ตอนที่ 7 : เหนือปลายเมฆ ☆ VI

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,679
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 376 ครั้ง
    14 ก.พ. 63

เหนือปลายเมฆ VI

หากจดจำเขาแล้วมันเจ็บ ต่อไปนี้คุณจดจำเพียงแค่ผมดีไหม

 

ปลายเมฆกำลังมองเด็กแครอทที่กำลังสวมรองเท้านักเรียนอยู่ตรงตีนบันไดโดยที่หน้าผากกว้างๆนั่นมีแผ่นเจลลดไข้แปะอยู่ วันนี้มันหวานต้องไปโรงเรียนทำอะไรก็ไม่รู้ของเจ้าตัว แต่เพราะมันหวานยังไม่หายดีคุณหมอจึงอาสาพาไปส่งที่โรงเรียนโดยจักรยานคันเดิมสีตุ่นๆที่คุณหมอแปลงร่างเป็นช่างซ่อมชั่วคราวในการหาเบาะหลังมาติดให้ เพื่อพวกเขาจะได้ไม่ต้องลำบากเดินเท้าไปโรงเรียนกัน

เจ็ดโมงเศษเด็กมอหกถึงได้ฤกษ์มาซ้อนจักรยานเสียที มือเล็กกำชายเสื้อคนตัวสูงไว้แทบทันทีแบบไม่ต้องเอ่ยสั่งอะไรทั้งสิ้น ไหนจะเสียงหัวเราะคิกคักที่ไม่รู้ไปอารมณ์ดีจากไหนมานั่นก็อีก

จักรยานปั่นไปตามทางเรื่อยๆพร้อมกับเสียงฮัมเพลงจากมันหวานตลอดทาง เด็กที่แสนจะนิสัยดีไม่ลืมที่จะยกมือไหว้คนที่ผ่านไปผ่านมาด้วยน้ำเสียงสดใสแม้ไข้จะยังไม่หายสนิท แต่หมอปลายเมฆก็ชินไปแล้วกับนิสัยแบบนี้ของคนที่เกาะเอวเขาอยู่ด้านหลัง

ใช้เวลาที่โรงเรียนนานไหม คนตัวสูงกว่าเอ่ยถาม ไม่ใช่อะไรหรอกเพราะเขาต้องรอกลับบ้านพร้อมกับมันหวาน เป็นไข้แบบนี้ไม่วางใจให้กลับบ้านคนเดียวเด็ดขาด

แป๊ปเดียวจ้าหมอปลายไม่ถึงสองชั่วโมงนะ มันหวานยิ้มแก้มอูมแม้คนที่อยู่ข้างหน้าจะไม่เห็นก็ตาม

เช้านี้มันหวานแสนสุขใจ อาหารเช้าก็อร่อยมากกว่าที่เคยเพราะคุณหมอใจดีพามันหวานไปโรงเรียนแถมยังแกะส้มให้กินเพิ่มวิตามินซีหลังมื้อเช้าอีกต่างหาก ปกติมันหวานก็ปั่นจักรยานไปเรียนคนเดียว เวลาไม่สบายก็ปั่นไปคนเดียว แต่พอมีหมอปลายอยู่มันหวานกลับไม่ต้องทำแบบเดิม

อย่าดื่มน้ำเย็นนะรู้ไหม

รู้จ้า

อย่าไปนั่งจ่อพัดลมด้วย

จ้าๆ ไม่นั่งจ้า มันหวานจะนั่งไกลๆเลยนะ

ถึงโรงเรียนแล้วก็สวมผ้าปิดจมูกที่ให้ไปเพื่อนจะได้ไม่ติดหวัด

จ้าๆ มันหวานจำได้ๆ

ก็เป็นแบบนี้ คุณหมอย้ำเรื่องเมื่อครู่มาตั้งหลายรอบแต่มันหวานไม่เบื่อที่จะฟังหรอกนะ เพราะมันหวานรู้ว่าหมอปลายกำลังเป็นห่วงกัน น่ะ น่าชื่นใจซะไม่มี

ใช้เวลาปั่นจักรยานมาไม่ถึงยี่สิบนาทีก็ถึงโรงเรียน ปลายเมฆจอดรถจักรยานก่อนจะให้เด็กแครอทข้างหลังลงอย่างปลอดภัย คนตัวสูงถึงเข็นรถไปล็อคกับรั้วก่อนจะเดินมาหาคนตัวเล็กที่ยิ้มแฉ่งรออยู่แล้ว

หมอปลายรอมันหวานตรงศาลาไม้ก็ได้จ่ะ มันหวานจะรีบออกมานะ ปากก็พูดไป ส่วนมือก็หยิบหน้ากากอนามัยมาสวมตามคำสั่งของคุณหมอ

อื้ม ไปเถอะรอได้ไม่ต้องห่วง คุณหมอยีผมลื่นมือนั้นเบาๆก่อนจะโบกมือตอบกลับเด็กแครอทที่เดินแยกออกไปอีกทาง

คนตัวสูงเดินตรงไปยังศาลาไม้ที่มันหวานได้ว่าไว้ แล้วเพราะว่าสายตาของเด็กนักเรียนคนอื่นที่มองมานั่นกำลังทำให้เขารู้สึกเกร็งแปลกๆจนต้องเร่งฝีเท้าแล้วหย่อนก้นนั่งลงที่แผ่นไม้ทันที

คุณหมอหยิบมือถือมาไถๆเล่นคร่าเวลาแม้จะไม่มีอะไรให้เล่นก็ตาม ปลายเมฆกดเข้าที่อัลบัมภาพก่อนที่ภาพกว่าร้อยรูปของตนและม่านฝนจะปรากฏขึ้นมา

มันเป็นช่วงเวลานี้อีกแล้ว

เวลาที่นึกถึงความหลังนั่นนะ

มองภาพเหล่านี้เมื่อไรก็มีแต่ความเสียใจและปะปนไปด้วยความคิดถึง แม้จะไม่สามารถนำคนในภาพกลับมาเคียงข้างได้อีกแล้ว ปลายเมฆเลื่อนนิ้วไปที่ไอค่อนถังขยะก่อนจะลบออกไป แต่ก็ทำใจลบทีเดียวไม่ไหวเขาจึงเลือกจะลบเพียงวันละไม่กี่ภาพ

มันอาจจะดูปอดแหกหรือภาษาวัยรุ่นที่เรียกว่าคนกาก แต่เพราะเขาและม่านฝนมีช่วงเวลาที่ดีต่อกันมายาวนานนับสิบปี การหักดิบกวาดล้างทุกความทรงจำมันคงจะดูโหดร้ายไปนิดนึงสำหรับคนที่ยังรักเช่นเขา

 

สองชั่วโมงผ่านไปแล้วแต่มันหวานกลับไม่มาเสียทีทั้งที่บอกว่าไปไม่นาน เขาเห็นนักเรียนคนอื่นเริ่มทยอยเดินออกจากรั้วโรงเรียนแต่ก็ปราศจากคนที่เขากำลังเฝ้ารอ และลางสังหรณ์บางอย่างมันบอกว่าเขาไม่ควรรออยู่เฉยๆแบบนี้

ปลายเมฆรีบเร่งฝีเท้าไปยังอาคารที่เขียนไว้ว่าของเด็กม.6 มันหวานยังไม่หายป่วยดีบางทีอาจจะเกิดไข้ขึ้นหรือเป็นลมอยู่ที่ไหนสักแห่ง

เขาเดินตามทางที่ปูด้วยไม้มาเรื่อยๆ และบนอาคารของเด็กม.6นี้ก็เหลือเด็กนักเรียนไม่ถึงสิบคนดีด้วยซ้ำ เขาไม่รู้ว่ามันหวานเรียนอยู่ห้องไหนเลยเดินตามหาทีละห้อง ตึกนี้มีเพียงสามชั้นคงไม่ยากหากจะเดินหา

ขอโทษนะคะ ผู้ปกครองนักเรียนคนไหนหรือเปล่าคะ?” 

เสียงละมุนของผู้หญิงคนหนึ่งเรียกไว้และปลายเมฆคิดว่าอาจจะเป็นคุณครู คนตัวสูงก้มหัวลงเพียงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามถึงคนที่ตามหา

ผมเป็นผู้ปกครองมันหวานน่ะครับ ผมรอเขานานแล้วแต่มันหวานไม่มาสักที เขาไม่สบายด้วยผมเกรงว่าจะเป็นอะไรไป คุณหมอเร่งตอบ

มันหวานลูกกำนันใช่ไหมคะ?”

ครับ

อ๋อ ห้องมันหวานอยู่ชั้นสองค่ะหกทับสี่ให้ดิฉันขึ้นไปด้วยไหมคะ” 

ไม่รบกวนดีกว่าครับ ขอบคุณมาก

ปลายเมฆส่งยิ้มให้เพียงนิดก่อนจะรีบสาวเท้าไปยังห้องเด็กแครอทตามข้อมูลที่ได้มา จากเดินเป็นวิ่งเพราะรู้ร้อนใจแปลกๆ ไม่ถึงสองนาทีคุณหมอก็หยุดยืนอยู่หน้าห้องหกทับสี่ แต่แปลกที่ประตูถูกปิดไว้ทั้งประตูหน้าและหลัง

ปลายเมฆตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปและสิ่งที่ปรากฏต่อสายตาทำให้เขาต้องกำมือแน่นอย่างฉับพลันอีกทั้งสองขาที่ก้าวเข้าไปในห้องหกทับสี่อย่างรวดเร็วจนตัวเองยังตกใจ

เพราะมันหวานอยู่ตรงนั้น ทรุดตัวนั่งลงอยู่ที่พื้นพร้อมกับผู้ชายอีกสองคน คนหนึ่งที่ง้างมือเตรียมจะทำร้ายมันหวานอย่างแน่นอน และอีกคนที่ถือกระเป๋าตังค์ของมันหวานเอาไว้ อีกทั้งเก้าอี้และโต๊ะบางตัวที่ล้มระเนระนาด

เห้ย! เข้ามาได้ไงวะ

ปล่อย น้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าครั้งไหนถูกเอ่ยออกไป

หมอปลายมันหวานกลัว ฮึก!” 

ปลายเมฆปัดมือที่ง้างค้างไว้กลางอากาศออกอย่างแรงก่อนจะคว้าคนตัวเล็กขึ้นมาและดันให้ไปอยู่ที่ด้านหลังของเขา ปลายเมฆพยายามข่มอารมณ์ไม่ให้ระเบิดกับเด็กอันธพาลตรงหน้า เขารู้ว่าโรงเรียนต้องมีคนประเภทนี้ที่จะรีดไถเงินคนอื่นแต่ที่ปลายเมฆไม่เข้าใจคือทำไมมันต้องเกิดกับเด็กอย่างมันหวาน

 

ส่งของในมือคุณมาให้ผม แล้วรีบไสหัวไปครับ มือหนายื่นไปข้างหน้า ปลายเมฆรู้สึกถึงความแนบชิดจากคนที่อยู่ข้างหลัง สองมือเล็กๆนั่นกำลังกำเสื้อเขาแน่นและส่งเสียงสะอื้นออกมา

ซึ่งน้ำตาของมันหวานเปรียบเสมือนน้ำมันที่ทำให้ความโกรธของเขาลุกโชนขึ้นมา

ปลายเมฆกำลังโกรธตัวเอง เพราะถ้าหากเขาช้ากว่านี้มันหวานอาจจะโดนทำร้ายไปแล้ว

เสือกไรด้วยวะ จะเป็นฮีโร่ว่างั้น? เด็กอ้วนอีกคนเท้าเอวพลางชี้หน้าคนเป็นหมออย่างไม่เกรงกลัว

ปลายเมฆกระตุกยิ้ม สำหรับเขาเด็กสองคนตรงหน้าก็เหมือนไส้เดือนโง่ๆเท่านั้น

ผมเสือกได้มากกว่าที่คุณคิด เสือกแม้กระทั่งแจ้งความจับคุณข้อหาลักทรัพย์และเจตนาทำร้ายร่างกายได้เลยล่ะ

สายตาแสนเฉือดเฉือนนั้นกวาดมองเด็กนิสัยเสียตรงหน้า เขาเห็นสีหน้าเลิกลั่กนั้นเต็มสองตา

ก็เก่งแต่แค่รังแกคนอ่อนแอกว่านั่นแหละ

 “จะลองดูก็ได้นะครับ ปลายเมฆท้าทาย เขาล้วงกระเป๋ากางเกงก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา แต่ยังไม่ทันที่จะกดโทรออกหาตำรวจเด็กนักเลงทั้งสองก็รีบทิ้งข้าวของของมันหวานลงที่พื้นและรีบวิ่งออกไปทันที

คุณหมอตัวสูงหัวเราะในลำคอ ที่แท้ก็พวกเด็กดีแต่ปาก

เจ็บตรงไหนไหม ทันทีที่เด็กสองคนนั้นหายลับไปจากกรอบสายตา เขาจึงรีบสำรวจคนตัวเล็กกว่าทันที ใบหน้าหวานนั้นเต็มไปด้วยหยดน้ำตาจนคุณหมอต้องรวบตัวเด็กน้อยเข้ามาในอ้อมกอด

หมอปลาย.. มันหวานกำชายเสื้อด้านหลังของคนตัวโตกว่าแน่น แนบใบหน้าไว้ที่อกแกร่งและปลดปล่อยความกลัวออกมากับสิ่งที่ไม่เคยเจอมาก่อน

มันหวานไม่เคยได้คาดคิดว่าที่โรงเรียนของเขาจะมีคนนิสัยแบบนั้นอาศัยร่วมอยู่ด้วย

มันเคยทำแบบนี้กับเธอมาก่อนหรือเปล่า

ไม่จ่ะ ไม่.. มันหวานเงยหน้ามองคุณหมอก่อนจะเล่าเรื่องออกมา พวกนั้นน่ะมันหวานไม่คุ้นหน้าเลยด้วยซ้ำ อาจจะเป็นเด็กของสักห้องที่ไม่ค่อยชอบมาเรียน

“...”

คือว่ามันหวานอยู่ในห้องคนสุดท้ายเพราะมัวแต่ปิดหน้าต่าง แล้วพอพวกนั้นเห็นมันหวานอยู่คนเดียวเลยเข้ามา ปิดประตูแล้วพยายามจะเอาเงินมันหวานไป

ปลายเมฆรับฟัง สองคิ้วเขาขมวดกันมุ่น

เขาเตะโต๊ะ เตะเก้าอี้ขู่มันหวาน พอมันหวานจะวิ่งหนีเขาก็ผลักมันหวาน

...

แย่งกระเป๋าจะเอาเงินให้ได้ แต่มันหวานไม่ยอมเขาเลยจะต่อยมันหวาน.. มันหวานแค่ให้เงินเขาไม่ได้

ทั้งที่เป็นเด็กที่น่ารักขนาดนี้ ทำไมต้องมาเจอเรื่องแย่ๆแบบนี้ด้วย

เพราะเงินนั่นมันหวานจะใช้ซื้อของให้หมอปลาย

ซื้อของให้ฉัน?” ปลายเมฆทวนคำก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าออกจากกระเป๋าเสื้อ บรรจงเช็ดน้ำตารวมถึงน้ำมูกออกจากใบหน้าของเด็กน้อยที่กำลังสะอื้นจนตัวสั่น

หมอปลายจะไปแล้ว มันหวานอยากซื้อของให้

ไม่จำเป็นเลยมันหวาน มันแลกไม่ได้เลยถ้าเธอจะเจ็บตัว

หมอปลายไม่ดุมันหวานนะ ไม่เอา คนตัวเล็กเบะปากส่ายหน้า กลัวผู้ชายร่างยักษ์สองคนนั้นก็มากพออยู่แล้วยังจะมาเจอหมอปลายดุอีก

มันหวานก็แค่อยากจะทำอะไรให้คนที่ตัวเองชอบบ้างก็เท่านั้น เพราะแบบนั้นแล้วเงินไม่มากที่อยู่ในกระเป๋าตังค์จึงสำคัญเหลือเกินสำหรับมันหวาน

ไม่ได้ดุ เขาเรียกเป็นห่วง ปลายเมฆถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะลูบผมเรียกขวัญคนเด็กกว่า "ทั้งป่วย ทั้งโดนไถเงินแล้วฉันจะกลับกรุงเทพฯด้วยใจเป็นสุขได้ไหมเนี่ย"

ก็ไม่กลับไงหมอปลาย พอเห็นโอกาสมันหวานจึงกอบโกย เพราะใจจริงก็ไม่ได้อยากให้อีกคนไปอยู่แล้ว

                จะโดนหาว่าเอาแต่ใจมันหวานก็ยอมหมดแล้วนาทีนี้

เราคุยกันแล้วมันหวาน ไม่ดื้อ

ปลายนิ้วชี้เคาะลงหน้าผากของเด็กน้อยที่ยังคงมีแผ่นเจลลดไข้อยู่ ปลายเมฆยีผมมันหวานเบาๆเมื่อรู้สึกว่าอีกคนขวัญกลับมาแล้ว คุณหมอจึงละตัวไปเก็บข้าวของที่ตกหล่นใส่กระเป๋าให้กับเด็กแครอทจนครบทุกชิ้นก่อนจะหยัดตัวลุกขึ้น

ขอบคุณนะจ๊ะหมอปลายที่มาช่วยมันหวาน

อืม

เหมือนฮีโร่เลย คนตัวเล็กยิ้มแม้จะมีคราบของน้ำตาอยู่ แต่ในวินาทีที่หมอปลายเปิดประตูเข้ามาเหมือนมันหวานได้เห็นเจ้าชายขี่ม้าขาวเลยล่ะ

จริงๆนะ

เพ้อเจ้อ ปลายเมฆเสหน้าไปทางอื่นเมื่อรู้สึกแปลกกับรอยยิ้มหวานๆนั้นอีกแล้ว คุณหมอกระแอ่มไอเบาๆก่อนจะยื่นมือไปหาเด็กตรงหน้า

จ๋า?” มันหวานเอียงคอสงสัย

จับมือฉัน เดินไปด้วยกัน

“...”

แล้วจะไม่มีใครกล้ามาทำร้ายเธอ

มันหวานก้มหน้าเขินกับคำพูดนั่น ไม่รู้ว่าคนตัวโตกว่ามีความหมายอื่นแฝงในประโยคนั้นไหม แต่สำหรับมันหวานคำพูดของหมอปลายเมฆทำให้ใจของเขาเกิดการเต้นผิดจังหวะอีกแล้ว

มันหวานส่งมือของตัวเองให้คนตัวโตกว่ากอบกุมก่อนจะเดินออกจากห้องไปพร้อมๆกัน มันหวานหวังว่าในสักวันจะได้มีโอกาสเดินจับมือคู่นี้ และเดินไปด้วยกันในความรู้สึกที่เท่ากันเสียที

 

 

นับถอยหลังอีกสองคืนเท่านั้นที่ปลายเมฆจะได้อยู่ที่แห่งนี้ สถานที่พักใจชั่วคราวที่ทำให้รู้สึกปลดปล่อยความหม่นหมองในใจออกมาได้ชั่วขณะหนึ่ง แต่คนเราก็ต้องตื่นมาเพื่อพบกับความจริงว่าในวันรุ่งขึ้นยังคงต้องโตกว่านี้ และปัญหามากมายรวมถึงความรู้สึกที่แหลกสลายต้องอาศัยเวลาทั้งนั้นในการแก้ไขให้มันดีขึ้น

ค่ำคืนนี้ท้องฟ้าโปร่งจนเห็นแสงดาว คุณหมอกำลังนั่งตรงใต้ถุนบ้านกับเด็กแครอทคนเดิม ในมือของมันหวานมีจานแอปเปิ้ลที่ปอกเปลือกออกเกลี้ยงส่วนในมือของคุณหมอมีเบียร์หนึ่งกระป๋อง ไม่กล้าดื่มมากกว่านี้เพราะกลัวคนตัวขาวข้างๆจะเดือดร้อนจากความไร้สติอีก

เสียงเพลงจากวิทยุของมันหวานดังขึ้นกลบความเงียบระหว่างเขาทั้งคู่ ปลายเมฆไม่เคยรู้สึกอึดอัดต่อมันหวานเลยสักครั้งต่อให้ไม่มีคำพูดสักคำต่อกันก็ตาม

ตอนนี้เขาวางมันหวานไว้อยู่ในจุดที่ทำให้สบายใจ หากหมดพลังก็หันมามองหน้าเด็กใจดีคนนี้ มองรอยยิ้มที่มักมีเสมอเพื่อเพิ่มพลังให้แก่กัน นึกไม่ออกเลยว่าหากกลับกรุงเทพฯไปเขาจะคิดถึงรอยยิ้มนี้มากแค่ไหน

เรื่องที่จะคุยกับกำนันก็ยังไม่มีโอกาสเพราะกำนันหมู่บ้านนี้ดูยุ่งเสียจริง ถ้าหากไม่มีเขาอยู่ด้วยมันหวานก็ไม่ต่างจากอยู่คนเดียวในแต่ละวัน

หมอปลายอันนั้นเขาเรียกว่าดาวอะไรหรอจ๊ะ นิ้วเรียวเล็กชี้ไปยังท้องฟ้า หมอปลายเมฆมองขึ้นไปก่อนจะยิ้มบางออกมา

ฉันเป็นหมอไม่ใช่นักดาราศาสตร์นะ

จริงด้วย มันหวานนี่ซื่อบื้อจริงๆ ว่าจบคนตัวเล็กก็เคาะหัวตัวเองเบาๆจนเรียกเสียงหัวเราะจากคนข้างกาย "แต่มันหวานสงสัยว่าดาวที่อยู่บนฟ้ามีดาวอะไรบ้างมาจากไหน

ฉันรู้ไม่มากหรอก รู้แค่ว่าดาวที่เราเห็นด้วยตาเปล่าตอนนี้คือดาวที่อยู่ในทางช้างเผือก คุณหมอว่าพลางยกเบียร์ขึ้นมาจิบ

แล้วดาวดวงนั้นทำไมกระพริบได้ แต่ดวงตรงนู้นนนน กระพริบไม่ได้ล่ะจ๊ะหมอปลาย เจ้าเด็กแครอทกำลังกลายร่างเป็นเจ้าหนูจำไมอีกแล้วล่ะ

ดาวที่เห็นว่ากระพริบได้น่ะเป็นดาวที่มีแสงสว่างในตัวเองเรียกว่าดาวฤกษ์

อ๋อๆ มันหวานพอนึกออกแล้วว่าเคยเรียน

อืม ส่วนดาวที่ส่องสว่างแต่ไม่กระพริบเรียกว่าดาวเคราะห์

"แต่มันหวานชอบดาวเคราะห์มากกว่าดาวฤกษ์นะจ๊ะ

มันหวานยกมือขึ้นแตะปลายนิ้วลงที่ดวงดาวบนฟากฟ้าเสมือนว่าสามารถได้สัมผัสมันจริงๆ คนตัวเล็กทำมือเป็นวงกลมครอบดาวเคราะห์สีสว่างที่คงนิ่งไร้การกระพริบ คล้ายกับกำลังโอบกอดดวงดาว

ทำไมล่ะ คุณหมอถามพลางมองมือเล็กที่พยายามจะกำดาวเคราะห์ดวงนั้น

ถึงดาวเคราะห์จะไม่มีแสงสว่างในตัวเองแต่ก็ยังคงสามารถส่องแสงอยู่ได้

“...”

ดาวเคราะห์อาจจะไม่ได้วิ๊บวับเรียกสายตาให้คนมองเหมือนดาวฤกษ์ แต่ดาวเคราะห์ก็ทำให้ท้องฟ้าที่มืดมิดสวยได้เหมือนกัน

“…”

หมอปลายว่าไหมจ๊ะมันหวานละมือออกจากท้องฟ้าก่อนจะหันหน้ามามองคนข้างกายเพื่อรอคำตอบ แต่คุณฮีโร่กลับส่งยิ้มบางเบามาให้และจ้องมองท้องฟ้าแทนการให้คำตอบแก่กัน

แต่ก็ไม่เป็นอะไรหรอก

มันหวานเอื้อมแขนไปยังท้องฟ้าอีกครั้ง มือเล็กกำครอบดาวเคราะห์ดวงหนึ่งบนแผ่นฟ้า ก่อนจะหันกลับมาหาคนข้างกาย ขวามือใหญ่ที่อุ่นสัมผัสเสมอ ก่อนจะบรรจงวางดาวเคราะห์ทิพย์ดวงนั้นลงไป

ดาวเคราะห์ดวงนี้มันหวานให้หมอปลาย

ปลายเมฆเฝ้ามอง เขากำลังเฝ้ามองดาวเคราะห์ดวงนั้นที่ย้ายจากบนฟ้ามาอยู่ในมือของเขา

ไม่ว่าหมอปลายจะอยู่ที่ไหน ห่างจากมันหวานเท่าไร มันหวานอยากให้หมอปลายมองดาวเคราะห์ดวงนี้

                ดาวเคราะห์ดวงนี้ของมันหวาน ดวงที่เขาไม่ต้องปีนป่ายเพื่อไปคว้ามันมา

ให้มันหวานได้รู้สึกว่าเราไม่ได้ห่างกันเลย เรายังคงมองท้องฟ้าผืนเดียวกัน ยังคงเห็นดวงดาวที่ม่านเมฆเหมือนกัน

เป็นดาวเคราะห์จากเด็กแสนดีคนหนึ่ง เด็กแสนดีคนนั้นที่เป็นคนนำมันมาใส่มือของเขาเอง

มันหวานอาจจะไม่ได้ส่องแสงระยิบระยับเหมือนกับดาวดวงนั้น อาจจะไม่น่ามองจนหมอปลายต้องหยุดสายตา

ไม่หรอก ที่จริงแล้วมีหลายคราที่ปลายเมฆเผลอหยุดสายตา

แต่ถ้าหมอปลายมองมา จะเห็นว่ามันหวานยังอยู่ที่เดิม แม้จะมีเพียงแสงที่น้อยนิดก็ตาม

ปลายเมฆมองรอยยิ้มหวานของเด็กที่แสนดี มองดวงตากลมโตที่เหมือนขโมยดาวบนท้องฟ้าไปไว้ในแววตาของเจ้าตัว

ถึงมันหวานจะไม่ได้เป็นดาวที่สวยที่สุด

“...”

แต่มันหวานอยากเป็นดวงดาวของหมอปลายนะ

ปลายเมฆกำลังซึมซับคำพูดที่มีความหมายลึกซึ้งนั้น เขาไม่ได้ฟังประโยคหวานซึ้งและแฝงไปด้วยความรู้สึกจริงใจจากใครแบบนี้มาสักพักแล้ว แต่มันหวานกลับกำลังทำมัน

เอ่ยประโยคที่ทำให้หัวใจได้เริ่มใช้งานด้วยแววตาใสซื่อที่สุกสกาวคู่นั้น

แต่ที่กรุงเทพฯเรามองไม่เห็นดวงดาวหรอกรู้ไหม ปลายเมฆเอ่ยอย่างเชื่องช้า

“...”

บนท้องฟ้าที่กรุงเทพฯถูกฉาบไปด้วยกลุ่มควันและตึกสูงจนบดบังแสงดาวพวกนี้

“...”

ถ้าเธออยากเป็นดวงดาวของฉัน มันอาจจะเป็นไปได้ยากมันหวาน

ถ้อยประโยคที่แสนระวังนั่น ปลายเมฆพยายามจะใหอีกฝ่ายเข้าใจมันด้วยตัวเอง

คุณหมอบีบมือเล็กนั้นเบาๆในขณะที่เขาทั้งคู่ยังคงมองตากัน ปลายเมฆสัมผัสได้อีกครั้งในความรู้สึกที่มันหวานส่งให้ และเขารู้ว่ามันมีแต่ความจริงใจในความใสซื่อแสนไร้เดียงสา

มีแต่ความจริงใจอัดแน่นอยู่ในหัวใจดวงเล็กดวงนั้น

แต่เขาหวาดกลัวว่าสิ่งที่มันหวานเห็น สิ่งที่เขาเห็น มันจะไม่ใช่สิ่งเดียวกันในแผ่นฟ้าผืนนั้น

หมอปลายหมายความว่ามันหวานไม่มีสิทธิ์เป็นดาวดวงนั้นของหมอปลายได้เลยหรอ ความหมายถูกไตร่ตรอง และน้ำเสียงหวานใสนั้นเริ่มสั่นเครือ

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรกันยามที่ได้คุยถึงความรู้สึกส่วนลึกให้คนตรงหน้าฟัง มันหวานจะกลายเป็นคนที่ควบคุมความรู้สึกตัวเองรวมถึงน้ำเสียงขึ้นมาไม่ได้ทันที

มันหวานจะสูญเสียการควบคุมตัวเองอย่างง่ายดาย

สูญเสียอย่างฉับพลัน

เปล่า ฟังให้จับก่อนเด็กแครอท ปลายนิ้วใหญ่จิ้มแก้มเด็กตรงหน้าที่กำลังคิดไปในทางที่แสนจะตัดพ้อ

และเพราะการควบคุมที่รวนเรนั่น ทำให้มันหวานต้องสลับความตัดพ้อเป็นรอยยิ้มเพียงแค่สัมผัสบางเบาตรงปลายแก้ม

ถ้าเธออยากเป็นดวงดาวของฉันเธอต้องเปล่งแสงมากกว่าดาวดวงไหน

มันหวานรับฟัง

...เขารับฟัง

ทำให้ฉันสังเกตเห็นเธอได้จนต้องหยุดมอง

มันหวานกำลังคิดตาม

...เขากำลังทบทวน

ทำให้ฉันรู้สึกอยากครอบครองดาวดวงนี้แต่เพียงผู้เดียว

ว่าเขาสามารถเป็นดาวดวงเดียวดวงนั้นของหมอปลายเมฆได้หรือไม่

และเขาต้องใช้เวลานานแค่ไหน

แล้วมันหวานจะได้เป็นดาวเพียงดวงเดียวในใจของหมอปลายไหม คำถามเป็นของคนที่อยากได้ความหวัง ลูกแก้วกลมใสทั้งสองข้างกำลังสะท้อนม่านแห่งความคาดหวังที่คนตรงหน้าอาจจะใจดีมอบให้

ถ้าเธอทำได้ เธอจะเป็นดวงดาวเพียงดวงเดียวในใจฉัน

ถ้ามันหวานทำได้อย่างนั้นหรือ?

ถ่วงน้ำหนักดวงดาวของเธอให้มันตรึงอยู่ที่ใจของฉัน อย่าปลิวหายไปอย่างง่ายดายเหมือนดาวดวงก่อน

ถ้ามันหวานทำได้จริงๆ

ต่อให้มีดาวอยู่บนท้องฟ้าเป็นล้าน ต่อให้โดนตึกสูงๆหรือควันอะไรนั่นบดบัง

หมอปลายเมฆก็ยังคงเห็นดวงดาวที่ชื่อว่ามันหวานใช่ไหม?

ถ้ามันหวานอยากเป็นดวงดาวของฉัน ..ฉันขอเวลาได้ไหม

ปลายเมฆรู้แล้วว่าการใกล้ชิดเป็นบ่อเกิดแห่งการให้ความหวังได้อย่างไร เพราะตอนนี้เขาไม่ต่างอะไรกับการหยิบยื่นความหวังให้แก่มันหวานแม้จะยังปลดปล่อยคนเก่าออกจากหัวใจไม่ได้เลยก็ตาม แต่เขาไม่อยากตัดความตั้งใจของเด็กคนหนึ่งทั้งที่ยังไม่ได้ปล่อยให้พยายามอย่างเต็มที่

แม่มักบอกเสมอว่าความรู้สึกเป็นเรื่องละเอียดอ่อนและเปราะบาง มันง่ายที่จะเกิดการตกหลุมรักแต่ยากที่จะตัดใจ ปลายเมฆเข้าใจในความหมายนั้นดี และสิ่งที่เขาและมันหวานกำลังเจอะเจอนั้นต่างกันสุดขั้ว

มันหวานกำลังตกหลุมรัก

ส่วนเขากำลังตัดใจ 

แต่แม่ก็ย้ำเตือนในหลายคราว่าเมื่อตัดใจได้แล้ววัฏจักรแห่งการตกหลุมรักจะหมุนเวียนมาใหม่ ไม่ผิดหากเราจะปล่อยให้ตัวเองลองที่จะตกหลุมรักอีกครั้ง แม่สอนว่าอย่ากลัวกับการเริ่มต้นใหม่ เพราะมันคงจะมีสักครั้งที่วงล้อแห่งการรักนั้นจะเป็นของเราอย่างสมบูรณ์แบบ

และปลายเมฆหวังว่าเมื่อเขาตัดใจได้อย่างไร้เยื่อใยจากใครคนเก่า เขาจะสามารถเริ่มการหมุนวงล้อแห่งการตกหลุมรักครั้งใหม่ได้อีกครั้งกับหัวใจดวงเดิมของตัวเองแต่เปลี่ยนเจ้าของใจ และหวังว่าใครคนนั้นอาจจะเป็นเด็กตรงหน้าที่มีแววตาแห่งความจริงใจ ปลายเมฆแค่หวังว่ามันหวานจะปัดเป่าความกลัวในการเริ่มต้นใหม่ออกไปจากใจของเขาได้และไม่ทำให้เขาต้องจมอยู่กับความเจ็บปวดอีก

ถ้าหากเขาเลือกจะหมุนวงล้อแห่งรักอีกครั้ง

ได้.. ได้เสมอหมอปลาย มันหวานจะรอนะ คนตัวเล็กยิ้ม น้ำเสียงที่เอ่ยไปนั้นบ่งบอกได้อย่างดีว่าความหวังในการได้ใจใครอีกคนมันอยู่เพียงแค่ความพยายามของเขา  

และมันหวานเก่งเสมอในเรื่องของการใช้ความพยายาม

ในระหว่างที่รอมันอาจจะเจ็บบ้าง ทุกข์บ้าง มันหวานจะไม่ท้อใช่ไหม เป็นปลายเมฆที่ถาม เพราะที่จริงแล้วเขาก็แค่กลัวว่าจะไม่มีใครรอได้กับระยะเวลาที่เขาใช้ทำใจ

อาจจะไม่มีใครอยากรอกับการทำอะไรบางอย่างที่ไม่มีอะไรแน่นอน

มันหวานอดทนได้ มันหวานรอเก่ง ขอแค่ปลายทางคือหมอปลาย มันหวานจะยอมทุกอย่าง

แต่บางทีก็อาจจะมีใครบางคนที่ยอมเสี่ยง

ขอแค่อย่างเดียว ขอแค่ลืมดาวดวงเก่าและมอบพื้นที่ในใจให้ดาวดวงนี้

ใครบางคนที่เดิมพันด้วยหัวใจของตัวเอง

หวานขอแค่นั้นเองพี่ปลายเมฆ

หัวใจที่มันไม่เคยใช้รักใครมาก่อน




#มันหวานปลายเมฆ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 376 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,138 ความคิดเห็น

  1. #1088 +++DOUBLE B++++ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 00:19
    โอ้ยยย มันหวานหนูลูกกกกก ทำไมหนูดีแบบนี้นะะะะ หมอปลายถ้าไม่เอาขอได้ป่าววววว
    #1,088
    0
  2. #1071 loveseriesY (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 12:19
    น้องน่ารักมากกกก
    #1,071
    0
  3. #1032 Phakchira_Ice (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 22:01
    น้องงงงง
    #1,032
    0
  4. #969 รัก3ลี(เอสเจ) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 15:52
    ไม่ยกให้หมอได้ไหม อยากได้น้องหวานเองแล้วอะ
    #969
    0
  5. #944 pcy921 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 10:42
    เอ็นดู
    #944
    0
  6. #895 Miiwxx (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 22:08
    น้องน่ารักน่าเอ็นดู
    #895
    0
  7. #846 areenachesani (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 19:20
    แงงง น้องหวานของพี่สู้ๆ
    #846
    0
  8. #821 Jibangrin (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 17:17
    น้องลูกกกกก ยัยหนูสู้ๆนะ
    #821
    0
  9. #805 Kyunggi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 18:33
    น่ารักจังงง
    #805
    0
  10. #786 orangepie, (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 17:54
    มันหวานน่ารักมากเลย ละมุนมากยัยหนู ;-;
    #786
    0
  11. #719 PINKLAND (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:16
    อบอุ่น ละมุนมากเลย
    #719
    0
  12. #699 Momojin (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:57
    ละมุนอุ่นๆกับคำว่าเปล่งแสงจนหยุดมอง แม่จ๋าา นุอยากจีบหมอออให้มันหวานน
    #699
    0
  13. #673 15magnitude (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:04

    มันหวานสู้ๆ เป็นเด็กที่อ่อนโยนมากเลยน้า

    #673
    0
  14. #647 withfluffyp (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 19:45
    กอดๆนะมันหวาน
    #647
    0
  15. #603 ppvs_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 18:19
    มันหวานสู้ๆน้า
    #603
    0
  16. #440 JongjitSriyan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 10:04
    ในความเศร้า มีความอ่อนโยนซ้อนอยู่
    #440
    0
  17. #332 Miki_milky (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 22:54
    น้องมันหวานต้องรอคอยหมอปลายอีกนานแค่ไหนนะ
    #332
    0
  18. #103 baby_hb (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 00:22

    โอ้ยยย นึกมันหวานเปนน้องแบคตลอดเลย
    #103
    0
  19. #66 oshbbh (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 23:30
    น้องหวานกับพี่ปลายเมฆ แงงงง ชอบที่เรียกแบบนี้จัง
    #66
    0
  20. #39 chimpleesky (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 00:06
    เรียกพี่ปลายเมฆแล้วมันกร้าวใจจริงๆเลยค่ะ สู้ๆนะลูก ถึงจะมีอุปสรรคเยอะแค่ไหน แต่ถ้าหนูพยายามหนูจะต้องได้อยู่เคียงข้างพี่เค้าแน่นอน ; - ;
    #39
    0
  21. #36 Sho_shi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 21:42

    หมอต้องกลับกรุงเทพแล้ว ฮือออ

    #36
    0
  22. #35 Sebaek9404 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 10:29

    ยิ่งอ่ายิ่งชอบไรท์เขียนดีมากค่ะรออนะคะสู้ๆ

    #35
    0
  23. #34 Hxnnbaxkk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 21:54
    ขอให้มันหวานจบม.6 ติดมหาลัยที่กรุงเทพ ไปอยู่กับหมอปลายยแงงงงง
    #34
    0
  24. #33 Sebaek9404 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 08:28

    แงหมอปลายไม่กลับได้ไหม

    #33
    0
  25. #32 chimpleesky (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 04:25
    หใอจะกลับทั้งๆที่น้องโดนรังแกแบบนี้หนอคะ ไม่รู้ว่าถ้าหมอกลับแล้วน้องจะโดนอีกรึเปล่าอะแงงงง ความจริงเป็นแค่ข้ออ้างค่ะ เราอยากให้หมออยู่กับน้องนานๆเท่านั้นเอง ; - ;
    #32
    0