เขตปลอดเต้าหู้ #HunBaek [JOY-END]

ตอนที่ 4 : เต้าหู้ก้อนพิเศษ : เราเป็นแฟนกันแล้วนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,122
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    7 มิ.ย. 61








วันแสดงละครของก้อนนิ่ม :
05 : 44

ติ๊ง!

          เสียงไลน์ดังขึ้นในขณะที่พระรองกำลังจะหลับเพื่อพักสายตาในระหว่างที่นั่งรถไปยังสถานที่แข่งฟุตบอลกับทีมต่างโรงเรียน มือหนาสอดเข้าไปในกระเป๋ากางเกงวอมก่อนจะล้วงโทรศัพท์ออกมา 

          รอยยิ้มบางประดับบนใบหน้าเมื่อเห็นว่าเป็นข้อความจากคนตัวนิ่มข้างบ้านที่วันนี้คงจะตื่นเต้นน่าดูเพราะเป็นวันที่เจ้าตัวได้แสดงละครไหนจะวันเรียนจบของพี่ชายแสนขี้หวงนั่นก็ด้วย

          ' ต่อให้ไม่ได้ไปนั่งเชียร์ข้างสนาม '
          ' แต่เต้าหู้นั่งเชียร์อยู่ในใจของพระรองนะ '
          ' ฮื้อออออ เขินแล้วจ่ะ! '

          พระรองยิ้มกว้างพลางส่ายหัวไปมากับความน่ารักจากคนอีกฝั่งของข้อความ ไม่รู้เต้าหู้เป็นแบบนี้ไปได้ยังไง ตัวเขาเองก็รู้อยู่แล้วว่าเต้าหู้มีความน่ารักมาตั้งแต่เกิด แต่ก็ไม่คิดว่าจะน่ารักมากมายจนใจสั่นขนาดนี้ บางทีเขาก็รับไม่ค่อยไหว หัวใจเขามีแค่นี้แต่เต้าหู้ทำให้สั่นสะเทือนจนแทบคลั่ง

          "เหม็นความรัก"

          น้ำเสียงเย้ยหยันแบบกวนตีนดังมาจากเพื่อนข้างกาย ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากไนน์คนไร้คู่ เพราะผักโขมก็มีป๊อปอายให้ง๊องแง๊งด้วย พระรองผลักหัวเพื่อนตัวดีไปเต็มแรงก่อนจะหันมาสนใจคุยกับคนน่ารักต่อ

          ' ไม่บอกรักกลับหน่อยหรอ '
          ' ไหนบอกว่ารู้ไงงงง '

          ก็รู้ว่ารักไม่ต่างกัน แต่คนโลภอย่างพชรดนัยก็อยากได้ยินคำว่ารักจากณิชารนันท์สักครั้ง

          ' รอหน่อยนะจ๊ะ อีกแค่นิดเดียวนะ '

          ต่อให้มากกว่านิดเดียวพระรองก็เลือกที่จะรออยู่ดีเพราะรอมาตลอด รอมาตั้งแต่ขนรักแร้เต้าหู้ยังไม่ขึ้นเลยด้วยซ้ำ ให้รออีกนิดเดียวทำไมจะไม่ได้

          เราทั้งคู่คุยข้อความกันอีกนิดหน่อยก่อนที่ก้อนนิ่มจะขอตัวอาบน้ำไปโรงเรียน พระรองมองหน้าแชทที่เปิดค้างไว้เลื่อนขึ้นลงเรื่อยๆอ่านข้อความที่เราคุยกันซ้ำไปซ้ำมา 

          มันมีความสุขดีนะเพียงแค่ได้เห็นข้อความจากคนที่เรารัก เหมือนได้เติมพลังในทุกๆวันผ่านตัวอักษรพวกนี้ แต่ข้อความมากแค่ไหนก็ไม่อิ่มใจเท่าเจอตัวจริงหรอก เขาจะต้องคว้าชัยชนะไปฝากเต้าหู้ให้ได้ ไม่ว่ายังไงพระรองก็จะไม่มีวันแพ้ทั้งในการแข่งครั้งนี้และการแข่งขันในวันถัดไป

09:11

          พระรองทักหาคนตัวนิ่มอีกครั้งหลังจากคุยกับต้นอ่อนไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน ตอนนี้เขาตื่นเต้นและเป็นกังวลเพราะข้อเท้าก็ยังคงไม่หายดี และพระรองรู้ว่ามันต้องระบมซ้ำหากเขายังคงรั้นที่จะฝืน แต่ก็ให้หมอรัดผ้าและขอสเปรย์มาแล้วอาจจะช่วยได้แก้ขัดไปก่อน อย่างน้อยก็ขอให้ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีจนการแข่งขันจบลง

          'เชื่อใจกูใช่ไหม'
          'ที่สุดเลยจ่ะ'

          ประโยคที่ว่าเชื่อใจกันจากเต้าหู้ทำให้พระรองมีแรงมาอีกเฮือกก่อนที่หัวใจจะเต้นกระหน่ำเมื่ออีกคนส่งรูปแสนน่ารักของตัวเองมาให้ นิ้วเรียวกดค้างที่รูปของเจ้าก้อนนิ่มก่อนจะกดคำว่าเซฟ ไม่รู้ว่าเป็นรูปที่เท่าไรแล้วของเต้าหู้ที่มาอยู่ในอัลบัมภาพของพระรอง รู้แค่ว่าถ้าอีกคนไม่เลิกน่ารัก ไม่เลิกส่งรูปมาให้กันภาพของเต้าหู้ก็คงเพิ่มมากขึ้นไปเรื่อยๆแบบนี้


12:35

          การแข่งขันไม่ได้น่าพิสมัยอย่างที่หวังให้เป็นเมื่ออีกฝ่ายเริ่มเล่นแรงขึ้นเรื่อยๆ และเหมือนมันจะเล็งพระรองมากกว่าคนอื่นในทีม อาจจะเพราะว่าเขาเป็นคนทำประตูได้มากกว่าคนอื่นและอาจจะเพราะมันสังเกตุเห็นว่าวันนี้เขาร่างกายไม่พร้อมก็เลยหาจังหวะเพื่อจะทำให้ล้มลงและถูกหามส่งโรงพยาบาล แต่โทษเถอะว่ะควายยังถึกไม่เท่าพชรดนัยเลยโว๊ย!

ปี๊ดดดด

          เสียงนกหวีดดังขึ้นเป็นสัญญาณว่าหมดครึ่งแรก และทั้งสองทีมคะแนนเสมอกัน พระรองเดินเขย่งมายังจุดพัก รับน้ำมากระดกดื่มอย่างกระหายจากเพื่อน และเริ่มรับฟังคำบ่นจากโค้ช

          "ไอ้รอง โค้ชว่าเปลี่ยนตัวเถอะว่ะ จะเดี้ยงแล้วไม่เจียมเลยมึงเนี่ย"

          "ทนได้น่าโค้ช อย่าบนดิ๊ ขอโทรศัพท์ด้วย"

          พระรองแบมือขอมือถือจากโค้ชตัวเอง อีกมือก็จับสเปรย์ฉีดใส่ข้อเท้าที่รู้เลยว่ามันบวมและกำลังเกิดการอักเสบอย่างแน่นอน

          "มึงแม่งรั้นสัส"

          ฝ่ามือหนักๆของไนน์ตบลงที่หัวเพื่อนสนิทของตัวเองเบาๆ แต่ตอนนี้พระรองไม่ได้สนใจอะไรนอกจากนั่งยิ้มให้กับรูปที่ขอให้เพื่อนที่อยู่โรงเรียนถ่ายส่งมาให้ และเหมือนทุกครั้งที่ทุกรูปที่เป็นเต้าหู้จะถูกพระรองเซฟเสมอ

          "พวกนั้นแม่งเล็งมึง ระวังตัวหน่อย"

          "เออ"

          ตอบรับคำจากเพื่อนในทีมก่อนจะนั่งมองรูปคนน่ารักซ้ำๆ ซูมใบหน้าจื้มลิ้มและริมฝีปากรสหวานที่กำลังยู่อย่างน่ารัก 

          เต้าหู้แม่งทำจากอะไรวะถึงได้น่ารักขนาดนี้!

          แดกได้ไหมเนี่ย!

          "ไปๆได้เวลาแล้ว"

          โค้ชเรียกรวมเพื่อสร้างกำลังใจอีกครั้งก่อนที่พวกเราจะวิ่งไปยังสนาม เกมยังคงเล่นไปอย่างตรึงเครียดเพราะคะแนนที่สูสี และพระรองยังคงถูกเพ่งเล็งจากอีกทีม 

          ในจังหวะที่จะส่งลูกให้ผักโขมมันเตะเข้าโกลพระรองกลับถูกสกัดขาจนล้มลงและเรื่องแม่งโคตรบ้าที่เขาดันล้มทับข้อเท้าของตัวเอง

          "เหี้ยมึง!"

ปี๊ดดดดด

          ก่อนที่ไนน์จะเข้าไปกระชากคอเสื้อไอ้ยักษ์นั่นมาต่อยเสียงนกหวีดก็ดังขึ้นเสียก่อน พระรองถูกเพื่อนพยุงให้ลุกขึ้นยืนพร้อมกับคะแนนครึ่งหลังที่เท่ากัน และต้องรอตัดสินจากลูกโทษ

          "ใจเย็นมึงกูไม่เป็นไร"

          พระรองตบไหล่เพื่อนสนิททั้งสองที่ควันแทบจะออกหูเพราะกำลังโมโหแทนเขา ที่จริงก็อยากจะตั๊นหน้ามันสักทีแต่ตอนนี้รู้สึกเจ็บจนต้องให้คนพยุงไปนั่งพักและปล่อยให้ไนน์เป็นคนยิงลูกโทษแทน

          และสุดท้ายชัยชนะในวันนี้ก็ตกเป็นของพวกเรา และพระรองได้เหรียญทองไปฝากคนเก่งที่คงกำลังรออยู่ด้วยล่ะ



14:45

          พระรองรีบลงจากวินมอ'ไซทันทีที่จอดเทียบหน้าหอประชุม คนตัวสูงไม่ฟังเสียงเตือนจากเพื่อนว่าอย่าวิ่งเพราะกำลังเจ็บ เพราะตอนนี้พระรองอยากเจอหน้าเต้าหู้มากกว่าเป็นห่วงตัวเอง

          ห้องประชุมเต็มไปด้วยผู้คน และถือว่ายังทันเพราะละครของ5/1ยังคงแสดงอยู่

          พระรองมองคนตัวเล็กบนเวทีกับเสื้อสีชมพูและมีสายเอี๊ยมแสนน่ารัก ในมือเต้าหู้ถือไมค์ร้องเพลงส่งเสียงไปมาตามละครเวทีที่ตัวเองซ้อมมาหลายเดือน

          เราทั้งคู่สบตากันก่อนที่ก้อนนิ่มจะยิ้มหวานกลับมาและโบกมือส่งมาให้ พระรองยกมือถือถ่ายรูปคนน่ารักรูปแล้วรูปเล่าจนการแสดงจบลง

          ม่านถูกปิดเป็นอันสิ้นสุดการแสดงรอบสุดท้าย พระรองเดินไปข้างเวทีเพื่อรอนักแสดงคนเก่ง ในมือหนามีเหรียญทองอยู่หนึ่งเหรียญและพระรองตั้งใจให้มันกับเต้าหู้แต่เพียงผู้เดียว

          "อิพระรองงงงง"

          "ช้า"

          คนตัวสูงหันไปเอ็ดมะเฟืองเพื่อนของตัวเองที่ฝากช่อดอกไม้ไว้ มือหนารับช่อดอกไม้ช่อโตนั้นไว้ก่อนจะสูดดมกลิ่นของมันแม้จะเป็นดอกไม้ปลอมเพราะคนตัวนิ่มกลัวดักแด้ในดอกไม้.. และพระรองไม่สนเสียงแซวหรือสายตาล้อเลียนจากเพื่อนตัวเองเลยสักนิด

          "พระรองจ๋า!"

          สิ้นเสียงใสนั้นตัวพระรองก็ถูกถาโถมด้วยอ้อมกอดของคนตัวหอม พระรองฟังเสียงหัวเราะคิกคักที่ดังขึ้นข้างหูก่อนจะโยกตัวคนในอ้อมกอดไปมา

          "นึกว่าพระรองจะมาไม่ทันดูเต้าหู้ซะแล้วจ่ะ"

          "ต้องทันสิ รับปากไว้แล้ว"

          เราละกอดออกจากกัน พระรองเขี่ยแก้มสีชมพูอ่อนนั้นเบาๆด้วยปลายนิ้วก่อนจะส่งช่อดอกไม้ช่อโตให้

          "สำหรับคนเก่งของพระรองครับ"

          "งึยยย สวยจังงง เต้าหู้ช๊อบชอบ"

          คนตัวเล็กยิ้มหวานให้กับดอกกุหลาบปลอมก่อนจะเงยหน้ามองเจ้าของช่อดอกไม้แสนสวยนี้อีกครั้ง

          "ผลแข่งเป็นยังไงบ้างจ๊ะ"

          "หลับตาสิ"

          ก้อนนิ่มทำตามอย่างว่าง่าย ในใจเต้นตึกตักไม่รู้คนตัวสูงมีอะไรให้ใจสั่นอีก ก่อนจะสัมผัสได้จากบางสิ่งที่คล้องอยู่ที่คอของตัวเอง เต้าหู้ลืมตาขึ้นมาเพื่อพบว่าเป็นเหรียญทองที่ห้อยอยู่กับคอของตัวเอง

          "พระรอง"

          "หื้ม"

          "เก่งที่สุดเลยจ่ะ!"

          พระรองพยักหน้ารับคำเบาๆ เกาหลังคอตัวเองแก้ความเขินอายเพราะรอยยิ้มหวานของเต้าหู้เมื่อครู่มันกระแทกใจเข้าอย่างจัง

          "มีรางวัลให้ไหม" คนตัวโตกว่าถาม

          "มีสิจ๊ะ เตรียมไว้ให้แล้วเพราะรู้ว่าพระรองจะต้องชนะ"

          ไม่ทันที่พระรองจะสงสัยว่ารางวัลนั้นคืออะไร แก้มของเขาก็ถูกกดลงจากปลายจมูกของคนตัวเล็กกว่าท่ามกลางสายตาสอดรู้ของเพื่อนๆ เสียงสูดลมหายใจเข้าฟอดใหญ่และค้างไว้อยู่แบบนั้นสักพักก่อนที่แก้มอีกข้างจะถูกทำแบบเดียวกัน

          ปลายเท้าเล็กเขย่งขึ้นเมื่อหอมแก้มกร้านของอีกฝ่าย เต้าหู้แก้มแดงแจ๋กับสิ่งที่ทำลงไป แต่เพราะบอกกับพระรองไว้แล้วว่าจะมีรางวัลให้ยังไงก็ต้องทำตามที่พูด

          "กูก็อยากได้แบบนี้บ้าง..."

          เสียงหงอยๆของเพื่อนไม่ได้ทำให้สติพระรองกลับคืนมา เคยถูกหอมแก้มบ่อยๆ แต่ไม่คิดว่าจะโดนเต้าหู้หอมแก้มต่อหน้าคนอื่นแบบนี้ ก็คือใช่ที่ไม่ใช่ทุกคนที่สนใจเรา แต่อย่างน้อยข้างเวทีนี้ก็มีเพื่อนๆของเขาไม่ต่ำกว่าห้าคนและโทรศัพท์ที่สั่นครืดๆเหมือนเจ้าเข้าในกระเป๋ากางเกงก็คงไม่พ้นความเสือกของเพื่อนรัก5/4แน่แท้

          "กลับบ้านกันนะจ๊ะ เต้าหู้ขอไปเปลี่ยนชุดก่อน"

          "แล้วพี่มึงล่ะ"

          "พี่ต้นอ่อนอยู่ห้องกินเลี้ยงกับพวกสภาจ่ะ"

          "โอเค"

          พระรองปล่อยให้เต้าหู้หันไปคุยกับคนอื่นก่อนจะใช้จังหวะนั้นก้มลงจับข้อเท้าของตัวเองที่เจ็บแปล๊บขึ้นมาหลังจากพยายามอดกลั้นมาหลายนาที

          "เดี๋ยวเต้าหู้มานะจ๊ะพระรอง"

          "อื้ม เดี๋ยวรอ"



วันแข่งของพระรองและพี่โฟล์ค
17:00

          พระรองเช็คความเรียบร้อยของร่างกายตัวเองเพื่อเตรียมกับการแข่งขันที่ไม่รู้จะเหี้ยแค่ไหนเพราะคู่แข่งเป็นคนโคตรเหี้ยสุดๆ 

          ไนน์กับผักโขมนั่งมองเพื่อนสนิทที่ดูสภาพไม่น่าจะชนะไอ้รุ่นพี่ตัวยักษ์ได้ ถึงแม้จะพาไปหาหมอแล้วก็ตามแต่คำสั่งหมอคืนห้ามใช้งานข้อเท้าหนัก แล้วเป็นไงล่ะไอ้ลูกผอ.มันเชื่อหมอมากเลยถึงได้มานัดอริแข่งบอลในวันที่ใกล้เดี้ยงเนี่ย!

          "มึง เลื่อนวันแข่งตอนนี้ยังทันนะ" ไนน์เสนอด้วยความเป็นห่วง

          "เลื่อนก็หมาสิวะ" 

          ใช่ ถ้าเขาเลื่อนวันแข่งไอ้โฟล์คได้หาว่าเขาเป็นหมาอย่างแน่นอน จะเป็นจะตายยังไงเขาก็ไม่ยอมเป็นสัตว์สี่ขาให้แม่งหรอก

          "มันมาละ"

          พระรองฝากมือถือไว้ให้กับเพื่อนตัวเองหลังจากเห็นคู่อริเดินตรงมา พระรองก้าวเท้าไปหาคนตรงหน้าด้วยใจที่แกร่งกระด้างแม้ว่าข้อเท้าจะเจ็บจนอยากจะเบ้ปาก

          "ไม่เจียมนะมึงน่ะ"

          "อย่าปากมาก"

          โฟล์คกระตุกยิ้มร้าย กวาดสายตามองรอบตัวที่มีเพียงเพื่อนของไอ้พระรองและเพื่อนของตัวเองในการเป็นพยานในครั้งนี้ เริ่มตื่นเต้นแล้วสิว่าไอ้เป๋นี่มันจะทำยังไงกับสภาพไม่สมประกอบของตัวเอง

          "ตามที่ตกลง ใครยิงเข้าโกลได้ห้าลูกก่อนเป็นฝ่ายชนะ และต้องทำตามข้อตกลง" พระรองย้ำ

          "เต้าหู้เป็นของกูแน่ๆ"

          "ฝันเถอะมึง"

ปี๊ดดดด

          สิ้นสุดเสียงนกหวีด เกมก็ได้เริ่มต้นขึ้น



17:20

          "เต้าหู้แน่ใจนะว่าไม่ให้พวกเราเข้าไปด้วย" 

          กลุ่มพุดดิ้งนมสดถามเพื่อนตัวน้อยด้วยความเป็นห่วง เต้าหู้นัดหนูดีมาเคลียร์กันที่ห้องน้ำตึกสาม ซึ่งแน่นอนว่าเย็นแบบนี้นักเรียนทุกคนกลับไปหมดแล้วจะหลงเหลือก็เพียงนิด พวกเขาไม่รู้ว่าเต้าหู้จะเคลียร์กับนางร้ายหนูดียังไงเพราะคนตัวเล็กไม่บอก บอกเพียงว่าให้รออยู่หน้าห้องน้ำถ้าภายในสิบห้านาทียังไม่ออกมาค่อยเข้าไป 

          "อื้ม เต้าหู้จัดการได้จ่ะ ทุกคนไม่ต้องเป็นห่วงนะ" คนตัวเล็กระบายรอยยิ้ม

          "แต่ว่า.."

          "เข้าไปเถอะหู้ เราเชื่อว่าหู้เอาชนะหนูผีนั่นได้" ป๊อบอายบีบไหล่เพื่อนตัวเองเบาๆเพื่อให้กำลังใจ ยังไงป๊อปอายก็เชื่อในตัวเพื่อนตัวเองมากที่สุด

          "อื้ม! เดี๋ยวเต้าหู้ออกมานะจ๊ะ"

          คนตัวน้อยยิ้มให้เพื่อนตัวเองอีกครั้งก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำชายแสนเงียบ โดยคนที่นัดไว้มารอก่อนอยู่แล้ว เสียงประตูห้องน้ำปิดลงก่อนที่เต้าหู้จะสาวเท้าไปหาหนูดี คนตัวเล็กวางกระเป๋าเป้ลงกับอ่างล้างหน้าก่อนจะหยิบกระป๋องน้ำโคล่าออกมา

          "มีอะไร" น้ำเสียงไม่เป็นมิตรถูกส่งออกมาทันที ไม่มีคำทักทายและแน่นอนว่าเต้าหู้ไม่ได้คาดหวังความมีมารยาทจากหนูดีสักนิด

          "เรามาจบเรื่องนี้กันดีกว่าหนูดี  เต้าหู้เหนื่อยแล้วกับความวุ่นวายพวกนี้"

          "เหอะ จะจบงั้นหรอ? ยังไงล่ะ"

          "ตบเต้าหู้"

          "ว่าไงนะ?" เสียงหนูดีแสดงถึงความตกใจและไม่เข้าใจอย่างชัดเจน ไม่รู้ขี้แอ๊บตรงหน้ามาไม้ไหนถึงบอกให้ตบกันแบบนี้

          "ตบเต้าหู้จนกว่าหนูดีจะพอใจ แล้วเราจบกัน" เต้าหู้ยังคงยืนยันแบบเดิม

          "ทำไม"

          "เต้าหู้ทนเห็นพระรองเจ็บฝ่ายเดียวไม่ได้"

          "..."

          "พระรองเท้าเจ็บมากขนาดนั้นแต่ก็ยังไปแข่งท้าพนันเพื่อเต้าหู้"

          น้ำเสียงคนตัวเล็กเริ่มสั่น เต้าหู้กลืนก้อนเหนียวหนืดลงคอเมื่อนึกถึงคนตัวโตที่กำลังแข่งพนันนั้นอยู่แน่ๆ และเต้าหู้รู้ว่าพระรองโกหกกันว่าข้อเท้าหายดีแล้ว เพราะว่าเต้าหู้เห็นพระรองก่อนที่จะมาที่นี่ ว่าคนตัวโตของเขาเดินลำบากจนต้องให้ไนน์และผักโขมพยุง เต้าหู้เห็นว่าใบหน้าของพระรองแสดงความเจ็บปวดออกมามากแค่ไหน

          "กำลังทำตัวเป็นนางเอกว่างั้น" หนูดีกอดอกก่อนจะเชิดใบหน้าขึ้น

          "คนที่รักกัน เขาไม่สามารถทนเห็นอีกฝ่ายเจ็บได้หรอกหนูดี"

          "..."

          "นั่นคือความรักของเต้าหู้ ถ้าพระรองเจ็บเต้าหู้ก็ต้องเจ็บเหมือนพระรอง"

          "เราก็รักพระรอง" หนูดีเถียง

          "ถ้างั้นความรักของหนูดีคืออะไร? ยอมให้เต้าหู้ตบหนูดีจนกว่าจะพอใจไหม จะได้เชื่อว่าหนูดีรักพระรองเหมือนกัน"

          "..."

          "ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ? เพราะหนูดีไม่ได้รักพระรองไง ที่ผ่านมาคือความอยากเอาชนะ คือความหวงก้าง"

          "ใช่สิ! เราต้องเอาชนะเธอ! เพราะพระรองไม่เคยรักเราเลยแม้กระทั่งตอนที่คบกัน" เสียงแหลมนั้นตวาดออกมาจนเต้าหู้สะดุ้ง หนูดีกำมือแน่น

          "..."

          "ขนาดอยู่ด้วยกัน ขนาดกำลังเอากันบนเตียงพระรองยังไม่สะท้อนภาพเราในแววตาเลย!"

          "ก็เลยโยนให้เป็นความผิดเต้าหู้งั้นหรอ"

          "ใช่ ทุกอย่างคือความผิดของเธอ!"

          "งั้นก็ตบเราสิ"

          "อย่ามาท้านะ!"

          "เอาสิ เอาเลย แล้วจบกันที่ตรงนี้ เรื่องระหว่างเราสี่คนให้มันจบลงที่ตรงนี้!"

          เต้าหู้ก้าวเท้าชิดคนตรงหน้ามากกว่าเดิม เปลือกตาสีอ่อนปิดลงและทำใจหากความเจ็บจะกำลังปะทะลงที่ใบหน้า

          แต่แล้วความเงียบและไม่มีอะไรเกิดขึ้นคือสิ่งที่เต้าหู้รับรู้ เต้าหู้ลืมตาขึ้นมาและพบว่าหนูดีกำลังร้องไห้

          "ฮื่อออ"

          "หนูดี.." เต้าหู้ค่อยๆแตะมือลงที่ไหล่ทั้งสองข้างของหนูดีที่กำลังสั่นเทา

          "ทำไม..ทำไมเราต้องแพ้เธอด้วย"

          "เต้าหู้บอกแล้วไงว่าถ้าไม่ได้เกิดมาเป็นณิชารนันท์ แซ่หลิน ต่อให้พยายามแค่ไหนก็ไม่มีทางชนะ"

          "ไม่จริง!" หนูดีตะหวาดก่อนจะผลักไหล่เต้าหู้จนคนที่ไม่ได้ตั้งตัวถึงกับเซ

          "งั้นก็เรื่องของหนูดีแล้ว เมื่อกี๊ว่าจะเห็นใจไม่ทำสักหน่อย แต่ตอนนี้ค่อนข้างหมันไส้"

          "อะไร" หนูดีมองคนตัวเล็กตรงหน้าด้วยสายตาหวาดหวั่น กระป๋องน้ำโคล่าในมือของเต้าหู้ถูกเขย่าไปมา

          "เต้าหู้ให้หนูดีตบเต้าหู้แล้วแต่หนูดีไม่ทำ คราวนี้ก็ถึงตาเต้าหู้บ้าง เก็บกดยอมให้รังควานมานานแล้วเหมือนกัน"

          "จะทำอะ--!!"

ซ่าาาาา!!!!!!!!!!!

          น้ำอัดลมพุ่งใส่ใบหน้าหนูดีทันทีที่เต้าหู้เปิดฝากระป๋อง ความเหนียวหนืดนั้นคลุกเคล้าไปกับหยดน้ำตา ใบหน้าขาวใสนั่นเต็มไปด้วยหยดน้ำสีน้ำตาลและใบหน้าหนูดีเหวอสุดๆ

          "เต้าหู้!!" หนูดีตะโกนลั่น

          "พี่ต้นอ่อนเรียนจบแล้ว ไม่ได้เป็นประธานนักเรียนของที่นี่อีก" เต้าหู้สบัดน้ำโคล่าที่ติดตรงมือตัวเองออก ก่อนจะยกยิ้มให้แก่คนตรงหน้า

          "..."

          "เต้าหู้ไม่จำเป็นต้องรักษาหน้าพี่ต้นอ่อนอีกแล้ว ต่อไปนี้ถ้าหนูดียังไม่จบเต้าหู้จะร้ายให้ดู"

          คำพูดที่ดูมั่นอกมั่นใจนั้นทำให้หนูดีถึงกับไปไม่ถูก แววตาของคนที่เคยคิดว่าอ่อนแอตรงหน้ากลับฉายแววความไม่เกรงกลัว ความเอาจริงที่หนูดีเห็นตอนนี้กำลังทำให้รู้สึกไม่กล้าลองดี 

          ต่าง..เต้าหู้ตัวจริงในตอนนี้กับในแชทต่างกันจนไม่อยากจะเชื่อ

          "ถือว่าจบแล้วนะจ๊ะ เรื่องราวระหว่างเราทั้งคู่" 

          เต้าหู้เช็ดมือลงกับกางเกงนักเรียนก่อนจะหยิบมือถือออกมา คนตัวเล็กกดเข้ากล่องแชทของหนูดีและจัดการบล็อคในทันที

          "เกมโอเว่อแล้วจ่ะหนูดี" เต้าหู้ตบไหล่คนตรงหน้าที่ยังคงใบ้กินเบาๆ ก่อนจะเปิดกระเป๋านักเรียนและหยิบหนังสือเล่มหนายัดใส่มือของอีกคน

          "..."

          "หนังสือติวเข้มสอบเข้ามหา'ลัย เต้าหู้เวทนาในความฉลาดน้อยกลัวหนูดีสอบไม่ติด อ่านเยอะๆนะจ๊ะ"

          ก่อนจะสะพายกระเป๋าตัวเองขึ้นแนบหลัง ทิ้งรอยยิ้มหวานๆไว้ให้คนที่กำลังยืนโกรธตัวสั่นและเดินออกจากห้องน้ำไปหากลุ่มพุดดิ้งนมสดด้วยชัยชนะสวยๆ โดยมีเสียงกรีดร้องจากนางร้ายตามหลังมา

          "นังเต้าหู้!!!!!!!!!!!!!!!!"



17:40


          เต้าหู้รีบวิ่งมายังสนามที่เป็นที่นัดแข่งของพระรอง คนตัวเล็กหยุดฝีเท้าพลางหอบหายใจเมื่อมาถึง ก่อนจะเห็นว่าตอนนี้คนทั้งคู่กำลังแข่งกันแย่งลูกบอลด้วยความน่ากลัว

          พี่โฟล์คทั้งพยายามผลักพระรอง ทั้งพยายามสกัดขาให้ล้ม แต่พระรองกลับไม่ยอมแพ้ทั้งที่ตัวเองกำลังจะไม่ไหว

          "ผักโขมจ๊ะ ต้องแข่งยังไงถึงจะชนะ" เต้าหู้รีบเขย่าแขนคนตัวสูงทันที 

          "มาได้ไงเนี่ย?" ทั้งไนน์และผักโขมมองกลุ่มพุดดิ้งที่อยู่กันครบ แต่ที่น่าแปลกใจคือเต้าหู้รู้ได้ยังไงวะ?

          "เต้าหู้ถามว่าต้องแข่งยังไงถึงจะชนะ!" ก้อนน้อยไม่สนใจคำถามของเพื่อนตัวสูงแต่กลับตะโกนออกไปจนสุดเสียงและนั่นทำให้ผักโขมและไนน์ถึงกลับสะดุ้ง

          "เอ่อ อีกแค่ลูกเดียว ใครยิงลูกนี้ได้คือชนะ" ไนน์เป็นฝ่ายตอบ

          ก้อนน้อยพยักหน้าเป็นอันรับรู้ก่อนจะก้าวเดินไปยังเขตสีเหลืองที่แบ่งฝั่งผู้เล่นและคนดู มือน้อยๆกำเข้าหากันแน่นเพราะเห็นว่าคนตัวสูงของตัวเองกำลังพยายามกัดฟันต่อสู้กับการแข่งขัน

          "พระรอง! อย่าแพ้นะจ๊ะ" ตัดสินใจตะโกนออกไปทั้งที่เสียงแสนสั่น

          น้ำเสียงคุ้นหูนั้นทำให้พระรองหยุดชะงักเพื่อมองไปยังต้นเสียงก่อนจะเจอคนตัวเล็กที่กำลังมองมาทางนี้ และนั่นถือเป็นการเปิดโอกาสให้แก่อริ โฟล์คจัดการผลักพระรองจนล้มก่อนที่ตัวเองเตรียมจะยกเท้าเพื่อเตะลูกสุดท้ายเข้าโกล

          "ไอ้เหี้ย!" โฟล์คตะโกนลั่นเมื่อพระรองยื้อขาที่กำลังจะเตะลูกบอลนั้นไว้อย่างแรงจนล้มด้วยกันทั้งคู่

          แต่สติพระรองกลับมาเร็วมากกว่าจึงเป็นฝ่ายพยายามหยัดตัวลุกขึ้นและวิ่งเข้าหาลูกบอลอีกครั้ง

          สายตาคมส่งไปหาเจ้าของหัวใจเพื่อเพิ่มกำลังใจ เห็นรอยยิ้มหวานนั้นที่กำลังส่งมาให้ก็ทำให้พระรองมีแรงกัดฟันวิ่งต่อไป

          พยายามเลี้ยงลูกให้ใกล้โกลมากที่สุดเพื่อลดโอกาสในการพลาดถึงแม้ไอ้โฟล์คนั้นกำลังวิ่งตามมาติดๆ พระรองหันไปหาคู่อริที่ยื้อแขนของเขาไว้ เกมโกงน่ะมันเริ่มตั้งแต่วินาทีแรกและพระรองบอกแล้วว่าถ้าเหี้ยมาก็จะเหี้ยกลับมากกว่า 

ผลั่ว!

          หมัดขวาของพระรองจึงเสยหน้าไอ้โฟล์คไปเต็มแรง ก่อนจะออกแรงผลักมันให้ล้มลงและพยายามเลี้ยงลูกบอลไปอีกนิดในระยะประตูโกลก่อนจะตัดสินใจเตะลูกกลมๆนั้นทันที

          "เฮ!!!!!!!!'

          เสียงของเพื่อนสนิทเฮดังลั่นเมื่อลูกบอลนั้นเข้าโกลได้อย่างสวยงามโดยที่พระรองเป็นฝ่ายจบเกมด้วยชัยชนะแม้จะไม่ใสสะอาด พระรองหันไปมองไอ้โฟล์คที่ล้มอยู่กับพื้นพร้อมเลือดกำดาวที่ไหลออกมาจากจมูก ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปหาและกระตุกยิ้มร้าย

          "มึงแพ้ และเรื่องของเราจบลงแค่นี้"

          "เหอะ"

          ไม่มีการส่งมือให้จับ ไม่มีการลุกมาโวยวายต่อ วิถีแมนๆของลูกผู้ชายคำพูดต้องเป็นคำพูด  

          โฟล์คถูกเพื่อนพยุงให้ลุกขึ้น เราทั้งคู่จ้องตากันเพียงครู่ก่อนที่โฟล์คจะเดินจากไปพร้อมกับความพ่ายแพ้

          พระรองเดินไปหาเพื่อนของตัวเองและคนตัวนิ่ม ก่อนจะแบมือขอมือถือจากผักโขมและจัดการบล็อคแชทของไอ้รุ่นพี่คู่อรินั่นทันที

          จบกันสักทีกับเรื่องวุ่นวายพวกนี้

          "พระรองจ๋า"

          เต้าหู้เดินเข้ามาหาคนตัวสูง มองร่างสูงที่ดูอ่อนแรงแม้จะมีรอยยิ้มนั้นประดับบนใบหน้า เต้าหู้อยากร้องไห้ออกมามากๆ ขอบตานั้นช่างร้อนไปหมด แต่ไม่อยากให้พระรองเป็นคนที่ผิดสัญญาซ้ำๆที่ดูแลเต้าหู้ให้ดีไม่ได้ ไม่อยากให้พระรองผิดคำพูดที่ว่าจะไม่ทำให้เต้าหู้ร้องไห้อีกแล้ว เต้าหู้ก็เลยต้องอดทนเพื่อจะไม่ร้องไห้ออกมา

          "ชนะแล้วนะ จบแล้ว ทุกอย่างมันจบแล้ว"

          "อื้อ จบแล้วนะจ๊ะ"

          เรากอดกันแน่น เต้าหู้ฝังใบหน้าไว้กับอกแสนแกร่งแม้เสื้อผ้าจะชุ่มไปด้วยเหงื่อ เต้าหู้กระชับกอดคนตัวสูงมากขึ้นเพราะต้องการให้อีกคนรู้ว่าเต้าหู้อยู่ตรงนี้และเต้าหู้เป็นของพระรองแค่คนเดียว

          "ไปหาหมอนะ เต้าหู้จะพาไป"

          น้ำเสียงอู้อี้ดังขึ้นในอ้อมกอด พระรองพยักหน้าให้เพื่อนตัวเองเบาๆเมื่อทั้งกลุ่มขยับปากว่าขอตัวไปก่อน จนตรงนี้เหลือแค่เราทั้งคู่ 

          "เต้าหู้"

          "จ๋า"

          พระรองผละคนตัวเล็กออกจากอ้อมกอด ทาบมือลงที่แก้มเนียนใส ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา

          "สติ๊กเกอร์ได้เท่าไรแล้วครับ"

          ก้อนน้อยไม่ตอบ กลับยิ้มออกมาก่อนจะเปิดกระเป๋าเป้ของตัวเองและหยิบสมุดบันทึกความดีของคนตัวสูงออกมาให้ดู

          ในหน้ากระดาษบ่งบอกว่าขาดอีกเก้าดวง

          "วันนี้เต้าหู้ยังไม่ได้ให้เลยใช่ไหมนะ"

          คนตัวเล็กส่งเสียงสดใสก่อนจะหยิบแผ่นสติ๊กเกอร์ที่สอดอยู่ตรงหลังสมุดออกมา ส่งสมุดให้คนตัวโตถือ ก่อนจะที่ตัวเองจะแกะสติ๊กเกอร์ออกมาทีละดวงและแปะมันลงไป 

          แปะสติ๊กเกอร์รูปหัวใจลงไปทั้งหมดเก้าดวง และตอนนี้มันครบหนึ่งร้อยดวงแล้ว

          "เต้าหู้.."

          พระรองมองหน้าคนตัวเล็กที่ยังคงมีรอยยิ้มหวานให้แก่กัน หัวใจของเขาเต้นตึกตักเมื่ออีกคนยอมมอบสติ๊กเกอร์ทั้งหมดให้ในวันนี้

          "ครบหนึ่งร้อยดวงแล้ว พระรองอยากจะขออะไรจ๊ะ" ก้อนน้อยเอียงคอถาม

          "ได้ทุกอย่างใช่ไหม" 

          "ทุกอย่างที่พระรองต้องการ"

          พระรองพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะพิมพ์บางอย่างลงในกล่องแชทของก้อนนิ่ม

          เต้าหู้หยิบมือถือของตัวเองออกมาเมื่อพบว่ามีข้อความเข้า 

          รอยยิ้มหวานถูกระบายเต็มใบหน้าเมื่ออ่านข้อความจบก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป

          'เป็นแฟนกันนะ'
          'ตกลงจ่ะ เต้าหู้เป็นแฟนพระรองแล้วนะ'

          เต้าหู้โผลกอดพระรองอีกครั้ง คราวนี้น้ำตาแห่งความดีใจไหลออกมาอย่างไม่คิดที่จะกลั้น คนตัวเล็กฝังใบหน้าไว้ที่ลาดไหล่กว้าง เริ่มร้องไห้และยิ้มไปพร้อมๆกัน

          "เป็นแฟนกันแล้วนะ"

          พระรองเอ่ยชิดใบหูขาว ลูบเรือนผมหอมไปมา

          "เป็นแล้ว ฮึก! เป็นแฟนของพระรองสักที"

          เต้าหู้ก็รอเวลานี้ไม่ต่างกัน ความสัมพันธ์ที่จะได้ก้าวข้ามผ่านคำว่าเพื่อนหรือคนข้างบ้าน ความรู้สึกแอบชอบที่เก็บมาเนิ่นนานมาหลายปีในที่สุดก็ทำให้มีวันนี้

          วันที่เราทั้งคู่พร้อมจะก้าวเดินไปด้วยกันในจังหวะการเต้นของหัวใจที่เป็นจังหวะเดียวกัน 

          ในสถานะที่จะรัก และหึงหวงอีกคนได้อย่างเต็มที่ มีสิทธิ์ในความรู้สึกของกันและกันได้อย่างเต็มใจ

          "รักนะ รักเต้าหู้มาก รักมาตลอด"

          พระรองถอนอ้อมกอดจากคนตัวเล็ก แนบหน้าผากกับหน้าผากมน ยิ้มออกมาก่อนจะใช้ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยริมฝีปากจิ้มลิ้มเบาๆ 

          และเราทั้งคู่จูบกัน...

          ริมฝีปากที่ผสานต่างองศาแต่เป็นจังหวะเดียวกันในการขบเม้ม ในรสจูบแสนหอมหวานที่เต้าหู้เต็มใจมอบให้ การเริ่มตอบรับจูบแสนอ่อนโยนที่ครั้งก่อนตอบรับไปเพียงนิด แต่ครั้งนี้เต้าหู้จะมอบรสจูบให้พระรองให้ได้มากเท่าที่สุด องศาของการเปลี่ยนมุม น้ำสีใสที่คลอเคล้าไปด้วยกัน เสียงจูบที่ก้องอยู่ในหู เอวเล็กที่ถูกคว้ามาแนบชิด หลังท้ายทอยที่ถูกคล้องด้วยวงแขนบาง และลมหายใจที่รวยรินซึ่งกันและกัน

          เมื่อถอนจูบออกมา ริมฝีปากของเรายังคงแตะกัน ยิ้มของเต้าหู้ช่างหวานไม่ต่างจากรสจูบ หวานแม้กระทั้งน้ำเสียงที่กำลังเอ่ยออกมาพร้อมประโยคที่ทำให้ใจพระรองแทบหลอมละลายกองต่อหน้าคนตัวเล็ก

          "เต้าหู้ก็รักพระรอง รักมาตลอดเกือบสิบปี"






เต้าหู้ก้อนพิเศษ
#เขตปลอดเต้าหู้ฮบ






 







T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

123 ความคิดเห็น

  1. #123 SeBeak (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:26

    เขินตายกันไปเลยจ่ะ ไม่ไหวแน้ววววววววววอบอุ่นๆๆๆๆๆๆๆ แต่ยัยลูกชั้นแสบใช่เล่นเลยนะเนี่ยยยยยยเริ่ดๆๆๆๆๆๆ

    #123
    0
  2. #85 Miiwxx (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 06:04
    เขินนน ปลื้มปริ่มมาก เต้าหู้วววว
    #85
    0
  3. #80 Cartoonny23705 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 22:51
    แผ่นดินไหวแต่ชุ้นไม่ไหวววว
    #80
    0
  4. #79 nonpcy_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 23:06
    แงงงงงงงเต้าาาา
    #79
    0
  5. #78 Pheme (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 08:37
    แงงงงง น้องเต้าหู้ลูกแมมม่
    #78
    0
  6. #77 Sebaek9404 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 08:05

    งงื้ออออกรี๊ดดดดน่ารักกกกยิ้มจนแก้มจะแตกแล้วจ่ะ55คือดีชอบบ

    #77
    0
  7. #76 Baekkkkhunnnnn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 22:06
    เป็นแฟนกันแล้วววววววว งื้อออ
    #76
    0
  8. #75 LemonSoda-227 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 23:46
    เขินทั้งน้ำตาอ่ะ อินกว่าเต้าหู้ก็น้องนี่แหละ 😭😭😭 #พระรองอย่าแพ้นะจ้ะ อ่ะน้ำตาพรากๆ
    #75
    0
  9. #74 bbh_bbh (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 22:12
    โอ้ยเขินนนนน
    #74
    0
  10. #73 manyMeaw (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 21:57
    กริ๊ดดดดเขินจ่ะ
    #73
    0
  11. #72 oil_exo-l (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 21:48
    ปลื้มใจมากน้ำตาแทบไหล
    #72
    0
  12. #71 LuciferxBlue (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 21:47

    น้ำตาแห่งความดีใจไหลริน ชอบอ่ะ

    #71
    0
  13. #70 cutie444 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 21:37
    นังเต้าหู้55555555 ร้ายนักกกก น่ารักกกกกกก
    #70
    0
  14. #69 Boubee&:@ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 21:33
    ในที่สุดเขาก็เป็นแฟนกันแล้ว ส่งลูกไปถึงฝั่งสักที น้ำตาจะไหลแทนน้อน ฮื่อออ
    #69
    0
  15. #68 mango-hb (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 21:25
    เป็นแฟนกันแล้วในที่สุด ฮือ ดีใจมากกกกกกกก เหมือนถูกรางวัล
    #68
    0
  16. #67 oohsehunebg7 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 20:59
    อร๊ายยยย เป็นเเฟนกันล้าวววเมื่อไหร่จะได้กันนน!!!55555
    #67
    0