เขตปลอดเต้าหู้ #HunBaek [JOY-END]

ตอนที่ 2 : เต้าหู้ก้อนพิเศษ : กินป๊อกกี้สีชมพูกับพระรอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,929
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    18 ก.พ. 61









: Monday 10 : 32 : 

          เช้าวันจันทร์ที่แสนน่าเบื่อวันนี้ทำให้เต้าหู้ก้อนน้อยรู้สึกอยากกลายร่างเป็นเด็กเกเรไม่เรียนหนังสือ อากาศก็ร้อนจนแก้มอูมๆช่ำไปด้วยหยาดเหงื่อ เต้าหู้ก้อนอวบจ้องมองกระดานดำที่มีตัวเลขมากมายอยู่บนนั้น ทั้งที่เต้าหู้เป็นคนที่ชอบเรียนหนังสือมากๆแต่วันนี้เต้าหู้กลับอยากให้การสอนนี้รีบๆจบลงไปสักที

          ตอนนี้ณิชารนันท์ท้องกำลังเริ่มปั่นป่วนเพราะโจ๊กหมูสับไม่ใส่ผักแต่ใส่ไข่สองฟองเมื่อเช้าของม๊าย่อยหายไปจากพุงหมดแล้ว มือเล็กๆจึงค่อยๆหยิบมือถือเครื่องแพงออกมาจากใต้โต๊ะอย่างระมัดระวังเพราะกลัวว่าครูพอใจจะจับได้เสียก่อนว่านาทีนี้เต้าหู้กำลังเป็นเด็กไม่ดี

          ไอค่อนกลมๆสีแดงเหลืองเขียวเป็นสิ่งที่นิ้วน้อยๆของเต้าหู้สัมผัส นิ้วมือเล็กค่อยๆพิมพ์คำค้นหาที่ตัวเองต้องการ ก่อนที่ภาพของเค้กโบราณน่าตาแสนน่ากินจะปรากฏออกมาสู่สายตา เต้าหู้ก้อนน้อยตาลุกวาวเมื่อเจอภาพของกินทั้งที่ไม่ได้กลิ่นหรือรสชาติเลยสักนิด

          "หูยๆๆๆ เต้าหู้อยากกินมากๆแล้ว" เสียงงุ๊งงิ๊งดังขึ้นเบาๆแต่ก็ทำให้ป็อปอายได้ยินจนได้ เพื่อนตาโตจึงละสายตาจากหน้ากระดานดำมามองสิ่งที่เพื่อนตัวกลมกำลังจดจ้องอยู่

          "หิวหรอหู้?" ป๊อปอายถามขณะมองรูปภาพของขนมเค้กโบราณสลับกับหน้าเพื่อนของตัวเอง

          "ใช่จ่ะป๊อปอาย เต้าหู้อยากกินเจ้านี่" นิ้วน้อยๆชี้จึกๆเข้าที่หน้าจอมือถือ เต้าหู้น้อยพองแก้มกลมๆส่งสายตาปริบๆเหมือนอยากให้เพื่อนเข้าใจว่าความอยากของเต้าหู้มันจ่ออยู่ตรงนี้แล้ว ตรงพุงน้อยๆของเต้าหู้ที่บรรเลงเพลงขลับน้ำย่อย

          "หาซื้อยากอ่ะหู้ อายไม่เห็นมีขายตั้งนานแล้วนะ" 

          "งึยยย แย่เลยจ่ะ งั้นเต้าหู้ทักหาพี่ต้นอ่อนดีกว่าเผื่อพี่ต้นอ่อนจะช่วยเต้าหู้ได้" ว่าจบก็เข้ากล่องแชทของพี่ชายสุดแสนใจดี เต้าหู้ตัวน้อยรัวนิ้วจิ้มจึกๆบอกความต้องการของตัวเองให้พี่ชายตัวขาวได้รู้ก่อนจะยิ้มแป้นเมื่อเหมือนว่าพี่ต้นอ่อนจะหาทางออกให้ได้

          เต้าหู้จ้องมองมือถือตาแทบไม่กระพริบเพราะพี่ต้นอ่อนบอกว่าแป๊ปนึง แต่แล้วก็มีกล่องแชทแทรกขึ้นมาก่อน และไม่ใช่ใครอื่นเลยนอกจากคนข้างบ้านที่ส่งมุกหวานๆจีบกันรัวๆเมื่อคืน

          รูปที่พระรองส่งมาให้ทำเอาเต้าหู้น้อยอ้าปากหวอจนเกรงว่าแมลงวันจะบินมาวางไข่ร้านเค้กที่เต้าหู้ก็ไม่รู้ว่ามันอยู่ตรงไหนแต่ที่รู้คือเต้าหู้อยากกินมันทั้งหมดที่โชว์ในรูป ปากเล็กๆหุบเข้าหากันก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นยิ้มหวานเต็มใบหน้าน่ารักๆเมื่อพระรองคนใจดีบอกว่าจะพาไปกินคุณขนมเค้กน่ารักร้านนี้แถมยังขออนุญาตพี่ต้นอ่อนให้อีกด้วย

ครืด~

          มีข้อความเข้ามาใหม่และครั้งนี้เป็นของพี่ต้นอ่อน 

          'พี่ให้ไปกินเค้กกับพระรองได้ แต่ต้องกลับก่อนคุณพระอาทิตย์ตกดิน เข้าใจไหมครับ'

          เมื่ออ่านจบเต้าหู้ก็พยักหน้าหงึกหงักพร้อมแก้มอูมๆจากการอมยิ้มถึงแม้ว่าพี่ต้นอ่อนจะไม่เห็นก็ตาม เต้าหู้น้อยจึงส่งข้อความตอบกลับพี่ชายไปบ้าง

          'น้องเต้าหู้เรียกพี่ต้นอ่อน เต้าหู้รับทราบ เปลี่ยน~'

ครืด~

          เสียงโทรศัพท์ดังต่ออีกครั้งหลังจากกดส่งหาพี่ต้นอ่อนเรียบร้อย แต่ชื่อที่ปรากฏเป็นของคนที่คุยข้างไว้เมื่อครู่ พระรองส่งมาบอกว่าต้องการค่ามัดจำ เต้าหู้จึงส่งรูปที่ถ่ายเล่นเมื่อคืนไปให้ โดยเพิ่มเติมนิดหน่อยที่ใส่หัวการ์ตูนลงไป

          'ชื่นใจ'

          ข้อความของพระรองทำเอาเหม่งน้อยๆต้องแนบลงกับโต๊ะเขียนหนังสือ ตอนนี้เต้าหู้เขินพระรองมากๆแล้ว ไม่รู้ว่าเดี๋ยวนี้พระรองโดนผีสิงหรืออากาศเมืองไทยร้อนเกินไปถึงชอบพิมพ์ ชอบพูดอะไรที่ทำให้เต้าหู้เขินเหมือนคนบ้าแบบนี้ ขนาดมาแค่ตัวอักษรเต้าหู้ยังแพ้แล้วแพ้อีก แล้วเย็นนี้ไปกินเค้กด้วยกันพระรองจะจีบเต้าหู้จนทำให้ขาสั่นเหมือนเมื่อคืนอีกไหมนะ




: Monday 15 : 19 : 


          วันนี้เต้าหู้จะเพิ่มคะแนนให้กับวันจันทร์อีกคะแนนครึ่งหลังจากเมื่อเช้าติดลบไปสิบ เพราะว่าตอนนี้เนื่องจากครูมีประชุมทำให้ม.ปลายเลิกเร็วขึ้นหนึ่งชั่วโมง 

          เต้าหู้บรรจงจัดเรียงปากกาลงที่กล่องดินสอสีเหลืองชมพูลายก้นหมาคอร์กี้อย่างเบาเมือเพราะเต้าหู้มีความเชื่อว่าถ้าวางแรงๆหมึกข้างในจะไม่พอใจและไหลออกมาเหมือนที่หมึกปากกาของป๊อปอายชอบทะลักเนื่องจากป๊อปอายไม่เคยอ่อนโยน พอใช้เสร็จก็โยนปากกาเข้ากระเป๋าทันที เต้าหู้ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกเจ่บปวดหัวใจแทนคุณปากกาแย่เลย

          "ไม่ไปร้านพุดดิ้งใช่ไหมเต้าหู้" ป๊อปอายที่ง่วนอยู่กับการส่งข้อความด่าผักโขมเอ่ยถามเพื่อนสนิทตัวกลมที่ยังคงเรียงปากกา ยางลบ เข้ากล่องอย่างเนิบนาบ จริงๆป็อปอายก็ไม่ค่อยเข้าใจการกระทำของเต้าหู้เท่าไร แต่นั่นแหละป๊อปอายก็แค่ต้องยอมรับทั้งที่แสนจะงงใจ

          "ไปไม่ได้แล้วจ่ะป๊อปอาย ร้านเค้กต้องการตัวเต้าหู้วันนี้" ประโยคคำตอบแสนน่ารักๆนั่นทำเอาป๊อปอายมันเขี้ยวจนต้องหันไปหอมแก้มเพื่อนตัวเองสักฟอดให้ช่ำปอด ป๊อปอายชอบหอมแก้มเต้าหู้เพราะมันทั้งนุ่มทั้งหอม แต่ก็ไม่ได้พิศวาทเชิงคนรักอะไรแบบนั้น กลับกันป๊อปอายกลับรู้สึกเหมือนเต้าหู้เป็นน้องน้อยแสนน่ารักอีกด้วย

          "งั้นกินให้อร่อยนะ ถ่ายรูปมาอวดอายด้วยรู้เปล่า" 

          "รู้จ้าๆ เต้าหู้ไปก่อนนะป๊อปอาย ไปช้าเดี๋ยวพระรองผีเข้า" เอ่ยลาเพื่อนเสร็จสรรพพร้อมกับสะพายเป้แสนหนักเข้ากับแผ่นหลังตัวเอง เต้าหู้โบกมือบ๊ายบายให้ป๊อปอายก่อนจะเดินออกจากห้องตัวเองเพื่อไปยังห้อง 5/4 

          เสียงโหวกเหวกโวยวายตามทางเดินดังขึ้นเรื่อยๆอย่างยากที่จะห้ามปราม ยิ่งครูไม่อยู่ทั้งห้องพักครูแบบนี้ชั้นของม.5ยิ่งคึกคักเข้าไปใหญ่ เต้าหู้ก้อนน้อยจับสายเป้ทั้งสองข้างพลางก้าวเท้าเล็กๆของตัวเองไปตามทางที่แสนคุ้นชิน 

          เต้าหู้หยุดยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้อง 5/4 พลางสอดส่องสายตามองหาพระรอง แก้มอูมๆพองตัวขึ้นเมื่อเจอเป้าหมายที่เล็งไว้ เต้าหู้ก้อนน้อยเดินเข้าห้อง5/4 แบบไม่สนใจใครทั้งสิ้นเพราะเต้าหู้สนแค่คนที่จะพาเต้าหู้ไปหาคุณเค้กนุ่มๆได้

          "เอ้า! เต้าหู้มาได้ไง" ประโยคของไนน์เป็นประโยคแรกที่เต้าหู้ได้รับก่อนที่เต้าหู้จะเอ่ยตอบกลับไป

          "เดินมาจ่ะไนน์ เต้าหู้บินไม่ได้หรอกจ้า" และคำตอบกึ่งซื่อกึ่งกวนบาทานั่นก็ทำเอาผักโขมหัวเราะลั่นจนแทบลืมความงอแงที่กำลังแชทง๊องแง๊งกับป๊อปอายไม่เสียหมด

          "ร้ายนะร้าย" ไนน์ว่าอย่างไม่จริงจังก่อนจะก้มหน้าเล่มเกมในมือถือต่อไป

          "พระรองไปกันเลยไหมจ๊ะ" ก้อนน้อยเอ่ยถามคนตัวสูงที่กำลังเก็บสายหูฟังใส่กระเป่านักเรียน เพราะตอนที่เต้าหู้เดินเข้าห้องมาพระรองเสียบสายหูฟังฟังอะไรสักอย่างในมือถืออยู่

          "ไปไหนวะ?"

          "เสือก" คำถามแสนใส่ใจของผักโขมได้รับการตอบอย่างดีจากพชรดนัย เต้าหู้ขำเบาๆกับความหยาบคายที่ดูเหมือนผักโขมจะชินไปแล้วถึงไม่โกรธแต่กลับยิ้มเหงือกบานเหมือนคนเมาอากาศ

          "เต้าหู้ไปก่อนนะจ๊ะ ผักโขม ไนน์" ก้อนน้อยบอกลาเพื่อนพระรองพร้อมรอยยิ้มหวานและมือน้อยๆที่โบกบ๊ายบายไปมา เจ้าคนตัวกลมถูกมือใหญ่ของคนข้างบ้านจับไว้และพากันเดินออกมาจากห้อง 5/4  ท่ามกลางเสียงโห่วแซ็วแสนดังที่เต้าหู้ก็ไม่เข้าใจว่าห้องนี้เขาเป็นอะไรกัน แต่พระรองก็จัดการเก็บเรียบให้ทุกคนเงียบปากโดยการชูนิ้วกลางใส่หน้าทีละคน




: Monday 15 : 54 : 


          แท็กซี่ถูกจอดลงที่หน้าห้างใหญ่และคนที่เปิดประตูรถออกมาก่อนก็คือเจ้าก้อนเต้าหู้อวบๆเพราะพระรองกำลังยุ่งอยู่กับการจ่ายค่าแท็กซี่ วันนี้พระรองบอกเต้าหู้ว่าไม่ได้ปั่นจักรยานมาเพราะตื่นสายเลยซิ่งพี่วินหน้าหมู่บ้านมาแทน

          "ป่ะ" หลังจากพระรองลงมาจากรถสิ่งแรกที่ทำคือการจับมือนุ่มๆของคนตัวเล็กกว่า เต้าหู้ส่งยิ้มหวานเหมือนอย่างเคยก่อนจะเดินตามพระรองไป

          ห้างขนาดใหญ่ที่มีหลายชั้นทำเอาเต้าหู้มึนๆเพราะเต้าหู้ไม่ชอบที่ๆคนเยอะเท่าไร แต่พอนึกถึงร้านเค้กที่พระรองจะพาไปเต้าหู้ก็มีกำลังใจจะฝ่าฟันอุปสรรคทั้งหลายแหล่

          ร้านเค้กที่ถูกตกแต่งอย่างน่ารักคือสิ่งที่ปรากฏอยู่ต่อหน้าเต้าหู้ คนตัวเล็กตาโตว๊าวๆเมื่อกลิ่นของขนมอบลอยมาเตะจมูกจนน้ำมูกแทบไหล ก้อนน้อยๆไม่รีรอชักช้าเพราะจะตายพวก จึงรีบกระชับมือคนตัวสูงตรงดิ่งเข้าไปในร้านเค้กทันที

          โต๊ะติดกระจกใสคือมุมโปรดที่เต้าหู้เป็นคนเลือก หลังจากหย่อนก้นนั่งปั๊ปเมนูก็มาจ่อที่หน้าปุ๊ป เต้าหู้ก้อนน้อยๆไล่สายตามองภาพเค้กมากมายที่เรียงรายอยู่โดยข้ามการมองราคาไปเพราะเต้าหู้ไม่ใช่คนจ่าย เต้าหู้มาที่นี่เพื่อกินแล้วก็กินเพียงเท่านั้น

          "เลือกได้ยัง" เพราะรองที่นั่งจ้องคนฝั่งตรงข้ามหลายนาทีเริ่มปริปากเอ่ยถาม เพราะเต้าหู้ดูเหมือนจะตกลงกับตัวเองไม่ได้สักทีว่าจะเขมือบอะไร

          "อยากทุกอย่างเลยจ่ะพระรอง" ละสายตาออกจากแผ่นเมนูเพื่อสบสายตาคนฝั่งตรงข้าม ก้อนน้อยส่งสายตาวิ๊งๆเพื่อให้อีกคนช่วยเห็นใจกับภารกิจแสนโหดที่เลือกคุณเค้กไม่ได้เสียที

          "กินไม่หมดกูโบกนะบอกแค่นี้" 

          "โบกไม่ได้จ่ะพระรอง ที่นี่ไม่ใช่ป้ายรถเมล์"

          ประโยคตอบกลับแสนกวนตีนช่างขัดกับหน้าหวานๆสายตาซื่อๆยิ่งนัก พระรองถอนหายใจอย่างคนกำลังจะปลงเพราะเต้าหู้มักจะกวนตีนตาใสใส่กันเสมอ นี่ก็ชักไม่แน่ใจแล้วว่ามันกวนตีนแบบไม่คิดอะไรหรือกวนตีนแบบว่ากวนตีนจริงๆ 

          "สักอย่างเหอะ เขารอ" พเยิดหน้าไปยังพนักงานที่รอจดเมนูจนหมึกปากกาแทบแห้ง เต้าหู้ก้อนน้อยที่เพิ่งมารู้ตัวที่หลังว่าสร้างความเมื่อยให้พนักงานเลยส่งยิ้มแหยๆไปให้ก่อนจะเอ่ยสั่งเค้กสามชิ้นและน้ำปั่นสีสวยๆอีกหนึ่งแก้วใหญ่

          "พระรองกินอะไรจ๊ะๆ" เมื่อสั่งของตัวเองเสร็จก็หันกลับมาถามคนฝั่งตรงข้าม เต้าหู้รู้ว่าพระรองไม่ชอบกินของหวาน แต่การจะมานั่งมองเต้าหู้กินเฉยๆมันก็จะน่าสงสารเกินไปหน่อยสำหรับใจของเต้าหู้

          "มีโอเลี้ยงป่ะ?" พระรองเอ่ยถามพนักงานและทันทีที่ประโยคคำถามถูกส่งออกไป ก็ทำเอาพนักงานหน้าเหวอไปทันที มีอย่างที่ไหนเข้าร้านเค้กสุดคาวาอี้เดสเน๊ะแต่กลับสั่งโอเลี้ยง

          "เอ่อ ไม่มีครับ" 

          "กาแฟยกล้อล่ะ?"

          "พระรองงงง" เต้าหู้ส่งเสียงงอแงเมื่อคนตัวโตสั่งอะไรก็ไม่รู้ไม่เห็นจะเข้าท่าสักนิด นี่ไม่ใช่ตลาดนัดสักหน่อยพระรองจะมาอยากยกล้ออะไรตอนนี้

          "เออๆ เอากาแฟอะไรก็ได้มา" เอ่ยสั่งพร้อมปัดมือไล่พนักงานอย่างไม่สบอารมณ์ คนอยากกินโอเลี้ยงก็ไม่มี กาแฟยกล้อก็ไม่มี ร้านเค้กนี่จะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่จะได้กินเงินของพชรดนัยบอกเลย!

          รอไม่เกินสิบห้านาทีในที่สุดเค้กและน้ำปั่นก็ถูกเสริฟลงตรงหน้าของเต้าหู้พร้อมกับกาแฟของพระรองที่พนักงานบอกว่าเลือกกาแฟที่เป็นซิกเนเจอร์ของร้านมาให้ 

          "เต้าหู้จะกินแล้วน๊าาาา" หลังจากหยิบมือถือมาถ่ายรูปเค้กไปอวดกลุ่มพุดดิ้งนมสดจนพอใจ เต้าหู้ก็หยิบช้อนเตรียมจ้วงและเมื่อเนื้อเค้กที่มีช็อคโกแลตแน่นๆเข้าปาก เต้าหู้ก้อนนิ่มก็หลับตาพริ้มแบบคนที่ฟินนักฟินหนาจนพระรองที่นั่งดูดกาแฟต้องส่ายหน้าอย่างปลงตก

          "อร่อยไหมล่ะ"

          "พระรองชิมไหมๆๆ เต้าหู้ป้อนเลย" เมื่อช้อนที่มีเนิ้อเค้กถูกยื่นมาให้ พชรดนัยก็สะกดคำว่า ไม่ชอบของหวาน ไม่เป็น เนื้อเค้กที่ถูกส่งตรงเข้าปากโดยคนป้อนหน้าหวานกำลังละลายอยู่ในปากของพระรอง เขาคิดว่ามันก็อร่อยหน่อยๆแหละแต่ถ้าจะให้กินเป็นคำที่สองคงต้องขอบาย

          "อร่อยไหมจ๊ะๆๆ" เต้าหู้น้อยถามเสียงสดใสเมื่อได้ของกินเข้าปาก ถึงจะเอ่ยถามหาคำตอบจากเจ้ามือเลี้ยงเค้กแต่ณิชารนันท์กลับไม่ได้สนใจที่รอฟังแต่กลับก้มหน้าก้มตากินเค้กที่สั่งมาต่อไป และพระรองก็ได้แต่นั่งจ้องอีกคนกินอยู่แบบั้น

          มือถือของพระรองถูกบันทึกภาพของเต้าหู้อีกครั้งหลังจากกดถ่ายในเสี้ยววินาทีที่ก้อนนิ่มยกแก้วน้ำปั่นขึ้นมาดูดและมองกล้องของเขาพอดิบพอดี คนตัวกลมยิ้มแป้นหลังจากวางแก้วน้ำลงที่โต๊ะ และก็ลงมือกินเค้กต่อโดยปล่อยให้พระรองเป็นธาตุอากาศต่อไป

          "ทำไมไม่มีแบบปากเลอะเหมือนในละครน้ำเน่าบ้างวะ" พระรองเท้าคางไว้ที่โต๊ะพลางมองคนตัวกลมที่จ้วงเค้กชิ้นที่สี่แล้วเข้าปาก กระเป๋าตังนี่สั่นครืดๆเหมือนจะประท้วงพ่อมันว่าอาจจะอยู่ไม่พ้นคืนนี้

          "ทำไมหรอจ๊ะพระรอง" เต้าหู้ส่งสายตาแป๊วๆให้คนที่นั่งเท้าคางมองกันพลางตักเค้กเข้าปากแบบที่แทบไม่ได้หยุดพัก

          "กูจะได้เช็ดให้ไง ไม่เคยเห็นในหนังหรอ แม่งมีแทบทุกเรื่อง"

          "แต่นี่ชีวิตจริงจ่ะพระรอง ไม่น้ำเน่าเนอะๆ"

          "เนอะๆที่หน้า" นิ้วเรียวจิ้มลงที่หน้าผากมนเบาๆเมื่อการต่อปากต่อคำของเต้าหู้ทำให้เท้าพระรองเหมือนจะกระตุก คนตัวสูงที่ไม่รู้จะทำยังไงดีกับฉากโรแมนติคที่วาดฝันถูกพังทลายลงเพราะเจ้าก้อนนิ่มไม่หลงกลเล่นด้วย เพราะงั้นพชรดนัยจึงทำได้แค่นั่งกัดหลอดและดูณิชารนันท์สวาปรามเค้กก้อนที่สี่ และยกมือสั่งเค้กก้อนที่ห้า....




: Monday 17 : 16 : 

          ความเบียดเสียดบนรถเมล์สีแดงเป็นเหตุอันก่อเกิดความโมโหของพชรดนัย จริงๆถ้าเลือกได้ก็ไม่อยากจะขึ้นเพราะสงสารชีวิตตัวเอง แต่แท็กซี่เหมือนเป็นบ้าเป็นบอที่ไม่มีว่างๆผ่านมาสักคัน จึงตัดสินใจหอบก้อนเต้าหู้เพื่อพากลับบ้าน เพราะอีกไม่ช้าไม่นานพระอาทิตย์กำลังจะตกดิน และถ้าความมืดมาเยือนและพระรองคนนี้ยังส่งก้อนเต้าหู้สู่อ้อมกอดฑิชากรณ์ไม่ได้ คะแนนจิตพิสัยในการจีบลูกชายคนเล็กของบ้านแซ่หลินนั้นพระรองต้องได้รับคะแนนติดลบแหงๆ

          "จับดีๆเดี๋ยวล้ม" มือข้างซ้ายก็โหนราวรถเมล์มือข้างข้างขวาก็ถือกระเป๋าจาคอป พระรองตอนนี้เป็นห่วงเจ้าก้อนนิ่มข้างกายที่เกิดมาตัวเตี้ยและทรงตัวบนยานพาหนะไม่ค่อยจะเป็นเพราะเต้าหู้เลือกที่จะจับท่อนแขนข้างซ้ายของพระรองแทนการจับราวรถเมล์

          เต้าหู้ก้อนอวบเริ่มเบะปากเมื่อคนเริ่มเบียดกันมาเรื่อยๆ เต้าหู้รู้สึกเหมือนรถเมล์จะเอียงไปข้างนึงด้วยซ้ำแต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมลุงคนขับยังคงจอดรับคนอีกทั้งที่ตอนนี้รถเมล์กำลังแปรงร่างเป็นปลากระป๋องสิบแม่ครัว

          "เต้าหู้เมื่อยจ่ะพระรอง" เบะปากเตรียมงอแงเต็มที่ เต้าหู้ทั้งเมื่อยแขนเมื่อยขา ไหนจะต้องทนกลิ่นตัวเหม็นๆจากใครต่อใครบ้างก็ไม่รู้ ตอนนี้ท้องเต้าหู้อิ่มไปด้วยเค้กจนจุกและพอมาเจอบรรยากาศแบบนี้เต้าหู้ก็รู้สึกเหมือนพะอืดพะอมอีกด้วย

          "ทนหน่อยอีกสองป้ายคนจะลงเยอะ"

          "จ่ะพระรอง"

          "ถือเป๋าให้กูที" พระรองส่งกระเป่าจาคอปแสนแบนให้กับคนตัวกลม เต้าหู้จึงรับมาอย่างไม่อิดออด ก่อนที่คนตัวสูงข้างกายจะเปลี่ยนจากการโหนรถเมล์มือซ้ายไปเป็นมือขวา ส่วนมือซ้ายเมื่อครู่ก็เปลี่ยนมาเป็นโอบรอบเอวของเต้าหู้ไว้กันคนตัวเล็กกว่าล้มไปหากรถเมล์เบรคกะทันกัน

          จากที่จับท่อนแขนของพระรองแทนการโหนราวรถเมล์ตอนนี้เต้าหู้จึงทำเพียงกอดกระเป่าแบนๆของพระรองไว้แนบอก และปล่อยให้ตัวเองถูกแขนแกร่งๆของพระรองกักกันไว้แทน

          ตามที่พระรองได้บอกไปว่าอีกสองป้ายคนจะลงเยอะจึงเป็นเหตุที่ตอนนี้ทำให้เต้าหู้ได้นั่ง เต้าหู้ก้อนนิ่มยังคงกอดกระเป่าของคนข้างบ้านไว้อย่างนั้นเพราะว่าพระรองไม่ได้นั่งแต่ก็ยังคงยืนอยู่ตรงที่เขานั่งไม่ห่างไปไหน

          การจราจรที่ติดขัดทำให้รถค่อยๆขยับช้าๆเหมือนเต่าเดิน ตอนนี้เต้าหู้เริ่มง่วงเพราะหนังท้องตึงหนังตาก็เริ่มหย่อน ก้อนน้อยๆจึงเลือกที่จะปิดเปลือกตาลงเพราะฝืนความง่วงไม่ไหว

          พระรองมองคนที่นั่งหลับสลับกับจอมือถือที่กำลังตอบแชทกับกลุ่มเขตปลอดคนเตี้ยหลังจากเขาลงูปในไอจีพร้อมแคปชั่นว่า แฟนคนนึง แต่เพราะหัวของเต้าหู้หงึกหงักจนเกรงว่าจะโขกกับราวจับข้างหน้าหรือไปโขกกับป้าข้างๆที่กำลังนอนหลับคอพับอยู่ คนตัวสูงจึงเก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกงก่อนจะค่อยๆจับหัวกลมๆของคนตัวเล็กให้พิงที่หน้าท้องของตัวเองแทน



: Monday 17 : 48 : 


          เวลาบนนาฬิกาข้อมือทำเอาพระรองหงุดหงิด ถึงแม้ตอนนี้คนจะไม่เยอะเท่าไรแล้วก็ตามแต่รถก็ยังคงติดอยู่อย่างนั้น และดูเหมือนว่าเต้าหู้จะหลับจริงหลับจังถึงขั้นรถเมล์เบรคเจ้าก้อนนิ่มก็ยังไม่ตื่น พระรองจึงทำได้แค่มือนึงโหนรถเมล์มือนึงประครองหัวทุยๆของคนขี้เซาให้พิงหน้าท้องของตัวเองดีๆ

          "เธอๆ" แรงสะกิดเบาๆที่หัวไหล่ทำให้พระรองต้องหันไปมองก่อนจะพบว่าเป็นผู้หญิงที่อยู่ในชุดม.ปลายผมเปียที่ปากแดงแจ๊ดไม่ต่างจากโบว์ที่ผูก

          "ไร?" พระรองตอบเสียงห้วนเพราะขี้เกียจขยับปากด้วยตอนนี้ ผู้หญิงคนนั้นย้ายตัวเองจากอีกฝั่งมาเป็นฝั่งเดียวกับที่เขายืนอยู่ ก่อนที่คุณเธอจะส่งยิ้มโชว์เหล็กดัดฟันสีเดียวกับปากให้ดู

          "หล่ออ่ะ ขอไลน์ได้ป่ะ" ประโยคตรงไปตรงมานั่นไม่ได้ทำให้พระรองตกใจแต่รู้สึกดวงตกเสียมากกว่า คนตัวสูงกรอกตาเป็นเลขแปดก่อนจะไล่สายตามองหญิงสาวผมเปียตั้งแต่หัวจรดเท้า

          "มียางอายป่ะแม่คุณ" คำพูดที่ไม่ดังไม่เบาถูกส่งออกไปและตอกหน้าสาวปากแดงแทบเงิบ เธอหน้าเหวอไปชั่วขณะก่อนจะหันไปหาเพื่อนอีกสองคนที่นั่งอยู่ตรงเบาะหลังสุดแล้วตวัดสายตามามองพระรองอีกครั้ง

          "แรงไปป่ะ?" มือข้างที่ว่างจากการจับที่โหนรถเมล์ของหญิงโบว์แดงกำลังเท้าเอวด้วยใบหน้าแสบอับอายปนกับความโกรธ แต่สำหรับพระรองที่มองนั้นไม่ได้ส่งผลอะไรกับจิตใจเลยนอกจากคำว่า รำคาญ

          "จะขอเบอร์ก็ช่วยแคะขี้ตาแล้วแหกตาโปนๆดูสักนิดว่าเขามากับแฟน" เพราะจราจรที่ติดขัดทำให้รถเมล์จอดนิ่งบวกกับคนบนรถที่เงียบนั้นทำให้ประโยคของพระรองดังไปทั่วทั้งคันรถเมล์ และทุกคนดูเหมือนให้ความสนใจยกเว้นก็แต่เจ้าก้อนน้อยที่หลับไม่รู้เรื่อง

          "นี่นาย!" หญิงสาวม.ปลายอับอายจนหน้าแดง สองเท้ากระทืบลงพื้นรถเมล์ดั่งลูกคุณหนูที่ไม่เคยโดนขัดใจ แต่พชรดนัยทำเพียงแค่มองอย่างแร้วงัยคัยแคร์เพียงเท่านั้น

          "นี่คิดจะจีบผู้ชายก็หัดให้แม่สอนเลือกเบอร์รองพื้นซะก่อนเถอะ เทาจนกูแยกไม่ออกแล้วว่าอันไหนถนนอันไหนหน้ามึงอ่ะ" ความปากร้ายที่มีมาแต่เกิดถูกฮุคเข้าหน้าหญิงฟันเหล็กจังๆจนหน้าแทบหงาย เสียงหัวเราะเบาๆจากคนรอบข้างยิ่งทำให้เธออายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

          "ไอ้บ้า! ไอ้คนปากเสีย!" 

          "เรื่องกู" พระรองยักคิ้วจึกๆให้อย่างคนที่มีมาดแบบโคตรกวนตีนพลางประครองหัวคนตัวกลมไม่ห่างเมื่อรถเมล์เริ่มเคลื่อนที่

          "ไอ้ผู้ชายเฮ็งซวย" คำที่ถูกด่าไม่ได้ทำให้พชรดนัยเจ็บปวดหรือคันที่ใจเลยสักนิด พระรองเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มก่อนจะหันหน้ามามองผู้หญิงที่หน้าไม่อายแถมยังกำลังดิ้นเร่าๆเหมือนกิ้งกือถูกน้ำร้อนสาด

          "จะบอกอะไรให้นะ ถึงกูจะเฮ็งซวยแต่กูก็ไม่ได้ไปเฮ็งซวยบนหัวมึง"

          "ไอ้!!"

          "จีบผู้ชายก่อนแต่พอเขาไม่เล่นด้วยก็แดดิ้น บ้าป่ะคุณเธอ"

          "ไอ้เ--!!"

          "ฟังละจำนะแม่ผมเปีย กูไม่ชอบผู้หญิงนมโตแต่ปากเปื้อนอุทัยทิพย์"

          "ไอบ้า! พวกมึงลง!!"

          พระรองละมือจากราวจับก่อนจะชูนิ้วกลางเป็นของแถมให้กับกลุ่มผู้หญิงหน้าเทาที่คงทนความอับอายไม่ไหวถึงกับแหกปากกรี๊ดๆบอกลุงคนขับให้เปิดประตูลงทั้งที่ยังไม่ถึงป้าย

          ความวุ่นวายจบลงพระรองจึงต้องมาสนใจก้อนขี้เซาอีกครั้ง ทั้งที่พวกผู้หญิงนั่นแหกปากจนแสบแก้วหูแต่คนตัวกลมกลับยังคงหลับไม่ยอมตื่น

          "เต้าหู้ตื่นก่อนจะถึงบ้านแล้ว" พระรองโน้มหน้าลงมาหาคนที่นั่งอยู่ก่อนจะเอ่ยเรียกเบาๆพลางขยับมือเพื่อเป็นการปลุกเด็กขี้เซาอีกทาง

          "งือออ อีกห้านาทีจ่ะพี่ต้นอ่อน"

          "ห้านาทีบ้านมึงสิ" พระรองละมือจากราวจับมาเป็นตีเบาๆที่แก้มย้อยๆของเต้าหู้ ก่อนจะลงมือบีบแก้มนุ่มๆเมื่ออีกคนยังคงไม่ตื่น

          "งืออออ!!" เต้าหู้สบัดหน้าไปมาอย่างรำคาญจนในที่สุดก็ยอมลืมตาตื่นขึ้นมาเสียที "เอ้า! พระรอง"

          "เออสิ" พชรดนัยทำหน้าเอือมกับก้อนนิ่มๆก่อนจะก้มมองที่เสื้อนักเรียนสีขาวของตัวเองที่แฉะเป็นวงกว้างเพราะชุ่มไปด้วยน้ำลายอีกคน "อี๋มากๆ น้ำลายมึงเนี่ย"

          เต้าหู้น้อยๆมองตามสายตาของคนตัวสูงและสิ่งที่เห็นก็คือเสื้อตรงหน้าท้องของพระรองมีคราบเป็นวงกว้าง ก้อนน้อยยิ้มแหยๆก่อนจะเอามือลูบที่แก้มของตัวเองและเช็คผลงานว่าตัวเองนั้นหลับจนน้ำลายไหลจริงๆ

          "ขอโทษจ่ะพระรอง หลับลึกจ่ะ ดิ่งเลย" 

          "เออๆ ลุกได้แล้วจะถึงบ้านละ" พระรองคว้ามือเล็กให้ลุกขึ้นยืนเมื่อกำลังจะถึงป้ายที่จะลง เต้าหู้ก้อนน้อยจึงกระชับเป้ที่สะพายอยู่ให้มั่นและกอดกระเป๋าแบนๆของพระรองไว้แนบอกด้วยมือข้างเดียว  รถเมล์จอดสนิทเมื่อถึงป้ายก่อนที่คนสองคนจะเดินลงมาแต่ก็คงต้องนั่งสองแถวต่อเข้าไปในซอยอีกต่อ

          และตอนนี้ท้องฟ้าก็มืดค่ำเป็นอันรู้ดีว่าพระรองจะต้องถูกประธานสภาข้างบ้านด่าแน่ๆ



: Monday 19 : 28 : 

          'ก๊อกๆ เปิดประตู'

          เสียงแอพพลิเคชั่นสีเขียวดังขึ้นทำให้ทิศทางการก้าวเท้าจากตอนแรกเป็นชั้นล่างที่เป็นห้องครัวเปลี่ยนมาเป็นบนที่นอนที่มีมือถือนอนแอ้งแม๊งอยู่ พระรองยิ้มออกมาเมื่อข้อความที่ถูกส่งมาไม่ใช่จากใครอื่นนอกจากคนบ้านข้างๆ

          หลังจากลับมาส่งเต้าหู้ที่บ้านก็โดนต้นอ่อนเทศนาไปชุดใหญ่ข้อหาพาน้องมันกลับบ้านผิดเวลา แต่พระรองก็ปล่อยให้มันเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาแบบไม่ใส่ใจก่อนจะเอ่ยทิ้งท้ายให้ก้อนเต้าหู้ทักมาหาหากอาบน้ำทาแป้งเสร็จแล้ว

          'งั้นเดี๋ยวเต้าหู้ป้อนเลยจ่ะๆ'

          'ด้วยปากของเต้าหู้'

          'จนกว่าป็อกกี้จะหมดกล่องเล๊ยยย'

          ข้อความล่าสุดที่ได้อ่านทำเอาก้อนเนื้อทางอกด้านซ้ายของพระรองเต้นกระหน่ำ เขาไม่รู้ว่าตอนนี้เต้าหู้กำลังทำหน้าแบบไหน กำลังเขินเขาอยู่หรือเปล่า แต่ที่รู้ตอนนี้คือพระรองยิ้มกว้างจนอีกนิดปากจะฉีกถึงรูหูอยู่แล้ว

          'ฟังเพลงอยู่หรอ'

          พระรองกดส่งข้อความหาอีกคนเมื่อได้ยินเสียงเพลงลอดผ่านหน้าต่าง ก่อนจะมันจะดังขึ้นอีกนิดเมื่อเขาส่งไปหาเต้าหู้ให้เพิ่มเสียง

          เพลงทำนองหวานๆและเนื้อเพลงที่ชวนเขินนั่นทำให้พระรองอดที่จะยิ้มออกมาอีกไม่ได้ และรอยยิ้มก็กว้างขึ้นเมื่อก้อนนิ่มนั้นส่งเนื้อเพลงกลับมาให้กัน

          'ความรักหน้าตาประมาณไหน~'

          'ความรักจะใจดีแบบพระรองไหม~'

          ความเขินตีรวนขึ้นมาจนรู้ได้เลยว่าหูตอนนี้คงต้องแดงมากแน่ๆ พระรองเดินไปใกล้บานหน้าต่างของตัวเองที่เปิดอยู่แล้ว แต่ฝั่งตรงข้ามกลับปิดสนิทเหมือนอย่างเคย หน้าต่างของเขาและเต้าหู้ไม่ได้ห่างกันเลยเพราะแค่ยืดแขนไปพระรองก็แตะบานหน้าต่างของเต้าหู้ได้แล้ว

          'เก็บซ่อนความรักไม่ใกล้ไม่ไกล~'

          'หน้าอกข้างซ้ายตรงใจพระรอง~'

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

          พระรองทาบมือลงที่ต่ำแหน่งของหัวใจตัวเองและพบว่าตอนนี้มันกำลังดีดดิ้นอย่างหนักหน่วง ความร้อนที่จากตอนแรกอยู่แค่ตรงใบหูตอนนี้กลับแผ่กระจายไปเต็มทั้งใบหน้า

Rrrrrr~

          เสียงโทรไลน์ดังขึ้นและชื่อที่ปรากฏก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากคนที่ทำให้ใจเพระรองเต้นโหมกระหน่ำอยู่ตอนนี้ คนตัวสูงกดรับสายก่อนจะจับโทรศัพท์แนบใบหู

          "อืม"

          [ใครกันที่ทำให้ฉันรัก~]

          "..."

          [ใครกันที่มาอยู่ในความฝัน~]

          "..."

          [คนที่ฉันคิดถึงอยู่ทุกวัน ก็ใครคนนั้นฉันเรียกว่าเธอ~]

          "..."

          [ความรักหน้าตาประมาณไหน~]

          "..."

          [ความรักจะใจดีแบบพระรองไหม~]

          "..."

          [เก็บซ่อนความรักไม่ใกล้ไม่ไกล~]

          "..."

          [หน้าอกข้างซ้ายตรงใจพระรอง~]


ติ๊ด~

          และสายก็ตัดไปเหลือทิ้งไว้ซึ่งหัวใจของพชรดนัยที่พองโตจนคับอกไปหมด

          'มายืนตรงหน้าต่างทีเต้าหู้'

          ข้อความถูกส่งกลับไป และเมื่ออีกคนตอบกลับมาพร้อมกับทำตามที่ได้บอกไปเมื่อครู่ พระรองจึงทาบมือไว้ที่บานหน้าต่างที่ปิดสนิท คนตัวสูงสูดลมหายใจเข้าก่อนจะเอื้อนเอ่ยประโยคในใจออกไป

          "กูชอบมึงมากๆแล้วนะเต้าหู้ รู้หรือเปล่า"

ครืด~

          'เต้าหู้ก็ชอบพระรองมากๆแล้วเหมือนกัน'

          และเพียงแค่ประโยคนี้ก็ทำให้คนอย่างพชรดนัยแทบเข่าอ่อนจนแทบพยุงตัวไว้ไม่อยู่

          แต่ไม่ได้หรอก นาทีนี้ต้องขาแข็งเพราะพรุ่งนี้ต้องไปกินป๊อกกี้จากคนน่ารักบ้านตรงข้ามที่มีลักษณะนามเป็นก้อนนิ่มๆ



: Tuesday 06 : 12 :

          เช้าวันอังคารที่แสนสดใสเพราะพระอาทิตย์ยังไม่ออกมาทำหน้าที่สาดแดดแรงๆ ณ ตอนนี้ที่โรงเรียนค่อนข้างจะเงียบเพราะเป็นช่วงเวลาที่เช้าเกินไปที่นักเรียนจะมาเรียนกัน แต่สำหรับต้นอ่อนและเต้าหู้อาจจะเป็นเรื่องปกติ ต้นอ่อนเป็นประธานนักเรียนเลยต้องมาแต่เช้าเพื่อเตรียมนั่นนี่ และเต้าหู้ก็ต้องติดสอยห้อยตามพี่ชายของตัวเองมาด้วย

          หลังจากแยกกับพี่ต้นอ่อนเพราะตึกม.5 และม.6 อยู่แยกกัน เต้าหู้ก็เดินเตาะแตะมายังห้องของตัวเองเพื่อนำกระเป๋าเป้มาวางไว้ที่โต๊ะ มือน้อยๆรูดซิปกระเป๋าเป้ออกเพื่อหยิบขนมกล่องสีชมพูหวานหนึ่งกล่องออกมาจากกระเป๋า

ครืด~

          'อยากกินป๊อกกี้ เมื่อเช้าไม่ได้กินข้าวมา'

          'จะไปเดี๋ยวนี้เลยจ่ะพระรอง'

          ข้อความที่ถูกอ่านทำให้แก้มเต้าหู้ซับสีแดงจางๆ คนตัวสูงบ้านตรงข้ามที่ดูจะมาเช้าเพราะเหตุการณ์นี้โดยเฉพาะ เต้าหู้จึงรูดซิปปิดกระเป๋าเป้และถือกล่องป๊อกกี้ออกมาด้วย

          ทางเดินที่แสนเงียบเพราะไม่มีนักเรียนคนอื่นเลยนั่นจึงเป็นเหตุที่ทำให้ห้อง5/4มีเพียงคนตัวสูงที่แสนคุ้นตาเพียงคนเดียวนั่งอยู่ตรงโต๊ะหลังห้อง

          "ช้า" นั่นเป็นประโยคแรกที่เต้าหู้ได้รับในเช้าวันนี้ คนตัวเล็กยิ้มหวานอย่างไม่นึกโกรธหรืองอน ก่อนจะเลื่อนเก้าอี้ตัวที่ว่างข้างอีกคนออกและหย่อนก้นนั่งลงไป

          "แต่ก็มาแล้วนี่ไงจ๊ะ"

          "ไหนป๊อกกี้?" พระรองไม่รอช้าที่จะเอ่ยถามหาสิ่งที่ทำให้เขาอุส่าห์รีบตื่นแต่เช้าเพื่อมารอคนตัวเล็กหน้าหวานนี่

          "แท่นแท๊นนนนน" กล่องขนมสีชมพูในมือถูกโชว์ให้เห็น แต่ดูเหมือนว่ากล่องของขนมจะถูกแกะออกไปก่อนหน้านี้แล้ว

          "กินแล้ว?" พระรองดึงกล่องสีชมพูออกจากมือเล็กๆและสำรวจดูข้างในเพื่อพบว่าเหลือเพียงป๊อกกี้เพียงแท่งเดียวเท่านั้น

          แล้วไหนล่ะที่ว่าจะป้อนกูจนหมดกล่องน่ะเต้าหู้..

          "ระหว่างนั่งรถมาเต้าหู้หิวเลยแกะกินจ่ะพระรอง แต่ว่าๆ ก็ยังเหลือให้พระรองน๊าาา" ว่าเสียงใสเหมือนไม่รู้เรื่องราวอะไรเลยกับสีหน้าเซ็งโลกของคนตรงหน้า เต้าหู้ยิ้มแป้นก่อนจะดึงกล่องขนมสีหวานมาไว้ในมือของตัวเองตามเดิม

          "มึงแม่งขี้โกง"

          "เต้าหู้เปล่าสักหน่อย พระรองอย่ามาใส่ร้ายกันซี่~"

          "ก็มึงบอกจะป้อนกูจนหมดกล่องป่ะวะ แล้วนี่ไรมีแท่งเดียว" ว่าพลางกอดอกพิงกับเก้าอี้ด้วยใบหน้ายับสุดๆ 

          หมดกันที่วาดฝันไว้ว่าจะกินจนปากเปื่อย

          "กินอันนี้ก็หมดกล่องตามที่เต้าหู้บอกไงจ๊ะ เต้าหู้ผิดตรงไหนเนี่ยพระรองงง" คนตัวเล็กเอ่ยเถียง เพราะเต้าหู้ไม่ได้ผิดคำพูดแม้แต่คำเดียว พระรองจะมาทำหน้ายับๆใส่กันแบบนี้มันไม่ถูกนะจ๊ะ!

          "หมดอารมณ์ไม่แดกละ" พระรองสบัดหน้าหนีคนหน้าหวานที่ตอนนี้โคตรน่าเตะ ไม่รู้ว่าเป็นอะไรแต่พระรองกลับรู้สึกเหมือนโดนก้อนเต้าหู้นี่ปั่นหัวให้อยากแล้วจากไปเลยว่ะ

          "งึยยยยย โกรธอะไรเต้าหู้จ๊ะเนี่ย"

          "..."

          "พระรองจ๋าาาา" นิ้วน้อยๆจิ้มจึกๆลงที่ต้นแขนขาวๆของอีกคน แต่เหมือนเต้าหู้จะเจอโจทย์ที่แสนยากเพราะพระรองกลับนิ่งเหมือนปูนปั้นไม่พูดไม่จาไม่หือไม่อือต่อกันเลยสักนิด

          "..."

          ความเงียบที่พระรองส่งมาให้ทำเอาก้อนน้อยเริ่มเบะปาก เต้าหู้เหลือบมองหน้าคนข้างกายสลับกับกล่องป๊อกกี้สีชมพู เต้าหู้ไม่อยากเป็นคนผิดคำพูด บอกว่าจะป้อนเจ้าแท่งขนมนี้กับพระรอง เต้าหู้ก็จะต้องทำมัน มือเล็กๆจึงเปิดฝากล่องป๊อกกี้ออกก่อนจะหยิบแท่งขนมรสหวานที่มีเพียงแท่งเดียวออกมา

          เต้าหู้ก้อนน้อยลุกออกจากเก้าอี้ก่อนจะเดินไปยังหน้าอีกคนที่สนใจหน้าต่างมากกว่าหน้าของเต้าหู้คนนี้ เต้าหู้ก้อนนิ่มมองใบหน้าที่ดูนิ่งๆของอีกคนก่อนจะยกยิ้มหวานและโชคดีที่ตอนนี้พระรองไม่ได้ผีเข้าแล้วหันหน้าหนีกัน มือเล็กๆจึงจับแท่งขนมเข้าปากและส่วนที่ไม่ได้เคลือบรสสตรอว์เบอร์รี่กำลังชี้หน้าพระรองอยู่

          "อื้อๆ" เต้าหู้ส่งเสียงที่อู้อี้พร้อมกับพยักหน้าหงึกหงักจนผมหน้าม้าพริ้วไหว แต่พระรองก็ยังคงมองหน้ากันนิ่งๆ เจ้าก้อนน้อยที่ทนไม่ไหวจึงใช้มือบางๆทั้งสองข้างประครองหน้าคนตัวโตจอมขี้งอนเอาไว้ 

          ปลายแท่งป๊อกกี้ถูกจ่อที่ริมฝีปากของพระรอง แต่อีกคนก็ยังไม่คิดจะเปิดปากรับมันเข้าไปนอกจากจ้องหน้าคนตัวเล็กที่หน้าอยู่ใกล้กันเพียงแค่ความยาวของแท่งขนมกั้น และความที่เต้าหู้ยืนจึงทำให้ต้องโน้มหน้าลงมาหาอีกคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้

          "อ๊ะอองงงงง อินๆๆ" เต้าหู้ยังคงส่งเสียงอู้อี้เมื่อคนตรงหน้ายังคงนิ่ง เต้าหู้เคลื่อนใบหน้าเข้าใกล้อีกนิดจนปลายแท่งขนมชนที่ริมฝีปากได้รูปของพระรองพอดิบพอดี 

          พชรดนัยที่ยอมแพ้ต่อความใกล้ชิดเงยหน้าเปิดปากรับแท่งขนมนั้นไว้ สายตาคมยังคงสบกับดวงตาหวานอยู่แบบนั้น พลางค่อยๆกัดป๊อกกี้ไปด้วย จนระยะห่างเหลือเพียงนิดเต้าหู้ก็หลับตาลงก่อนที่เสียงเป๊าะ!ของป๊อกกี้จะดังขึ้นเมื่อพระรองกัดมัน ส่วนที่เหลือถูกกลืนลงสู่ลำคอไม่ต่างจากเต้าหู้ก้อนนิ่มที่เคี้ยวส่วนของตัวเองพลางลืมตามองคนตรงหน้าด้วยหัวใจที่พากันรัวกระหน่ำอีกครั้ง

          "อ่ะ! พระรอง" ก้อนนิ่มร้องออกมาอย่างตกใจเมื่ออยู่ดีๆคนที่ทำหน้านิ่งก็จับตัวเขาลอยกับพื้นแล้วยกตัวให้นั่งลงที่โต๊ะหนังสือแทน

          ไม่มีคำพูดอื่นใดเพราะพระรองไม่ต้องการจะเสวนากับคนตรงหน้าตอนนี้ เต้าหู้ที่นั่งอยู่บนโต๊ะหนังสือเงยหน้ามองคนตัวสูงที่ยืนขึ้น เต้าหู้มองมือของพระรองทั้งสองข้างที่ค่อยๆยกขึ้นก่อนจะแนบลงที่แก้มอูมๆของตัวเอง

          ไม่มีคำใดระหว่างเราเมื่อใบหน้าเราทั้งสองมีเพียงแค่อากาศกั้น ปลายจมูกแตะปลายจมูก ลมหายใจรินรดซึ่งกันและกัน ก่อนที่เปลือกตาของทั้งคู่จะปิดลงและริมฝีปากที่ทาบทับลงอย่างแผ่วเบา

          เต้าหู้ก้อนน้อยกำมือทั้งสองข้างของตัวเองไว้ที่บนตักแน่นเมื่อความเขินอายแตกกระจายไปทั้งร่างกาย รับรู้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั้งพวงแก้ม แต่ก็คงไม่มีอะไรน่าเขินไม่มากกว่าริมฝีปากอุ่นๆที่มีกลิ่นจางๆของป๊อกกี้รสสตรอว์เบอร์รี่ปนอยู่

          ริมฝีปากของเต้าหู้ถูกพระรองดูดดึงอยู่แบบนั้นทั้งกลีบปากบนและล่าง แต่ไร้ซึ่งการสอดลิ้นเพราะพระรองรู้ดีว่าเต้าหู้คงตกใจและผละเขาออกอย่างแน่นอน จูบครั้งนี้ไม่ต่างจากครั้งแรกที่ห้องน้ำ เต้าหู้ไม่ได้จูบกลับเพราะอีกคนจูบไม่เป็นและแข็งทื่อจนไม่รู้ต้องทำยังไง พระรองจึงทำได้แค่กดริมฝีปากย้ำๆที่ริมฝีปากนุ่ม ดูดดึงช่วงชิงความนุ่มหยุ่นเบาๆจนอีกคนละลายคาอ้อมแขนและครั้งนี้ก็ไม่ต่างกัน

          แรงทุบไหล่เบาๆจากกำปั้นเล็กๆเมื่ออีกคนประท้วงขอลมหายใจพระรองจึงต้องละจูบออกมา คนตัวเล็กหน้าแดงซ่านไปหมดอย่างน่ารักและน่าเอ็นดู มือทั้งสองข้างของพระรองยังคงกอบกุมอยู่ที่ใบหน้าหวานก่อนจะจมูกโด่งจะช่วงชิงความหอมจากพวงแก้มนุ่มๆของอีกคนจนช่ำไปทั้งปอด

          "พระรอง.." เต้าหู้เอ่ยเสียงสั่น มือที่ไม่รู้จะเอาไว้ไหนจึงได้แต่วางไว้ที่หน้าตักของตัวเอง ตอนนี้ลมหายใจของพระรองรวยรินไปทั้งใบหน้าของเต้าหู้เมื่ออีกคนทั้งหอม ทั้งจูบลงที่แก้ม คลอเคลียไปมาจนเต้าหู้แทบละลายอยู่รอมร่อ

          "ขออีกนิด" เอ่ยชิดริมฝีปากที่กำลังแดงจัด พระรองกดจูบลงที่ริมฝีปากนุ่มอีกครั้งแต่ไร้ซึ่งการดึงดูด เขาทำเพียงแค่แนบริมฝีปากไว้เฉยๆอยู่แบบนั้นเนิ่นนานหลายนาที

          เต้าหู้น้อยที่ยังคงหลับตาสนิทผ่อนลมหายใจออกมาอย่างติดขัด เต้าหู้ไม่รู้ว่าพระรองจะละจูบออกไปตอนไหนจึงทำได้เพียงนั่งนิ่งๆให้พระรองสาดความเขินให้อยู่แบบนั้นเป็นนาทีๆ

          และในที่สุดริมฝีปากของเต้าหู้ก็เป็นอิสระเมื่อคนตัวสูงยอมละจูบออกจากัน ดวงตาแสนคมกริบที่จ้องมองทำเอาเต้าหู้ต้องหลุบตามองมือตัวเองตรงหน้าตัก นับวันพระรองยิ่งอันตรายจนใจเต้าหู้รับไม่ค่อยไหว พอรู้ว่าใจของเราทั้งคู่ตรงกัน ก็ดูเหมือนพระรองจะไม่แคร์กันแล้วว่าแต่ละอย่างที่กระทำต่อกันจะทำให้เต้าหู้คนนี้เขินจนตัวจะแตกแทบทุกนาที

          "รู้ใช่ไหมว่าชอบมากๆ" หลังจากมองคนตัวเล็กอยู่นานพระรองจึงเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน นิ้วเรียวค่อยๆเชยคางของเต้าหู้ก้อนนิ่มขึ้นมาเพื่อสบตากัน และตอนนี้นอกจากหน้าเต้าหู้จะแดงแล้วดวงตาของเต้าหู้ยังช่ำวาวไปด้วยความหวานซะจนพระรองใจกระตุกไปหมด

          "พระรองบอกเต้าหู้แล้วไงจ๊ะ" เอ่ยตอบเสียงอ้อมแอ้ม เต้าหู้ก้อนน้อยพยายามจะหาจุดโฟกัสตรงอื่นที่ไม่ใช่สายตาของพระรอง แต่เหมือนว่าคนตัวสูงจะแสนขี้แกล้ง เพราะจะมองไปตรงไหนพระรองก็มักจะเอาสายตาแสนคมๆนั่นตามมาทุกที

          "อยากบอกอีกไม่ได้หรือไง"

          "เต้าหู้เขินไม่เข้าใจหรือไง"

          "แล้วเขินเป็นคนเดียวหรอ" 

          "งึยยย" เต้าหู้ย่นจมูกใส่อย่างนึกหมันไส้ ทีตอนก่อนจูบนี่หน้าตึงเชียวแต่พอจูบเสร็จนี่เสียงอ่อนเสียงหวานนนน

          "บอกชอบกลับด้วยดิ"

          "เมื่อคืนเต้าหู้บอกไปแล้วไงจ๊ะ"

          "แต่นั่นมันในแชท ไม่ได้ยินเสียงนะ" พระรองเถียงอย่างคนเอาแต่ใจ คนตัวสูงละมือออกจากคางของอีกคนก่อนจะเท้ามือทั้งสองข้างไว้บนโต๊ะ

          "พระรองเอาแต่ใจแล้ว"

          "นะเต้าหู้ นะ"

          "..."

          "นะครับ" 

ตู้ม!!!!!!!!!!!!!!! 

          นี่คือเสียงความเขินของเต้าหู้เองจ่ะ ไม่ไหวแล้วขมิบไม่อยู่นาทีนี้ต้องระเบิด..

          "ตะ..เต้าหู้" ก้อนนิ่มช้อนสายตามองคนตรงหน้าอย่างขลาดอาย ตอนนี้เต้าหู้อยากหายตัวได้เพราะสายตาของพระรองเหมือนกำลังแผดเผากันให้ณิชารนันท์ละลายอยู่ตรงนี้

          "เต้าหู้อะไรครับ หื้ม?" แกล้งเคลื่อนใบหน้าเข้าใกล้คนน่ารักอีกสักหน่อย จนได้รับรู้ถึงลมหายใจอุ่นๆ 

          เต้าหู้ก้อนอวบสูดลมหายใจเข้าเพื่อรวบรวมความกล้าก่อนจะสบตากับคนเจ้าเล่ห์ตรงหน้าที่ชอบเอาเปรียบ มือน้อยทั้งสองข้างวางไว้ที่ลาดไหล่กว้างของคนตัวสูงก่อนจะเอ่ยประโยคที่อีกคนอยากได้ยินนักหนาออกมา

          "เต้าหู้ชอบพระรองมากกว่าพระรองชอบเต้าหู้อีกจ่ะ!"

          พร้อมกับขโมยหอมแก้มคนตัวโตกว่าไปฟอดใหญ่และรีบลงจากโต๊ะวิ่งปู๊ดดดดกลับห้อง5/1ของตัวเอง

          ทิ้งไว้ก็แต่พระรองคนนี้ที่เสียงในหูกรอซ้ำประโยคเมื่อครู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า พลางเอามือทาบลงที่แก้มด้านซ้ายที่ถูกก้อนนิ่มหอมไปจนเกิดเสียงดังฟอด

          สัมผัสจากจมูกนิ่มๆนั่นยังคงอยู่จนพระรองได้แต่เพ้อพบกับตัวเองท่ามกลางห้อง5/4ที่แสนเงียบสงบแต่ที่ไม่สงบคือหัวใจดวงโตๆของพระรอง

ครืด~

          'ทำเต้าหู้เขินจนวิ่งชนถังขยะเลย! เพราะงั้นเย็นนี้ซื้อพุดดิ้งมาให้เต้าหู้เลยนะจ๊ะ!'

          'แค่พุดดิ้งหรอ? ไม่รับหัวใจดวงหล่อๆสักดวงหรอครับคุณ?'

          'ไม่รับหรอกจ่ะ เพราะเมื่อกี้เต้าหู้ขโมยหัวใจพระรองติดมือออกมาด้วยตอนที่หอมแก้ม'

          'อ้อๆ แล้วก็นะเต้าหู้ไม่ให้คืนหร๊อกกก'



          "ก็ไม่เคยอยากได้คืนเลย ณิชารนันท์"







เต้าหู้ก้อนพิเศษ
#เขตปลอดเต้าหู้ฮบ







Semi912 : ทำไมหลายคนอยากเห็นเต้าหู้ถูกย่ำยีจังเลยล่ะจ๊ะ
ไม่ซงซานน้องหรอ...น้องตัวเร้กๆที่สู้พระรองมั่ยดั้ยยยยย
ขอให้อร่อยๆนะจ๊ะทู๊กกกกกกคนนนนนนนนน (´ε` )♡ 


T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

123 ความคิดเห็น

  1. #121 SeBeak (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:04

    คือแบบน่ารักกกน่ารักมากกกกกกกกกกกกกพระรองงงงงไม่มีคนเดียวได้มั้ยคะชอบมากอยากได้อิจฉาเต้าหู้จังค่ะ TT

    #121
    0
  2. #117 Alice Bell (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 15:50
    อุเเง๊~~~~น้อนนนตั้ลรักกก
    #117
    0
  3. #107 Michi_fonn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 19:20
    น่ารักมากๆเลย เขินนนนนน
    #107
    0
  4. #101 9494 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 00:30
    ออหออออออ เหม่งความรัก
    #101
    0
  5. #99 JongjitSriyan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 13:55
    คือจำเป็นต้องน่ารักขนาดนี้ไหม
    #99
    0
  6. #83 Miiwxx (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 12:34
    เขินอะ แต่งดีมากกก
    #83
    0
  7. #81 เบบี้_ฮบ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 09:30
    พระร๊องงงง! ด่า ผญ แบบนั้นไม่ได้ลู๊กกก
    เต้าหู้! นี่หนูใสจริงป่ะ5555
    #81
    0
  8. #66 toyss_2 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 02:10
    ตลกตอนด่าผญ.555555
    #66
    0
  9. #64 mackle (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 06:59
    เขินนนนนนนนนนน
    #64
    1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  10. #63 Puppy~ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 17:55
    บอกเรยนะคะว่าตายกันไปเป็นแถบๆเรยจ้าาาา ดาเมจรุนแรงเหลือเกิลจ่ะ ใจดวงน้อยๆต้านไม่ไหวจีงๆ พระรองหยอดเก่งลื้มมมม
    #63
    0
  11. #50 xo_sebaek_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 08:31
    เขิลลลลลล >///< ไม่ไหวแล้วววววววโอ๊ยยยยใจ
    #50
    0
  12. #46 REALKYS1 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:38
    เต้าหู้ก้อนนี้มีขายที่ไหนเนี่ยอยากซื้ออออน่ารักมาก เขินกว่าเต้าหู้ก็รีดนี่แหละ พระรองก็ปากดีชอบๆตอนด่าผู้หญิง และก็ทำหน้าที่แฟนได้ดีมากกกก
    #46
    0
  13. #45 Janny5 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 03:09
    ฮืออออ เขินมาก นั่งยิ้มคนเดียวจนจะเป็นบ้าแล้วจ้าาาา
    #45
    0
  14. #44 นัชชา คลี่ใบ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:49
    โอ๊ยเขินแบบเขินอ่ะฮืออ;^;
    #44
    0
  15. #43 Baekkkkhunnnnn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:37
    น่ารักสุดๆไปเลยย ฮื่ออออ น้องเต้าหู้เริ่มไม่ใสแล้วนะจ้ะ มีหอมกงหอมแก้มพระรองด้วย มีความสุขมากๆเลย แงง
    #43
    0
  16. #42 M-A-a-noW (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:01
    เขินตัวแตกไปพร้อมกับเต้าหู้ก้อนนี้เเล้วจ้าาา
    #42
    0
  17. #40 PluTo39 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:58
    แง่ ยิ้มจนแก้มจะแตกตามเต้าหู้แล้ว เขินนนน
    #40
    0
  18. #39 Cartoonny23705 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:17
    ไรท์ขาาาา ตอนจบขอspecial ncนะคะ//กัมกราบบ
    #39
    0
  19. #38 TaR0406 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:54
    น้องงงน่ารักอะไรปานนี้
    #38
    0
  20. #37 EXO25629432 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:22
    โอ๊ยยนนย น่ารักกก น่าบีบอะจ่ะน้องก้อนหู้ว พระรองก็ร้าย ตายเลยพูดคงพูดครับ
    #37
    0
  21. #36 intukan2540 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:16
    เต้าหู้ววววว ลู๊กกกก เขิงงง ~~😚
    #36
    0
  22. #35 KoiiArisa-Bbh (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:11
    โอ๊ยเขินยิ่งกว่าเต้าหู้ก็ตูนี่แหละ
    #35
    0
  23. #34 PJMILD (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:42
    อยากเห็นถูกย่ำยีจ๊ะ 5555 ตอนนั้นไม่สงสาร
    #34
    0
  24. #33 sapaikim (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:25
    เขินมากๆเลยยยย
    #33
    0
  25. #32 mango-hb (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:48
    ฮือออ พระรองมันปากคอเราะร้ายมากด่าญผมเปียได้เจ็บแสบนัก ฮืออออออ ฉันเขิน ฉันนั่งบิด ตัวจะระเบิดเหมือนเต้า
    #32
    0