[END] THE CLOUD 9 เหนือปลายเมฆ ☆* [YAOI] สนพ.Hermit Books

ตอนที่ 14 : เหนือปลายเมฆ ☆ XIII

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,556
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 323 ครั้ง
    14 ก.พ. 63

     
เหนือปลายเมฆ XII

ในวันนี้ผมรู้แล้วว่าไฟที่เคยมอดดับสามารถลุกโชนอีกครั้งได้อย่างไร

 

ปลายเมฆประคองเด็กขี้เมาออกจากร้านเหล้าด้วยสภาพทุรักทุเรสุดๆ เท้าก็เจ็บ เด็กในอ้อมแขนก็เมา เขาเพิ่งรู้ว่าเวลามันหวานเมาแล้วควบคุมได้ยากขนาดนี้ เด็กน้อยเกาะก่ายเขาดั่งตัวเองเป็นหมีโคอาล่าและเขาคือต้นยูคาลิปตัสอย่างไรอย่างนั้นกว่าจะยัดเข้ารถได้ก็เล่นเสียเหงื่อไปหลายหยด

คุณหมอรีบเร่งฝีเท้าก่อนจะสอดตัวเข้าที่นั่งฝั่งคนขับแล้วเอี้ยวตัวมาคาดเข็มขัดนิรภัยให้กับเด็กเมาที่นั่งหน้าแดงแจ๋อย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว

มันหวานคงไม่รู้ว่าเกือบทำให้ผู้ชายสองคนต่อยกันในห้องน้ำนั่น แต่นั่นแหละมันยังไม่เกิดขึ้น ปลายเมฆคิดว่าเตวิณก็คงจะรู้ว่าตัวเองไม่มีวันชนะได้ในค่ำคืนนี้ ถึงได้ล่าถอยออกไปก่อนที่จะได้มีเรื่องกัน

ที่จริงแล้วพื้นฐานของปลายเมฆไม่ใช่คนชอบหาเรื่องหรือตัดสินอะไรด้วยกำลังนักแต่ไม่รู้ทำไมพอเห็นว่าเตวิณโอบเอวมันหวานเข้าไปห้องน้ำแบบนั้นมันถึงทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกไฟสุมอยู่ในอก มันร้อนรุ่มแบบที่ไม่เคยเกิดขึ้นมานานแล้วเหมือนกัน

บางทีอาการแบบนั้นคงจะเรียกว่าหึงล่ะมั้ง

งืออออ ร้อนนนน

เสียงหวานติดแหบงัวเงียกลบความเงียบในระหว่างที่คุณหมอกำลังตั้งใจขับรถกลับคอนโด ปลายเมฆเหลือบตามองเด็กไร้สติที่นั่งพลิกไปมาเหมือนคนไม่สบายตัว เสื้อนักศึกษาก็เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนกลบกลิ่นกายหอมประจำตัวเสียหมด

คนตัวโตกว่าถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะตบไฟเลี้ยวเข้าจอดข้างทาง คุณหมอปลดเบลท์ของตัวเองออกก่อนจะเอี้ยวตัวมาหาคนเมา นิ้วเรียวยาวจัดการปลดกระดุมสีใสบนเสื้อนักศึกษาของมันหวานออกสองเม็ดเพื่อระบายความร้อนให้ เขาพยายามไม่ใช้สายตาล่วงเกินแผ่นอกขาวๆที่กระเพื่อมลงตามลมหายใจแม้มันจะล่อสายตามากๆก็ตาม

หมอปลายจ๋า เอ่ยเรียกเสียงหวานมือไม้ก็สะเปะสะปะไปหมดจนคนแก่กว่าต้องรวบมือทั้งสองข้างไว้ ฝ่ามือข้างที่ว่างก็เช็ดเหงื่อตามกรอบหน้าออกให้ ทั้งที่แอร์ก็เร่งให้ขนาดนี้แต่มันหวานก็ยังเหงื่อออกมากมาย สงสัยคงเพราะฤทธิ์เหล้าที่กำลังลงโทษเด็กดื้อเป็นแน่

ไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่าตัวเองคออ่อนมากขนาดไหน นี่ถ้าเขาไม่ตามไปดูไม่รู้ป่านนี้จะโดนมอมหนักกว่านี้หรือเปล่า

หมอปลายใช่ไหมอ่า

ดวงตากลมนั้นหยาดเยิ้มไปหมดจนปลายเมฆไม่กล้ามองเต็มตา มันหวานตอนนี้ดูเป็นเด็กดื้อที่เขากำลังไม่คุ้นชิน คุณหมอหนุ่มพยายามจับมือที่เริ่มอยู่ไม่สุกของเด็กขี้เมาแต่เหมือนมันหวานจะไม่ให้ความร่วมมือเลยสักนิด

มือน้อยๆนั้นกลับเพิ่มแรงขืนมือตัวเองออกจากการจับกุม ปลดเบลท์ของตัวเองออก ก่อนจะวาดแขนโอบรอบคอของคนแก่กว่าแล้วออกแรงรั้งให้ใบหน้าของเขาทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงนิด

ปลายเมฆรับรู้ถึงลมหายใจกลิ่นเหล้าที่ไม่เหมาะกับมันหวาน และแก้มกลมนั้นกำลังแดงจัดทั้งสองข้าง

ตอนนี้ปลายเมฆรู้แค่ว่าถ้าไม่ใช่เขาที่อยู่ตรงนี้มันหวานคงจะตกอยู่ในสภาวะอันตรายแน่ๆ

มันหวาน เราเมามากแล้วนะ เขาเอ่ยเสียงเบาเพราะระยะห่างเพียงเท่านี้แค่เปิดปากพูดริมฝีปากของเขาทั้งคู่ก็แทบจะแตะกันแล้ว

ปลายเมฆแตะท่อนแขนเล็กของอีกฝ่ายเบาๆเพื่อเรียกสติ แต่เหมือนมันหวานจะลืมมันไว้ที่ร้านเหล้า เด็กขี้เมาไม่ให้ความร่วมมือเพราะมือเล็กๆนั้นกำลังสอดเข้าที่กลุ่มผมสีเข้มของเขา และนวดคลึงสลับกับขยุ้มเบาๆจนปลายเมฆรู้สึกว่าอัตราการเต้นหัวใจของเขามันไม่คงที่

พี่ปลายเมฆ..มันหวาน

“…”

ขอจูบพี่ได้ไหม

คนตัวอ่อนวาดรอยยิ้มหวานเชื่อมบนใบหน้า ดวงตากลมนั้นวิบวับได้อย่างไม่น่าให้อภัย ปลายเมฆไม่รู้ว่าเขาควรจะตอบคำถามนั้นแบบไหน เขาทั้งสองเคยจูบกันแล้วก็จริงแต่มันเพียงแค่คืนนั้นคืนเดียวและหลังจากนั้นก็ไม่ได้เกิดขึ้นอีก

แต่ในวันนี้มันกำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้งโดยที่อีกคนกำลังเมาเสียด้วย

 นะ..นะจ๊ะ

วงแขนเล็กนั้นออกแรงรั้งคอเขาเพิ่มขึ้นจนปลายจมูกของเขาทั้งสองแตะกัน ปลายเมฆหลุบตามองริมฝีปากสีอ่อนที่ตอนนี้ช่างยั่วใจมากกว่าครั้งแรกที่ได้สัมผัส ก่อนที่ความอดทนเขาจะหมดลงและเริ่มช่วงชิงลมหายใจของกระต่ายขี้เมา

รสจูบของมันหวานยังคงนุ่มลิ้นเหมือนครั้งแรกแม้เขาจะต้องลิ้มรสชาติของแอลกอฮอล์ที่อีกคนได้ดื่มไป แต่มันไม่ได้กลบความหวานของรสจูบนี้ไปเลยสักนิด เรียวลิ้นร้อนดูดดึงกับเรียวลิ้นเล็กๆที่กำลังซนได้ที่ มันหวานพยายามจูบตอบเขากลับอย่างไม่ยอมแพ้ มือเล็กนั้นก็ยังคงทำหน้าที่ขยุ้มกลุ่มผมเขาไปด้วย

เขาไม่รู้ว่าควรจะชื่นชมดีไหมที่มันหวานเรียนรู้การจูบได้รวดเร็วแบบนี้

เนิ่นนานเป็นนาทีก่อนที่เขาทั้งสองจะละจูบแสนเอาแต่ใจออกจากกัน คุณหมอมองริมฝีปากเล็กที่แดงจัดจากการดูดดึงอย่างหนัก เขาส่งปลายนิ้วนวดคลึงมันเบาๆก่อนจะจูบทับลงอีกครั้ง สัมผัสหนักๆที่เต็มไปด้วยอารมณ์มากมายในร่างกาย ปลายเมฆไม่เคยรู้ว่าจูบของมันหวานจะไร้การต้านทานได้ขนาดนี้ ยิ่งเด็กน้อยจูบตอบ ยิ่งพยายามเอาใจ มันยิ่งทำให้ปลายเมฆรู้สึกบางอย่างขึ้นมากกว่าเดิม

เขาชอบจูบของมันหวาน

และเขากำลังเสพติดมัน

อื้มม

มือเล็กละออกจากกลุ่มผมมาเป็นลาดไหล่กว้างทั้งสองข้างก่อนจะบีบเบาๆ สัมผัสได้ถึงความแข็งแรงของกล้ามเนื้อที่ทำให้ใจสั่น มันหวานเคลื่อนฝ่ามือมาประคองกรอบหน้าหล่อเหลาของคุณหมอและจูบตอบอย่างไม่ยอมแพ้

                แม้สติจะน้อยนิดแต่มันหวานตั้งใจกับจูบในครั้งนี้นั่นคือเรื่องจริง

เขาทั้งสองจูบกันอยู่แบบนั้นหลายนาที เสียงของจูบดังก้องไปทั้งคันรถแต่เขาทั้งคู่กลับไม่สนใจอะไรทั้งนั้นนอกจากรสจูบที่ตอกย้ำความรู้สึกของพวกเขาให้มากขึ้นมากกว่าเดิม

มันชัดเจนมากกว่าเดิม

ปากบวมหมดแล้ว

คุณหมอเอ่ยหลังจากถอนจูบออกมา เด็กน้อยยังคงมองกันด้วยสายตาหวานเยิ้ม สาบเสื้อนักศึกษานั้นเปิดออกกว้างมากกว่าเดิมจนปลายเมฆต้องรวบมันให้ปิดมิดชิดขึ้น

มันหวานชอบหมอปลายนะ

“…”

ชอบมากจริงๆ

ไม่ว่าในยามที่มีสติหรือยามที่แทบจะไม่มีเหมือนตอนนี้ สิ่งเดียวที่มันหวานยังคงชัดเจนต่อกันก็ยังคงเป็นเรื่องของหัวใจ

พี่รู้แล้ว พี่รู้แล้วครับมันหวาน ฝ่ามือใหญ่ลูบแก้มเนียนอย่างแผ่วเบาก่อนจะกดจูบลงที่หน้าผากมนอย่างนุ่มนวล

เขารู้แล้ว ปลายเมฆรู้แล้วว่ามันหวานชอบกันมากแค่ไหน

เพราะตอนนี้เขาก็ชอบมันหวานมากๆไม่ต่างกันเลย

กว่าจะพากันมาถึงคอนโดได้ก็ปาไปสี่ทุ่มกว่าพร้อมกับฝนที่กำลังตั้งเค้า โชคดีที่พระเจ้าไม่นึกสนุกแกล้งกันให้เปียกปอนก่อนถึงห้องไม่งั้นเด็กน้อยในอ้อมแขนคงจะโดนไข้กินแหงๆ

คุณหมอแตะคีย์การ์ดหน้าประตูห้อง แขนก็ประคองคนขี้เมาที่จะหลับแหล่ไม่หลับแหล่ ใช้ปลายเท้าเตะเพื่อปิดประตูก่อนจะหันมาสนใจมันหวานอีกครั้ง เขาเปิดประตูเข้าห้องนอนของเด็กน้อยแล้วค่อยๆประคองคนตัวเล็กกว่านอนราบกับผืนเตียงด้วยความนุ่มนวล

ปลายเมฆเดินไปเปิดไฟก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ ถึงแม้มันหวานจะไม่ได้ตัวหนักอะไรแต่การที่ต้องประคองคนเมาที่เดินไม่ค่อยจะเป็นมาถึงห้องก็เล่นเอาเหนื่อยได้เหมือนกัน

งือออ

เสียงงุ๊งงิ๊งเหมือนลูกหมาละเมอทำเอาคุณหมอหลุดขำ คนตัวสูงค่อยๆหย่อนก้นนั่งลงบนที่นอน ปลายนิ้วก็เกลี่ยผมหน้าม้าชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากมนเบาๆ มองก้อนแก้มสองข้างที่แดงจนแทบสุกก็ได้แต่ยิ้มออกมาเหมือนคนบ้า

มันหวานน่ารักแม้กระทั่งตอนเมา

มันหวานของเขาน่ารักขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร

อึก!”

มันหวาน

คุณหมอมองเด็กน้อยที่หยัดตัวลุกขึ้นจากที่นอนทั้งที่ตาสองข้างยังคงปิดสนิท มือบางข้างขวานั้นทาบลงที่ปากของตัวเองพร้อมกับเสียงอึกอักที่ปลายเมฆเริ่มเดาได้แล้วว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังจากนี้

มันหวานฮึบไว้ก่อนพี่จะพาไปห้องน้ำ

คุณหมอเร่งบอกเพราะคงไม่ดีแน่ถ้าเด็กขี้เมาจะอ้วกรดที่นอนและตัวเอง ปลายเมฆประคองคนตัวเล็กที่ยกมือปิดปากแน่น เขาก้าวเท้าไวขึ้นเพื่อให้ไปถึงยังห้องน้ำ แต่เหมือนมันหวานจะรอไม่ไหวเด็กน้อยละมือออกจากปากตัวเองก่อนจะจับเข้าที่ปกเสื้อของเขาแน่นและอาเจียนออกมารดเสื้อผ้าราคาแพงของเขา

จนได้สินะมันหวาน

เป็นครั้งแรกเลยที่ปลายเมฆอยากจะตีลูกคนอื่นเนี่ย

อ่อก! แค่กๆ ฮื่ออ

ให้ตายเถอะเจ้ากระต่ายขี้เมา

ปลายเมฆเบือนหน้าหนีเขาไม่สามารถมองผลงานที่มันหวานฝากไว้ได้ในตอนนี้ คุณหมอยืนนิ่งค้างให้เด็กน้อยขย้อนสิ่งที่กินเข้าไปใส่เสื้อผ้าเขาจนพอใจและทำใจรับรู้ถึงช่วงอกที่กำลังเปียกชุ่ม

หงึ เหม็นอ่า

อืม ปลายเมฆก็เหม็น

คนเมาบ่นงึมงำกับกลิ่นไม่พึงประสงค์ ส่วนคนที่นิ่งเป็นหุ่นไปแล้วนั้นทำเพียงแค่กระพริบตาปริบๆก่อนที่จะเรียกสติของตัวเองให้กลับคืนมา ปลายเมฆแกะเด็กน้อยออกจากการเกาะกุม เขาพามันหวานไปเข้าห้องน้ำอย่างที่ใจนึกตอนแรก ก่อนจะจัดการพับฝาโถส้วมลงและจับให้นั่งดีๆ

ปลายเมฆส่ายหน้าอย่างเอือมระอากับสภาพของมันหวานในตอนนี้ก่อนจะหันมาสนใจตัวเองอีกครั้ง คุณหมอปลดประดุมเสื้อของตัวเองออกก่อนจะโยนมันใส่ตะกร้าผ้าแล้วละมาเปิดน้ำจากอ่างล้างหน้า ควักน้ำมาลูบลงที่แผ่นอกชื้นๆของตัวเองลวกๆ ก่อนจะหันไปหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนสีขาวมาซับน้ำบิดหมาดๆแล้วนำไปเช็ดปากให้คนขี้เมาที่กำลังนั่งหลับอยู่บนโถส้วม

ให้ตายสิ

ปากก็บ่นไปแต่มือก็จับผืนผ้าซับตามดวงหน้าหวานมาถึงลำคอและหยุดไว้แค่นั้น ปลายเมฆวางผ้าหมาดน้ำไว้บนอ่างล้างหน้าและประคองเด็กน้อยออกมาจากห้องน้ำเพื่อไปส่งยังที่เตียงอีกครั้ง

จัดการให้อีกคนนอนในท่าที่สบายๆ สาบเสื้อนักศึกษาที่เปิดกว้างนั้นถูกปลดกระดุมออกจนหมด ปลายเมฆคิดว่าเขาควรจะเปลี่ยนเสื้อให้มันหวาน อย่างน้อยก็ไม่ต้องทนนอนพร้อมกลิ่นเหล้าที่คละคลุ้งของตัวเอง ถึงแม้ว่าหน้าอก หน้าท้องขาวๆจะทำร้ายเขามากๆในตอนนี้ก็ตาม

ชายหนุ่มหยัดตัวลุกขึ้นจากเตียง เดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้าและหยิบเสื้อออกมาสักตัว เขารีบจัดแจงสวมใส่ให้อีกคนและปล่อยให้ได้นอนจริงจังเสียที ตอนนี้มันหวานหมดฤทธิ์ ไม่หือไม่อืออะไรทั้งสิ้น ซึ่งนั่นมันก็ดีเพราะปลายเมฆไม่อยากรับมือกับคนเมาอีกแล้วในตอนนี้

คนแก่กว่าถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะจัดแจงผ้าห่มผืนหนาให้ห่มกายเด็กน้อยดีๆ ยังไงคืนนี้ฝนก็คงตก มันคงจะไม่ดีถ้ามันหวานป่วยอีกเหมือนตอนที่อยู่ต่างจังหวัด เขาสำรวจความเรียบร้อยของเด็กแครอทอีกครั้งก่อนจะลุกออกจากเตียงและไปจัดการตัวเองบ้าง

หวังว่าตื่นขึ้นมามันหวานจะจำได้ล่ะนะว่าตัวเองได้ก่อเรื่องอะไรไว้บ้าง

 

แปดโมงตรงตามเวลาเคารพธงชาติ เสียงของนาฬิกาปลุกดังขึ้นเหมือนกับทุกๆวันที่ตั้งไว้ มันหวานขมวดคิ้วเมื่อโดนขัดใจก่อนที่เปลือกตาสีน้ำนมจะค่อยๆเปิดขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานห้องสีขาวๆ เอาล่ะนี่คือห้องนอนมันหวานไม่มีผิดแน่ แต่ทำไมอาการปวดหัวเหมือนจะระเบิดในตอนนี้มันถึงเกิดขึ้นกับมันหวานกันล่ะ

แกร๊ก!

ก่อนที่จะได้ทบทวนว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออกมาเสียก่อน เด็กตัวขาวเบิกตากว้างเมื่อคนที่กำลังก้าวเท้ามาหาคือคุณหมอคนหล่อที่อยู่ในเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวของมันหวาน

เดี๋ยวนะ นี่มันเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?

แล้วจะไม่ให้ตกใจได้อย่างไรในเมื่อหมอปลายออกมาจากห้องน้ำของเขา และเสื้อคุมนั้นก็ของมันหวานแน่แท้เพราะของหมอปลายน่ะไม่สีดำก็สีน้ำเงินเข้ม มันหวานรู้เพราะมันหวานเป็นคนจัดการเรื่องเสื้อผ้าตั่งต่างของคุณหมอตัวสูงในยามที่คุณหมอไม่ว่างกลับห้อง

พี่หมอมาอยู่ในห้องของมันหวานได้ยังไงจ๊ะ?

ตื่นแล้วหรอเรา

หมอปลายเมฆไม่เอ่ยตอบคำถามกันแต่กลับคว้ามือถือของมันหวานตรงหัวเตียงมากดปิดการปลุกก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาหาและแตะฝ่ามือลงที่หน้าผากของมันหวานเบาๆ

ตัวอุ่นๆ

เหมือนสมองยังคงไม่ตอกบัตรทำงาน มันหวานเริ่มงงไปหมด ทำไมหมอปลายออกมาจากห้องน้ำมันหวาน ทำไมไม่ไปอาบน้ำห้องตัวเอง

จำไม่ได้? เสียงเข้มเอ่ยถามเมื่อคนเด็กกว่ามีสีหน้าสงสัยอะไรหลายๆอย่างอย่างไม่ปิดบังเลยสักนิด

นี่ไงล่ะของมึนเมาพรากความจำที่แท้จริง

ทำไมพี่หมอออกมาจากห้องน้ำของมันหวาน ข้อสงสัยแรกถูกถามออกไป

เมื่อคืนพี่นอนห้องนี้

นอนห้องนี้!?มันหวานตกใจกับคำตอบจนเผลอเอ่ยถามเสียงดังก่อนจะค่อยๆลดเสียงตัวเองลงเมื่อรู้ตัว เรานอนด้วยกัน..

แค่นอนเตียงเดียวกัน เหมือนที่เรานอนห้องพี่หมอปลายยังคงเอ่ยตอบหน้าตายเหมือนไม่ได้มีอะไรน่าตกใจทั้งที่มันหวานตาโตเหมือนไข่ห่านไปแล้ว

ทำไมล่ะจ๊ะ ทำไมพี่หมอนอนกับมันหวานความสงสัยข้อที่สอง     

เมื่อคืนฝนตก พี่กลัวเราไม่สบาย

ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี..

เอาเป็นว่าพี่แค่นอนข้างๆเราเมื่อคืนคุณหมอเอ่ยบอกรวบรัดเมื่อเด็กน้อยยังคงทำหน้างงไม่เลิก คราวนี้ตาเรา จำอะไรได้บ้างเรื่องเมื่อคืน

คือ..มันหวานจำได้ว่าไปกินเลี้ยงสายรหัสที่ร้านเหล้า..

                อ่าห้ะ

                แค่นั้นจ่ะ

เด็กน้อยหน้าเจื่อนลงเมื่อคนตรงหน้าส่ายหน้าเบาๆใส่กัน ก็มันหวานจำได้แค่นี้จริงๆนอกจากนั้นก็จำไม่ได้แล้ว จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ากลับมานอนที่เตียงได้ยังไง แต่เดาว่าคงเป็นเพราะหมอปลายไปรับนั่นแหละ ก็หมอปลายบอกว่าให้ส่งโลเคชั่นไปให้แล้วจะมารับ แต่มารับยังไงตอนไหนมันหวานจำไม่ได้เลยสักอย่าง

เราดื่มเหล้า

                คือมันหวาน..เด็กน้อยเสียงแผ่วลงเพราะคนตัวสูงมีท่าทีเหมือนจะดุกัน

ไม่น่ารักเลยรู้ไหมปลายเมฆว่า สายตาจดจ้องเด็กหน้าหวานที่เริ่มหลบสายตากัน

มันหวานขอโทษ..

สองมือเล็กคว้าเข้ากับมือหนาที่วางอยู่บนตัก มันหวานลูบมือคุณหมอเบาๆเพื่อหวังให้คนตัวโตไม่ดุกันมากไปกว่านี้ และถ้าเลวร้ายกว่านั้น ถ้าหมอปลายโทร.ไปฟ้องพ่อกำนันมันหวานได้โดนดุจนหูชาแหงๆเผลอๆคงโดนสั่งให้กลับบ้านนอกเลยล่ะ

ถ้าพี่ไม่ไปเฝ้าเราจะโดนมอมแค่ไหนรู้ไหม

พี่หมอไปเฝ้ามันหวานหรอจ๊ะ?มันหวานถามตาโต นี่หมอปลายไปเฝ้ามันหวานด้วยหรอ ทำไมไม่เห็นรู้เรื่องเรื่องเลยสักนิด

มันไม่ใช่ประเด็น ประเด็นมันอยู่ที่เราดูแลตัวเองไม่ได้แต่ก็ปล่อยให้ตัวเองดื่ม

มันหวานไม่ได้อยากดื่มหรอกจ้ะ แต่พี่ๆเขาบอกว่าเป็นมารยาทมันหวานน่ะไม่ได้อยากดื่มเหล้าเลยสักนิดเพราะไม่อยากให้ตัวเองเมา มันหวานไม่รู้ว่าถ้าตัวเองเมาจะเป็นยังไง แต่รุ่นพี่ก็พยายามยัดเยียดให้ มันหวานก็เลี่ยงไม่ได้เพราะเป็นเด็กปีหนึ่ง แก้วแล้วแก้วเล่าที่ถูกส่งมาให้จนมันหวานนับไม่ได้ว่าดื่มไปกี่แก้ว แต่นั่นแหละจะกี่แก้วก็ช่างแต่มันทำให้มันหวานเมามากแล้วก็ยังทำให้หมอปลายไม่พอใจอีกด้วย

ยังไม่หมด

อะ..อะไรอีกหรอจ๊ะนี่มันหวานยังงามหน้าได้มากกว่าเมาอีกหรอเนี่ย

ทำไมปล่อยให้เตวิณโอบไหล่โอบเอว

หือ..?มันหวานขมวดคิ้วงง

จำไม่เห็นจะได้เลย

เต็มใจหรือไม่รู้ตัว

หมอปลายเมฆยังคงถามย้ำเหมือนอยากจะจ้องจับผิด แต่มันหวานจำไม่ได้จริงๆ เตวิณทำแบบนั้นหรอ? มันหวานไม่เห็นจะรู้ตัวเลยสักนิด

มันหวานไม่รู้ตัวเอ่ยบอกเสียงอ่อยเพราะกลัวว่าคุณหมอจะโกรธกัน

ไม่ชอบคุณหมอเอ่ยตอบเสียงแข็งแต่มันกลับทำให้มันหวานยิ้มได้ คนตัวเล็กเขยิบกายเข้าหาคนตรงหน้าอีกนิดก่อนจะวาดรอยยิ้มหวานแฉ่งกลบเกลื่อนความผิด

หึงมันหวานกับเตวิณหรอจ๊ะพี่หมอ

คนแก่กว่าไม่ตอบในทันที มันหวานได้แต่อมยิ้มมองท่าทีของอีกฝ่าย ถึงไม่ตอบอะไรแต่มันหวานก็รู้ว่าคำตอบของหมอปลายก็ไม่พ้นคำว่าใช่เพราะหมอปลายเมฆกำลังบีบมือมันหวานเบาๆเป็นการตอบรับกลายๆ

เนี่ยหมอปลายเมฆของมันหวานน่ะนะ เวลาเขินที่จะต้องตอบคำถามก็มักจะใช้การกระทำตอบแทนเสมอเลย

มันหวานน่ะชอบอีกฝ่ายจนสังเกตอะไรได้หลายๆอย่างแล้ว

บอกเตวิณหรอว่าให้มาส่งที่คอนโด

หือ? มันหวานไม่ได้บอกนะจ๊ะ แต่มันหวานจำได้ว่าบอกเตวิณไปว่าพี่หมอจะมารับกลับ

โกหกสินะ มันหวานมองคนตรงหน้าที่เอ่ยพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนที่หมอปลายจะเงยหน้าขึ้นและพูดกับมันหวานต่อ ยังไม่หมดความผิด

ยังไม่หมดอีกหรอจ๊ะ

เราอ้วกใส่พี่

ห๊า!!”

คราวนี้เด็กน้อยตกใจจนปล่อยฝ่ามือหนานั้นออกเหมือนโดนของร้อนกระตุ้น มันหวานส่ายหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อคำพูดของหมอปลายเมฆ แต่แววตาจริงจังนั้นกลับบอกว่าเรื่องนี้ไร้ความล้อเล่น

ให้ตายสินี่มันหวานทำเรื่องน่าอายขนาดนั้นเลยหรอ!

อ้วกใส่คนที่ชอบเนี่ยนะ!!

มันหว๊านนนนนนน!!!

ฮื่อออมันหวานร้องฮือๆฝ่ามือเล็กก็ปิดหน้าตัวเองหลีกหนีวีรกรรมแสนน่าอายนั่น

ต่อไปนี้เหล้ากับมันหวานเป็นศัตรูกัน!!!!

ไม่ได้ว่าอะไร ไม่งอแงฝ่ามือหนาประคองมือเล็กของเด็กตรงหน้าออกจาการปิดบังใบหน้าของตัวเอง

มันหวานขอโทษ..มันหวานได้แต่เบะปากเพราะตัวเองทำให้หมอปลายเมฆลำบากถึงขนาดนี้

ครับ ให้อภัย

หือ..ง่ายๆงี้เลย?

มันหวานกำลังงงว่ายกโทษให้กันง่ายๆเลยหรอ เด็กหน้าขาวมองคนตัวสูงที่อมยิ้มน้อยๆยิ่งไม่เข้าใจ หมอปลายสบตากับเขาก่อนจะใช้ปลายนิ้วโป้งแตะลงที่ริมฝีปากมันหวานเบาๆ

มีเรื่องดีทดแทน

อะไรหรอจ๊ะ

เราจูบพี่

“!!”

ไม่สิ..เราจูบกัน

มันหวานรู้สึกถึงความร้อนที่กำลังแล่นสู่ใบหน้า เรื่องดีๆที่หมอปลายบอกกำลังเล่นงานมันหวานอย่างหนักหน่วงยิ่งกว่ารู้ว่าตัวเองอ้วกใส่อีกคนเสียอีก

จูบดุมาก

...

ปากพี่แทบเจ่อแหน่ะ

โอ๊ยยย พี่หมอ!!”

มันหวานทิ้งตัวลงนอนก่อนจะคว้าผ้าห่มมาห่มตัวเองทันที ไม่ไหวแล้ว!ความเขินแตกกระจายไปทั้งตัวเพราะคำพูดของหมอปลายคนเดียว!

ไม่เขินสิ

ฮื่ออออ

มันหวานได้ยินเสียงหัวเราะทุ้มต่ำของคนที่อยู่นอกผ้าห่ม ดูท่าคุณเขาจะชอบใจมากเลยสินะที่ทำให้มันหวานเขินเป็นบ้าเป็นบอขนาดนี้ได้

ให้ตายสิมันหวานจะไม่แตะเหล้าอีกแล้ว สาบาน!

เดี๋ยวหายใจไม่ออก

จบคำพูดนั้นผ้าห่มของมันหวานก็ถูกเปิดออก มันหวานพยายามยื้อผ้าห่มของตัวเองกลับมาเพราะทนสู้หน้าอีกคนไม่ไหว แก้มก็ร้อนผ่าวๆอย่างไม่น่าให้อภัย ไหนจะสายตาล้อเลียนของหมอปลายนั่นก็อีก

มันหวานไม่รู้ตัวเลย เด็กน้อยตอบเสียงอู้อี้เพราะดึงผ้าห่มมาปิดแก้มของตัวเองให้เห็นแค่ดวงตา 

ไม่รู้ตัวเลยหรอคุณหมอเอ่ยถามเสียงเรียบและมันหวานได้แต่พยักหน้าหงึกหงักกลับไป

“..”

งั้นมาลองอีกสักจูบไหม เผื่อจะรู้ตัว

ไม่คุยกับพี่หมอแล้ว!!”

คุยเถอะ อุส่าห์เปลี่ยนเสื้อให้เลยนะ

!!

ไม่ต้องรอให้สมองประมวลซ้ำมันหวานรีบเปิดผ้าห่มออกและมองเสื้อของตัวเองทันที จริงสิ! ก่อนหน้านี้ต้องเป็นเสื้อนักศึกษานี่ นี่อย่าบอกนะว่า...

พี่หมอเห็นมันหวานโป๋ไหม!”

เต็มสองตา

“!!”

ขาวจั๊วะ

หมอปลายย!!!!”

มันหวานจะก่อกบฏเป็นศัตรูกับเหล้ามันหวานขอสาบาน!!

 

 

ฮัดชิ่ว!”

เห็นไหม พี่บอกให้กินยาดักไว้ก็ไม่เชื่อ

ฮื่อออ มันหวานจะไม่สบายอีกแล้วหรอจ๊ะ

แล้วดื้อทำไม

ง่ะ

สองเสียงดังขึ้นในโซนห้องครัวในขณะที่นอกริมระเบียงก็มีเสียงของหยดน้ำตกกระทบลงที่พื้นกระเบื้องเนื่องจากฝนกำลังตกอย่างหนัก เมืองไทยก็อย่างงี้เอาแน่เอานอนกับสภาพอากาศไม่เคยจะได้

คุณหมอที่ช่วยเด็กน้อยล้างจานหลังจากจบมื้อเย็นง่ายๆด้วยกันกำลังเอ่ยดุเด็กดื้อ ทั้งที่บอกแล้วว่าตัวเองนั้นตัวอุ่นๆแต่มันหวานก็ดื้อไม่ยอมกินยา แล้วเป็นไงล่ะมาจามฮัดชิ่วๆสูดน้ำมูกฟืดๆอยู่แบบนี้

เดี๋ยวกินยานะ พี่จะไปเอามาให้

ก็ได้จ้ะสุดท้ายก็ต้องยอมแพ้ให้คุณหมอ อีกอย่างมันหวานก็ไม่อยากดื้อไปมากกว่านี้เพราะถ้าป่วยหนักๆขึ้นมาคนที่จะลำบากดูแลมันหวานก็คงไม่พ้นหมอปลายอยู่ดี หนำซ้ำหมอปลายก็เริ่มหายดีแล้วคงต้องไปทำงานถ้าต้องมาคอยเป็นห่วงมันหวาน มาพะวงหน้าพะวงหลังคงจะไม่ดีแน่ๆ

ติ๊งหน่อง!

เดี๋ยวพี่ไปดูเองคนตัวสูงเอ่ยอาสาก่อนจะเช็ดมือให้แห้งแล้วก้าวเท้าไปยังหน้าประตู ไม่รู้ว่าใครกันมาหายามมืดค่ำทั้งที่ฝนตกแบบนี้ ปลายเมฆจับที่ลูกบิดและเปิดออกทันทีโดยที่ไม่ได้ส่องตาแมวเลยสักนิด พอเมื่อบานประตูเปิดออกและเห็นผู้ที่อยู่ข้างหน้ากลับทำให้ร่างทั้งร่างของเขาชาหนึบไปหมด

พี่เมฆ..

ม่านฝน

ฮึกฮืออ

ไม่ทันได้ตั้งตัว ไม่ทันได้เรียกสติของตัวเองให้กลับคืนมาเลยสักนิดก็ถูกอีกฝ่ายโถมกอดใส่กัน ปลายเมฆได้แต่ยืนนิ่งอยู่แบบนั้นเพราะความรู้สึกชาทั้งร่างกายนั้นยังคงอยู่ เขาได้ยินเสียงที่เคยคุ้นหูสะอื้นร้องไห้เบาๆ อ้อมแขนที่เขาเคยคุ้นสัมผัสกำลังโอบกอดเขาอย่างแนบแน่น

ม่านฝนคนที่เขารักมาเนิ่นนานนับสิบปี

คนที่ทิ้งเขาไปเมื่อหลายเดือนก่อน

ทำไมถึงกลับมากอดเขาอีกครั้งในวันนี้

ใครมาหรอจ๊ะพี่--หมอ

น้ำเสียงสดใสของมันหวานแผ่วลงเมื่อเดินมาหาคนตัวสูงแต่กลับพบว่าอีกคนกำลังถูกใครสักคนโอบกอด ใครสักคนที่หน้าตาคล้ายกับคนที่อยู่ในกรอบรูปบานใหญ่ที่พนังห้อง

ใครคนนั้นที่ชื่อว่าม่านฝน

คนรักของหมอปลายเมฆ

พี่เมฆ..ฝน

มันหวานไม่รู้ว่าเขาควรจะเดินออกไปจากตรงนี้ดีไหม สองขาของเขาเหมือนถูกตรึงอยู่กับที่ มันก้าวไม่ออกแม้แต่ก้าวเดียว สายตาทำเพียงแค่จดจ้องคนสองคนที่ยืนกอดกัน ไม่สิ..มีแต่คนที่ชื่อม่านฝนที่กำลังกอดหมอปลาย ส่วนคนตัวสูงนั้นทำเพียงแค่ยืนนิ่งๆแบบที่มันหวานไม่รู้เลยว่าหมอปลายกำลังคิดอะไรอยู่

มันหวานรู้แค่ว่าตอนนี้อยู่ดีๆหัวใจก็เจ็บขึ้นมา

ความเจ็บที่มาพร้อมกับความหวาดกลัว

มาทำไม

เสียงทุ้มๆนั้นเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบาเคล้ากับความสั่นไหว ชายหนุ่มที่เพิ่งหาสติของตัวเองเจอเอ่ยถามคนที่กอดตัวเองอยู่ ก่อนจะค่อยๆผละกอดของอีกฝ่ายออก

ปลายเมฆมองหน้าม่านฝนที่กำลังร้องไห้ด้วยใบหน้าแดงก่ำ ร่างบางนั้นสั่นเทาแบบที่ปลายเมฆไม่เคยเจอมาก่อน ตอนที่เลิกกันม่านฝนยังไม่ร้องไห้หนักขนาดนี้เลยสักนิด

ฝนขอโทษ ฮึก...ขอโทษ

ม่านฝนเอาแต่ย้ำคำว่าขอโทษที่ปลายเมฆไม่มีทางเข้าใจ อยู่ดีๆก็มาหากัน อยู่ดีๆก็ร้องไห้และกอดเขาแน่นพร้อมกับเอ่ยคำขอโทษ

อยู่ดีๆก็มามีตัวตนในวันที่เขาห่างหายจากความคิดถึงไปแล้วน่ะหรอ

เข้ามาก่อน

ปลายเมฆเพิ่งสังเกตว่าม่านฝนตัวเปียกชุ่มไปหมด เขาเดินนำอีกคนมายังโซฟาก่อนจะหันไปมองเด็กหนุ่มที่ยืนนิ่งด้วยความไม่เข้าใจแต่ปลายเมฆกลับเห็นว่าแววตาของมันหวานมีความสั่นไหวอยู่ในนั้น

มะ..มันหวานไปเอาน้ำมาให้แขกนะจ๊ะเอ่ยบอกแค่นั้นก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปยังครัว มันหวานไม่รู้ว่าควรทำยังไงกับสถานการณ์ที่ไม่ได้เตรียมตัวจะมาเจอ

ไม่มีใครคาดคิดว่าคนที่ชื่อม่านฝนจะปรากฏตัวขึ้นในวันนี้

และตอนนี้มันหวานกลับรู้สึกไม่ชอบใจเลยสักนิด

ในคำว่าขอโทษของม่านฝนเหมือนมันแฝงไปด้วยความต้องการบางอย่างที่มันหวานหวังว่ามันจะไม่เกิดขึ้น

ขอร้องว่าบางสิ่งนั้นอย่าได้เกิดขึ้นเลย

ทางด้านของคุณหมอ ปลายเมฆนั่งลงที่โซฟาตัวเล็กและปล่อยให้ม่านฝนนั่งโซฟาตัวยาว เขากวาดสายตามองร่างบางตรงหน้าที่ผ่อนแรงสะอื้นลง ม่านฝนกำลังสบตาเขาและนั่นทำให้เขาเห็นความแตกสลายบางอย่างจากดวงตาที่เขาเคยหลงรักมากมาย

เกิดอะไรขึ้นปลายเมฆเอ่ยถามเสียงเรียบพยายามไม่ให้ความสั่นไหวบางอย่างที่เกิดขึ้นกะทันหันแสดงออกมาให้อีกฝ่ายได้รับรู้

ฝนไม่เหลือใครแล้ว ฮึก! ไม่มีใครรักฝนเลยพี่เมฆร่างบางเริ่มร้องไห้อีกครั้ง ม่านฝนเขยิบเข้ามาใกล้กันก่อนจะจับฝ่ามือของเขาไปกุมไว้

หมายความว่ายังไงปลายเมฆมองมือของตัวเองที่กำลังถูกสัมผัสด้วยฝ่ามือบางคู่เดิมที่เขาเคยหวงแหนนักหนา

สัมผัสจากมือม่านฝนเย็นเฉียบและมันส่งผลมายังที่ใจของเขา

เหมือนเมื่อก่อน เมื่อตอนที่ยังมีกัน

ฝนโดนไล่ออกจากงาน..เสียงติดสะอื้นเริ่มอธิบาย

...

พอพ่อแม่รู้ก็ด่าฝน พี่เมฆก็รู้ว่าพวกเขาไม่ค่อยรักฝนนัก

ปลายเมฆผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ เขารู้ดีว่าพ่อแม่ม่านฝนไม่ค่อยลงรอยกับลูกตัวเองเท่าไรนัก พ่อแม่ม่านฝนเป็นคนต่างจังหวัดที่หวังสูงในตัวลูกชายคนเดียวของตัวเอง บังคับม่านฝนให้ทำแต่สิ่งที่ตัวเองต้องการมาตลอด เขาจำได้ดีว่าม่านฝนเคยร้องไห้เพราะพ่อแม่ตัวเองมากแค่ไหน

เคยแม้กระทั่งจะฆ่าตัวตายเพราะแบกรับสิ่งเหล่านั้นไม่ไหว

นั่นจึงเป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้เขารักและเป็นห่วงม่านฝนมากมาย

พ่อแม่ไม่เข้าใจ เขาไม่เข้าใจว่าฝนพยายามอย่างเต็มที่แล้ว

แล้วแฟนไปไหน

คำถามนั้นทำให้ร่างบางชะงัก ดวงตาสั่นไหวจ้องมองคุณหมอตรงหน้าและปลายเมฆไม่คิดจะหลบสายตา เขามองแววตาที่เคล้าความเศร้าของม่านฝนก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้ง

คนที่ทำให้ฝนทิ้งพี่ไป แล้วเลือกเขาน่ะ ไปไหนแล้วล่ะ

ปลายเมฆไม่ได้อยากประชดประชัน แต่แค่อยากรู้ว่าในสถานการณ์แบบนี้ทำไมเป็นเขาที่ม่านฝนเลือกมาหาแทนที่จะเป็นคนรักคนใหม่ของตัวเอง

ฝนกับเขาเราเลิกกันได้เดือนกว่าแล้วครับ

เราสองคนต่างกันมากเกินไป เราทะเลาะกันบ่อยขึ้นและฝนไม่ได้รักเขาขนาดจะยอมทนได้ทุกอย่างม่านฝนบีบมือหนามั่นขึ้น

...

ฝนมารู้ตัวว่าฝนไม่ได้รักเขา..เท่าที่ฝนรักพี่เมฆเลย

ฝน

เพล้ง!

เสียงของตกแตกทำให้คนสองคนสะดุ้งตกใจก่อนจะมองไปยังต้นเสียง ตรงนั้นกับผู้ชายหน้าหวานที่ม่านฝนไม่คุ้นเคยกำลังมองมาที่พวกเขา ม่านฝนไม่รู้ว่าคนนั้นเป็นใครแต่พี่เมฆของเขากลับรีบลุกขึ้นและเดินเข้าไปหาทันที

มันหวานขอโทษ ขอโทษนะจ๊ะมันหวานรนบอกเสียงสั่นก่อนจะก้มลงไปหวังจะเก็บเศษแก้วที่ตนเองเผลอทำแตกหลังจากได้ยินประโยคนั้นจากผู้ชายที่ชื่อม่านฝน

ไม่ต้อง เดี๋ยวพี่เก็บเองครับปลายเมฆคว้ามือบางไว้ก่อนที่มันหวานจะแตะเศษแก้วที่แตก เขาจับฝ่ามือเล็กที่สั่นไหวจนรู้สึกได้ คนตัวโตใช้มือข้างซ้ายประคองหน้าอีกฝ่ายให้สบตากันเพราะมันหวานเอาแต่มองพื้นอยู่แบบนั้น

...

กินยาหรือยัง หื้มปลายเมฆเอ่ยถามเสียงนุ่ม เขากวาดสายตามองดวงหน้าของเด็กน้อยที่กำลังไม่สู้ดีนักโดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่ามีสายตาอีกคู่กำลังมองพวกเขาไม่วางตาเช่นกัน

พี่หมอบอกว่าจะเอามาให้มันหวาน..” และมันหวานก็รออยู่แต่เหมือนหมอปลายจะลืมเพราะเขาคนนั้นมาหา

จริงสิ พี่ขอโทษนะครับ

พี่หมอ พามันหวานไปกินยานะ..นะจ๊ะ

ฝ่ามือเล็กทาบทับลงหลังมือหนาที่กำลังจับแก้มของตัวเองอยู่ มันหวานมองแววตาของคนแก่กว่า มันหวานอยากให้หมอปลายตอบตกลง พามันหวานไปกินยาและปล่อยผู้ชายคนนั้นไว้ตรงนี้สักพัก

มันหวานอยากให้หมอปลายสนใจแค่มันหวานในตอนนี้จะได้ไหม เพราะตอนนี้ใจมันหวานกลัวเหลือเกิน

กลัวว่าจะไม่ใช่ตนที่ถูกเลือกในตอนนี้

กลัวกับการกลับมาของใครบางคน

กลัวเหลือเกิน

ครับ ลุกขึ้นนะ

รอยยิ้มหวานผุดขึ้นมาบนใบหน้าเมื่อความปรารถนาเป็นจริง มันหวานลุกขึ้นด้วยความช่วยเหลือจากหมอปลาย คนตัวสูงลูบผมของเขาเบาๆก่อนจะหันไปหาอีกคนที่นั่งมองอยู่ที่โซฟาตัวยาว

พี่จะไปเอาผ้าเช็ดตัวมาให้หมอปลายเอ่ยบอกกับม่านฝนก่อนที่ร่างบางจะพยักหน้าเบาๆตอบกลับมา

มันหวานเลื่อนฝ่ามือไปกุมมือของคนตัวโตก่อนจะกระชับแน่นขึ้นและพาเดินออกไปจากตรงนี้ มันหวานไม่รู้ว่าคนที่ชื่อม่านฝนจะคิดยังไงแต่มันหวานอยากแสดงให้เห็นว่าตอนนี้หมอปลายเป็นของมันหวาน มันหวานจะไม่ปล่อยให้เขาคนนั้นมาทำให้ความพยายามของมันหวานที่เพียรทำมาสูญเปล่าเด็ดขาด

มันหวานเปิดประตูเข้าห้องนอนของตัวเองก่อนจะปิดมันลง คนตัวเล็กหมุนตัวเผชิญหน้ากับคนตัวสูงก่อนจะสวมกอดหมอปลายเมฆเต็มอ้อมแขน

มันหวาน..

มันหวานกลัว

...

อยู่ดีๆมันหวานก็กลัว.. พี่หมออยู่กับมันหวานได้ไหม อย่าออกไปได้ไหมจ๊ะมันหวานเพิ่มแรงกอดมากขึ้น ดวงหน้าเล็กแนบลงกับแผ่นอกแกร่งเหมือนต้องการที่พักพิง

ความกลัวกำลังก่อตัวกันในหัวใจของมันหวาน ไม่มีอะไรแน่นอนกับห้วงเวลานี้ เขาไม่สามารถล่วงรู้ได้เลยว่าถ้าหมอปลายเดินออกจากห้องไปมันจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างหมอปลายและม่านฝนคนนั้น

มันหวานรู้แค่มันหวานหวาดกลัวกับสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้นเหลือเกิน

มันหวานกลัวอะไรครับ หื้มฝ่ามืออุ่นลูบผมนุ่มของเด็กในอ้อมกอดด้วยความแผ่วเบา ปลายเมฆเอ่ยถามทั้งที่เขาก็พอจะเข้าใจความกลัวนั้นของมันหวาน

แค่กลัว..แค่ไม่อยากให้ไปไหน

...

แค่ขอให้อยู่ด้วยกันได้ไหม

มันหวานเงยหน้าขึ้นเพื่อมองแววตาของคนตัวโตกว่า สองแขนละออกจากเอวหนาก่อนจะประคองแก้มกร้านของอีกคนไว้ด้วยสัมผัสแผ่วเบา

เด็กน้อยเขย่งปลายเท้าขึ้นก่อนจะกดจูบลงที่แก้มกร้านของอีกฝ่ายอย่างนุ่มนวล ลมหายใจอุ่นๆของคนที่กำลังจะป่วยรวยรินอยู่ข้างแก้มก่อนจะเคลื่อนสัมผัสมาประทับที่ริมฝีปากนุ่มอย่างแผ่วเบาและกดเน้นย้ำน้ำหนักลงไปก่อนจะถอนริมฝีปากออกมา

แววตาของมันหวานสั่นไหวจนปลายเมฆสั่นไหวไม่ต่างกัน เขาโอบเอวของคนตัวเล็กกว่าก่อนจะกดจูบลงที่หน้าผากมนผ่านกลุ่มผมหน้าม้าอย่างนุ่มนวล

มันหวานต้องกินยา

หมอปลาย..

แค่เชื่อใจพี่อย่างที่มันหวานทำมาตลอดได้ไหม

คำถามนั้นเหมือนก่อก้อนเหนียวหนืดบางอย่างที่ลำคอ มันหวานรู้สึกเหมือนคำขอที่ให้อีกฝ่ายอยู่ด้วยกันจะไม่เป็นผล เหมือนหมอปลายเลือกจะเดินออกจากห้องของมันหวานเพื่อไปเจอกับใครคนนั้น

มันหวานเชื่อพี่ แล้วมันหวานได้อะไร แต่ถึงแบบนั้นมันหวานก็ยังต้องการจะรู้ว่าถ้าตัวเองเรียกร้องอีกครั้ง จะได้รับอะไรตอบกลับมาให้อุ่นใจขึ้นบ้างไหม

เราทั้งคู่จะเหมือนเดิม ความรู้สึกพี่จะยังเหมือนเดิม

...

เหมือนคืนนั้น กับจูบแรกของเราสองคน

เสียงทุ้มนั้นเอ่ยบอกอย่างแผ่วเบาในความรู้สึกของมันหวาน มันหวานไม่รู้เลยว่ามีความหนักแน่นแค่ไหนไหนประโยคนี้ของหมอปลายเมฆ ความกลัวกับสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้นกำลังกลบทุกสิ่งที่ควรเชื่อไปเสียหมด

คืนนั้น.. คืนที่เป็นจูบแรกของพวกเขา คืนที่หมอปลายบอกว่าชอบมันหวาน..มันจะเป็นแบบนั้นต่อไปหลังจากหมอปลายออกไปจากห้องนี้ใช่ไหม

มันจะเป็นแบบนั้นใช่หรือเปล่า

กลับมา.. กลับเข้ามาหามันหวานนะ

เอ่ยขอร้องพลางจับมือหนานั้นมาเขย่าเบาๆ มันหวานมองรอยยิ้มอ่อนของคนตรงหน้า พยายามจะมั่นใจและเชื่อใจแบบที่อีกฝ่ายเอ่ยขอแม้ใจจะหวาดกลัวแค่ไหน แต่มันหวานจะทำให้ มันหวานจะเชื่อใจหากมันเป็นความต้องการของหมอปลายเมฆ

หมอปลายไม่ได้เอ่ยตอบกลับอะไร เขาเพียงพยักหน้าเบาๆก่อนจะละตัวไปหยิบกระปุกยาแก้ไข้พร้อมกับเทน้ำที่ถูกวางไว้ที่หัวเตียงส่งให้

กินยาแล้วนอนนะครับ

...

หวานเป็นเด็กดีของพี่ใช่ไหม

อื้อ.. หวานเป็นเด็กดีของพี่เสมอ

และหวังว่าพี่จะไม่ทำให้เด็กดีคนนี้ต้องเสียใจนะพี่ปลายเมฆ

 

ปลายเมฆเดินออกมาจากห้องตัวเองหลังจากหยิบผ้าเช็ดตัวผืนสะอาดติดมือมาให้กับอีกคนที่ยังนั่งรออยู่ที่โซฟา เขายื่นมันให้กับม่านฝนก่อนจะนั่งลงที่โซฟาตัวเดี่ยวตัวเดิม

จะกลับตอนไหน

พี่เมฆ..ม่านฝนส่งสายตาเว้าวอนให้อีกคน เขาไม่คิดว่าการที่อีกคนหายไปนานเกือบยี่สิบนาทีแล้วกลับออกมาจะพูดประโยคคล้ายกับจะขับไล่กันแบบนี้

ฝนต้องการอะไรปลายเมฆเลือกจะเอ่ยถามออกไปตรงๆ เขาพยายามไม่สบสายตาเว้าวอนคู่นั้นเพราะเขาไม่เคยเอาชนะมันได้เลยสักครั้งในวันวาน

พี่เมฆยังเกลียด ยังโกรธฝนอยู่ไหม

พี่เมฆยังหลงเหลือความรักให้ฝนอยู่บ้างไหม

ปลายเมฆมองร่างบางที่ลุกออกจากโซฟาก่อนจะขยับมาหากัน ม่านฝนคุกเข่าลงตรงหน้าของเขาพร้อมกับจับมือไปกุมและลูบมันเบาๆ

ไม่ปลายเมฆเอ่ยตอบกลับทั้งที่ไม่กล้ามองอีกฝ่ายได้อย่างเต็มตา

ปลายเมฆมีบางอย่างที่ไม่แน่ใจ ว่าที่ได้เอ่ยออกไปนั้น หมายถึงว่าไม่โกรธ หรือไม่รัก

การปรากฏตัวของม่านฝนทำให้ใจของเขาเกิดการแกว่งไกว ม่านฝนเคยเป็นคนที่มีอิทธิพลมากมายต่อหัวใจของเขา และในวันนี้ปลายเมฆคิดว่ามันยังคงไม่เหือดหายไปได้อย่างสนิทใจ

ถ้าบอกว่าไม่รัก ฝนว่าพี่เมฆโกหก น้ำเสียงนั้นคล้ายจะสดใสขึ้น ปลายนิ้วเย็นเฉียบแตะลงที่ปลายคางของเขาก่อนที่สัมผัสนั้นจะบังคับให้หันมามองตากัน ถ้าพี่เมฆหมดรักฝนแล้ว ทำไมรูปคู่ของเรายังอยู่ที่เดิมล่ะครับ

ประโยคของม่านฝนทำให้สายตาปลายเมฆต้องตวัดไปมองยังกรอบรูปบานใหญ่ที่ว่า มันยังคงอยู่ที่เดิม ตำแหน่งเดิม เขาไม่เคยย้ายมันไปไว้ที่อื่น มันยังอยู่ตรงนั้นแต่แปลกที่เขากลับหลงลืมมันไปชั่วขณะ

ลืมไปว่ามันเคยอยู่ตรงนั้น เหมือนว่ามีสิ่งที่เขาให้ความสนใจมากกว่าเมื่อกลับมาที่ห้อง

และความสนใจนั้นคงเป็นใครอื่นไม่ได้นอกจากมันหวานที่ต้องทนเห็นรูปคู่ของเขาและม่านฝนในทุกๆวัน

ปลายเมฆได้เผลอทำร้ายความรู้สึกของเด็กแสนดีคนนั้นไปอย่างไม่ได้ตั้งใจอีกแล้ว

พี่เมฆ

ปลายเมฆหันมามองร่างบางอีกครั้ง เขาเห็นม่านฝนยิ้ม รอยยิ้มชวนฝันที่ทำให้ตกหลุมรักตั้งแต่แรกเจอ

รอยยิ้มที่สร้างความรักในหัวใจของเขามาตลอดสิบปี

มันยังคงสวยงามเสมอแม้กระทั่งในวินาทีนี้

ฝนยังรักพี่เมฆเหมือนเคย

รักแล้วทำไมต้องทิ้งกันใช่..หากยังรักทำไมถึงเลือกคนอื่นแล้วทิ้งกันไป

ฝนขอโทษ ฝนโง่เอง

...

ให้ฝนแก้ตัวได้ไหม..ฝนขอโอกาส

...

ถ้าพี่เมฆยังรักฝน เรากลับมาคบกันได้ไหมครับ

 


#มันหวานปลายเมฆ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 323 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,138 ความคิดเห็น

  1. #1097 favmme (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 15:07
    หมอ!!! ตกลงมีซัดนะหมอ!!
    #1,097
    0
  2. #1077 Wannapathip (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 18:34
    แม่มีไม้เรียวนะหมอ
    #1,077
    0
  3. #1039 Phakchira_Ice (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 22:29
    เตวิณของพี่ 5555555
    #1,039
    0
  4. #1012 mojifeafea (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 20:40
    เห็นแก่ตัว พูดได้แค่ประโยคนี้อะ
    #1,012
    0
  5. #979 รัก3ลี(เอสเจ) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 01:35
    ถึงจะสงสารคนชื่อฝนที่แบบปัญหาที่บ้าน แต่เรื่องความรักนี่ขอเบะปาก ถ้าเห็นก็น่าจะรู้ปะว่ามันหวานมีซัมติงกะหมอ แต่ยังมาขอคืนดี เออะ
    #979
    0
  6. #951 pcy921 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 22:09
    ถ้าจะกลับไปหาแฟนเก่าก็อย่ากลับมาหาน้องอีกนะคะ บอกไว้เลย
    #951
    0
  7. #920 นุ้งโด (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 10:33

    พี่หมอนึกถึงเด็กแครอทไว้นะพี่หมอออออ
    #920
    0
  8. #902 Miiwxx (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 17:52
    กลับไปก็โง่มากนะหมอ
    #902
    0
  9. #879 Love Fantasy.. (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 23:05
    กลัวใจพี่หมอจังค่ะเเม่;-;
    #879
    0
  10. #856 areenachesani (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 08:51
    สงสารน้องอ่ะะ ม่านฝนอ่ะยังไงก็มีอิทธิพลกับหัวใจของหมอมากกว่าอยู่แล้วอ่ะ แล้วที่น้องพยายามมาตลอดมันจะไม่สูญเปล่าใช่มั้ย
    #856
    0
  11. #830 Jibangrin (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 22:59
    โอ้ยยวว สงสารน้องงงงง
    #830
    0
  12. #792 orangepie, (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 19:48
    โอ้ยยยย ไม่นะไม่ๆๆๆๆ ปวดใจ พี่หมออย่าเลือกเค้าาาา ;-;
    #792
    0
  13. #726 PINKLAND (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:55
    อย่านะะะ
    #726
    0
  14. #705 exoxoxo1122 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:59
    โอ้ยยยย ปวดใจ คนที่ทิ้งเขาไปมีสิทธิ์อะไรมาขอโอกาส แล้วคนที่เจ็บปวดจะยังให้โอกาสอีกครั้งไหม แล้วคนที่จะเจ็บนี่ต้องทำยังไง?....
    #705
    0
  15. #688 silence_z (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:15
    #ทีมเตวิณรอเลยค่ะ แง
    #688
    0
  16. #676 15magnitude (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:01

    อย่าให้ต้องสาปนะหมอออ ทำตัวดีๆ

    #676
    0
  17. #654 withfluffyp (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 00:43
    เราไว้ใจหมอมากนะ อย่าทิ้งมันหวาน ;-;
    #654
    0
  18. #609 ppvs_ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 20:19
    น้องคับ;-;
    #609
    0
  19. #544 winterwinddd (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 22:58
    อย่านะหมอ
    #544
    0
  20. #447 JongjitSriyan (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 15:26
    อย่ากลับนะหมอ หมอรู้ใช่ไหม
    #447
    0
  21. #340 Miki_milky (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 00:33
    โอ้ยสงสารมันหวานพี่หมอห้ามใจร้ายทิ้งมันหวาน
    #340
    0
  22. #203 NapatsornSotana (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 20:35
    สงสารมันหวาน หมอปลายอย่าทำร้ายน้องงง
    #203
    0
  23. #127 chimpleesky (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 17:16
    ไม่ค่ะพี่ ตอบไปค่ะว่าไม่ ไม่!!! แงงงงงขอเอาน้องมันหวานมากอดปลอบก่อนค่ะ
    #127
    0
  24. #109 PayTinp2 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 22:06
    จะร้องไห้แล้ววววววว
    #109
    0
  25. #108 THEdeadsea (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 21:44
    เตรียมต้มน้ำแล้วค่ะ มา!!
    #108
    0