[END] THE CLOUD 9 เหนือปลายเมฆ ☆* [YAOI] สนพ.Hermit Books

ตอนที่ 11 : เหนือปลายเมฆ ☆ X

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,521
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 374 ครั้ง
    14 ก.พ. 63

     
เหนือปลายเมฆ X

ความชอบของผมมันไม่ได้มีขนาดยิ่งใหญ่ มันมีเพียงเท่าขนาดแค่คุณ

 

แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านเข้ามากระทบกับซีกหน้าของคุณหมอตัวสูงที่กำลังหลับตาสนิท ปลายเมฆรู้สึกว่าเวลาพักผ่อนมักจะผ่านไปเร็วเสมอ จำได้เหมือนตัวเองเพิ่งหลับตานอนไปเองแต่รู้ตัวอีกทีก็ถึงเวลาต้องเตรียมตัวไปทำงานเหมือนอย่างเคย

คุณหมอหนุ่มยกมือบังแสงแดดที่เอาแต่รบกวนจนต้องตื่น นี่เขาคงลืมปิดม่านตรงระเบียงห้องนอนอีกแล้ว หน้าตาคุณหมอตอนนี้งัวเงียขั้นสุด ผมเผ้ายุ่งเหยิงหมดมาดคุณหมอแสนเนี้ยบของโรงพยาบาล

ชายหนุ่มสลัดผ้าห่มออกจากตัว บิดตัวซ้ายขวา พลางนั่งตั้งสติอีกเพียงนิด เสียงกุกกักจากด้านนอกคงเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้นอกจากเด็กแครอทที่กำลังเตรียมตัวไปมหา'ลัยเพราะเป็นการเปิดเรียนวันแรก

ปลายเมฆใช้เวลาในการจัดการตัวเองไม่นานนัก หลังจากสำรวจความเรียบร้อยเสร็จก็ถือกระเป๋าเอกสารติดมือออกมาจากห้อง ก่อนจะเจอเด็กน้อยที่ยืนอยู่ตรงโซฟาตัวยาว ใบหน้าหวานนั้นติดหงุดหงิดและมือขาวๆที่กำลังง่วงอยู่กับการผูกเนคไท 

เขายืนมองคนเด็กกว่านิ่งๆและเลือกที่จะไม่เดินไปหาในตอนนี้ คุณหมอมองนักศึกษาปีหนึ่งในชุดสีขาวแสบตาแสนถูกระเบียบ กางเกงขายาวสีดำและถุงเท้าสีขาว ทรงผมสีอ่อนที่ยุ่งเหยิงนิดหน่อยพร้อมกับเสียงงึมงำที่จับใจความไม่ถูก รู้แค่ว่ามันหวานกำลังทะเลาะกับเนคไทตัวเอง

อรุณสวัสดิ์ คุณหมอยืนมองจนพอใจจึงเดินเข้าไปหาพร้อมคำทักทาย เด็กน้อยละสายตาจากเนคไทของตัวเองมามองหน้ากัน และรอยยิ้มหวานๆคือสิ่งช่วยขับให้เช้างงๆของปลายเมฆในวันนี้สดใส

มอร์นิ่งจ่ะหมอปลาย หิวไหมมันหวานเตรียมกาแฟกับขนมปังปิ้งไว้ให้ในครัวนะ เด็กน้อยว่าแต่มือก็ยังคงวุ่นวายอยู่กับเนคไท

               ปลายเมฆพยักหน้ารับกับก่อนจะเดินเข้าหาคนตัวเล็ก จับมือบางนั้นออกเบาๆ ก่อนจะแก้ปมเนคไทเบี้ยวๆนั่นออก

ดูแล้วจำ  

คุณหมอว่าพลางผูกเนคไทให้กับเด็กหนุ่ม พอยืนใกล้กันขนาดนี้ยิ่งทำให้ปลายเมฆรู้ว่ามันหวานตัวเล็กมากจริงๆ ตัวเล็กจนเหมือนว่าเขากลายเป็นเดอะฮัค

 มันหวานผูกไม่เป็นอ่ะ มันหวานแสร้งบ่นงุ๊งงิ๊งทั้งที่จริงกำลังพยายามทำให้เสียงของตัวเองกลบความดังของหัวใจที่กำลังเต้นถี่รัว ระยะใกล้ของเขาทั้งสองคนไม่ธรรมดาเลยจริงๆ มันหวานได้กลิ่นน้ำหอมหมอปลายชัดเจน ไหนจะลมหายใจเบาๆที่กำลังรินรดหน้าผากมันหวานอยู่นี่ก็ด้วย

ใจมันหวานจะแตก

ทำแบบนี้ไม่ต้องแน่นมาก เดี๋ยวจะหายใจไม่ออก คุณหมอแนะนำ ก่อนจะขยับปมอีกสองสามทีเมื่อเรียบร้อยจึงผละออกมา

ปลายเมฆกลัวว่ามันหวานจะเกร็งจนเป็นตะคริวไปซะก่อนก็เล่นตัวแข็งทื่อซะขนาดนั้น

ขอบคุณนะจ๊ะหมอปลาย เด็กน้อยยิ้มแก้มปริก่อนจะหมุนตัวเป็นวงกลมหนึ่งรอบ "มันหวานน่ารักหรือยังจ๊ะ"

ปลายเมฆหลุดยิ้มเขาพยักหน้าเบาๆตอบรับ ไม่ได้เอ่ยออกไปว่าเด็กปีหนึ่งวันนี้น่ารักมากๆ คุณหมอจะไม่เอ่ยชมพร่ำเพรื่อให้มันหวานได้ใจหรอกนะ

เลิกกี่โมง

ตามตารางที่ได้มาน่าจะประมาณสี่โมงเย็นจ่ะ มันหวานเอ่ยตอบพลางเดินตามหลังคนตัวสูงไปในครัว มองคุณหมอที่เลื่อนเก้าอี้นั่งลงและกำลังจัดการกับอาหารเช้าที่มันหวานทำไว้ให้

ข้าวเช้าเธอล่ะ คุณหมอเงยหน้าถามเด็กที่กำลังยืนอยู่ไม่ยอมนั่งเสียที ปลายเมฆไม่เห็นว่ามันหวานจะมีมื้อเช้าเหมือนที่เตรียมไว้ให้เขาเลยสักนิด

เช้านี้มันหวานไม่ค่อยหิวเลยจ่ะ อาจจะเพราะตื่นเต้นกับการเปิดเรียนวันแรกหรือเปล่าก็ไม่รู้มันหวานถึงรู้สึกว่าไม่อยากอาหารในเช้านี้

คุณหมอฟังคำตอบของเด็กน้อยก่อนจะส่ายหน้าเบาๆกับความไม่สนใจหามื้อสำคัญใส่ท้อง ปลายเมฆหยัดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะเปิดตู้เย็นหยิบนมจืดและซีเรียลรสน้ำผึ้งมาจัดการเทใส่ถ้วย วางไว้บนโต๊ะแล้วผละตัวไปเลื่อนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออก

กินให้หมด คุณหมอเอ่ยสั่งเสียงเข้ม

แต่ว่า

ฉันตั้งใจทำให้ เธอจะละเลยมันหรอมันหวาน?

โอเค มันหวานแพ้แล้ว

จบประโยคนั้นมันหวานก็หย่อนก้นนั่งลงทันที คว้าถ้วยอาหารเช้าฝีมือหมอปลายเมฆตักเข้าปากคำโต ก็ใครมันจะกล้าทำลายน้ำใจของคนที่ตัวเองชอบล่ะ พูดมาซะขนาดนั้นต่อให้ไม่หิวแค่ไหนมันหวานก็จะยัดซีเรียลกับนมในถ้วยใบโตนี่ให้หมดเลย

ปลายเมฆแอบขำเบาๆเมื่อเด็กน้อยที่ดื้อรั้นเมื่อครู่กลายเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย คนตัวสูงนั่งลงกินมื้อเช้าอีกครั้งพลางมองเด็กตัวจ้อยที่ตักซีเรียลเข้าปากคำโต เคี้ยวตุ้ยๆพอเคี้ยวหมดก็เงยหน้ามายิ้มแฉ่งให้แก่กัน

ดูก็รู้ว่าการกระทำของมันหวานตอนนี้กำลังพยายามเอาใจเขา

และปลายเมฆขอยอมรับด้วยความสัจจริงว่าเขาชอบมัน

ใช้เวลาไม่ถึงสิบห้านาทีมื้อเช้าของเขาทั้งคู่ก็หมดลง ปลายเมฆเดินไปหยิบกระเป๋าเอกสารของตัวเองที่ทิ้งไว้ที่โซฟาโดยมีเด็กน้อยเดินตามหลังมาไม่ห่าง มันหวานสะพายย่ามหรืออาจจะเรียกว่ากระเป๋าผ้าสีเหลืองสดใสที่ดูเข้ากับตัวเองได้เป็นอย่างดี

ถ้ามันหวานเลิกเรียนแล้วมันหวานไปหาหมอปลายได้ไหม” 

แล้วแต่ ปลายเมฆเอ่ยตอบพลางใส่รองเท้าไปด้วย เขาเช็คความเรียบร้อยของตัวเองก่อนจะหันไปมองเด็กตัวเล็ก มันหวานนั่งสวมรองเท้าผ้าใบสีขาวที่ดูไซส์รองเท้าแล้วคงต่างจากเขาหลายเบอร์

เดี๋ยวมันหวานหิ้วมื้อเย็นไปฝาก มือก็ง่วนกับการผูกเชือกรองเท้า ปากก็ขยับเอ่ยบอก ริมฝีปากก็คลี่ยิ้มเพราะมันหวานมีเมนูในหัวแล้วว่าจะซื้ออะไรไปให้หมอปลายเมฆกินดี

ถ้าลำบากก็ไม่ต้องหรอกนะถึงแม้จะพูดไปแบบนั้นแต่ปลายเมฆก็รู้ว่ามันหวานไม่เคยฟัง

เด็กตัวน้อยหยัดตัวลุกขึ้นยืน ก่อนจะแต้มรอยยิ้มหวานบนริมฝีปาก และนั่นคือคำตอบของมันหวานว่าไม่ได้ลำบากอะไรเลยสักนิด

พวกเขาเดินออกมาจากห้องด้วยกันแต่คงต้องแยกกันหน้าคอนโดเพราะปลายเมฆไม่ได้มีเวลามากพอจะไปส่งอีกคนได้ อีกอย่างมันหวานรับปากไว้แล้วว่าหากถึงมหา'ลัยจะส่งข้อความมาบอกไม่ต้องเกรงว่าตัวเองจะหลงในเมืองกรุง

ดูแลตัวเองด้วย คุณหมอว่า

จ้าๆ มันหวานจะไม่ซนนะ” 

อืม ไปก่อนสิ ปลายเมฆเพยิดหน้าไปยังทางตรงหน้าที่มันหวานต้องใช้ในการเดินทาง

งั้นมันหวานไปนะ สวัสดีจ้ะหมอปลาย มันหวานพนมมือไหว้คนโตกว่า ทิ้งรอยยิ้มหวานไว้ให้อีกครั้งก่อนจะหันหลังให้คุณหมอและเดินไปยังทิศทางของตัวเอง

ปลายเมฆมองแผ่นหลังแคบของอีกฝ่าย เขามองจนมันหวานเดินเลี้ยวไปยังอีกทางจนลับสายตาก่อนจะเดินไปยังที่จอดรถของตัวองบ้าง ถึงแม้จะไม่ได้ไปส่งถึงมหา'ลัยแต่มองเด็กแครอทเดินไปจนลับสายตาก็คงพอแทนกันได้ล่ะมั้ง

มันหวานกำลังยืนงงในดงของนักศึกษามากหน้าหลายตา ที่มหา'ลัยวันนี้ดูคึกครื้นจนมันหวานเวียนหัว คนตัวเล็กเกาหัวตัวเองแกรกๆเพราะไม่รู้ว่าต้องเริ่มจากตรงไหน ถึงแม้จะยืนอยู่ที่หน้าคณะศึกษาศาสตร์แล้วก็ตาม

พ่อเคยบอกมันหวานว่าเข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตามมันหวานเลยเลือกจะเดินตามคนอื่นเขาไป ใครไปไหนมันหวานไปด้วย มือก็กำสายกระเป๋าย่ามแน่น ได้ยินเสียงโหวกเหวกตรงหน้ามันหวานพอจับใจความได้ว่าเป็นจุดลงทะเบียนของเด็กปีหนึ่ง 

คนตัวเล็กจึงรีบเดินตรงไปทันที ตรงหน้าเต็มไปด้วยรุ่นพี่ที่ห้อยป้ายว่าสต๊าฟมันหวานจึงเดินงงๆเข้าไปหาและยืนต่อแถวเซ็นชื่อรายงานตัว

มันหวานเดินเลี่ยงคนออกมาเมื่อรุ่นพี่บอกว่าในอีกหนึ่งชั่วโมงจะเรียกรวมหากยังไม่กินข้าวก็ไปหาอะไรยัดใส่ท้องซะ มันหวานเลือกที่จะนั่งลงที่ใกล้ๆที่จะเรียกรวมเพราะกลัวตัวเองจะไม่ได้ยิน ต้นไม้ต้นใหญ่ที่ไม่มีใครจับจองเลยถูกมันหวานเลือกเป็นที่นั่งชั่วคราว  

คนตัวเล็กค้นหามือถือตัวเองออกมาจากกระเป๋าผ้าก่อนจะทำภารกิจรายงานตัวให้หมอปลายรู้ว่ามันหวานยังคงปลอดภัยดีแม้จะงงหนักมากๆว่าตัวเองมาทำอะไรที่นี่ 

ข้อความถูกส่งไปเกือบห้านาทีได้แล้วแต่ไม่มีการตอบกลับมันหวานคิดว่าหมอปลายคงกำลังวุ่นอยู่เหมือนเคยจึงหย่อนมือถือลงกระเป๋าเหมือนอย่างเดิม

ดวงตากลมกวาดมองไปข้างหน้า ผู้คนยังคงพลุ่กพล่านและมันหวานยังคงนั่งเหงาไร้เพื่อนคนใหม่เคียงข้าง มันหวานไม่รู้ว่าคนกรุงเขามีวิธีการเข้าหาคนไม่รู้จักยังไงบ้าง ปกติมันหวานจะเก่งในการหยิบยื่นความอัธยาศัยดีให้คนอื่น แต่ที่นั่นต้องเป็นที่ของมันหวานไม่เหมือนกับที่นี่ที่มันหวานยังคงไม่คุ้นชิน

เฮ้ หวัดดี คนตัวเล็กสะดุ้งเมื่อเสียงทุ้มใหญ่ดังขึ้นข้างหูก่อนพื้นที่ว่างข้างกายจะถูกแทนที่ด้วยเจ้าของเสียงเมื่อครู่

มันหวานกระพริบตามองคนข้างกาย ชายเสื้อหลุดออกจากกางเกง เนคไทไม่ผูกและดูเหมือนผมจะไม่หวี ผมสีดำสนิทนั้นยุ่งเหยิงจนมองแทบไม่ออกว่ามันเคยเป็นทรงอะไรมาก่อน ผิวสีแทนเหมือนคนสุขภาพดีแต่เสียตรงหนวดไม่ยอมโกน มันหวานเห็นความเขียวอ่อนตรงบริเวณขอบปากนั่น 

แค่เห็นก็รู้สึกจั๊กเดียมแล้วอ่ะ

คนอะไรแค่เห็นก็รู้สึกไม่ปลอดภัยแล้ว

คนตัวเล็กกว่ากวาดสายตามองผู้มาใหม่ที่กำลังยิ้มแฉ่งส่งให้กัน มันหวานจึงต้องยิ้มแหยๆตอบกลับไปแม้จะไม่เข้าใจคนข้างกายมากนักว่ามานั่งข้างกันทำไมที่อื่นก็มีเยอะแยะ

เห็นนั่งเหงาๆคนเดียวเลยสงเคราะห์มานั่งด้วย เขาคนนั้นว่าขึ้น มันหวานเลยพยักหน้าเบาๆตอบ ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรตอบกลับเพราะมัวแต่กำลังงงน้ำเสียงใหญ่ๆของคนที่เจาะหูสามรูต่อหูหนึ่งข้าง

ดูไม่เรียบร้อยเลยอ่ะ เป็นนักศึกษาชายที่นี่เจาะหูได้ด้วยหรอ มันหวานงงแล้วนะ

ชื่อไร? เขายังคงป้อนคำถาม มันหวานชี้นิ้วเข้าหาตัวเองประมาณว่าถามเขาหรอ  "เออ มึงอ่ะแหละ"

มึงด้วย...คนไม่สนิทกันเรียกกันแบบนี้ได้ด้วยหรือไง

เราชื่อมันหวาน เอ่อ..สวัสดี ตอบเสียงเบาพลางเขยิบถอยห่างคนแปลกหน้าออกมานิดหน่อย มันหวานย้ายกระเป๋าย่ามของตัวเองมากั้นระหว่างเขาทั้งคู่ไว้

ปลอดภัยไว้ก่อนแหละนาทีนี้อ่ะ

กูเตวิณ เรียกติณก็ดี เขาว่าพลางยืดขาออกไปข้างหน้า มือค้ำไว้ข้างหลัง แต่สายตายังคงจ้องมาที่มันหวาน

มันหวานเกร็งแล้วนะเอาไงดี ลุกหนีแล้วโทรไปฟ้องหมอปลายเลยดีไหม

อื้ม สวัสดีนะ

สวัสดีไรเยอะแยะวะ เปลือง อีกคนว่าคล้ายหัวเสีย

มันหวานไม่ได้พูดอะไรต่อ พยายามขยับหนีทีละนิดๆ แต่เหมือนคนที่ชื่อเตวิณจะไม่เข้าใจกับเซฟโซนของมันหวานเพราะเขาค่อยๆขยับตามมา

จะหนีไปไหนวะ ไม่กัดหรอกป่ะ อยากเป็นเพื่อนด้วยหรอกถึงมาทักเนี่ยไอ้แคระเอ๊ย ผู้ชายเจาะหูหกรูพูดรัวๆจนมันหวานแทบจับใจความไม่ถูก 

แต่อะไรนะ? อยากเป็นเพื่อนกับมันหวานหรอ

เอาจริงดิ เขาสองคนอะนะ?

อ๋อ เอ้อ จ้ะ เนี่ย มันหวานพูดได้แค่นี้แหละตอนนี้ กำลังตกใจไม่คิดว่าจะมีเพื่อนเป็นยักษ์

จ้ะ? โอโห..เล่นเอากูดูถ่อยเลยอ่ะ เตวิณหัวเราะออกมาเสียงดังก่อนจะพูดต่อ โอเคดูท่าจะไม่หยาบคายงั้นต่อไปนี้เรียกเรากับนายโอเคป่ะ

ก็ดีจ้ะ อย่างน้อยก็ดีกว่ามึงกูที่มันหวานไม่ชินแหละนะ

เป็นเพื่อนกันนะว่าพลางยื่นมือมาข้างหน้าคล้ายจะอยากเช็คแฮนด์กับคนที่ตัวเล็กกว่าตั้งเยอะ จับได้ ไม่สกปรกเว้ย

เอ่อ ...จ่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะ มันหวานส่งมือตัวเองไปจับกับมืออีกคน สัมผัสหยาบกร้านไม่อบอุ่นเหมือนหมอปลายเลยสักนิด เขาละมือตัวเองออกมามองเพื่อนใหม่ที่ยิ้มจนเห็นฟันสีขาวสะอาดตา

มันหวานไม่รู้ว่าจะคบกันรอดไหม แต่ยังดีกว่าไม่มีเพื่อนคบใช่หรือเปล่า?

เอาเถอะอย่างน้อยก็มีเรื่องเล่าให้พ่อกับหมอปลายฟังอีกเรื่อง

ใกล้เรียกรวมแล้วไปกันเถอะ เตวิณลุกขึ้นยืนก่อนจะส่งมือมาให้มันหวานที่กำลังนั่งงงงวยไม่เลิก

ไม่เป็นไร เราลุกได้ คนตัวเล็กเอ่ยปฏิเสธก่อนจะค่อยๆหยัดตัวลุกขึ้น มันหวานคว้าย่ามของตัวเองมาสะพาย พอยืนเทียบกันแบบนี้มันหวานเหมือนตัวยิ่งหดลง ไม่รู้ว่าเพื่อนใหม่ของเขากินอะไรเป็นอาหารถึงได้ดูใหญ่โตไปหมด

กู-- ไม่ดิ เราไม่กัดหรอก นายไม่ต้องกลัวขนาดนี้ก็ได้ป่ะ

รู้ด้วยหรอ... มันหวานว่ามันหวานก็กลัวแบบเนียนๆแล้วนะ..

โหยยยย ไม่รู้เลยมั้งแซมมี่เอ๊ยย

แซมมี่?”

เออ นายไงแซมมี่เต่าตัวเขียวๆอ่ะ เนี่ยเหมือนเลยนะเว้ย ตาโตๆหน้าผากกว้างๆ เตวิณหัวเราะลั่นจนมันหวานต้องเอามือปิดเหม่งของตัวเอง

แล้วให้มันหวานเป็นเต่าเนี่ยนะ?? เต่าตัวสีเขียวตะไคร้น้ำเนี่ยนะ!

เราไม่ใช่เต่านะ มันหวานเถียง

ทำไมอ่ะ น่ารักดี น่ารักเหมือนนายอ่ะ

“...” มันหวานเงียบ ไม่ได้เขินนะที่ถูกชมเพราะคนนี้ไม่ใช่หมอปลาย แต่มันหวานแค่รู้สึกแปลกๆ เป็นเพื่อนกันยังไม่ถึงสิบห้านาทีเลยชมว่าน่ารักได้แล้วหรอ

มีแฟนป่ะ" เตวิณยังคงมีสีหน้าระรื่นต่างจากมันหวานที่คิ้วเริ่มชนกันแล้ว 

ถามทำไมอ่ะ

ถามก็ตอบดิ" เอาแต่ใจจัง 

มะ..ไม่มี มันหวานอ้อมแอ้มตอบ ไม่รู้ว่าถามทำไมแต่คำถามนี้มันใช่คำถามปกติที่เพื่อนหมาดๆเลือกใช้ถามกันหรอ "แต่มีคนที่ชอบแล้ว" มันหวานเอ่ยเสริม

อืม ชอบไปดิ มันหวานมองเตวิณที่ยังคงยิ้ม คนตัวใหญ่ยีผมมันหวานจนฟูฟ่องไปหมด มันหวานมองตาเขียวปั้ดเป็นใครกันมาเล่นหัวมันหวานแบบนี้เนี่ย!

ห้ามเล่นหัวเรานะ

แค่นี้ก็หวง เตวิณยิ้มขำ 

ต้องเป็นเพื่อนกันจริงๆหรอ

คำถามพาซื่อนั่นทำเอาคนตัวใหญ่กว่าหัวเราะจนตัวงอ เตวิณตบเข่าตัวเองป้าปๆเหมือนถูกจี้เส้นอย่างหนัก เสียงขำนั่นใหญ่เว่อๆจนคนอื่นยังหันมามอง

มันหวานเริ่มอายแล้วนะ

ถ้าไม่อยากเป็นเพื่อนงั้นเป็นอย่างอื่นได้ป่ะล่ะหัวเราะพอใจจนน้ำตาแทบเล็ดเสร็จ เตวิณก็ถามคำถามชวนงงกับมันหวานต่อ

หมายความว่าไง เรางง งงมากด้วย

โคตรซื่อเลยว่ะเต่าเอ๊ย คนตัวใหญ่ยังคงยิ้มชอบใจ งั้นพูดตรงๆเลยละกันถ้าจะบื้อขนาดนี้

มันหวานก็ว่างั้น นี่ไม่ใช่เกมตอบคำถามชิงรางวัล เตวิณไม่ควรมายืดเยื้อไหม 

ชอบ

ห้ะ?” มันหวานถามย้ำ เหมือนได้ยินอะไรผิดไป 

ชอบนายอ่ะ น่ารักดี

เอาจริงดิ..

ล้อเราเล่นใช่ไหม ฮะๆ ขำจังเลย มันหวานขำแห้ง สายตาเริ่มหลุกหลิก นี่มาเรียนนะไม่ได้มาเพื่อฟังคำว่าชอบจากปากคนที่เพิ่งเคยเจอ

จริงจัง จีบนะบอกตั้งแต่ตอนนี้เลย

ไม่เอา..

มันหวานไม่รู้ต้องพูดอะไรอยู่ดีๆก็รู้สึกเหมือนตัวเองปากบวมขยับปากไม่ได้ ทำได้เพียงเบิกตาโตมองคนผิวแทนตรงหน้าที่ยังคงยิ้มเหมือนคนบ้าทั้งที่เพิ่งพูดอะไรที่ทำให้คนฟังไปแทบไม่เป็น

เตวิณจะจีบมันหวานนับจากนี้ ประกาศศักดิ์ดาโว๊ย!

ฮื่ออออ!!! อย่าตะโก๊นนนน มันหวานอาย!

 

มันหวานเดินยิ้มหน้าบานมายังโรงพยาบาลที่หมอปลายเมฆทำงาน มือเล็กข้างนึงก็หิ้วถุงที่มีแต่อาหารของหมอปลายทั้งนั้น ทั้งขนมเบื้องไส้หวาน ข้าวหมูกรอบพิเศษกุนเชียงไหนจะแตงโมแกะเมล็ดสีแดงช่ำนี่ก็อีก มันหวานอยู่กับหมอปลายจนเริ่มจำได้แล้วว่าหมอปลายชอบอะไรหรือไม่โปรดสิ่งไหน 

สวัสดีจ้ะพี่ตาล มันหวานมาหาหมอปลายเมฆนะ มันหวานนัดไว้แล้ว

เอ่ยบอกพี่พยาบาลคนสวยตรงหน้าเคาน์เตอร์ หมอปลายเคยบอกว่าถ้ามาถึงต้องมาติดต่อตรงนี้ก่อน เขาจะแจ้งว่าสามารถเจอหมอปลายได้เลยไหมหรือว่าต้องรอ

สวัสดีจ้าน้องมันหวาน เดี๋ยวหนูรอก่อนนะคะลูก คุณหมอติดตรวจคนไข้อยู่นะ”     

พี่ตาลบอกอย่างใจดี รอยยิ้มสวยๆนั้นมีให้ทุกครั้งที่มันหวานมาหาหมอปลายเมฆเลยล่ะ 

ขอบคุณจ้ะพี่ตาล อ้อนี่! ขนมเบื้องไส้หวานมันหวานซื้อมาฝากนะ เด็กดีไม่ลืมแบ่งขนมให้พี่พยาบาลไปหนึ่งถุง คนตัวเล็กแจกรอยยิ้มหลังจากพี่ตาลเอ่ยขอบคุณ มันหวานเลยปล่อยให้พี่เขาได้นั่งทำงานต่อส่วนตัวเองก็นั่งรอหมอปลายเมฆวนไป

มันหวานเริ่มชินกับกลิ่นของโรงพยาบาลเพราะหลายครั้งที่กลิ่นยาติดเสื้อหมอปลายกลับคอนโดไปด้วย แต่มันหวานชอบนะเวลาที่กลิ่นของโรงพยาบาลผสมปะปนไปกับกลิ่นที่มีเอกลักษณ์ของหมอปลายเมฆ มันหวานคิดว่าถ้ามันหวานหลับตาแล้วลองสูดดมกลิ่นรอบๆมันหวานก็เดาได้ว่าคนไหนเป็นหมอปลายเมฆของมันหวาน

มันหวาน?”

หมอแทนน สวัสดีจ้า มือเล็กแนบพนมก่อนจะไหว้คุณหมอตัวโย่งเพื่อนสนิทของหมอปลายเมฆ 

สวัสดีครับ มารอไอ้เมฆหรอ หมอแทนไทรับไหว้ก่อนจะนั่งลงเก้าอี้ว่างข้างเด็กตัวน้อย

จ้า มันหวานเอามื้อเย็นมาให้หมอปลาย

น่าอิจฉายังเลยน้าา แทนไทลากเสียงยาวพร้อมรอยยิ้มแสนกรุ้มกริ่ม

หมอแทนไม่ต้องอิจฉาหมอปลายหรอกนะจ๊ะ” 

ที่จริงเรียกว่าพี่แทนก็ได้นะมันหวาน เราจะได้ดูสนิทกันมากกว่านี้ไง” 

ก็ได้จ้ะพี่แทน มันหวานส่งรอยยิ้มจนตาหยี แทนไทอดเอ็นดูไม่ได้จนต้องลูบผมคนเด็กกว่าเบาๆ

ทำไร

หมอปลายยย คนตัวเล็กเด้งตัวลุกจากเก้าอี้ไม่ได้สนเสียงแข็งๆเมื่อครู่ของอีกฝ่ายเลยสักนิด คงมีแค่แทนไทคนเดียวที่ลอบขำอยู่ข้างหลังแบบนี้

แค่ลูบผมยังเสียงแข็งขนาดนี้ถ้าหอมแก้มมันหวานสักฟอดเพื่อนรักไม่ควันออกหูเลยหรือไงกันนะ

เมื่อกี้ทำอะไรกันหมอปลายเมฆเอ่ยถามพลางส่งสายตานิ่งๆไปให้เพื่อนสนิท

ทักทายกันตามประสาคนสนิท เนอะมันหวานเนอะ แทนไทอาสาเป็นคนตอบคำถามนั้นและนั่นเรียกเรียวคิ้วปลายเมฆให้ขมวดกันได้เป็นอย่างดี

อีกนิดก็พร้อมผูกโบว์

สนิท?” คุณหมอปรายสายตามามองเด็กข้างกาย มันหวานผู้ที่ไม่ได้คิดอะไรก็ทำได้แต่พยักหน้าหงึกหงักพร้อมกับคำพูดแสลงหูสำหรับปลายเมฆ

พี่แทนแค่ชวนมันหวานคุยจ้า

พี่แทน?

ไปละ หมดหน้าที่ หมอแทนไทกลั้นไม่ให้รอยยิ้มหลุดออกมา คุณหมอตัวโย่งทำหน้าตาเหลอหลาลอยหน้าลอยตาแกล้งเพื่อนของตัวเองจนพอใจก่อนจะเดินละออกไปหลังจากได้หย่อนระเบิดลูกเล็กๆทิ้งไว้

ตามมา ปลายเมฆไม่รู้ว่าทำไมถึงคันยุบยิบกับอารมณ์ตอนนี้ รู้แต่ว่าคำว่าพี่แทนอะไรนั่นน่ะไม่เข้าหูเป็นที่สุด

มันหวานเดินตามหลังคุณหมอเข้าไปยังห้องพักส่วนตัวที่มันหวานเคยเข้ามาแล้วบางครั้ง เด็กหนุ่มวางข้าวของที่หิ้วมาไว้ที่โต๊ะตัวเตี้ยก่อนจะนั่งลงที่โซฟาตัวเล็ก มองคุณหมอถอดเสื้อกาวน์ออกก่อนจะพาดมันไว้ที่พนักเก้าอี้

หมอปลายเมฆกับเสื้อกาวน์น่ะเป็นอะไรที่กร๊าวใจอย่างยากที่จะเอ่ยเลยล่ะ

บุญตาของมันหวานแล้ว เยี่ยมยอดแบบที่เคยจินตนาการเอาไว้!

หมอปลายมากินข้าวก่อนนะจ๊ะ เย็นมากแล้วเดี๋ยวปวดท้องนะ เด็กน้อยว่าพลางจัดอาหารออกจากถุง เปิดกล่องข้าวหมูกรอบราดน้ำซอสแดงให้เสร็จสรรพ

ใครจะดูแลหมอปลายได้ดีเท่ามันหวาน ไม่มีหรอก

เธอกินมาหรือยัง ปลายเมฆพับแขนเสื้อเชิ้ตทั้งสองข้างถึงข้อศอกพลางมองเด็กน้อยที่กำลังจัดแจงทุกอย่างให้เขาเหมือนกับทุกที

มันหวานกินมาจากมอแล้วจ่ะ หมอปลายไม่ต้องห่วงนะ หมอปลายรีบกินเถอะพักได้ไม่นานนี่จ๊ะ มันหวานพูดอย่างรู้ทันไปหมด ตารางผ่าตัดของหมอปลายยุ่งมากๆเพราะหมอปลายเป็นหมอที่เก่งสุดๆเลยล่ะ

ทีหลังไม่ต้องซื้อมาเยอะขนาดนี้หรอกเปลืองเงินเธอ เพราะมันหวานไม่เคยเอาเงินจากปลายเมฆเลยสักครั้งที่ซื้อของพวกนี้มาให้กิน บอกเท่าไรก็ไม่ฟัง ดื้อรั้นเป็นที่หนึ่ง

แค่หมอปลายกินอิ่มมันหวานก็พอใจแล้วจ้ะ มันหวานรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ไม่ต้องมีเวลามาอยู่กับมันหวานตลอดทั้งวันก็ได้ ขอแค่เพียงเวลาไม่กี่นาทีของหมอปลายที่แบ่งให้มันหวานได้ดูแลแบบนี้ก็พอแล้ว

ความชอบของมันหวานไม่ได้ยิ่งใหญ่มันมีขนาดเท่าหมอปลายเมฆแค่นั้นเอง

ปลายเมฆยิ้มบางกับคำพูดที่มักทำให้รู้สึกดีเสมอ คุณหมอเอื้อมมือไปลูบกลุ่มผมนิ่มเป็นรางวัลสำหรับเด็กดีก่อนจะเลื่อนกล่องอาหารมาตรงหน้าและจัดการกินมันทันที น้ำถูกเตรียมไว้ให้ข้างๆพร้อมกับผลไม้และของหวานเสร็จสรรพ

ปลายเมฆไม่ต้องทำอะไรเลยแค่เดินออกมาจากห้องตรวจ และรอกินอาหารจากความใส่ใจของเด็กปีหนึ่งตรงหน้า

มันหวานเท้ามือข้างนึงกับปลายคางมองคุณหมอสุดหล่อนั่งกินอาหารที่ตัวเองซื้อมา มันหวานเข้าใจแล้วว่าแค่การมองใครสักคนกินเราก็อิ่มได้มันรู้สึกยังไง

มันหวานไม่เคยต้องการอะไรในแต่ละวัน นอกเหนือจากการได้ดูแลหมอปลาย มันหวานเพียงต้องการเห็นหมอปลายเมฆสบายใจ ไม่อยากให้หมอปลายจมทุกข์เพราะแค่เรื่องงานก็หนักพอแล้วสำหรับผู้ชายคนนี้ เขาเพียงอยากเป็นความสบายใจให้อีกฝ่าย

มันหวานจะยืนอยู่ในมุมของตัวเองก็ได้ถ้าหมอปลายยังไม่พร้อมจะเปิดใจให้แก่กันจนหมด

มันหวานรอได้นะ เขาคิดว่าตัวเองเป็นคนที่มีความอดทนมากพอ ตราบใดที่ปลายทางของมันหวานยังคงชัดเจนแม้หมอปลายจะยังคงสั่นไหวก็ตาม

วันนี้มีคนมาบอกว่าชอบมันหวานด้วยนะหมอปลาย มันหวานว่าพลางส่งน้ำให้คุณหมอเมื่อข้าวหมูกรอบหมดลงเรียบร้อย

อะไรนะ?” คุณหมอเอ่ยถามหลังจากดื่มน้ำจนหมด

เขาชื่อเตวิณ บอกว่ามันหวานน่ารักเลยขอจีบ” 

“...”

ได้เบอร์มันหวานไปด้วย ตอนแรกมันหวานไม่ให้หรอกจ่ะแต่เขาบอกว่าถ้าไม่ให้จะตามตื๋อถึงบ้าน มันหวานเลยยอม มันหวานเพิ่งรู้ว่าคนเมืองกรุงเขาเข้าหากันแรงโคตร ก่อนจะออกจากสถานที่ประชุมของเด็กปีหนึ่งเตวิณพยายามขอเบอร์ของมันหวาน พอไม่ให้ก็ตามตอแยจนมันหวานตัดความรำคาญให้ไป 

เตวิณอ้างว่าเพื่อนกันก็ต้องมีเบอร์ไว้ติดต่อกัน ทั้งที่เตวิณเองนั่นแหละที่ทำให้มันหวานไม่อยากเป็นเพื่อนด้วย

และก็ไม่ได้อยากเป็นมากกว่าเพื่อนด้วย

หรอ แล้วยังไง หมอปลายเมฆทำเป็นไม่สนใจ เขาหยิบไม้แหลมจิ้มแตงโมชิ้นฉ่ำเข้าปากแต่หูนี่เปิดการรับรู้เต็มที่

ไม่หึงมันหวานหรอ มีคนมาจีบเลยนะ” 

ทำไมต้องหึง คุณหมอเลิกคิ้วถามก่อนจะพูดต่อ "ก็เธอไม่ได้ชอบเขาไม่ใช่หรอ"

หมอปลายรู้ได้ไงว่ามันหวานไม่ได้ชอบเขา

ก็เธอกำลังชอบฉัน

“...”

ไว้เธอชอบเขาเมื่อไรค่อยมาถามคำถามนั้นอีกที

คำถามที่ว่าจะหึงไหมน่ะหรอ?

คุณหมอทิ้งระเบิดไว้ตู้มใหญ่ไม่สนใจเสียงหัวใจของเด็กแครอทที่กำลังตบตีกันอย่างเมามันส์  ปลายเมฆลุกขึ้นยืนก่อนจะคว้าเสื้อกาวน์มาสวมเพราะเวลาพักของเขาหมดแล้วในตอนนี้

มันหวาน คนตัวสูงเอ่ยเรียกเด็กน้อยที่นั่งตาปริบๆพร้อมกับก้อนแก้มที่กำลังแดงแจ๋

จะ..จ๋า มันหวานหยัดตัวลุกขึ้นยืนแม้ร่างกายจะเซนิดหน่อยก็ตาม

หมอปลายเมฆเอาอีกแล้ว ชอบทำให้มันหวานเสียการควบคุมตัวเองอยู่เรื่อยเลย

ถั่วงอกกับยอดอ่อนทานตะวันที่เธอปลูก

“...”

ฉันไม่อนุญาตให้เธอแบ่งใครหรอกนะ

หมอปลายหมายถึงถั่วงอกกับยอดอ่อนทานตะวันที่มันหวานปลูกไว้ริมระเบียงห้อง ผักสองชนิดที่มันหวานจะดูแลจนเติบโตแล้วนำมันมาทำอาหารให้หมอปลายกิน

หมอปลายกำลังหวงมันใช่ไหม

หวงมันเหมือนที่กำลังหวงมันหวานใช่หรือเปล่า?

หมอปลายจ๋า มันหวานเอ่ยเรียกคุณหมอเสียงหวานหลังจากตามหาสติของตัวเองเจอ คนตัวเล็กขยับเข้าใกล้คนตัวโตกว่า ก่อนจะจัดปกคอเสื้อให้อีกฝ่าย

ดวงตาของเขาทั้งคู่สบกัน และมันหวานคาดหวังว่าในสายตาของหมอปลายจะมีมันหวานอยู่ในนั้นบ้าง

ไม่ใช่แค่ผักหรอกนะจ๊ะที่มันหวานจะหวงไว้ให้แค่หมอปลาย

“...”

เพราะหัวใจของมันหวานก็จะหวงไว้เพื่อหมอปลายเช่นกัน

และมันหวานจะซื่อสัตย์ต่อการตกหลุมรักในครั้งนี้เสมอ

          

 

 #มันหวานปลายเมฆ

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 374 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,138 ความคิดเห็น

  1. #1076 Wannapathip (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 17:57
    ทำแต้มเข้าไว้ลูกแม่
    #1,076
    0
  2. #1036 Phakchira_Ice (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 22:19
    น้องงงง555555
    #1,036
    0
  3. #976 รัก3ลี(เอสเจ) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 00:55
    เจ้าเด็ก หยอดเก่ง แต่พระรอง(?) มาละ คูมหมอคะ ภัยใกล้ตัว(?)มันรุนแรงนะคะ โปรดระวัง
    #976
    0
  4. #948 pcy921 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 12:24
    แงงงเขินนนน แต่ฉันชอบเตวิณมาก55555555555
    #948
    0
  5. #935 noang76 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 20:11
    น้องมันหวานชนะข่ะ
    #935
    0
  6. #899 Miiwxx (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 22:45
    น้องงงง แง ขยันน่ารัก
    #899
    0
  7. #851 areenachesani (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 22:27
    ยังไงก็แล้วแต่ หมอปลายอย่าใจร้ายกับน้องนะ
    #851
    0
  8. #825 Jibangrin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 21:09
    อหหห น้องงงง น่ารักจนนนนนนน //ตลกอะ พบคนหวง1อัตรา คิกค้ากกก
    #825
    0
  9. #789 orangepie, (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 18:47
    ถ้าชั้นเป็นหมอปลายอะใจเหลาไปนานแล้ว มันหวานน่ารักอะไรได้ขนาดนี้อะลู้ก
    #789
    0
  10. #723 PINKLAND (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:13
    แพ้ทางน้องงงงงง
    #723
    0
  11. #651 withfluffyp (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 21:47
    แน่ะ ต้องมีอะไรมาสะกิดก่อนใช่ป่ะ หมอเนี่ยน้า
    #651
    0
  12. #606 ppvs_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 19:57
    งุ้ย น่ารักกก หมอปลายสู้ๆ
    #606
    0
  13. #444 JongjitSriyan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 11:35
    แค่นี้ทำเข้มนะหมอ
    #444
    0
  14. #337 Miki_milky (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 23:37
    ขอให้มีคนจีบทันหวานเยอะเลย หมอปลายจะได้หึงบ้าง
    #337
    0
  15. #107 THEdeadsea (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 20:51
    โงยยยย น่ารักมากกกกก อยากบีบ
    #107
    0
  16. #83 chimpleesky (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 00:44
    เนี่ยน้อนอะน้อนนนน มาบีบแจ้มที
    #83
    0
  17. #67 Sebaek9404 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 11:11

    งืออออออออมันหวานน่ารักกกกกคุณหมอใจอ่อนบ้างยังรักน้องบ้างยางงงงงอดทนกับความน่ารักเอาใจใส่น้องได้ไงเนี่ยยยยยยชอบมากๆรอค่ะสู้ๆ

    #67
    0
  18. #65 PloyStory_614 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 22:28
    เย้ๆมาแล้ววว เขินนนน
    #65
    0
  19. #64 Destii_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 22:24
    มาแล้วววววววว เย้ๆ
    #64
    0