[END] THE CLOUD 9 เหนือปลายเมฆ ☆* [YAOI] สนพ.Hermit Books

ตอนที่ 5 : เหนือปลายเมฆ ☆ IV

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,475
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 449 ครั้ง
    14 ก.พ. 63

เหนือปลายเมฆ IV

หากคุณเลือกก้อนเมฆที่เป็นผม ผมไม่แน่ใจว่าคุณจะไม่พบเจอกับความเจ็บปวด

 

เกือบสองอาทิตย์แล้วที่ได้มาอยู่ที่นี่ จะว่าไปแล้วปลายเมฆก็เริ่มจะติดใจธรรมชาติจากที่แห่งนี้ อาหารหน้าตาธรรมดาแต่ก็อร่อยไม่แพ้ร้านอาหารหรูๆ หรือบางทีมันอาจจะเพราะว่ามันหวานฝีมือดีอย่างที่คุยจ้อไว้ก็ไม่รู้

ปลายเมฆเริ่มได้ทำความรู้จักกับชาวบ้านคนอื่นตามคำแนะนำของมันหวาน ทุกวันนี้เดินผ่านบ้านไหนก็ได้ของกินเล็กๆ น้อยๆ ติดมือกลับบ้านด้วยตลอด

มีเรื่องดีๆ อีกอย่างที่เกิดขึ้น นั่นคือปลายเมฆมักถูกมันหวานปลุกให้มาใส่บาตรด้วยกันทุกเช้า โดยที่มันหวานเป็นคนเตรียมของทุกอย่าง เด็กมอหกขยันน่าดู ตื่นตีห้าทั้งที่ไม่มีเรียนเพื่อมาเตรียมของใส่บาตรและเผื่อแผ่กันด้วย

เช้านี้ก็เช่นกัน

นิมนต์จ้าหลวงพ่อ

ปลายเมฆถอดรองเท้าออกก่อนจะคุกเข่าลงนั่งข้างๆ เด็กนิสัยดี ทั้งสองคนช่วยกันตักข้าวใส่บาตรตามด้วยกับข้าวสองอย่างและดอกไม้ ปลายเมฆยกมือพนมเพื่อรับพรในขณะเดียวกันมันหวานก็กำลังกรวดน้ำ มันหวานบอกว่าทำให้แม่ที่เสียไปนั่นแหละ หลังจากหลวงพ่อให้พรเรียบร้อยท่านก็เดินไปบ้านอื่นต่อ ปลายเมฆลุกขึ้นก่อนจะคว้าถาดที่ใส่ของเมื่อครู่มาถือไว้เองเพื่อนำไปเก็บ ส่วนมันหวานก็นำน้ำที่กรวดไปรดที่ใต้ต้นไม้

ลุงกำนันช่วงนี้ไม่ค่อยกลับบ้านเท่าไรนัก ถึงกลับก็ได้เห็นหน้าตากันเพียงไม่กี่นาที เห็นลุงแกบอกว่าต้องไปช่วยชาวบ้านเรื่องสร้างฝายอะไรสักอย่าง จึงกลายเป็นว่าปลายเมฆใช้เวลาอยู่บ้านส่วนใหญ่กับลูกกำนันแทน ซึ่งเขาก็รับปากว่าจะช่วยดูแลมันหวานให้

กิจวัตรประจำวันไม่มีอะไรมาก ตื่นนอนมาใส่บาตร กินข้าวเช้ากับเด็กหน้าขาว หากมันหวานไปเรียนปลายเมฆก็เดินถ่ายรูปเล่นรอบหมู่บ้าน แต่ถ้ามันหวานอยู่พวกเขาก็กินอาหารกลางวันด้วยกัน บางครั้งมันหวานก็ชวนไปทำสวนหลังบ้าน บางวันก็ชวนไปนั่งเล่นบ้านคนอื่น

ปลายเมฆว่าตัวเองกำลังหลงรักกับความเรียบง่ายของที่นี่ ตั้งแต่มาที่นี่ยังไม่พบเจอความวุ่นวายอะไรนอกจากเรื่องที่ยางรถแตก แล้วก็ต่อสู้กับความเจ็บอย่างหนักหน่วงยามฝนตกหนักเพียงเท่านั้น

มันหวานยังคงเป็นเด็กร่าเริงเหมือนอย่างเคย รอยยิ้มหวานๆ นั้นมีให้กันในทุกๆ วัน ไม่รู้ว่าเป็นเด็กที่มีพลังบวกมากมายขนาดนี้ได้ยังไง แต่ถือว่านั่นเป็นเรื่องที่ดีเพราะเหมือนปลายเมฆเองก็ได้รับพลังงานสดใสนั้นมาด้วย

เรื่องที่ได้คุยกันไปเมื่อวันนั้น ปลายเมฆไม่รู้ว่ามันหวานเก็บไปคิดยังไงต่อ ทำได้แต่รับฟังและไม่ได้เอ่ยห้ามหากมันหวานอยากจะลองตกหลุมรักกับใครสักคน ปลายเมฆถือว่าเตือนแล้วและคิดว่ามันหวานก็อายุสิบแปดแล้วน่าจะมีความคิดความอ่านและรู้จักรักษาความรู้สึกของตัวเอง

หากวันใดวันหนึ่งมันเกิดเรื่องผิดพลาดกับความรักนั้นขึ้นมา

หมอปลายมันหวานจะไปนาของป้าใจ หมอปลายไปกับมันหวานไหม” 

เสียงใสๆ นั้นเริ่มจะชินหูปลายเมฆไปเสียแล้ว มันหวานโผล่หน้ามาจากบานประตูห้องนอนที่ไม่ได้ปิด เขาเพียงพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกจากห้องไป

มันหวานพาออกมาจากบ้านไม่ไกลนัก ตรงหน้าเป็นทุ่งนาสีเขียวสดที่เต็มไปด้วยต้นข้าว ปลายเมฆเห็นมีหุ่นไล่กาอยู่สามสี่ตัวและเจ้าควายดำเมี่ยมตัวใหญ่อีกหนึ่ง เขามองเด็กตัวเล็กเดินไปคุยกับชาวบ้านก่อนมันหวานจะกวักมือเรียกให้เดินไปหา

จะทำอะไร

มันหวานจะสอนหมอปลายปลูกข้าวนะ

นิ้วเล็กนั่นชี้ไปยังต้นกล้าข้าวสีเขียวที่อยู่ในอ้อมแขนของตัวเอง ปลายเมฆพยักหน้าก่อนจะเดินตามเด็กตัวเล็กไป เพิ่งสังเกตว่ามันหวานเปลี่ยนมาใส่เป็นรองเท้าบูทกันน้ำเตรียมลุยเต็มที่

เอ้าหมอ ใส่ของลุงนี่ คุณลุงคนหนึ่งถอดบูทของตัวเองออกก่อนจะยื่นให้ ลุงแกคงทำส่วนของตัวเองเสร็จแล้วถึงสละรองเท้าให้กัน ปลายเมฆยกมือไหว้ขอบคุณก่อนจะสวมรองเท้าลงไป มันเดินลำบากนิดหน่อยตอนที่ย่ำลงไปในโคลน แต่มันหวานดูจะเดินคล่องปรื๋อ มันหวานพาคุณหมอเดินมาที่โล่งๆ ก่อนจะอธิบายวิธีปักต้นกล้าให้ฟัง

หมอปลายต้องพลิกข้อมือแบบนี้นะแล้วปักมันลงไปต้องกะดีๆด้วยนะจ๊ะ

มันหวานทำให้ดูหลายต้นและแต่ละต้นก็ปักจมโคลนแบบไม่ขึ้นลอยน้ำเลยสักต้น ปลายเมฆเริ่มทำบ้างอย่างเก้ๆกังๆ คิดว่าปักลงไปแน่นแล้วแต่มันก็ยังคงลอยขึ้นมาอีก มันหวานหัวเราะเสียงใสก่อนจะตามปักต้นกล้าส่วนของตัวเองตามหลังกัน ปลายเมฆใช้เวลาไปหลายนาทีกว่าจะปักได้เหมือนคนอื่นๆ จะว่าไปก็เพลินเหมือนกัน แต่การที่ต้องก้มแบบนี้หลายนาทีก็เริ่มทำเอาปวดหลังบวกกับแดดร้อนๆ ด้วยแล้วอาจจะทำให้คนที่ไม่แข็งแรงมึนได้เลยทีเดียว

พอได้ลองทำดูแบบนี้แล้วก็เริ่มรู้สึกเห็นใจชาวนา ต่อไปนี้เขาจะกินข้าวทุกเม็ดอย่างมีคุณค่าที่สุดเลย เพราะกว่าจะได้ข้าวแต่ละเม็ดไม่ได้ง่ายเลยจริงๆ

หมอปลายเก่งมาก!

มันหวานชูนิ้วโป้งมือสองข้างให้ รอยยิ้มหวานนั้นระบายเต็มใบหน้ามันสะท้อนกับแสงอาทิตย์และกระแทกตาเขาเต็มๆ ชายหนุ่มเพียงพยักหน้ารับกับคำชมของอีกฝ่ายก่อนจะเดินขยับเข้าไปใกล้เด็กตรงหน้าที่หน้าตามอมแมม ไม่รู้ว่าปักต้นข้าวไปถึงไหนแก้มถึงได้เลอะโคลนแบบนี้

หน้าเลอะ อยู่นิ่งๆ

คุณหมอเช็ดมือที่เปื้อนลงกับเสื้อของตัวเองก่อนจะใช้มือที่สะอาดแล้วเช็ดคราบโคลนบนแก้มใสของอีกคนเบาๆ 

ดวงตากลมใสนั้นหลุกหลิกไปมาเหมือนหาจุดโฟกัสไม่ถูกและนั่นทำเอาคนโตกว่าเอ็นดูจนต้องบีบแก้มของเด็กหน้าแดงแก้ความมันเขี้ยวที่คันยุบยิบในใจ

งึยยย บีบแก้มมันหวานได้ไงงง” 

เด็กตัวเตี้ยงอแง แต่ถึงอย่างนั้นปลายเมฆก็เห็นว่ารอยยิ้มมันหวานไม่ได้หายไปไหน คนตัวสูงยักไหล่เหมือนไม่สนใจก่อนจะเดินนำขึ้นมาจากแปลงนา เขาทั้งคู่ล้างตัวกันนิดหน่อยก่อนจะเดินกลับบ้านเพราะได้เวลาอาหารกลางวันพอดี

พักหลังมานี้ปลายเมฆแทบจะนับชั่วโมงรอมื้ออาหารจากฝีมือมันหวานเลยทีเดียว

แต่มื้อเที่ยงวันนี้ไม่ใช่ฝีมือของมันหวานยกเว้นไข่เจียว ปลายเมฆกำลังนั่งรอมันหวานแกะถุงส้มตำอยู่ตรงใต้ถุนบ้าน เด็กน้อยบอกว่าอยากกินส้มตำเลยปั่นจักรยานไปซื้อตรงตลาดใกล้ๆ แทนที่จะทำกินเองเพราะมันหวานติดอาการขี้เกียจสับมะละกอ

สีของมันดูจัดจ้านจนคนไม่กินเผ็ดต้องร้องซี๊ดในใจและประเมินจากสายตานี่คงห้าเม็ดเป็นอย่างต่ำ..

เขากินเผ็ดไม่เก่งนัก แต่ก็รู้สึกเขินที่จะบอก

เจ้านี้อร่อยมากๆ มันหวานนะซดยันน้ำปลาร้าเลย

เจ้าตัวอวดอวยความอร่อยใหญ่ แถมยังแอบกลืนน้ำลายลงคออีกต่างหาก กลิ่นของส้มตำปูปลาร้าผสมกับกลิ่นของไข่เจียวทำเอาท้องเริ่มร้อง ถ้าเป็นชีวิตปกติคงไม่ได้มานั่งกินอะไรแบบนี้หรอก เป็นหมอเวลาไม่ค่อยมี เพราะแบบนั้นเวลาได้กินข้าวก็ต้องได้กินอะไรที่มันให้สารอาหารครบถ้วนสูงสุดในเวลาที่มีจำกัด แต่ตอนนี้ปลายเมฆเป็นเพียงชาวบ้านต่างจังหวัดธรรมดาที่กำลังจกข้าวเหนียวในกระติ๊บแล้วปั้นมันเป็นก้อนๆ

ต้องกินแคบหมูด้วยนะหมอปลาย

จบประโยคเจ้าแคบหมูที่ว่าก็ถูกวางไว้บนข้าวเหนียวที่มีเส้นมะละกอแปะอยู่ เอาตามจริงคือเขาไม่เคยกินแคบหมูเพราะคิดว่ามันเป็นอาหารที่ควรจะเลี่ยง แต่เด็กใจดีหยิบให้ขนาดนี้ก็คงต้องลอง รสชาติแรกที่เข้าปากคือเผ็ดมากๆ แต่หมดความเผ็ดก็ค้นพบว่าแคบหมูนี่ทั้งกรอบและอร่อย

อย่าพูดถึงส้มตำ คำเดียวก็เกินพอ..

ปลายเมฆมองหน้าเด็กตรงข้ามที่นั่งทำหน้าลุ้นๆ ก่อนจะพยักหน้าให้มันหวานไปหนึ่งที มันหวานยิ้มก่อนจะเริ่มกินบ้างแถมยังคุยนั่นนี่ไปด้วย แต่ปลายเมฆกลับกินเพียงไข่เจียวกับข้าวเหนียวและหยิบแคบหมูกินเล่นๆเพราะไม่ไหวกับส้มตำจัดจ้านนั่น เขาว่าแคบหมูนี่ไม่เลวเลยล่ะ กินไปกินมาโคตรเพลิน

ระวังจะปวดท้อง คนแก่กว่าเตือนเด็กตัวเล็กที่ใช้ช้อนตักน้ำปลาร้าเผ็ดๆซดเต็มคำจนจานแห้งไปหมด เด็กมันหวานยิ้มพลางยกหลังมือเช็ดปากของตัวเองแล้วส่ายหน้ากลับมาทั้งที่ปากเล็กๆนั้นแดงแจ๋อย่างกับเม็ดพริกในจาน

มันหวานกินแบบนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว กระเพาะมันหวานแข็งแกร่งมากๆเลยนะ คนที่นี่เรียกว่ากระเพาะควายจ้า

ปลายเมฆหัวเราะออกมาอย่างไม่ปิดบังกับคำเปรียบเปรยนั่น และเขาอยากจะบอกเหลือเกินว่ากินแบบนี้ต่อให้กระเพาะเหล็กก็เอาไม่อยู่ แต่เห็นเด็กมันอร่อยก็ไม่อยากจะห้าม หลังจากนั้นพวกเขาก็นั่งแผ่พุงกันรออาหารย่อยแล้วค่อยเอาจานชามไปล้าง ปลายเมฆมองมันหวานยกขันซดน้ำไปหลายอึก ใครนะที่บอกว่าตัวเองแข็งแกร่ง? ใช่เด็กที่ชื่อมันหวานหรือเปล่า

หมอปลายจ๊ะๆ มันหวานเอ่ยเรียกเมื่อดื่มน้ำจนหมดขัน

ว่าไง

หมอปลายไม่ทำงานแบบนี้ไม่โดนไล่ออกหรอ” 

พ่อเป็นเจ้าของโรงพยาบาล

โห รวยมาก! ปลายเมฆขำออกมาอีกแล้วกับน้ำเสียงโอเว่อร์ของเด็กตัวขาว เขาไม่ได้โม้หรอกนะแต่พ่อเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจริงๆ ไม่งั้นคงไม่มานั่งผึ่งพุงสบายใจแบบนี้ได้หรอก

เคยเข้ากรุงเทพฯไหม คุณหมอเอ่ยถามบ้าง

ไม่เคยเลยจ่ะ พ่อบอกว่ากรุงเทพฯอันตรายไม่เหมาะกับมันหวานหรอก

คนโตกว่ารับฟังและไม่ได้เถียงอะไรกลับไป เพราะสำหรับเด็กต่างจังหวัดที่เคยชินกับอะไรเรียบง่าย คุ้นเคยกับคนในหมู่บ้านเล็กๆที่ถ้อยทีถ้อยอาศัยกัน ถ้าไปอยู่ในเมืองใหญ่ๆแบบนั้นก็คงไม่คุ้นชิน และกำนันเองก็คงเป็นห่วงลูกชายคนเดียวของตัวเองมากเหมือนกัน

เพราะถ้าเป็นเขา เขาก็ห่วง

แสดงว่าจะต่อมหา'ลัยที่นี่?”

ที่จริงมันหวานมีมหา'ลัยที่ฝัน แต่มันอยู่ในกรุงเทพฯ” เสียงนั้นหงอยลง มันหวานถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะละสายตามามองหน้ากัน "แต่มันหวานคงไปไม่ได้ มันหวานห่วงพ่อ"

แต่เธอต้องโตขึ้น ที่จริงกรุงเทพฯไม่ได้อันตรายอย่างที่กลัวถ้าเธอเลือกจะอยู่ในสังคมที่ดีและปลอดภัยกับตัวเธอเอง

เราเลือกได้หรอหมอปลายว่าอยากเจออะไรหรือไม่อยากเจอกับอะไร

ปลายเมฆนิ่งไป และคิดตามที่เด็กมันหวานพูด นั่นสิคนเราเลือกไม่ได้ทุกอย่างนี่นะ ไม่งั้นเขาคงเลือกเจอแต่สิ่งที่ทำให้มีความสุขไม่ต้องหอบผ้าผ่อนมาพักใจแบบนี้ นี่เขากำลังให้เด็กอายุสิบแปดสอนหรือเนี่ย

แต่บางอย่างเราเลือกได้ อย่างน้อยก็อนาคตของเธอ ฉันว่าเธอควรจะคุยกับพ่อให้เขาเข้าใจ อย่าเอาความฝันที่มีทิ้งไปเพียงเพราะแค่กลัวกับสิ่งที่ยังไม่ได้เจอ

มันหวานกลัวว่าจะอยู่ไม่ได้ เขาว่าคนเมืองกรุงใจร้าย

แล้วฉันใจร้ายหรือไง” มันหวานส่ายหน้ารัว หน้าม้านั้นปรกตาจนเจ้าตัวต้องเสยผมของตัวเองขึ้นจนเห็นเหม่งใสแจ๋ว

หมอปลายใจดี รอยยิ้มสดใสนั้นประดับบนริมฝีปากอีกครั้ง

เพิ่งอยู่ด้วยกันแค่อาทิตย์กว่าเองนะ

แค่อาทิตย์กว่าก็ใจดีขนาดนี้แล้ว ถ้าอยู่ด้วยกันนานๆต้องใจดีมากกว่านี้แน่ๆ

คนตัวสูงเริ่มจะชินกับรอยยิ้มหวานๆของเด็กตรงหน้า เริ่มจะชินกับการที่มันหวานมักยอเสมอว่าเขาเป็นผู้ชายที่ใจดี ชินกับการแสดงออกอย่างใสซื่อของมันหวาน และถ้าไม่ได้เห็นมันอีกปลายเมฆว่าเขา..จะต้องคิดถึงเจ้าเด็กแครอทแน่ๆ

งั้นไปอยู่ด้วยกันไหมล่ะ?”

จ๊ะ?”

เด็กตัวขาวตาโตหลังจากจบประโยคนั้น ปลายเมฆใช้ข้อนิ้วเคาะลงที่หน้าผากของอีกฝ่ายเบาๆและเริ่มรู้ตัวว่าตัวเองกำลังหลุดยิ้มออกมา

เอางี้ ถ้าเธอขอพ่อไปเรียนที่กรุงเทพฯได้ฉันจะดูแลเธอตอนที่อยู่กรุงเทพฯเอง

ทำไมต้องดูแลมันหวานล่ะจ๊ะ มันหวานไม่ได้เป็นอะไรกับหมอปลายสักหน่อย” 

ปากจิ้มลิ้มนั้นยู่ลงเหมือนเด็กเอาแต่ใจ คุณหมอได้แต่มองและส่ายหัวเบาๆ มันหวานไม่ได้ทำให้เขารู้สึกว่ากำลังคุยอยู่กับเด็กที่กำลังจะเข้าปีหนึ่งเลยสักนิด

แล้วตอนนี้เราเป็นอะไรกันเธอถึงได้มาดูแลฉัน หื้ม?”

“...”

เป็นอะไรกันถึงได้เคาะห้องปลุกทุกเช้า ทำอาหารให้กินทุกมื้อ บอกฝันดีทุกคืน

“...”

เราเป็นอะไรกันล่ะมันหวาน?”

หมอปลาย..

มันหวานเอ่ยชื่อกันด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา สองแก้มยุ้ยนั้นกำลังเปลี่ยนเป็นเฉดสีอื่น คราแรกปลายเมฆคิดว่าเด็กคนนี้เป็นคนเลือดสูบฉีดได้ดีเอะอะก็หน้าแดงตัวแดง แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่ามันไม่ใช่

มันหวานกำลังเขินกับคำพูดของเขาและบางทีก็รวมถึงการกระทำ มันหวานเป็นเด็กที่บางครั้งอ่านได้ง่าย บางครั้งก็ต้องทำความเข้าใจเพื่อจะเข้าใจ แต่สำหรับในสายตาของปลายเมฆ

มันหวานยังคงใสซื่อและไร้เดียงสาเหมือนวันแรกที่ได้เจอ 

ว่าไง เราเป็นอะไรกัน คุณหมอยังคงถามย้ำ

เด็กหน้าหวานไม่ตอบ เจ้าตัวยกนิ้วมือขึ้นมากัดอย่างเด็กนิสัยเสียจนปลายเมฆต้องจับมือนั้นไว้เพื่อให้เลิกกัดเล็บเสียที ใบหน้าเล็กๆเงยขึ้นเพื่อสบตากันก่อนจะหลุบตามองมือที่จับกันอยู่ ปลายเมฆไม่ได้ปล่อยและมันหวานเองไม่ได้ขืนมือออก เขาทั้งสองเลยจับมือกันอยู่อย่างนั้นและปลายเมฆกำลังรอคำตอบจากเด็กตรงหน้า

จะหาว่าแกล้งกันก็ได้แต่เขาก็อยากรู้ว่าเด็กอย่างมันหวานจะสรรหาคำตอบแบบไหนมาให้กัน

หมอกับเธอเป็นอะไรกันครับมันหวาน?

หมอปลายเป็น.. แก้มใสนั้นเริ่มขึ้นสี

เป็น?”

เป็นคนที่สอนให้มันหวานปีนขึ้นมาบนปลายเมฆไงจ๊ะ

ประโยคที่คล้ายดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไร แต่คนแก่กว่ากลับเข้าใจมันทุกอย่างที่อีกคนต้องการจะสื่อออกมา มันหวานมองหน้าเขา กระชับมือที่จับกันไว้เพียงนิดก่อนที่จะปล่อยมันออก ความอบอุ่นที่สัมผัสมือเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่า

สัมผัสเมื่อครู่มันทำให้ร่างกายของปลายเมฆเกิดปฏิกิริยาบางอย่าง..

ปลายเมฆไม่ได้หวั่นไหวกับมันหวาน ความรู้สึกของเขามันบอกว่าอย่างนั้น เขาสองคนมีส่วนที่ต่างกันมากจนเกินไปและปลายเมฆยังคิดอยู่เสมอว่ามันหวานยังคงเป็นเด็กทั้งที่ก็อายุสิบแปดปีเข้าไปแล้ว เขาก็ได้แต่หวังในส่วนลึกของหัวใจว่าเมฆที่มันหวานปีนขึ้นมาจะไม่ใช่ก้อนเมฆที่ชื่อว่าปลายเมฆอย่างเขา

เพราะหัวใจของเมฆก้อนนี้มันร้าวรานเกินกว่าจะรับใครเข้ามาได้อีก มันสาหัสเกินกว่ายาตัวไหนจะรักษา และปลายเมฆหวังเหลือเกินว่าระยะเวลาที่อยู่ด้วยกันมันจะไม่มีอะไรเปลี่ยนไปมากกว่าคำว่าเจ้าบ้านและผู้อยู่อาศัยชั่วคราว

อย่าได้มีอะไรเปลี่ยนไป เพราะเขายังไม่พร้อมรับกับการเปลี่ยนแปลงใดๆ

มันหวานจะไปล้างจาน หมอปลายนั่งเล่นเถอะจ้ะ

มันหวานไม่รอให้เขาเอ่ยตอบกลับไปแม้แต่คำเดียว มือเล็กนั้นคว้าจานทั้งหมดไปถือและเดินขึ้นบ้านไปโดยที่ไม่หันมาสบตากันอีก ปลายเมฆไม่รู้ว่าตอนนี้กำลังมีอะไรวิ่งอยู่ในความคิดของมันหวาน แต่สิ่งที่เขารู้คือเขาต้องเตือนตัวเองว่าความใกล้ชิดเป็นบ่อเกิดแห่งการสร้างความสัมพันธ์

และอาจจะรวมถึงการให้ความหวัง

 

 

ตกเย็นของวันถัดมาลุงกำนันกลับมานอนที่บ้าน มื้อค่ำของเขาและมันหวานเลยถูกเติมเต็มด้วยผู้ใหญ่อีกหนึ่งคน เขาฟังเสียงพ่อลูกคุยกันในขณะที่กินข้าวไปด้วย เวลามันหวานคุยกับลุงกำนันดูเหมือนจะเด็กน้อยลงไปอีก รอยยิ้มสดใสนั้นมีประดับไว้บนใบหน้าเสมอ เหมือนกับว่าแค่หันไปก็จะเจอรอยยิ้มของเด็กคนนี้ทุกเมื่อ

สองทุ่มครึ่งปลายเมฆไม่ได้มาดูละครกับมันหวานแต่ใช้เวลาในการอ่านหนังสือเกี่ยวกับการแพทย์ที่พกมาด้วย ที่จริงอ่านไปแล้วไม่ต่ำกว่าหกรอบ แต่มันเป็นหนังสือที่ชอบก็เลยอ่านซ้ำได้ไม่มีเบื่อ ฉับพลันที่พลิกหน้ากระดาษกลับเจอเปลือกลูกอมรสนมไหลร่วงลงมา

มันเป็นเปลือกลูกอมของม่านฝน ปลายเมฆจำได้ดีว่าตอนนั้นหาที่คั่นหนังสือไม่เจอ ม่านฝนจึงให้เปลือกลูกอมรสโปรดคั่นแทนไปก่อน และเขาเองก็ใช้มันมาตลอดแม้จะหาที่คั่นหนังสือเจอแล้วก็ตาม

พออยู่เงียบๆความเหงาก็ตีรวนขึ้นมาในหัวใจ ปลายเมฆเอามือทาบลงตรงก้อนเนื้อด้านซ้ายของตัวเอง และมันยังเต้นอย่างหนักหน่วงยามที่คิดถึงคนที่ได้หมดรักกันไปแล้ว

การคิดถึงม่านฝนยังคงเป็นเรื่องที่เจ็บปวดสำหรับเขา และนั่นมันย้ำเตือนว่าปลายเมฆยังคงรักม่านฝนเสมอ

ปลายเมฆคว้ามือถือของตัวเองขึ้นมา ปลดล็อคหน้าจอที่ยังคงเป็นรูปเดิมก่อนจะกดโทรออกเบอร์ที่คุ้นเคยอีกครั้ง แม้จะรู้ว่าเจ้าของเบอร์เลิกใช้มันไปแล้วก็ตาม ถอนหายใจออกมาเบาๆ ขอบตาเริ่มร้อนผ่าว เขาแนบใบหูฟังคำว่า เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ ไปเรื่อยๆ วางสายและกดโทรออกไปใหม่กว่าสิบรอบแม้จะรู้ดีว่าไม่มีทางที่ม่านฝนจะรับสายและกรอกน้ำเสียงแสนไพเราะให้ได้ยินอีกแล้ว

หลายนาทีจนคิดว่าควรพอ ปลายเมฆเก็บหนังสือก่อนจะหยิบกระเป๋าตังค์ออกมาจากลิ้นชักและเดินออกจากห้องในเวลาจวนสี่ทุ่ม เขาไม่เจอใครที่ชั้นล่างทุกคนคงจะเข้านอนกันหมดแล้ว ก็ดีเหมือนกันเพราะยังไม่อยากสนทนากับใครในตอนนี้

เขาเดินออกจากบ้านไปยังร้านขายของที่ภาวนาว่าจะยังไม่ปิดและถือว่าโชคดีที่แสงไฟยังคงสว่างอยู่ ปลายเมฆยิ้มตอบรับคุณป้าเจ้าของร้านนิดหน่อยก่อนจะเอ่ยซื้อเบียร์กระป๋องมาทั้งหมดในตู้แช่ที่ป้าแกมี ชายหนุ่มจ่ายเงินและหิ้วถุงเบียร์เดินกลับบ้านลุงกำนันก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงใต้ถุนบ้าน

ความสงบเงียบกับรสชาติของเบียร์กระป๋องทำให้ผ่อนคลายลงได้บ้าง ปลายเมฆมองออกไปยังท่ามกลางความมืด บนท้องฟ้านั้นมีแสงดาวรำไรแบบที่ในกรุงเทพฯคงไม่มีโอกาสได้เห็น

นั่งดื่มเบียร์ไปเรื่อยๆกระป๋องแล้วกระป๋องเล่าจนหมดไปหกกระป๋อง ปลายเมฆไม่ใช่คนคอแข็งคอเหล็กอะไรแบบนั้นเพราะฉะนั้นตอนนี้เขาถึงรู้สึกว่าท้องฟ้ามันโคลงเคลง

เขาสะบัดหัวไล่ความมึนงงพร้อมนวดขมับตัวเองไปด้วย ทำแบบนั้นอยู่สักพักจนเริ่มรู้สึกว่าอาการดีขึ้นจึงหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบต่อ ควันของสารนิโคตินพวยพุ่งออกมาก่อนจะสลายหายไป

ถ้าหัวใจของคนเราเจ็บหนึ่งครั้งและจางหายไปแบบไม่กลับมาอีกเลยมันก็คงจะดี แต่เพราะเรื่องจริงไม่เป็นแบบนั้นเขาถึงได้รู้สึกเจ็บซ้ำซ้อนอยู่แบบนี้

หมอปลาย

เสียงที่ติดงัวเงียของใครสักคนดึงใบหน้าปลายเมฆให้ไปมอง เขาเจอเด็กจุกแอปเปิ้ลบนหัวที่กำลังกำลังขยี้ตาตัวเองก่อนจะเดินลงจากบันไดมาเรื่อยๆแล้วนั่งลงข้างกัน

ตื่นมาทำไม คนแก่กว่าถามออกไปเพราะดูมันหวานน่าจะหลับไปแล้วหน้าตาถึงงัวเงียแบบนี้

มันหวานหิวน้ำเลยออกมาจากห้อง แต่เห็นห้องหมอปลายปิดไม่สนิทเลยแวะไปดูแต่ก็ไม่เจอ เลยลองมาดูใต้ถุนบ้านจ่ะ” มันหวานอธิบาย ปากก็หาววอดๆแบบไม่คิดจะยกมือขึ้นมาปิดปากเลยด้วยซ้ำ

อยากดื่มเบียร์น่ะ มือหนายกกระป๋องเบียร์แกว่งไปมาให้ดู เด็กตัวขาวมองหน้ากันก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

เป็นหมอที่ชอบทำร้ายตัวเองจริงๆสินะ

ให้คนอื่นทำร้ายมาเยอะแล้ว ผิดอะไรถ้าอยากจะลองทำร้ายตัวเองดูบ้าง ปลายเมฆแค่นยิ้ม อยู่ดีๆก็รู้สึกสมเพชตัวเอง นี่เขาเป็นถึงขนาดนี้แล้วสินะ

พิษอกหักนี่มันร้ายแรงจริงๆ

เขาไม่รักก็รักตัวเองบ้างสิหมอปลาย

เธอจะรู้อะไร

แล้วมันหวานต้องรู้อะไรล่ะ?” น้ำเสียงที่เคยหวานใสเริ่มมีความขุ่นเคือง และไม่รู้ว่าเพราะมีแอลกอล์ฮอลในร่างกายด้วยหรือเปล่าปลายเมฆถึงรู้สึกโกรธมันหวานแบบนี้

ไปนอน

ปลายเมฆพยายามสงบสติอารมณ์ เพื่อนมักบอกเสมอว่าเขาจะอารมณ์ร้อนมากกว่าปกติหากกำลังเริ่มเมา

แค่เขาไม่รักทำไมต้องทำร้ายตัวเองขนาดนี้ มันหวานยังคงพูดต่ออย่างไม่สนใจอะไร

หยุดพูด

แค่อกหักมันจะตายเลยหรอหมอปลายเมฆ

บอกให้หยุด!

ตวาดออกไปจนเด็กตรงหน้าสะดุ้ง ปลายเมฆมองมันหวานที่หลับตาลงเหมือนพยายามข่มอารมณ์ตัวเองให้ใจเย็นลงก่อนที่เปลือกตาบางนั้นจะเปิดขึ้นมา ดวงตาหวานใสนั้นมีแต่ความจริงจังและนาทีนี้เด็กชายมันหวานอายุสิบแปดไม่ปรากฏต่อสายตาของปลายเมฆอีกแล้ว

ยอมรับความจริงเถอะหมอ ต่อให้ดื่มเบียร์เป็นลัง สูบบุหรี่วันละโหล ทรมานร่างกายตัวเองยังไงเขาก็ไม่มีวันกลับมา

หยุด คนตัวสูงกำมือแน่น

ตื่นได้แล้วหมอปลายเมฆเขาไม่มีวันกลับมา

มันหวาน!

ไม่มีใครอยากกลับมาหาคนที่ตัวเองหมดรักแล้วหรอก

ปึก!

สิ้นสุดประโยคนั้นปลายเมฆหยัดตัวลุกขึ้นก่อนจะกดร่างเล็กของมันหวานให้นอนราบไปกับแคร่ไม้ ดวงตาหวานนั้นแปรเปลี่ยนเป็นตกตะลึง ซึ่งไม่ต่างจากแววตาของปลายเมฆที่ตอนนี้กำลังลุกเป็นไฟ

เธอมีสิทธิ์อะไรมาพูดถึงเขา!

“...”

เธอไม่รู้อะไร! ไม่เคยมีความรักเลยด้วยซ้ำ! คนโตกว่ายังคงตะคอกด้วยอารมณ์โกรธ

ถ้าไม่รู้ก็สอนสิ! มันหวานเองก็จะไม่ยอมให้อีกคนตะคอกอยู่ฝ่ายเดียว เสียงใสนั้นเปลี่ยนเป็นขุ่นมัวเพื่อใช้ตะโกนใส่หน้าอีกฝ่าย

“...”

สอนมันหวาน! แล้วมันหวานจะทำให้ดูว่ารักแบบไม่ต้องทนจมทุกข์มันเป็นยังไง!

มือหนาบีบข้อมือเล็กที่ตรึงไว้แน่นขึ้น ปลายเมฆไม่ชอบคนอวดดีและมันหวานกำลังเป็นแบบนั้น ความรุ่มร้อนในร่างกายจากสิ่งมึนเมากำลังให้อารมณ์ของเขาพุ่งทะยาน ปลายเมฆโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เด็กตัวขาวมากขึ้นและมันหวานไม่ได้หลีกหนีเลยสักนิด

ปลายจมูกของเขาทั้งสองแตะกัน ปลายเมฆรู้สึกว่าคนใต้ร่างเหมือนกลั้นหายใจจนต้องกระตุกยิ้มออกมา มันหวานก็แค่เด็กอวดดีทั้งที่กำลังกลัว

ชอบฉันนักหรือไง ปลายเมฆเอ่ยถามก่อนจะยกยิ้มมุมปาก

“...”

ตอบสิมันหวาน พูดมันออกมา!

ใช่! มันหวานชอบหมอปลาย!

“...”

ชอบคนบ้าๆที่เอาแต่คิดถึงคนอื่น! คนตัวเล็กหอบหายใจเบาๆเมื่อใช้แรงที่มีตะโกนตอบคำถามของคนบนร่าง

แต่เราเพิ่งรู้จักกัน

ก็มันหวานใจง่ายไง!

“...”

ปลายเมฆมองดวงตาที่ฉ่ำน้ำนั่น มันหวานหลบสายตาของเขา มือบางของเด็กที่ถูกคร่อมไว้กำแน่นเหมือนอยากควบคุมตัวเองไม่ให้พูดอะไรไปมากกว่านี้

เธอชอบฉันไม่ได้หรอกมันหวาน ปลายเมฆส่ายหน้า

อย่ามาตัดสินใจแทนนะ นี่หัวใจมันหวาน

ชายหนุ่มปล่อยแขนเล็กออกก่อนจะหยัดตัวลุกนั่งตามปกติ แต่มันหวานยังนอนราบอยู่ที่แคร่ไม้เหมือนเดิม มือหนาหยิบกระป๋องเบียร์ขึ้นมาดื่ม แม้มันจะเหลืออยู่ก้นกระป๋องแล้วก็ตาม 

เธอเคยถามฉันว่าถ้าตกลงมาจากปลายเมฆมันจะเจ็บไหม

ปลายเมฆหันหน้าไปหาอีกคน มันหวานไม่ได้มองตากัน เขาเห็นเด็กน้อยนั่นหลับตาแน่นแต่ปลายจมูกกลับแดงก่ำ

ตอนนั้นฉันบอกให้เธอลองดู

“...”

แต่ถ้าเธอตกลงมาจากปลายเมฆเพื่อมาเจอกับคนอย่างฉัน

ใช้ปลายนิ้วเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างเงียบงันให้กับอีกคน มันหวานลืมตาขึ้นมอง แก้วตาใสนั้นสั่นระริกจนปลายเมฆรู้สึกว่าใจมันเกิดการกระตุก 

มันกระตุกมากกว่าหนึ่งห้วงจังหวะ

มันหวานที่สดใสเสมอตลอดเกือบสองอาทิตย์ที่ผ่านมากำลังร้องไห้ และน้ำตานั้นไหลรินเพราะคนแบบเขา

คนที่ไม่ประสีประสาเรื่องความรัก กำลังหลั่งน้ำตาให้แก่คนที่ความรักพังไม่เป็นท่า

ถ้าเธอตกลงมาเพื่อคนอย่างฉัน

“...”

ฉันรับรองว่าเธอจะเจ็บแน่ๆมันหวาน

 

 

#มันหวานปลายเมฆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 449 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,138 ความคิดเห็น

  1. #1086 +++DOUBLE B++++ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 12:16
    มันหวานนนนน หนูมาหาแม่ม่ะะ ไม่ต้องไปสนหมอปล่ยคนใจร้ายหรอกเชอะะ
    #1,086
    0
  2. #1075 Wannapathip (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 16:57
    ต้องการไม้เรียว ต้องการฟาดหมอมาก//ไปหาคนใหม่เลยลูกหวานของเเม่
    #1,075
    0
  3. #1069 loveseriesY (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 11:44
    หมอกลับบ้านไป อย่ามาทำร้ายน้องเรา
    #1,069
    0
  4. #1030 Phakchira_Ice (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 21:50
    อ๊ากกก กลับกรุงเทพป๊ายยยยย
    #1,030
    0
  5. #1020 Jhoooope (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 21:11
    หนูมันหวานออกมาก่อนลูกกก
    #1,020
    0
  6. #967 รัก3ลี(เอสเจ) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 15:33
    วงวานเจ้าหวาน ;w; หนูยูก ทิ้งหมอเหอะ ให้จมปักไป หนูไปหาคนที่ใจดีกว่าหมอได้อีกเยอะะะ เนี่ยหมอเขาแบบยึดติดอะ หนูจะทำไรได้ในตอนนี้
    #967
    0
  7. #942 pcy921 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 10:17
    หนีปายรูกกก! หนีปายยย
    #942
    0
  8. #937 ParnTiti (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 00:03
    นี่ขนาดแค่เริ่มนิ น้ำตาไหลพรากกก
    #937
    0
  9. #917 นุ้งโด (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 15:36
    อยากหยิบไมีเรียวมาฟากพี่หมอมากจ้าา
    #917
    0
  10. #893 Miiwxx (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 21:35
    หมออ แค่นี้ก็น้ำตามาล่ะ
    #893
    0
  11. #877 Love Fantasy.. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 21:36
    อิพี่หมออออออออออออออออแแแ;[];
    #877
    0
  12. #844 areenachesani (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 17:58
    ฮื่ออ มันหวานลูกก หมอเค้าก็รักคนของเค้าตั้งขนาดนั้นน หนูจะไหวใช่มั้ยยย
    #844
    0
  13. #819 Jibangrin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 16:46
    น้องงงงงงง ฮรุกกกกก
    #819
    0
  14. #778 Yesmyboy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 23:40
    พูดไม่ออกแต่แบบมันหวานไม่น่าไปยุ่งกับหมอปลายเลย
    #778
    0
  15. #756 gobgab77 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:22

    สงสารน้อง
    #756
    0
  16. #717 PINKLAND (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:50
    ฮื่อออ มันหวานลูกก
    #717
    0
  17. #671 สีน้ำ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:38
    โอ๋ๆนะมันหวาน
    #671
    0
  18. #645 withfluffyp (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 16:56
    น้องลูก โอ๋นะ ;-;
    #645
    0
  19. #640 ไป!อ่าน!หนัง!สือ! (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 00:31
    ชอบมันหวานหง่า ตลกตอนที่บอกว่า ก็มันหวานใจง่ายไง สนุกไปเล่ยย555
    #640
    0
  20. #601 ppvs_ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 17:36
    อึดอัดอะ เง้อ มันหวาน;-;
    #601
    0
  21. #438 JongjitSriyan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 11:28
    แง้ๆ เศร้าแล้ว
    #438
    0
  22. #408 สายลม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 19:10
    เรางง ว่าทำไมมันเป็น มันหวานปลายเมฆ
    #408
    1
    • #408-1 SeMisoo(จากตอนที่ 5)
      7 ตุลาคม 2561 / 19:24
      อันนี้ไม่มีความแฝงอะไรเลยค่ะ เป็นแค่ชื่อแท็กเฉยๆ จริงๆควรเอาขื่อเมะขึ้นก่อนใช่ไหมเนอะ55555555
      #408-1
  23. #330 Miki_milky (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 22:33
    หมอปลายทำไมใจร้ายจัง ไม่คิดจะรักใครอีกรึไง
    #330
    0
  24. #29 Hxnnbaxkk (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 06:24
    คือปลายเมฆอ่ะถ้าไม่คิดอะไรกับมันหวานจะย้ำทำไมว่าเป็นอะไรกัน น้องก็คิดไกลล ฮืออน้องรู้กกกกไม่ต้องไปที่ปลายเมฆแล้วเวลาตกลงมามันเจ็บมากๆอย่างที่หมอบอก แงงงหนีปัยยย
    #29
    0
  25. #22 chimpleesky (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 01:21
    เอาน้องมาอยู่กับเราค่ะ ไม่ต้องให้อยู่กับหมอปลายแล้ว เราจะดูแลน้องเองค่ะแงงงง หมอปลายใจร้ายยย ทำน้องร้องไห้อะ และเกือบทำเราร้องไห้ด้วยค่ะ น้ำตาซึมแล้วค่ะจุดๆนี้ ; - ;
    #22
    0