เขตปลอดเต้าหู้ #HunBaek [JOY-END]

ตอนที่ 1 : เต้าหู้ก้อนพิเศษ : พระรองสู้ๆขี่ควายชนตู้!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,475
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    21 ม.ค. 61

T
B

 



          "โอเลี้ยงถุงนึงจ่ะป้าแต๋ว"

          "ได้จ้าๆ รอแป๊ปนะเจ้าตัวน้อย" 

          หัวกลมๆของเต้าหู้พยักขึ้นลงหงึกหงักพร้อมรอยยิ้มเต็มแก้มอูมๆหลังจากป้าแต๋วป้าร้านขายน้ำร้านที่สิบสี่ตบปากรับคำและกำลังชงโอเลี้ยงสูตรเด็ดของร้าน 

          จริงๆเต้าหู้น่ะนะไม่ชอบหรอกโอเลี้ยงเนี่ย แต่เต้าหู้เคยแอบชิมตอนซื้อไปให้พระรอง เต้าหู้ว่ามันขมๆจนต้องบ้วนลงพื้นเลยล่ะ เต้าหู้เคยถามพระรองว่ามันอร่อยตรงไหน พระรองเลยตอบเต้าหู้ว่า 'เรื่องของกู' และนั่นก็เป็นเหตุผลที่ทำให้เต้าหู้ไม่คิดจะถามเป็นครั้งที่สองอีก


          เพราะพระรองน่ะไม่ชอบคนเซ้าซี้เต้าหู้จำได้ๆ 


          "ขอบคุณนะจ๊ะป้าแต๋ว" มือเล็กๆขาวๆของก้อนเต้าหู้รับถุงโอเลี้ยงสีเข้มมาไว้ในมือก่อนจะเดินเตาะแตะไปหาป๊อปอายที่นั่งเล่นโทรศัพท์รออยู่ที่โต๊ะ 

          "ไปเลยไหมเต้าหู้?" ป๊อปอายหย่อนโทรศัพท์มือถือใส่ลงกระเป่ากางเกง พร้อมกับแผ่นหลังของตัวเองที่กำลังแบกเป้ใบโตของเพื่อนตัวกลมข้างกายไว้ด้วย ก็นะเต้าหู้น่ะถือของกินพะรุงพะรังไปหมดเลยนี่นา

          "ไปจ่ะๆ เดี๋ยวโอเลี้ยงพระรองจะละลาย" 

          สองเพื่อนสนิทพากันเดินไปทางแสนยาว จากโรงอาหารไปยังโรงยิมแข่งกีฬาใช้เวลาประมาณสิบห้านาทีเกือบจะได้เพราะต่อให้เต้าหู้จะรีบเดินแค่ไหนแต่ขาสั้นๆของเต้าหู้ก็เร่งความเร็วได้เพียงแค่นี้

          พอเริ่มใกล้เข้าโรงยิมเรื่อยๆเสียงพูดคุยแสนดังก็เข้าใกล้มาเรื่อยๆเช่นกัน ตอนนี้หัวใจของเต้าหู้กำลังตื่นเต้นเพราะว่าพระรองมีแข่งตะกร้อ เต้าหู้จำได้ว่าปีที่แล้วพระรองก็ลงแข่งแถมยังทำให้สีชนะทุกรอบอีกด้วย


          จริงๆคนในทีมพระรองก็เก่งนั่นแหละแต่ไม่รู้ทำไมหัวสมองของเต้าหู้ถึงจำได้แค่พระรอง


          เต้าหู้คิดว่าบางเรื่องของพระรองก็ยากจนเกินไป เปิดพจนานุกรมหาก็ไม่เจอ หรือว่าเต้าหู้อาจจะได้รู้ตอนเรียนมหาลัยนะ?

          ก็คุณครูเอมใจเคยบอกนี่นาว่าบางเรื่องเราก็จะรู้เองเมื่อได้ไปเรียนมหาลัย

          ใช่ไหมนะ?


          ในที่สุดเต้าหู้และป๊อปอายก็มาถึงโรงยิมสักที คนค่อนข้างเยอะจนดูหนาตาไปหมดทั้งที่มีแข่งแค่สองสี เต้าหู้ก็แอบงงเบาๆว่าสีอื่นจะมาดูด้วยทำไมกัน 

          "เต้าหู้! ป๊อบอายทางนี้!" เสียงคุ้นๆของเพื่อนต่างห้องดังขึ้นมาจนเต้าหู้ต้องหันไปมองก่อนจะเดินไปพร้อมป๊อปอายยังที่นั่งที่ถูกเว้นไว้ให้ 

          เต้าหู้หย่อนก้นกลมๆลงที่พื้นเย็นๆในฝั่งทีมเชียร์ของสีเหลือง พลางส่องสายตากวาดมองไปยังฝั่งตรงข้ามเพื่อหาเจ้าของโอเลี้ยงถุงนี้ แต่เหมือนว่าพระรองจะยังไม่ออกมากลางฝูงชนเต้าหู้ถึงหาพระรองไม่เจอสักที

          ถ้าน้ำแข็งละลายจนโอเลี้ยงจืดเต้าหู้ต้องโดนพระรองบิดจมูกเบี้ยวแน่ๆเลย

          "นู่นๆ มานู่นละเต้าหู้" ไอติมสะกิดต้นแขนเพื่อนตัวขาวให้หันไปยังทิศทางที่ทำให้เกิดเสียงกรี๊ดของพวกผู้หญิงกระหึ่มไปทั้งโรงยิม

          ไอติมไม่เห็นจะเข้าใจเลยว่าทำไมผู้หญิงถึงกรี๊ดไอ้สามคนนี้ได้ ดูสิมีดีแค่หล่อส่วนนิสัยและผลการเรียนนี่ย่ำแย่ที่สุด! แล้วที่มากไปกว่านั้นนะคือไอ้พระรองแสนขี้เก๊กนั่นชอบแกล้งเต้าหู้เพื่อนรักของเขา!

          "งั้นเดี๋ยวเต้าหู้มานะจ๊ะทุกคนๆ" 

          ก้อนน้อยๆพอเจอคนที่กำลังตามหาก็รีบลุกขึ้นอย่างไวจนกระดูดข้อเข่าถึงกับลั่น เต้าหู้ไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่าเสียงกรี๊ดที่เคยดังลั่นกำลังค่อยๆเงียบหายจนบางเบาและเงียบสนิทเมื่อร่างกลมๆของตัวเองมาหยุดอยู่ตรงฝั่งกองเชียร์สีแดง และตัวเองนั้นกำลังยืนยิ้มแป้นต่อหน้าพระรอง สามีของผู้หญิงทั้งสายชั้น(ที่มโนกันเอาเอง)

          "ช้า" เสียงทุ้มแหบๆติดหงุดหงิดนั่นคือสิ่งที่เต้าหู้ได้ยินจนเคยชินเพราะงั้นรอยยิ้มเต้าหู้ก็เลยยังคงเต็มแก้มอูมๆเหมือนเดิมไม่หายไปไหน "ไม่ได้เรื่อง"

          "ขอโทษจ่ะพระรอง เต้าหู้ผิดไปแล้วจ่ะ" เจ้าก้อนนิ่มเริ่มเม้มปากเมื่อโดนดุมากกว่าคำว่า 'ช้า' คนตัวกลมเริ่มก้มหน้าลงมองพื้นพลางยื่นถุงโอเลี้ยงที่ตอนนี้คงเริ่มจืดบ้างแล้วให้กับคนตัวสูงตรงหน้าที่อยู่ในชุดแข่งตะกร้อสีแดงแสนแสบตา

          "อยู่จนกว่ากูจะแข่งเสร็จ" นิ้วยาวๆของพระรองคีบแก้มอูมๆของเจ้าก้อนนิ่มก่อนจะออกแรงดึงให้เจ้าตัวกลมเงยหน้ามามองกัน และตอนนี้พระรองก็รู้สึกลิงโลดในใจเบาๆที่สามารถแกล้งเจ้าก้อนนิ่มให้ทำหน้าหมาหงอยได้

          "จ่ะพระรอง พระรองสู้ๆนะจ๊ะ" ถึงน้ำเสียงจะหงอยๆเหมือนหมาอดข้าวไปนิดแต่ก็ทำให้พระรองพอใจได้ในระดับนึงล่ะนะกับไอคำว่า 'สู้ๆ' เนี่ย 

          "เออ"

          "ถ้างั้นเต้าหู้ไปก่อนนะจ๊ะพระรอง" มือน้อยๆค่อยๆดึงมือที่ไม่นิ่มเอาซะเลยของคนตัวสูงออกจากแก้มตัวเองอย่างกล้าๆกลัวๆจนในที่สุดแก้มตัวเองก็เป็นอิสระแต่คงฝากรอยแดงๆไว้อีกตามเคย

          เต้าหู้ยืนนิ่งมองคนตรงหน้าดูดโอเลี้ยงจนค่อนไปครึ่งถุงแถมยังไม่เอ่ยอนุญาตให้เขากลับไปยังฝั่งสีตัวเองอีก เพราะงั้นเจ้าก้อนนิ่มแสนขี้กลัว(เฉพาะพระรอง)เลยได้แต่ยืนตัวหดอยู่แบบนี้ท่ามกลางกองเชียร์สีแดงที่เต้าหู้เพิ่งมารู้สึกว่าตัวเองกำลังตกเป็นเป้าสายตา

          "แล้วนั่นพวกมึงจะจ้องเต้าหู้อีกนานไหม? อิจฉาไง๊?" แต่เสียงของผักโขมเหมือนเป็นระฆังช่วยชีวิต เพราะหลังจากคำพูดของผักโขมคนอื่นๆก็เลิกจ้องเต้าหู้ให้ต้องเกร็งไปทั้งตัว

          "เอาถุงไปทิ้งแล้วก็ไสตีนไปได้แล้ว" ถุงโอเลี้ยงที่เหลือแต่น้ำแข็งถูกยื่นมาให้ เต้าหู้จึงต้องรับมาและทำความเข้าใจเองว่าที่พระรองไม่บอกให้ไปได้ก็เพราะต้องการให้รอเอาถุงไปทิ้งให้ด้วยงั้นสินะ

          "จ่ะพระรอง" เจ้าก้อนนิ่มเตรียมตัวกลับหลังหันแต่เสียงทุ้มต่ำของคนคุ้นเคยก็เรียกเอาไว้ซะก่อน

          "เต้าหู้"

          "จ๋าพระรอง" ก้อนนิ่มส่งสายตาใสแจ๋วไปให้กับผู้ชายตัวสูงที่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยไม่เปลี่ยน มือข้างซ้ายของพระรองเท้าเอวไว้ส่วนนิ้วมือข้างขวากำลังชี้หน้าเต้าหู้อยู่

          "ห้ามเชียร์คนอื่นนอกจากกูไม่งั้นกูจะเอายาสีฟันบีบใส่หัวมึง" และพระรองก็เดินกลับไปรวมกับทีมของตัวเอง พร้อมกับเสียงของฝั่งสีแดงที่เริ่มดังขึ้นอีกครั้ง และเต้าหู้ก็เดาไม่ออกด้วยว่ามันเป็นด้านดีหรือไม่เพราะมันมีชื่อเต้าหู้ร่วมอยู่ในนั้น

          แต่ที่เต้าหู้รู้ตอนนี้คือเต้าหู้ห้ามเผลอส่งเสียงเชียร์สีตัวเองนอกจากพระรองเด็ดขาดเลยจ่ะ!





          "กล้าดียังไงมาชี้หน้าเต้าหู้กัน!" ทันทีที่หย่อนก้นนั่งลงที่ฝั่งสีเหลืองนวลผ่องของตัวเองอีกรอบ เสียงของหมูหวานก็ดังแปร๊ดขึ้นมาจนเต้าหู้แอบสะดุ้งเบาๆ เต้าหู้จึงได้แต่ส่ายหัวกลมๆไปมาและยิ้มให้เหมือนกับทุกทีเพราะอธิบายยังไงหมูหวานก็คงคิดว่าเต้าหู้แก้ตัวให้พระรองอีกตามเคย

          "จะเริ่มแล้วๆ" เสียงป๊อปอายดูตื่นเต้นกว่าเต้าหู้เสียอีกเต้าหู้คิดแบบนั้น ทั้งที่ก่อนหน้านี้ป๊อปอายงอแงว่าไม่อยากมาดูเพราะต้องเจอหน้าผักโขมแต่ดูตอนนี้สิป๊อปอายแทบลุกขึ้นเต้นเลยล่ะ

          พอเสียงของนกหวีดดังขึ้นเป็นสัญญาณให้นักกีฬาเข้าประจำที่ เต้าหู้ก็เลยได้เวลาเปิดซิปกระเป๋าเป้เพื่อหยิบสิ่งของแสนสำคัญที่ใช้เวลาตั้งหลายวันกว่าจะทำมันเสร็จขึ้นมาเสียที

          และนั่นก็คือ! ทาด๊านนนนนนนน~ พู่เชียร์สีแดงของพระรองจ่ะ!

          "เต้าหู้สีเราสีเหลืองนะ" เสียงของป๊อปอายดูงงงวยไม่ต่างจากสีหน้าของไอติมและหมูหวานแล้วก็อาจจะรวมไปถึงคนอื่นๆในสีเหลืองนวลผ่องก็ด้วย

          "จ่ะสีเหลือง" เจ้าก้อนนิ่มยิ้มจนแก้มกลมๆดันตัวขึ้นอีกครั้ง "แต่พระรองอยู่สีแดงจ่ะ" และพอจบคำพูดของตัวเองหูของเต้าหู้ก็เหมือนจะไม่รับรู้อะไรอีก เพราะเมื่อนกหวีดดังขึ้นอีกครั้งเต้าหู้ก็ดันร่างกลมๆของตัวเองขึ้นพร้อมกับพู่เชียร์สีแดงแสนฟูฟ่องในมือ

          เต้าหู้เห็นพระรองสบตากับเต้าหู้เพราะทีมของพระรองตอนแข่งต้องหันหน้าเข้าหาฝั่งกองเชียร์สีเหลือง เต้าหู้เลยมั่นใจได้เกินร้อยว่าในวันนี้พระรองจะไม่มีทางเอายาสีฟันมาบีบใส่หัวเต้าหู้ได้เด็ดขาดเลยจ่ะ!

          "สู้ๆซ่าๆปาทังก้าปาทังกี้~" เสียงเชียร์แสนแหลมจนกระพุ้งแก้มสั่นไม่ใช่ของใครอื่นนอกจากก้อนเต้าหู้ขาวๆอวบๆ ตอนนี้เต้าหู้กำลังโบกสบัดพู่เชียร์ในมืออย่างเมามันส์โดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น 

          เต้าหู้ก้อนน้อยไม่ได้สนใจว่ากำลังตกเป็นเป้าสายตาอีกครั้งจากทั้งสีของตัวเองและสีคู่แข่ง และก็รวมถึงนักตะกร้อของสีเหลืองนวลผ่องที่ต้องมีเหลียวหลังมามองเป็นระยะเมื่อเกิดอาการงงว่าทำไมคนตัวเตี้ยๆด้านหลังถึงไม่ยอมเชียร์สีของตัวเอง

          "ซู่ๆซี่ๆปาทังกี้ปาทังก้า สีแดงซู่ซ่าพระรองเซ็กซี่~" เจ้าก้อนนิ่มเพิ่มสเต็ปโดยการโยกซ้ายทีขวาทีจนนักกีฬาฝั่งสีแดงอย่างพระรองถึงกับเสียหลักเมื่อก้นกลมๆนั่นส่ายไปส่ายมาจนน่ารำคาญลูกตา แต่ถึงพระรองจะอยากเดินไปเตะสักแค่ไหนก็คงทำไม่ได้ เพราะอย่างน้อยเสียงแหกปากและท่าเต้นบ้าบอนั่นก็เพื่อเชียร์เขาคนเดียว

          "เต้าหู้ๆๆๆ" เพื่อนสนิทของคนตัวกลมพยาพยามเรียกดึงสติเพื่อนตัวเอง แต่เหมือนเต้าหู้จะทิ้งสติมันไปสักทีทันทีที่นกหวีดเป่า เพราะตอนนี้สมาชิกตัวกลมของกลุ่มพุดดิ้งนมสดหาได้สนใจอะไรไม่...นอกจากเต้นและร้องเพลงเชียร์ฝั่งตรงข้ามที่เป็นคู่แข่งของสีตัวเอง

          "เต้าหู้ดี๊ดีเซ็กซี่ซู่ซ่า~~" เพลงซู่ซ่าได้จบลงไปเป็นครั้งที่เท่าไรเต้าหู้ก็ลืมนับ รู้แค่ว่าเต้าหู้แหกปากร้องไม่หยุดหย่อน

          "เหมือนครึ่งแรกทีมสีแดงจะแพ้ล่ะ" แต่คำว่าสีแดงจะแพ้ที่ออกจากปากของไอติมทำเอาสติเต้าหู้กลับเข้าที่เข้าทาง เจ้าก้อนนิ่มลดพู่ในมือลงไว้ข้างตัวพลางจ้องมองใบหน้าของพระรองที่ถึงแม้จะวิ่งไปมายังไงแต่สีหน้าก็เคร่งเครียดจนคิ้วแทบผูกโบว์

          เต้าหู้ไม่รู้กฎของการแข่งกีฬาสักชนิดแต่เต้าหู้เข้าใจคำว่าแพ้ เพราะพระรองไม่ชอบ การเป็นผู้แพ้ นั่นเป็นเหตุที่ทำให้เต้าหู้ต้องขุนแรงฮึดมาเชียร์พระรองก่อนจะหมดครึ่งแรก

          "เก่งกระเด้ง! พระรองเก่งใครมาเบ่งกระเด้งออกไปเลยนะจ๊ะ!" พร้อมกับส่งสายตาเขียวปั้ดให้กับนักกีฬาตะกร้อของสีตัวเองที่หันมามองพอดี เต้าหู้นิ่มเลยแยกเขี้ยวใส่ให้อีกคำโตเป็นของแถมจนเขาคนนั้นหันกลับไปแทบไม่ทัน

          "มึงแม่ง" พระรองได้แต่เก็บความมันเขี้ยวก้อนนิ่มไว้ในใจ อยากเดินไปฟัดให้ตัวกลมๆนั้นเผละคาปากแต่ลูกกลมๆที่กำลังลอยไปลอยมานี่กำลังทำให้พระรองหงุดหงิด ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นถึงทำให้ครึ่งแรกทีมของพระรองมีแนวโน้มที่จะแพ้แบบนี้

          "เชียร์ขนาดนั้นแทนที่จะได้กำลังใจแต่กลับกลายเป็นเสียสมาธิแทนแล้วมั้ง" ไนน์นั้นที่แสนเทพพูดกับเพื่อนสนิทไปด้วยเตะตะกร้อด้วยข้อตะตุ่มไปด้วย ตอนนี้น่ะไนน์อิจฉาสุดๆไปเลยเพราะเสียงเชียร์ของฝั่งสีแดงและฝั่งตรงข้ามไม่ดังเข้าหูเท่ากับเสียงเชียร์ของคนตัวเล็กที่มีชื่อว่าเต้าหู้สักนิด ดูเอาเถอะตะโกนแหกปากจนแก้มสั่นหน้าแดงไปหมด

          "ถ้ากูแพ้มึงโดนแน่เต้าหู้" แต่พระรองคนซึนก็ยังเอาแต่โทษคนอื่นทั้งที่จิตใจตัวเองไม่กล้าแกร่งพอกับความน่ารักที่มีลักษณะนามเป็นก้อนๆ คนตัวสูงพยายามไม่หันไปมองก้มกลมๆที่ส่ายไปมานั่นเพื่อที่จะได้โฟกัสแต่การเตะลูกตะกร้ออย่างเต็มที่ แต่ก็เหมือนจะสายไปเพราะครึ่งแรกนั้นทีมสีเหลืองมีแต้มนำหลังจากนกหวีดดังขึ้น

          "ป๊อปอายจ๊ะๆ พระรองแพ้ไหม" เต้าหู้หันไปหาเพื่อนที่ตอนนี้ลุกมายืนข้างๆกันแล้ว ดวงตาหางตกมองไปยังป้ายคะแนน ถึงแม้จะเห็นว่าทีมสีของพระรองมีคะแนนน้อยกว่าเต็มตาแต่เต้าหู้ก็ยังอยากได้ยินว่ากรรมการแปะคะแนนผิด

          "แค่ครึ่งแรกคะแนนตามน่ะเต้าหู้ ยังมีครึ่งหลังอีกนะมีโอกาสชนะได้" แต่ถึงอย่างนั้นป๊อปอายเองก็ไม่เข้าใจว่าที่พูดออกไปแบบนั้นทำไมเหมือนมันจะสื่อว่าป๊อปอายเองก็อย่างให้สีตรงข้ามชนะแบบที่เต้าหู้หวัง

          "พระรองมาจ่ะป๊อปอายๆ" สองมือเล็กของเต้าหู้กำด้ามพู่เชียร์ในมือแน่นเมื่อเห็นคนตัวสูงที่บ้านติดกันกำลังเดินมาหาด้วยใบหน้าอย่างกับยักษ์ในละครจักรๆวงๆช่องเจ็ดสีทีวีเพื่อใคร เต้าหู้ก้อนอวบจึงแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างคนขี้ขลาดและเมื่อพระรองคนตัวสูงหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเต้าหู้จึงรีบปล่อยพู่ลงพื้น 

          ก่อนจะออกแรงรั้งต้นคอพระรองให้ใบหน้าแสนหล่อเหลานั่นซุกอยู่ที่ลาดไหล่แคบๆของตัวเอง

          "ตะ..เต้าหู้" เสียงของเพื่อนพุดดิ้งนมสดดังขึ้นเมื่อรอบข้างนั้นเงียบกริบ แต่เต้าหู้ก็ไม่สนใจอีกนั่นแหละ เต้าหู้รู้สึกว่าตัวเองต้องผีเข้าอีกแล้วแน่ๆที่ทำอะไรแบบนี้เพียงแค่ไม่อยากเห็นสีหน้าดุๆของพระรอง

          "มึงทำไรเนี่ย" ถึงจะถามออกไปแบบนั้นแต่พระรองก็ไม่ได้ยกหัวของตัวเองออกจากไหล่แคบๆนั่น แต่พระรองเลือกที่จะแอบสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆจากเจ้าของร่างกลมๆนั้นแทน มือสองข้างที่ควรจะตกอยู่ข้างลำตัวจึงกลายเป็นค่อยๆยกขึ้นและวางแหม่ะอยู่ตรงเอวของคนที่ตัวเองได้แต่พร่ำบอกว่ารำคาญสุดใจ

          "เต้าหู้กลัวพระรองแล้วจ่ะ" คำพูดแปลกๆที่ไม่เคยเข้ากับการกระทำกำลังทำให้พระรองปลงหน่อยๆ ทั้งที่บอกเองว่ากลัวเขาแต่การที่ให้เขาซบแบบนี้มันใช่หรอ?

          ก็นั่นแหละอาจจะใช่ ถ้านี่คือความเต้าหู้ก้อนนิ่ม

          "กูยังไม่ได้ทำอะไรมึงด้วยซ้ำ" เสียงทุ้มแหบๆถึงจะดูอู้อี้ไปหน่อยแต่ก็ดังพอให้เต้าหู้ได้ยิน เจ้าก้อนน้อยค่อยๆดันหน้าคนตัวสูงให้ออกจากไหล่เล็กๆของตัวเองก่อนจะมองแววตาที่อ่อนลงซึ่งความดุดันนั้น

          "พระรองแพ้" เสียงหงอยๆและอาการเบะปากกำลังกำเริบแต่พระรองไม่มีเวลาจดจ้องมองนานนักจึงทำได้แต่ดึงแก้มกลมๆทั้งสองข้างจนมันยืดแทบสุด เจ้าก้อนนิ่มทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เพราะความเจ็บพระรองจึงปล่อยมือออกและนั่นแหละมันก็เด้งดึ๋งๆจนอยากจะจับมาฟัดซะตอนนี้ "เจ็บจ่ะพระรอง"

          "กูไม่แพ้อย่าปากเสียดิ"

          "แต่ว่าคะแนนนั่น.."

          "กูเคยแพ้ให้มึงเห็นหรอเต้าหู้?"

          "ไม่เคยจ่ะพระรอง" หัวกลมๆส่ายดุ๊กดิ๊กไปมา แววตาใส่แจ๋วมองคนสูงกว่าเหมือนต้องการให้กำลังใจแต่เต้าหู้เองก็ไม่รู้จะต้องใช้คำพูดแบบไหนนอกจากคำว่า สู้ๆ ที่เคยบอกไปนั่น

          "กูมีเวลาเหลืออีกสามนาทีถ้าพูดให้กำลังใจดีๆไม่เป็นก็ทำแบบที่มึงถนัด"

          "ตอนนี้หรอจ๊ะ?"

          "เออ ตอนนี้ ตรงนี้ต่อหน้ากูเนี่ย" 

          "จ่ะพระรอง" เต้าหู้หันหน้าไปหาเพื่อนตัวเองที่ยังมีสีหน้าแปลกๆไม่เลิกรวมถึงคนอื่นที่กำลังสนใจเรื่องของเราทั้งคู่อยู่อย่างไม่ปิดบัง 

          เต้าหู้ก้อนน้อยก้มลงหยิบพู่ทั้งสองอันขึ้นมาไว้ในมือก่อนจะส่งยิ้มหวานให้กับคนตัวสูงที่ยืนรอกันอยู่

          ก่อนที่จะ..

          "พระรองสู้ๆพระรองสู้ตาย~" ก้อนนิ่มส่งเสียงร้องท่ามกลางความเงียบของทุกคน เต้าหู้สบัดพู่ไปมาเท่าที่แรงของมือน้อยๆตัวเองจะมี ก้นกลมๆส่ายสบัดดุ๊กดิ๊กซ้ายทีขวาทีจนคนมองอย่างพระรองต้องรีบเกร็งหน้าเพื่อไม่ให้หลุดยิ้มออกมาเสียก่อน

          "พระรองไว้ลายขี่ควายชนตู้ โครมๆ~" และท่าจบของเพลงเป็นการชูพู่ทั้งสองข้างขึ้นฟ้า เจ้าก้อนสีขาวยิ้มจนเห็นฟันแทบครบทุกซี่กับความภาคภูมิใจในตัวเอง ผิดกับคนอื่นๆที่งงแสนงงว่าสองคนนี้กำลังเล่นอะไรกัน

          "ควายที่หน้ามึงน่ะสิ" คนตัวสูงดีดหน้าผากมนๆของคนตรงหน้าไปเต็มแรงจนได้ยินเสียงอูยร้องกลับมา 

          "แดงแน่แล้วจ่ะพระรอง" นิ้วน้อยๆถูลงกับตำแหน่งที่เพิ่งได้รับความเจ็บมา แต่ถึงจะบ่นยังไงเต้าหู้ก็คงไม่มีวันได้ยินคำว่าขอโทษจากพระรองหรอก เต้าหู้น่ะชินแล้วล่ะ

          "แล้วก็ไม่ต้องลุกขึ้นเต้นเชียร์แล้ว นั่งอยู่กับเพื่อนมึงเฉยๆ" พระรองจับนิ้วเล็กๆที่ถูหน้าผากนั่นลดลงก่อนจะวางมือใหญ่ๆของตัวเองลงที่หัวกลมๆของเจ้าก้อนนิ่ม

          "แต่พระรองบอกให้เต้าหู้เชียร์นี่จ๊ะ" เต้าหู้น้อยๆเงยหน้ามองคนตรงหน้าจนสุดคอ ปากเล็กๆก็คอยแต่เม้มเข้าเม้มออกจนคนมองรู้สึกหวั่นๆในใจแปลกๆ

          "เชียร์ในใจน่ะทำเป็นไหม?"

          "แต่พระรองจะไม่ได้ยินจ่ะ"

          "รู้ได้ไง? มานั่งอยู่ในใจกูหรอ" คำถามนั้นทำเอาคนตัวเล็กกว่าถึงกับมีสีหน้าคิดไม่ตก แต่พระรองก็ยังพอใจเย็นอยู่นิดหน่อยที่จะรอประโยคถัดไป

          "งั้น ..เต้าหู้เข้าไปนั่งในใจพระรองได้ไหมจ๊ะ" และคำตอบนั่นก็ทำให้มุมปากของคนตัวสูงต้องยกยื้ม มือหนาจับหัวกลมๆโยกไปมาแต่ก็ยังไม่ให้คำตอบแก่คนที่รอ พระรองตวัดสายตาไปยังกลุ่มคนด้านหลังที่ขี้เสือกใช่ย่อยจนต่างพากันหลบตาแทบไม่ทัน

          และก่อนที่เสียงนกหวีดจะดังขึ้นอีกครั้งเจ้าก้อนนิ่มก็ได้รับคำตอบจากคำถามเมื่อครู่

          "มึงเข้ามานานแล้วเต้าหู้" เสียงกระซิบทุ้มแหบที่ข้างหูเพียงพอให้ได้ยินและรับรู้กันเพียงสองคนก่อนที่ใบหน้าแสนมีเสน่ห์จะละออกไป

          แต่ก้อนนิ่มก็ยังเป็นก้อนนิ่มที่ไม่เคยจะทันอะไรสักอย่างถ้าเป็นเรื่องของพระรอง อย่าว่าแต่คำตอบของพระรองเลยเพราะคำถามของเต้าหู้ที่เอ่ยออกไปก็ยังคงงงๆตัวเองอยู่เหมือนกันว่าต้องการจะสื่อความหมายเพื่ออะไร

          คนตัวเล็กที่ตอนนี้หัวใจเต้นตึกตักอย่างไร้สาเหตุได้แต่มองแผ่นหลังแสนกว้างของคนข้างบ้านที่กำลังวิ่งกลับไปฝั่งสีของตัวเอง

          เต้าหู้ก้อนอวบค่อยๆหย่อนก้นนั่งที่พื้นพร้อมกับมือน้อยๆที่ทาบลงกับต่ำแหน่งหัวใจ อยู่ดีๆหูของเต้าหู้ก็อื้อไปหมด สายตาก็พร่าเบลอแปลกๆเพราะเต้าหู้จับจุดโฟกัสได้แค่ภาพของพระรองที่กำลังมองมาที่กัน

          นี่เต้าหู้เป็นอะไรไปนะ? ถ้าเอาความรู้สึกพวกนี้ไปพิมพ์ในอากู๋เต้าหู้จะได้คำตอบหรือเปล่า?

          หรือเต้าหู้ต้องเก็บความสงสัยนี้ไว้ถามพระรองคนเดียวกันนะ..เพราะคนที่จะให้คนตอบได้ดีที่สุดก็ต้องเป็นคนที่ทำให้มันเกิดขึ้นมาไม่ใช่หรอ?

          แล้วถ้าเต้าหู้ไปถาม พระรองจะบอกเต้าหู้หรือเปล่านะ..






          ผ่านไปหลายสิบนาทีกับการที่เต้าหู้ก้อนน้อยได้แต่ขบคิดเรื่องคำพูดของพระรองที่ทิ้งไว้จนลืมเชียร์พระรองในใจแบบที่ได้รับคำสั่ง แต่ถึงจะมานึกได้ตอนนี้ก็คงไม่ทันเสียแล้วเพราะการแข่งสิ้นสุดลงและผลคะแนนรวมกลับกลายเป็นสีแดงที่พลิกเกมกลับมาชนะได้

          พระรองไม่เคยแพ้จริงๆด้วยล่ะ

          "เต้าหู้จะไปไหน!" หมูหวานที่คว้าเพื่อนตัวเองได้เพียงอากาศเพราะเต้าหู้หยัดตัวลุกทันทีเมื่อผลชนะการแข่งออก เจ้าเพื่อนตัวกลมก็รีบวิ่งไปยังฝั่งตรงข้ามโดยไม่หันมาตอบคำถามกันสักนิด

          "พระรองจ๊ะ!" เต้าหู้ใช้สองขาสั้นๆของตัวเองวิ่งไปหาคนตัวสูงที่เสื้อผ้าโชกไปด้วยเหงื่อ ก้อนนิ่มฮึบลมหายใจก่อนจะออกแรงวิ่งอย่างสุดกำลังก่อนที่จะ..

ปัก! ตุ้บ!

          "พระรอง!/เต้าหู้!" เสียงของใครเป็นของใครเต้าหู้ก็แยกไม่ค่อยออกนัก เพราะตอนนี้เต้าหู้กำลังมึนแปลกๆเมื่อหน้าผากของตัวเองกระแทกกับสิ่งแข็งปั่กๆที่เรียกว่าหน้าอกของพระรอง

          ส่วนคนตัวสูงที่โดนก้อนเต้าหู้วิ่งหลุนๆเข้าใส่ก็นอนจุกจนแทบร้องไม่ออก พระรองไม่เข้าใจว่าเจ้าก้อนนิ่มเป็นบ้าอะไรถึงวิ่งมาหากันและโดดกอดแทบทันที แต่เหมือนเต้าหู้จะลืมเบรกหรือไม่ก็เบรกแตกถึงได้ชนกันเต็มแรงจนเราทั้งคู่ล้มลงพื้นแบบนี้ 

          มันก็จะไม่อะไรถ้าไม่ใช่พระรองที่หลังกระแทกพื้นและบนตัวมีเจ้าก้อนนิ่มที่หัวกระแทกกับอกเขาเต็มๆจนแทบกระอักเลือด

          "อูยย เต้าหู้เจ็บจัง" มือเล็กๆของก้อนนิ่มลูบหน้าผากตัวเองป้อยๆแต่ก็ยังไม่ยอมหยัดตัวลุกขึ้นยืน และดูเหมือนรอบข้างจะไม่เข้ามาช่วยสักนิด

          สังเกตุได้จากผักโขมและไนน์ที่ดูจะชอบใจกับโมเม้นนี้ ส่วนกลุ่มพุดดิ้งนมสดที่วิ่งตามมาที่หลังเหมือนจะเหวอจนร่างกายถูกแช่แข็งไปแล้ว

          "กูสิต้องพูดคำนั้น" พระรองยกหัวขึ้นมามองเจ้าก้อนนิ่มที่ยังคงไม่รู้ตัวว่าสร้างความชิบหายให้กับคนอื่น "ยกแก้มมึงออกจากอกกูเลยเต้าหู้"

          "งึย พระรองเจ็บไหมจ๊ะ" เจ้าก้อนอวบรับฟังคำสั่งอย่างแสนเชื่อง เต้าหู้ยกหน้าตัวเองออกจากอกแข็งๆของพระรองและแทนที่ด้วยการวางคางมนๆตัวเองไว้ที่แผ่นอกแทนเพื่อที่จะได้พุดคุยกันได้ถนัดขึ้น

          "เจ็บ" พระรองได้แต่มองหน้ากลมๆคิ้วโล้นๆสมชื่อเต้าหู้ของคนบนอก ระยะหน้าที่ใกล้กันขนาดนี้ทำเอาพระรองหายใจไม่ทั่วท้องและพระรองรู้ดีว่ามันไม่ได้มาจากอาการเจ็บหลังแน่ๆ

          "ขอโทษจ่ะพระรอง เต้าหู้ดีใจที่พระรองชนะ เต้าหู้แค่ดีใจมากๆจ่ะพระรอง" คำตอบแสนยาวเหยียดถูกพ่นมาจากริมฝีปากสีชมพูอ่อนๆ พระรองไม่รู้จะโฟกัสตรงไหนดีระหว่างปากเล็กๆของก้อนเต้าหู้ ดวงตาหางตกแสนน่ารักที่กำลังฉายแววรู้สึกผิด หรือแก้มกลมๆจนเกือบย้อยนั่นที่กำลังขึ้นสีแดงอ่อนๆ 

          "เออรู้ ลุกได้แล้วไม่อายไง๊นอนคร่อมกูเนี่ย" แต่พระรองก็คือพระรอง จะไม่เอ่ยบอกให้รู้หรอกว่ามีเพียงเสี้ยววิที่เขาเขินไอ้ก้อนนิ่มนี่

          "ลุกจ่ะๆ" เต้าหู้น้อยๆค่อยๆหยัดตัวลุกขึ้นด้วยความช่วยเหลือของกลุ่มพุดดิ้งนมสดที่เพิ่งจะดึงสติกันมาได้กับภาพตรงหน้า

          ส่วนพระรองนั้นก็ได้แก๊งเขตปลอดคนตัวเตี้ยประคองขึ้นมา ไนน์และผักโขมพากันยิ้มกรุ้มกริ่มให้กับเพื่อนของตัวเอง ซึ่งต่างจากแววตาของผู้หญิงโดยรอบที่กำลังทำตัวเป็นนางร้ายกิ๊กสุวัจนีส่งสายตาเขียวๆและการเบ้ปากจนแทบเบี้ยวให้เต้าหู้ แต่ทำไปก็เท่านั้นเพราะเต้าหู้หาได้สนใจอะไรไม่นอกจากพระรอง

          "เลอะเลยจ่ะพระรอง" เจ้าก้อนกลมๆละตัวออกจากเพื่อนตัวเองเข้าไปปัดฝุ่นออกจากเสื้อสีแดงของคนตัวสูงให้อย่างเบามือ ทุกการกระทำของเต้าหู้อยู่ในสายตาของทุกคนแต่ก็ยังคงเหมือนอย่างเคยที่ในสายตาของเต้าหู้มีแค่พระรองอยู่ในนั้น 

          "ช่างมัน ไปกับกู" พระรองดึงมือน้อยๆออกจากการปัดเสื้อของตัวเองก่อนจะมากุมไว้แล้วแบมือไปตรงหน้าป๊อปอาย ส่วนคนตาโตก็เหมือนจะรู้ดีจึงส่งเป้ของเพื่อนสนิทให้อย่างไม่อิดออดซึ่งพอส่งเป้และตัวเพื่อนสนิทให้กับอัธพาลของโรงเรียนไปแล้วก็เพิ่งมาฉุกคิดได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป

           หลังจากได้ทุกอย่างดั่งใจ พระรองจึงกระชับมือแสนนุ่มให้ออกเดินไปด้วยกันท่ามกลางสายตาแสนขี้เสือกของคนอื่นและเสียงโหวกเหวกสอดรู้ของเพื่อนตัวเอง

          "พระรองจะไปไหนหรอจ๊ะๆ" เจ้าก้อนน้อยรวบรวมความกล้าเอ่ยถามเมื่อพระรองพากันมายังเส้นทางที่คุ้นๆ

          "ห้องน้ำ" และคำตอบนั้นก็ทำเอาเต้าหู้ต้องรีบจับปกคอเสื้อของตัวเองไว้แทบไม่ทัน 

          พี่ต้นอ่อนจ๊ะพระรองจะกัดคอเต้าหู้อีกแล้วจ่ะ!!






          บรรยากาศเก่าๆที่เคยสัมผัสมาแล้วครั้งนึงกำลังเล่นงานเต้าหู้อีกครั้ง ณ ห้องน้ำใต้ตึกแสนเงียบไร้ผู้คนพลุกพล่าน เพราะพระรองพลิกป้ายหน้าห้องน้ำว่า 'กำลังทำความสะอาด' จึงเป็นเหตุทำให้ในห้องน้ำชายแสนกว้างนี้มีเพียงเต้าหู้ก้อนน้อยๆและพระรองคนดังของโรงเรียน

          "กลัวกูปล้ำมึงหรือไง อย่าสำคัญตัวขนาดนั้น" เหม่งน้อยๆถูกนิ้วชี้ของนักกีฬาตะกร้อผลักจนเกือบหงายหลัง เต้าหู้ก้อนกลมได้แต่ยืนเจี๋ยมเจี้ยมแผ่นหลังชิดกับขอบอ่านล้างมือก้มหน้าก้มตาไม่กล้าสบสายตาแสนร้ายกาจของคนตัวสูงกว่าอย่างคนขลาดกลัว

          "พระรองจะทำอะไรเต้าหู้ไหมจ๊ะ" ตัดสินใจถามออกไปเพื่อจะได้เตรียมตัวและเตรียมใจหากว่าจะโดนกัดคออีกหน

          "ไม่ทำ"

          "อ้าว.." แต่เหมือนคำตอบจะผิดคาดไปหน่อย เจ้าก้อนน้อยเลยเงยหน้าขึ้นฉับพลันและพบสายตาแปลกๆของคนตรงหน้าที่จ้องมองมาก่อนแล้ว

          "อ้าวนี่เสียดายหรือว่าไร?" พระรองถามลองเชิงคนตัวเตี้ยกว่า และหน้าตาเหลอหลาที่ฉายชัดออกมานั่นช่างน่าตลกเป็นบ้าจนอยากขำให้ตดลั่น

          "พระรองไม่ได้จะ..กัดคอเต้าหู้หรอจ๊ะ"

          "ถ้ากัดคราวนี้ต้องกัดตรงอื่นละนะ พี่มึงจะได้ไม่เห็น เอาไหมล่ะ?" คำถามชวนคิดมากทำเอาก้อนนิ่มเม้มปากใช้ความคิดอย่างหนักหน่วง แล้วไอ้ที่พระรองว่ากัดตรงอื่นโดยไม่ให้พี่ต้นอ่อนเห็นเนี่ยมันต้องกัดตรงไหนกันนะ?

          แต่เดี๋ยวสิ...เต้าหู้ไม่ได้ยืมตังพระรองไปจ่ายค่าห้องอีกสักหน่อยพระรองจะมากัดเต้าหู้ไม่ได้นะ!

          "มึงแม่ง" สุดท้ายก็ทนแกล้งไม่ไหวพระรองเลยบีบแก้มกลมๆนั่นไปเต็มแรงจนคนเตี้ยกว่าร้องโอดโอยลั่นห้องน้ำถึงจะพอใจปล่อยแก้มย้อยนั่น

          "พระรองพาเต้าหู้มาที่นี่ทำไมจ๊ะ" เอ่ยถามพลางลูบแก้มไปมา เต้าหู้เอี้ยวหน้าไปส่องกระจกด้านหลังและก็พบว่ามันแดงเป็นปื้นๆอย่างน่าตกใจเลยทีเดียว

          "เช็ดเหงื่อออกให้หน่อยกูเหนียวตัว" ว่าแค่นั้นพระรองก็ถอดเสื้อสีแดงของตัวเองออกทันที และเมื่อกล้ามท้องที่มีลอนอ่อนๆและแผ่นอกที่ขึ้นสีแดงจางๆจากแรงกระแทกเมื่อไม่กี่นาทีก่อนปรากฎตรงหน้า เจ้าก้อนนิ่มก็ถึงกับสาดสีแดงใส่แก้มอูมๆของตัวเองทันที "เร็วด้วยในนี้มันร้อน"

          "จ..จ่ะ" มือน้อยๆรับผ้าสีขาวสะอาดจากคนตรงหน้ามาก่อนจะเปิดก๊อกน้ำแล้วนำมันไปชุบ มือน้อยๆบิดคลายน้ำออกให้พอหมาดๆก่อนจะหันมาเผชิญกับบุคคลที่กำลังทำให้หน้าตัวเองเห่อร้อนแปลกๆแบบนี้

          "เร็วดิวะ" เสียงเข้มเอ่ยดุเมื่อไม่ได้ดั่งใจ พระรองจึงจับมือข้างที่ถือผ้าชุบน้ำของเต้าหู้มาแปะไว้ที่แผ่นอกของตัวเองก่อนจะออกแรงนำพามือน้อยๆนั้นเช็ดร่างกายของตัวเองอย่างช้าๆ

          ดวงตาใสแจ๋วที่ตอนนี้กำลังหลุกหลิกได้ที่เมื่อไม่รู้จะต้องไปโฟกัสตรงไหน จะหันหน้าหนีก็ไม่ได้เพราะต้องถูกพระรองเขกหัวแน่ๆถ้าทำเหมือนเมินกันแบบนั้นเพราะพระรองเคยบอกว่าไม่ชอบ 

          และเวลาพระรองคุยด้วยหรืออยู่ด้วยกันเต้าหู้ต้องมองพระรองไม่ใช่สิ่งอื่น

          "ฮื่อออ พระรองอย่าเอาหน้ามาใกล้เต้าหู้จ่ะ" เต้าหู้เริ่มหดคอหนีเมื่อคนตัวสูงเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ มือของเต้าหู้ที่ยังคงถูกพระรองจับอยู่แบบนั้นก็รู้สึกว่าเริ่มสั่นแปลกๆ ไหนจะมาโดนพระรองแกล้งเอาหน้ามาใกล้กันแบบนี้อีก เต้าหู้เหมือนตัวเองจะสลบให้ได้เลยจ่ะ..

          "เช็ดดีๆดิ เช็ดช้าแบบนี้ชาตินี้จะได้ออกไปจากห้องน้ำไหม"

          "งือออ พระรอง อย่าเป่าลมใส่หูเต้าหู้จ่ะ"

          "หรือมึงอยากอยู่ที่นี่ ในสภาพแบบนี้สองต่อสองกับกู หื้ม?" คนเจ้าเล่ห์ปล่อยมือน้อยๆให้เป็นอิสระแต่ก็ยังไม่เลิกแกล้ง โดยการวางมือทั้งสองข้างไว้ที่ขอบอ่างเพื่อกักกันคนตัวกลมไว้ไม่ให้ไปไหน 

          "เต้าหู้ไม่คุยกับพระรองแล้วจ่ะ" สุดท้ายคนตัวเตี้ยกว่าก็ยอมแพ้ เต้าหู้น้อยหลับหูหลับตาเช็ดร่างกายแสนใจสั่นของคนตรงหน้าอย่างรวดเร็วเพราะตอนนี้หัวใจเต้าหู้กำลังจะเด้งออกมานอกเบ้าอยู่รอมร่อ

          "เต้าหู้"

          "ฮื่อออ ไม่ให้เรียกจ่ะพระรอง" หัวกลมๆส่ายดุ๊กดิ๊กไปมาจนผมหน้าม้าปรกตาไปหมด

          "เช็ดข้างหลังกูด้วย"

          "งั้นหันหลังจ่ะพระรอง"

          "ไม่หัน" คำตอบที่แสนเอาแต่ใจทำเอาเต้าหู้ต้องเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกับเอียงหัวเมื่อสงสัย ปากบางๆแสนน่ารักเม้มเข้าหากันจนพระรองต้องกำมือทั้งสองข้างแน่นเพื่อข่มอารมณ์กามๆไม่ให้ไปบดจูบดูดลิ้นของคนให้อ้อมแขนเสียก่อน

          "เต้าหู้เช็ดไม่ถนัดจ่ะพระรอง" พยายามต่อรองหาทางออกให้กับตัวเองแต่เหมือนคนใจร้ายจะไม่เห็นใจแถมยังยิ้มมุมปากพร้อมกับยักคิ้วข้างเดียวเป็นการกวนกันอีกด้วย

          "เรื่องมึง" คนตัวโตเพิ่มเลเวลโดยการแกล้งประชิดตัวคนตัวนิ่มขึ้นอีกนิดจนมือน้อยๆของเต้าหู้ต้องแปะลงที่แผงอกแน่นๆนั่นเพื่อเว้นระยะห่าง ตอนนี้จากหน้าที่เคยขึ้นสีแดงอ่อนๆของเต้าหู้กำลังสุกจนแทบจะไหม้ เต้าหู้ไม่เคยรู้เลยว่าร่างกายของพระรองอันตรายได้ถึงเพียงนี้ นี่มันมากเกินไปแล้วจริงๆ..

          "พระรองนิสัยไม่ดีเลยจ่ะ" เอ่ยตัดพ้อพอเป็นพิธีเพราะทำอะไรคนตรงหน้าไม่ได้ เต้าหู้ก้อนน้อยจึงสูดลมหายใจเข้าฮึบๆก่อนจะเอื้อมแขนไปด้านหลังเพื่อเช็ดแผ่นหลังแสนแกร่งให้อีกคน 

          มือน้อยๆจับผ้าชุ่มน้ำเช็ดไปมาอย่างเบามือถึงแม้จะกลัวพระรองแค่ไหนแต่ที่กลัวมากกว่าคือถ้าออกแรงเยอะแล้วพระรองจะเจ็บ และระยะห่างที่ร่นเข้ามาเรื่อยๆทำให้เต้าหู้ไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้แก้มของตัวเองกำลังแนบอยู่กับแผ่นอกเปือยเปล่าของพระรอง และกำลังถูกพระรองจูบกลุ่มผมนุ่มนิ่มของตัวเองไปมาเยี่ยงคนเมากาว..

          ภาพกระจกสะท้อนที่พระรองเห็นคือแผ่นหลังของคนตัวเล็กในอ้อมกอด พระรองรู้สึกถึงความนุ่มนิ่มจากแก้มอูมๆที่สัมผัสแผ่นอกของตัวเองอยู่ การเคลื่อนไหวของผ้าชุบน้ำลากไปตรงนั้นทีตรงนั้นทีอย่างเบามือจนพระรองรู้สึกผ่อนคลายและกำลังเคลิ้มได้ที่

          ไม่เคยคิดเหมือนกันว่าการที่ถูกเช็ดตัวจะทำให้พระรองเคลิ้มขนาดนี้ ขนาดที่ละมือจากขอบอ่างมาเป็นกอดรัดเอวคนตัวเล็กไว้พร้อมกับสูดดมกลุ่มผมหอมๆและกดจูบความนุ่มนิ่มของเส้นผมจนนับครั้งแทบไม่ได้ และเหมือนคนในอ้อมกอดจะไม่รู้ตัวเสียด้วย

          "ส..เสร็จแล้วจ่ะพระรอง" เต้าหู้ละมือไว้ข้างตัวเมื่อเสร็จหน้าที่ แต่ก็ยังออกจากอ้อมแขนอีกคนไม่ได้เมื่อมารู้สึกตัวที่หลังว่ากำลังถูกกอดจนตัวเองแทบจมหายไปกับอกแสนกว้าง กลิ่นกายจางๆของพระรองทำให้เต้าหู้รู้สึกประหม่ามากกว่าครั้งไหนๆ และแก้มของตัวเองก็กำลังแนบชิดกับเนื้อหนังมังสาเปลือยเปล่าไม่ต่างจากปลายจมูกที่แนบชิดไม่แพ้กัน

          "อืม"

          "ปล่อยเต้าหู้ก่อนนะจ๊ะ"

          "ไม่"

          "แต่เต้าหู้ต้องไปซ้อมโดดเชือกจ่ะพระรอง"

          "อืม"

          "พระรองจ๋า" และคำว่าจ๋าเหมือนจะได้ผลเมื่ออ้อมกอดถูกคลายออก พระรองมองแววตาใสแจ๋วของคนตรงหน้าอยู่แบบนั้นเกือบนาทีทั้งที่ไม่ได้พูดอะไรและนั่นทำเอาก้อนนิ่มทำตัวไม่ถูกอีกครั้ง

          หลายๆสิ่งในวันนี้ที่พระรองพูดและแสดงกำลังทำให้เต้าหู้ไม่เข้าใจและเกิดความสับสนในตัวเองเพิ่มเป็นเท่าตัว บางทีถ้าพระรองพูดอะไรที่เข้าใจง่ายสักนิดเต้าหู้คงไม่ต้องสับสนขนาดนี้หรอกใช่ไหม

          "ทำไมมึงไม่เคยรู้อะไรบ้างเลยวะเต้าหู้"

          "..."

          "ทั้งที่กูทำขนาดนี้"

          คิ้วจางๆของก้อนนิ่มสีขาวขมวดกันอีกครั้งเมื่อความงุนงงกำลังเข้าโจมตี เต้าหู้ไม่เข้าใจอีกแล้วที่บางทีพระรองก็ขี้แกล้งนิสัยไม่ดีชอบทำให้เต้าหู้เจ็บตัวแถมยังพูดจาหยาบคายอย่างคนไม่แคร์ความรู้สึกกัน แต่บางทีพระรองก็ใจดี ใจดีจนเต้าหู้สัมผัสได้ว่าพระรองก็เป็นคนอบอุ่นไม่แพ้พระเอกในละครน้ำเน่าเลยสักนิด

          แต่เพราะความผีเข้าผีออกของพระรองจึงทำให้ความสับสนมึนงงของเต้าหู้ผูกมัดรวมตัวยุ่งเหยิงขึ้นเรื่อยๆจนยากที่จะแก้มันออก

          "เต้าหู้ไม่เข้าใจจ่ะ พระรองกำลังพูดถึงอะไรหรอจ๊ะ" 

          "ช่างเถอะ กูจะรอจนกว่ามึงจะเข้าใจ"

          "..."

          "กูก็แค่ต้องรอมึงแค่นั้นแหละเต้าหู้" พระรองทิ้งคำพูดไว้แค่นั้นก่อนจะคว้าเสื้อนักเรียนมาสวมท่ามกลางแววตาสงสัยของคนตัวเล็กที่ยังคงไม่หายไปไหน

          เต้าหู้ได้เกิดความสงสัยอีกครั้งว่าที่พระรองบอกว่าจะรอนั่นน่ะมันหมายความว่ายังไง ในเมื่อตอนนี้เราทั้งสองคนก็ยืนอยู่ด้วยกัน เต้าหู้ไม่ได้ไปไหน เต้าหู้ก็ยืนอยู่กับพระรองตลอดเวลาไม่ใช่หรอกหรอ? ไม่สิ ที่จริงเต้าหู้ก็ไม่เคยไปไหนไกลจากพระรองอยู่แล้วด้วยซ้ำ







          บางทีพระรองก็ไม่เข้าใจว่าตัวเองมาทำอะไรตรงนี้และที่ไม่เข้าใจมากกว่าคือก้อนเต้าหู้ก้อนอวบๆนั่นเป็นคนที่มีสมองเหมือนปลาทองหรืออย่างไรถึงลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดในห้องน้ำไปเสียหมด พระรองจำได้ว่าแววตาตอนนั้นของเต้าหู้เต็มไปด้วยความสับสนแต่ดูตอนนี้สิมีแต่ความซนแสนทะเล้นจนอยากเอาก้านมะยมไปตีก้นงอนๆนั่นให้หายมันเขี้ยว

          "มึงอยู่สีแดงป่ะพระรอง" จิงโจ้ประธานสีเหลืองเดินมาหาคนดังของโรงเรียนที่นั่งอยู่ตรงสแตนด์เชียร์ มือใหญ่ๆของจิงโจ้ตบลงที่ไหล่ของรุ่นน้องคนสนิทเบาๆเป็นการทักทาย

          "อืม มาเฝ้าคนโง่ที่กำลังจะทำสีมึงแพ้" พระรองเอ่ยตอบแต่สายตาก็ยังคงจดจ้องอยู่กับคนตัวเล็กกลางสนามที่กำลังฟังคำแนะนำในการโดดเชือกแสนยาวอย่างไรให้ทีมชนะ และความที่เต้าหู้มันเตี้ยที่สุดในแถวจึงกลายเป็นว่ามันต้องอยู่หน้าสุดและนั่นคือความชิบหาย

          "มึงก็ว่าไปนั่น แค่โดดให้ถูกจังหวะเด็กมึงคงทำได้แหละ"

          "รู้จักความโง่ของมันน้อยไปซะแล้ว" พระรองกอดอกพิงขั้นอัฒจรรย์มองคนตัวกลมที่ปาดเหงื่อออกจากใบหน้าตัวเองไม่หยุด แล้วดูเถอะแก้มย้อยนั่นแดงจนแทบจะแข่งกับลูกตำลึงอยู่รอมร่อ

          "เออๆ เดี๋ยวกูไปคุมสีก่อน ถ้าเป็นห่วงเขามากก็ไปเฝ้าใกล้ๆก็ได้นะ" จิงโจ้พูดทิ้งท้ายแต่ก็มิวายได้รับนิ้วกลางจากรุ่นน้องคนสนิทเป็นการตอบแทน คนตัวใหญ่หัวเราะอย่างชอบใจก่อนจะเดินลงจากอัฒจรรย์ไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ

          และความคาดเดาของพระรองก็ไม่เคยผิดเพี้ยนเมื่อเจ้าก้อนนิ่มเริ่มรวมทีมกระโดดเชือกในรอบแกว่งไม่เกินรอบที่ห้า เต้าหู้ก็พาทีมล้มทั้งยวงเพราะขาแสนสั้นๆของตัวเองกระโดดตามไม่ทัน แต่พระรองก็ยังคงนั่งเฉยอยู่กับที่เพราะเดาได้เลยว่าอีกสักพักไอ้ก้อนนิ่มนั่นก็ต้องงอแงและขอยกเลิกแน่ๆ

          "เหี้ยเอ๊ย!" แต่ผิดคาดเพราะเจ้าก้อนนิ่มไม่ได้งอแงเพราะโดดไม่ได้แต่เป็นการแหกปากร้องไห้จ้าเมื่อตัวเองกระโดดสูงแต่ผิดจังหวะเลยทำให้ตัวเองหกล้มหน้าแทบคะมำ 

          พระรองรีบวิ่งจากที่นั่งและตรงไปหาก้อนย้วยๆที่กำลังถูกมุงแต่ไม่มีใครคิดจะช่วย พระรองแหวกกุมคนเข้าไปหาก่อนจะช้อนคนตัวกลมเข้ามาในอ้อมกอดโดยไม่พูดอะไรสักคำ

          "พ..พระรอง ฮึก เต้าหู้เจ็บจ่ะ ฮือออ" แขนน้อยๆของเต้าหู้โอบรอบคอของคนที่มาช่วยชีวิตกัน เจ้าก้อนน้อยๆร้องไห้สะอึกสะอื้นจนแก้มสั่นไปหมด หน้าตาเลอะไปด้วยเหงื่อและน้ำตาจนแทบจะเรียกได้ว่าตอนนี้เต้าหู้ก้อนนิ่มมอมแมมสุดๆ 

          "จิงโจ้ ถอนชื่อเต้าหู้ออกจากแข่งโดดเชือกด้วย" คนตัวสูงหันไปเอ่ยบอกกับประธานสีและจิงโจ้ก็พยักหน้าเป็นอันเข้าใจ เพราะจากน้ำเสียงนั้นไม่ใช่คำขอร้องแต่เป็นคำสั่งจากลูกชายผอ.ของโรงเรียน

          "พระรองจ๊ะ ฮึก! ขนมปี๊ปจ่ะ" เต้าหู้เอ่ยขึ้นเมื่อนึกได้ว่าถ้าไม่ได้แข่งตัวเองจะอดขนมปี๊ป ใจดวงน้อยแสนเหี่ยวเฉาเจ็บแผลก็เจ็บขนมปี๊ปที่ตั้งตารอคอยก็จะต้องอดอีกงั้นหรอ มันเกินที่ใจเต้าหู้จะรับไหวแล้วนะ..

          "หุบปาก" แต่พระรองก็เลือกจะมองข้ามเสียงหงอยๆนั่นเพราะสิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือพาก้อนนุ่มในอ้อมกอดไปที่ร่มๆและห้ามเลือดที่กำลังไหลนี่เสียก่อน

          "หงึ จ่ะ ฮือออ" แต่ความเจ็บก็ทำให้เต้าหู้แหกปากร้องอีกครั้ง ทุกย่างก้าวเดินของพระรองก็จะมีเสียงร้องไห้ของเต้าหู้ประกอบไปด้วยจนคนผ่านไปผ่านมาถึงกับต้องหยุดมอง แต่พระรองก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เอ่ยคำสั่งให้ก้อนนิ่มในอ้อมแขนซุกหน้าลงกับอกของตัวเองโดยให้เหตุผลว่าเวลาร้องไห้แล้วหน้าตาน่าเกลียดยิ่งกว่าตุ่นปากเป็ด

          "หยุดร้องดิ๊ รำคาญ" ทันทีที่วางเจ้าก้อนนิ่มตรงเก้าอี้ม้าหินอ่อนที่ร้างซึ่งผู้คนพระรองก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยดุ ไม่รู้ไปเอาน้ำตามาจากไหนเยอะแยะ จมูกแดงกล่ำตาบวมฉึ่งไปหมดแล้วยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่ายๆ

          "ฮ..ฮืออออ เจ็บจ่ะ เลือดไหลด้วยจ่ะพระรอง ฮือออ" นิ้วน้อยๆชี้หัวเข่าด้านขวาของตัวเองให้คนตัวสูงดูเพื่อเป็นการขอความเห็นใจ พระรองขมวดคิ้วพลางขยุ้มผมตัวเองอย่างหงุดหงิดก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเมื่อมีข้อความเข้าจนน่ารำคาญ

          "เหี้ยไรนักหนาวะพวกแม่ง" พระรองจัดการตอบข้อความเพื่อนตัวเองไปอย่างส่งๆก่อนจะเข้าห้องแชทของต้นอ่อนที่ไม่รู้ไปนั่งหน้าโง่อยู่ที่ไหนถึงไม่รู้ว่าน้องตัวเองกำลังจะทำน้ำท่วมโรงเรียน

          "ฮื่ออออ พระรองสนใจเต้าหู้จ่ะ เจ็บมากๆแล้ว" เต้าหู้ดึงชายเสื้อของคนตัวสูงเบาๆเป็นการเรียกร้องความสนใจ ตอนนี้เต้าหู้รู้สึกเหมือนเลือกจะไหลหมดตัวให้ได้เลยด้วยซ้ำ จะเอามือเช็ดก็ไม่กล้าเพราะสกปรก ผ้าเช็ดหน้าก็ไม่ได้เพราะเต้าหู้ใช้มันเช็ดคราบไอติมช็อคโกแลตจนเปื้อนไปหมด

          "เดี๋ยวมึงกลับกับกู พี่มึงติดประชุม" พระรองว่าขึ้นพลางเก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกงหลังจากบอกไอ้ต้นอ่อนคนขี้หวงน้องชายเรียบร้อย 

          พระรองนั่งยองๆตรงหน้าคนตัวเล็กมองแผลถลอกที่มีเลือดไหลมาเพียงนิดเหน่อยแต่ก้อนเต้าหู้กลับร้องเหมือนคนขาขาด คนตัวโตจึงต้องหยิบผ้าเช็ดหน้าสีเทาที่แม่พระรองเองจะเป็นคนพับและใส่ไว้ให้เวลารีดชุดนักเรียน มือหนาค่อยๆแตะผ้าเช็ดหน้าลงอย่างเบามือที่สุดแต่คงไม่ใช่สำหรับคนร่างกายบอบบาง

          เต้าหู้สะดุ้งเมื่อน้ำหนักมือของพระรองมันมากเกินไปกับการกระทำในตอนนี้ เจ้าก้อนนิ่มจึงแหกปากร้องไห้จ้าอีกรอบพร้อมกับการะสะอื้นอีกก้อนโตจนพระรองเริ่มประสาทจะกิน

          "ถ้ามึงไม่เลิกร้องไห้กูจะให้หมอตัดขามึงทิ้ง"

          "ฮ..ฮืออออ เต้าหู้เจ็บปวดจ่ะพระรอง จะขาดใจตายแล้วจ่ะ ฮือออ" เจ้าก้อนนิ่มหาได้สนใจคำขู่ไม่ เต้าหู้เบะปากร้องไห้จ้าจนพระรองต้องลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะจ้องเขม็งมองตัวปัญหาของเรื่องนี้

          "มึงทำตัวเองไหมเต้าหู้? รู้ทั้งรู้ว่าจะเป็นตัวปัญหาของสี รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองจะเจ็บตัวแต่ก็เสือกดันทุรัง สร้างปัญหาให้สีไม่พอยังสร้างความรำคาญให้กูไม่จบไม่สิ้น มึงแม่งน่ารำคาญเหี้ยๆ"

          "..."

          "..."

          "ฮึก..อึก!" มือน้อยๆปิดปากตัวเองกลั้นเสียงสะอื้น ถ้อยคำร้ายการแสนยาวของพระรองเมื่อครู่กำลังทำให้เต้าหู้เสียใจอย่างหนักยิ่งกว่าแผลที่หัวเข่า คนตัวเล็กก้มหน้ามองหน้าตักของตัวเองพยายามกลืนก้อนสะอื้นและข่มเสียงร้องไห้เอาไว้ไม่ให้คนตรงหน้ารำคาญไปมากกว่านี้

          เต้าหู้ไม่ได้ตั้งใจทำให้พระรองโกรธ ไม่ได้อยากทำให้พระรองรำคาญ เต้าหู้ไม่ได้อยากโดนพระรองว่า แต่พอเป็นเต้าหู้เพียงเท่านั้น ในสายตาพระรองก็คงจะผิดไปหมดทุกอย่าง

          ใช่สินะก็พระรองน่ะไม่ชอบเต้าหู้นี่นา

          "เฮ้ออ เดี๋ยวกูมา รออยู่ตรงนี้ห้ามหายไปไหน กูขี้เกียจเอาตีนเขี่ยหา" คำพูดเจ็บแสบที่ทิ้งไว้ทำให้เต้าหู้สะอื้นอีกครั้ง ดวงตาเรียวเล็กที่เต็มไปด้วยหยดน้ำสีใสมองแผ่นหลังของพระรองที่เดินไกลออกไป 

          เต้าหู้ไม่รู้ว่าพระรองจะไปไหนและนานแค่ไหน แต่ถ้าพระรองบอกให้รอเต้าหู้ก็คงทำได้แค่รอ ทั้งที่เต้าหู้แสนเชื่อฟังขนาดนี้ทำไมพระรองถึงได้เอาแต่ใจร้ายใส่กันนะ




          เวลผ่านไปเกือบยี่สิบนาทีที่เต้าหู้นั่งรอพระรองอยู่ตรงนี้ ดวงตาเล็กๆบวมฉึ่งไปหมดเพราะการร้องไห้อย่างหนัก ผ้าเช็ดหน้าผืนสีเทาของพระรองก็ถูกซับเลือดจนเลือดลดลงบ้างแล้วแต่สำหรับเต้าหู้ก็ยังคงความเจ็บแสบไว้ไม่ลดน้อยลงเลย

          "พระรองไปไหน ฮึก! มาจ๊ะ" ก้อนนิ่มเอ่ยถามพลางใช้หลังมือปาดน้ำตาที่ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะหยุดไหลเสียที ถึงแม้จะไหลน้อยลงแล้วแต่มันก็ยังคงไม่หมดไป และเต้าหู้กลัวพระรองรำคาญอีกจนต้องพ่นคำพูดใจร้ายใส่กัน

          "แดกนี่ไปก่อนเดี๋ยวกูล้างแผลให้แล้วกลับบ้านไปให้แม่ทำแผลจะได้สะอาดๆ"

          "ฮึก.."

          "สะอาดแล้วจะได้หายเจ็บ" พระรองหยิบไอติมหลอดรสโคล่าส่งให้คนขี้แยและมือน้อยๆนั่นก็รับไว้ทันทีที่เห็นว่าเป็นของกิน ก่อนจะวางอีกสี่แท่งที่อยู่ในถุงไว้บนโต๊ะม้าหินอ่อน 

          พระรองหยิบขวดน้ำที่ซื้อติดมือมาด้วยค่อยๆราดมันลงที่แผลบนหัวเข่า ทั้งที่เลือกน้ำไม่เย็นมาแล้วแต่มันก็ยังคงทำให้เต้าหู้แสบจนสะดุ้งเป็นพักๆ แต่เหมือนไอติมหลอดรสหวานจะมีส่วนช่วยได้บ้างเสียงสะอื้นจึงลดลงไปเยอะเลยทีเดียว

          "ขอบคุณนะจ๊ะพระรอง" เต้าหู้ก้มหน้ามองคนตัวสูงที่กำลังนั่งคุกเข่าล้างแผลให้ตัวเอง เต้าหู้ลืมไปหมดแล้วว่าพระรองเคยใจร้ายไม่ใช่เพราะไอติมหลอดแต่เป็นเพราะพระรองกำลังขอโทษเต้าหู้ด้วยการกระกระทำ

          เต้าหู้รู้จักพระรองมาตั้งนาน นานพอที่จะรู้ว่าพระรองไม่เคยเอ่ยคำว่าขอโทษ แต่พระรองจะขอโทษด้วยการกระทำแทน และเมื่อไรที่พระรองรู้สึกผิดต่อเต้าหู้พระรองก็จะซื้อของกินที่เต้าหู้ชอบมาให้ เหมือนครั้งนี้ที่เป็นไอติมหลอดห้าแท่ง

          "อืม" พระรองเงยหน้าสบตาแววตาแดงๆของคนตัวเล็ก ถึงแม้ในใจจะรู้สึกผิดที่พูดออกไปแบบไม่คิดแต่ปากก็หนักเกินไปที่จะเอ่ยคำว่าขอโทษ พระรองก็ตกใจไม่แพ้กันที่พูดจาร้ายกาจกว่าครั้งไหนๆออกไป แต่นั่นแหละพูดออกไปแล้วมันเอาคืนมาได้ซะที่ไหน

          "พระรองกินกับเต้าหู้นะ" ไอติมหลอดสีแดงถูกยื่นมาให้ตรงหน้า ถ้าเป็นปกติพระรองคงจะตบหัวคนตัวเตี้ยสักทีข้อหาไม่จำว่าเขาไม่ชอบของหวาน แต่ครั้งนี้พระรองไม่ทำอย่างนั้นแต่กลับเลือกจะรับไอติมหลอดสีแดงมาไว้ในมือแทน

          "รีบๆแดกให้หมดจะได้กลับบ้าน" เอ่ยคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง และก้อนเต้าหู้ก็รู้จักเชื่อฟัง พระรองย้ายตัวเองมานั่งข้างๆคนตัวกลมพลางมองคนขี้แงที่กำลังเปลี่ยนร่างจากเด็กงอแงมาเป็นเด็กน้อยที่กำลังมีความสุขกับของกินในมือ

          เต้าหู้ก็เป็นแบบนี้โกรธง่ายหายไว เหมือนจะไม่เคยใส่ใจอะไรเลยสักอย่างในชีวิต ดูเหมือนจะเป็นคนที่มีความสุขตลอดเวลาและพร้อมจะลืมทุกความเสียใจถ้าหากมีของกินมาล่อ 

          บางทีมันก็อาจจะดีถ้าเต้าหู้ไม่เอาความใจร้ายของเขาเก็บไปคิดมากนัก แต่บางทีพระรองก็คิดว่ามันไม่ดีถ้าเต้าหู้ไม่เก็บเรื่องราวของตัวเขาไปคิดเลย

          "คิก อร่อยจังงง" เสียงหวานๆที่พ่นออกมาจากริมฝีปากสีอ่อนทำให้พระรองต้องแอบอมยิ้มก่อนจะกัดไอติมหลอดรสชาติหวานๆที่ตัวเองไม่ชอบไปคำนึง

          พระรองลอบมองคนตัวเล็กที่ไม่ได้สนใจเขาอีกแล้วก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปไอติมหลอดไว้และกดบันทึกเสร็จสรรพ

          "กินดิ๊" พระรองยื่นไอติมหลอดส่วนที่เหลือให้กับคนข้างกายที่กินส่วนของตัวเองหมดไปแล้ว แต่เจ้าก้อนนิ่มกลับส่ายหัวด๊อกแด๊กกลับมาแล้วจับมือพระรองเป็นการบังคับให้กินไอติมส่วนของตัวเองให้หมด พระรองจึงจำใจต้องกินส่วนที่เหลือจนเหลือแต่ไม้โล่งๆ 

          แต่ก่อนจะได้เอ่ยดุคนข้างกายข้อหากล้าบังคับกัน นิ้วเล็กๆก็แปะลงมาที่ริมฝีปากของตัวเองเสียก่อน พระรองนิ่งงันเมื่อได้รับการกระทำที่ไม่ได้คาดคิดมาก่อน คนตัวสูงไม่กล้าจะกระพริบตาเมื่อความน่ารักของเต้าหู้กระแทกเข้าตาอย่างจัง รอยยิ้มหวานๆที่ถึงแม้จะเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักก็ยังคงหวานอยู่แบบนั้นจนพระรองตาพร่าไปหมด

          นิ้วนุ่มๆของก้อนเต้าหู้ยังคงแปะอยู่ที่ริมฝีปากพระรองร่วมนาทีก่อนจะละออกไป และทิ้งไว้ซึ่งอัตราการเต้นหัวใจของพระรองที่เริ่มไม่คงที่แล้วนับแต่จากนี้

          "ปากพระรองเลอะจ่ะ"

          "เออ" ไม่รู้จะต้องตอบอะไรมากกว่านั้น พระรองจึงลุกขึ้นไปยังจักรยานที่ขี่มาด้วยตอนไปซื้อไอติมหลอดก่อนจะเข็นมันมาใกล้ๆคนบาดเจ็บที่กำลังนั่งมองตาบวมตุ่ย "กลับบ้าน"

          "จ่ะพระรอง" เต้าหู้ก้อนนิ่มค่อยๆเดินกระเผลกๆไปยังจักรยานคันโตของคนข้างบ้าน พระรองขึ้นคร่อมจักรยานเมื่อเห็นว่าเต้าหู้พอเดินไหวมานั่งซ้อนท้ายได้ แขนเล็กของเต้าหู้กอดรอบเอวของพระรองไว้กันตกและวันนี้ก็เหมือนพระรองจะใช้ความใจร้ายหมดแล้วเต้าหู้ถึงไม่โดนดุ

          จักรยานคันโตขี่ไปตามทางเรื่อยๆอย่างไม่รีบนักเมื่อมีคนเจ็บอยู่ด้านหลัง เต้าหู้กระชับแขนกอดเอวคนข้างหน้าไว้มั่นขึ้นเพื่อกันตก แก้มย้อยๆแนบชิดที่แผ่นหลังแสนกว้างที่หลายครั้งทำให้รู้สึกอุ่นใจแปลกๆ เปลือกตาสีอ่อนค่อยๆปิดลงดั่งคนผ่อนคลายทั้งที่เข่ายังคงไม่หายเจ็บ

          "พระรองจ๊ะ"

          "อืม"

          "เต้าหู้อดได้ขนมปี๊ปแล้วหรอจ๊ะ" เสียงหงอยๆของคนด้านหลังทำให้พระรองยิ้มออกมาโดยไม่คิดจะปิดบังเพราะยังไงก้อนกลมๆด้านหลังก็ไม่มีทางเห็น

          "อยากกินขนาดนั้นเลย?"

          "จ่ะ เต้าหู้ชอบขนมปี๊ป"

          "มึงชอบทุกอย่างที่แดกได้เต้าหู้" 

          "จริงด้วยจ่ะ" เจ้าก้อนนิ่มขำออกมาเบาๆเมื่อสิ่งที่คนตัวสูงบอกคือความจริงทุกสิ่งอย่าง แต่ก่อนที่เต้าหู้จะได้พูดอะไรออกไปอีก รถจักรยานของพระรองก็เกิดการเซจนเต้าหู้ต้องร้องเหวอออกมาด้วยความตกใจพลางกอดเอวคนตรงหน้าไว้แน่นมากกว่าเดิม

          "เหี้ยเอ๊ย! ยางแตก" พระรองจอดรถจักรยานลงชิดข้างทางพลางก้มมองล้อหน้าที่แบนลีบติดพื้น คนตัวสูงแกะแขนของเจ้าก้อนกลมๆออกก่อนจะละตัวเองออกมาจากที่นั่งคนขี่

          "พระรองจ๊ะ เต้าหู้น้ำหนักไม่ได้ขึ้นจ่ะ อาทิตย์ที่แล้วเต้าหู้ไปชั่งกับพี่ต้นอ่อนมา" เจ้าก้อนน้อยรีบเอ่ยขึ้นปกป้องชีวิตของตัวเองเพราะรองชอบบ่นว่าเต้าหู้ตัวหนักและชอบทำยางพระรองแบน แต่ครั้งนี้เต้าหู้เปล่านะจ๊ะ เพราะยางมันแตกล้อหน้าไม่ใช่ล้อหลังที่เต้าหู้นั่งอยู่!

          "ตะปู" พระรองชูตะปูที่เป็นสาเหตุทำให้ยางแตกแก่คนที่กำลังตีโพยตีพายดู คนตัวสูงปาตะปูตัวโตไปยังข้างทางก่อนจะหยัดตัวลุกขึ้นยืนพร้อมกับจับแฮนด์ทั้งสองข้างและจัดการเข็นจักรยานของตัวเองโดยมีก้อนนิ่มนั่งซ้อนเหมือนเดิม

          "เต้าหู้เดินเป็นเพื่อนพระรองไหมจ๊ะ" มือน้อยๆจับลงที่เบาะคนขี่กันตกแทนเอวหนาของคนตัวสูงแบบเมื่อครู่ เต้าหู้มองพระรองที่เข็นจักรยานด้วยใบหน้าเรียบเฉยเหมือนไม่หนักอะไรเลยกับการออกแรงเข็นจักรยานคันใหญ่โดยมีคนกลมๆแบบเต้าหู้ซ้อนท้ายแบบนี้

          "มึงขาเจ็บลืมหรอ" พระรองหันมามองก้อนนิ่มที่กำลังทำหน้าหมาหงอยเหมือนสงสารกันเต็มทนก็รู้สึกอยากจะปล่อยจักรยานมันซะตรงนี้ข้อหาหมันไส้

          "เต้าหู้จะทำตัวเบาๆจ่ะพระรอง ฮึบ!" เจ้าก้อนนิ่มสูดลมหายใจเข้าปอดฮึบๆเพื่อหวังว่าน้ำหนักตัวเองจะเบาลง แต่การกระทำโง่ๆนั่นทำให้พระรองต้องเกร็งหน้าเพื่อไม่ให้หลุดยิ้มออกมา

          โชคดีที่ระยะทางจากบ้านไปโรงเรียนไม่ได้ไกลกันนักจึงใช้เวลาไม่นานจนในที่สุดจักรยานคันโตก็จอดเทียบหน้าบ้านของพระรอง คนตัวสูงปล่อยให้ก้อนนิ่มด้านหลังจับไหล่ตัวเองเพื่อจะได้ปีนลงจากจักรยานได้ถนัดขึ้นและเมื่อก้อนอวบสีขาวลงจากจักรยานได้ปลอดดภัยพระรองจึงจูงจักรยานไปจอดที่หน้าบ้าน

          "อยู่บ้านกูก่อนละกันจะได้ทำแผลด้วย" เอ่ยบอกพลางจับมือนิ่มๆให้เดินไปในบ้านด้วยกัน เต้าหู้ที่เริ่มตึงๆที่แผลเลยได้แต่เดินช้าๆแต่ถึงอย่างนั้นพระรองก็ไม่ได้หันมาตวาดใส่หน้ากันให้ขวัญเสียอีก

          "เต้าหู้? หนูเป็นอะไรมาลูก!พระรองแกล้งเต้าหู้หรอ!" คุณนายแววดาวตรงเข้ามาตีแขนลูกชายตัวเองทันทีเมื่อเห็นว่าเด็กน้อยข้างบ้านเดินกระเผลกและหัวเข่าขาวๆขึ้นรอยช้ำแดงช้ำม่วงและมีเลือดซึมออกมา 

          "อะไรเนี่ยแม่ มันทำตัวมันเองเหอะ" พระรองปล่อยมือนิ่มๆออกเพื่อให้ผู้เป็นแม่ที่คลั่งก้อนเต้าหู้จัดการต่อ พระรองได้แต่ส่ายหัวให้แม่ของตัวเองที่ส่งสายตาเขียวๆให้กันเหมือนเขาเป็นคนผิดในทุกๆเรื่อง

          "พระรองไม่ได้ทำเต้าหู้จ่ะคุณป้า เต้าหู้ล้มเองเลยๆ" มือน้อยทาบลงที่มือสวยๆของคนเป็นป้าเพื่อหวังให้แม่คนตัวสูงใจเย็นลง เต้าหู้ยิ้มแก้มปริเพื่อยืนยันอีกทางว่าเต้าหู้พูดจริงๆว่าพระรองไม่ได้เป็นต้นเหตุต่อการเจ็บตัวในครั้งนี้

          "แล้วไปนะเจ้าลูกชาย แล้วนี่ยืนเฉยทำไม? ไปเอากล่องทำแผลมาสิ เอ้อออ ซื่อบื้อเนอะเต้าหู้เนอะ" คุณนายแววดาวหัวเราะคิกคักกับเด็กน้อยข้างบ้านเมื่อแกล้งลูกชายของตัวเองจนพอใจ 

          และเมื่อกล่องทำแผลถูกส่งมาให้คุณนายแววดาวก็จัดการทำแผลให้ก้อนนิ่มอวบๆอย่างเบามือ ท่ามกลางสายตาของพระรองที่นั่งมองคนตัวกลมไม่ห่าง อยากจะขำให้ลั่นบ้านเวลาที่ปากเล็กๆนั่นส่งเสียงร้องอูยๆออกมาทันทีที่แม่ของเขาใช้แอลกอฮอลเช็ดรอบๆแผล กว่าจะทำแผลเสร็จเจ้าก้อนนิ่มนั่นก็เกือบจะร้องไห้อีกรอบ

          "ขอบคุณจ่ะคุณป้า" เต้าหู้ยกมือไหว้คุณป้าใจดีด้วยความน้อบน้อมจนได้รับการลูบผมอย่างเอ็นดูกลับมา คุณนายแววดาวน่ะเอ็นดูเต้าหู้มากกว่าเด็กคนไหน เผลอๆมากกว่าลูกชายสุดเกเรของตัวเองด้วยซ้ำ

          "เดี๋ยวป้าไปทำอาหารเพิ่มก่อนดีกว่า เต้าหู้อยู่ทานด้วยกันนะลูก"

          "จ่ะคุณป้า เต้าหู้ฝากท้องด้วยนะจ๊ะ" มือน้อยๆลูบพุงของตัวเองประกอบและคุณนายที่คลั่งเต้าหู้ยิ่งกว่าอะไรก็หัวเราะชอบใจในความน่ารักจนพระรองที่นั่งเงียบๆถึงกับต้องเอานิ้วมาอุดหูเสียงหัวเราะของแม่ตัวเอง

          "จ้าๆ นั่งเล่นกับพระรองไปก่อนนะ เจ้าลูกชายป้าแกล้งอะไรหนู หนูกรี๊ดเลยนะลูกป้าจะถือมีดออกมาช่วยหนูเอง" คุณนายแววดาวว่าพลางยกกำปั้นขึ้นเป็นเชิงว่าสู้ๆ จนเต้าหู้ก้อนอวบต้องขำออกมาอย่างชอบใจพลางพยักหัวหงึกหงักเป็นอันเข้าใจกับคำสั่งของคุณป้า

          และเมื่อแม่ตัวเองออกไปพระรองก็ย้ายก้นตัวเองมานั่งข้างๆคนตัวกลม เต้าหู้หันมายิ้มหวานให้จนเต็มแก้มกลมๆพลางเอียงคอสงสัยว่าพระรองมีเรื่องอะไรอยากคุยกับตัวเองหรือเปล่า

          "มีอะไรหรอจ๊ะพระรอง"

          "ขนมปี๊ปมึงอ่ะ"

          "จ๊ะ?" เต้าหู้ส่งสายตาใสแจ๋วให้คนข้างกาย และคำว่าขนมปี๊ปก็ทำให้หูเต้าหู้ผึ่งกว่าครั้งไหนในวันนี้

          "เดี๋ยวกูซื้อให้ แต่ไม่ต้องไปแข่งโดดเชือกหรืออย่างอื่นแล้ว"

          "จริงหรอจ๊ะพระรอง!" ดวงตาเรียวเล็กเบิกกว้างกับสิ่งที่ได้ยิน เต้าหู้อยากจะลุกขึ้นกระโดดดึ๋งๆถ้าหากไม่ติดว่าเจ็บแผลอยู่

          "กูเคยโกหกมึงหรอ?"

          "นับครั้งไม่ถ้วนจ่ะพระรอง"

          "กวนตีนงั้นไม่ต้องแดก" พระรองผลักหัวคนกวนตีนตาใสไปเบาๆ ก่อนที่คนถูกกระทำจะหัวเราะชอบใจออกมาเหมือนคนสติไม่ค่อยเต็ม

          "กินจ่ะๆ เต้าหู้ขอสองปี๊ปเลยได้ไหมจ๊ะพระรอง" มือน้อยๆเขย่าแขนแน่นๆของคนข้างกายเป็นเชิงอ้อน พร้อมกับกระพริบตาปริบๆจนพระรองต้องรีบหันหน้าหนีเพื่อข่มใจไม่ให้บีบเต้าหู้เละคามือในบ้านของตัวเอง

          "ได้คืบจะเอาศอกนะมึงเนี่ย"

          "นะจ๊ะๆๆๆ" แต่ก้อนน้อยก็ไม่เลิกพยายาม กับเรื่องกินน่ะเต้าหู้สู้สุดใจเลยจ่ะ!

          "เออๆ เดี๋ยวหมดกีฬาสีกูซื้อให้สองปี๊ปเลย"

          "เย้!!"

          "แต่มึงห้ามแข่งอะไรอีกเข้าใจไหม"

          "เข้าใจจ่ะพระรองงง" เต้าหู้ก้อนนิ่มยิ้มจนแก้มแทบแตก จิตนาการไปถึงขนมปี๊ปโตๆสองปี๊ปที่จะถูกตัวเองครอบครองแต่เพียงผู้เดียว หูยๆๆๆๆ เนี่ยเต้าหู้มีความสุขมากๆเลยจ่ะ!

ปี๊ปๆๆๆ

          แต่เสียงความเพ้อฝันของขนมปี๊ปก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงที่คุ้นเคย เต้าหู้น้อยๆหันขวับไปทางประตูหน้าบ้านของคนตัวสูงก่อนจะหันหน้ามาหาพระรองที่ทำหน้าเหมือนคนเมายาเบื่อใส่กัน

          "จะแดกล่ะสิ" พระรองพูดออกมาอย่างรู้ทัน และก็รู้ด้วยว่าในเวลานี้เป็นเวลาของรถเข็นขายอะไร

          "ได้ไหมจ๊ะๆ" เต้าหู้ตัวน้อยจับมือใหญ่ๆของคนตัวสูงเพื่อขอความเห็นใจและก็เหมือนจะได้ผลเมื่อพระรองคว้ากระเป๋าตังตัวเองที่วางอยู่ตรงโต๊ะกระจกใสตรงหน้ามาถือไว้

          "โรยผงไมโลใส่นมเยอะๆสองอัน?"

          "ใช่จ่ะพระรองๆ"

          "รอเนี่ย เดี๋ยวกูมา" และคนที่ใจดีเป็นพิเศษในวันนี้ของเต้าหู้ก็เดินออกจากบ้านไปเพื่อซื้อโรตีเจ้าโปรดให้ เต้าหู้ยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ 

          เต้าหู้ชอบเวลาที่พระรองใจดีและตามใจเต้าหู้แทบทุกอย่างแบบนี้ ถึงแม้ว่าในทุกๆครั้งเต้าหู้ต้องแลกมาด้วยน้ำตาและความเสียใจที่ถูกพระรองแกล้งแรงๆก็ตาม





          มื้ออาหารค่ำเต็มไปด้วยสีสันเมื่อมีก้อนเต้าหู้ขาวอวบร่วมวงด้วย เต้าหู้ถูกเอาใจอย่างหนักโดยคุณป้าแววดาวเพราะคุณลุงที่มักจะงานล้นมือจนไม่ค่อยได้มาร่วมมื้อค่ำด้วยกันจึงทำให้คุณป้าแววดาวกินข้าวกับพระรองเพียงสองคนบ่อยๆ ส่วนพี่ต้นอ่อนก็โทรมาบอกเต้าหู้แล้วว่าให้กินข้าวก่อนได้เลยไม่ต้องรอกันเดี๋ยวจะปวดท้องเอาได้

          วันนี้พระรองของเต้าหู้ยังคงใจดีแม้พระอาทิตย์จะตกดินไปแล้ว หลังจากอิ่มจนพุงกางพระรองก็มาส่งเต้าหู้ถึงในบ้านเพราะบ้านที่มืดทำให้เต้าหู้กลัวผีจนไม่กล้าเข้ามาคนเดียว

          "อาบน้ำแล้วรีบนอน นอนช้าแผลเน่าต้องตัดขาทิ้งกูไม่ช่วยนะ" เอ่ยขู่คนขี้ดื้อที่มักจะดูจ๊ะทิงจาจนดึกดื่นเสมอ รู้ได้ไงน่ะหรอ? ก็เพราะหน้าต่างเราอยู่ห่างกันเพียงนิดเดียวทำให้พระรองรู้น่ะสิว่าเจ้าก้อนนิ่มนี่กำลังทำอะไรอยู่บ้าง

          "งึยยยย กลัวแล้วจ่ะพระรอง ขาสั่นระริกเลย" เจ้าก้อนนิ่มทำเป็นลูบแขนตัวเองเหมือนสั่นกลัวเต็มที่ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างให้กับคนตัวสูงตรงหน้า 

          "กูไปแล้วนะ มีอะไรก็เรียก หน้าต่างมึงเปิดได้ยัง"

          "ยังจ่ะพระรอง เต้าหู้ไม่รู้ว่าพี่ต้นอ่อนเก็บลูกกุญแจไว้ที่ไหน"

          "เออๆ ไม่งั้นก็โทรหา"

          "จ้าๆ" 

          "กู ไปนะ" พระรองมองตาคนตัวกลมเกือบนาทีเพื่อรอให้เต้าหู้พูดอะไรออกมาสักอย่างอย่างเช่นคำว่า ฝันดี แต่เหมือนคนโง่ก็คือคนโง่พระรองเลยถอดใจและหันหลังเตรียมก้าวเท้ากลับบ้านของตัวเอง

          "เดี๋ยวจ่ะพระรอง" แต่มือนิ่มๆที่จับมือของตัวเองอยู่ทำให้ฝีเท้าต้องหยุดลง 

          เต้าหู้เดินอ้อมมายังข้างหน้าคนตัวสูงทั้งที่มือก็ยังคงไม่ปล่อยออกจากกัน คนตัวเล็กเลียริมฝีปากของตัวเองเมื่อเกิดความประหม่าแต่ตอนนี้พระรองก็ใจเย็นมากพอที่จะรอฟังคนตัวเล็กได้

          "คือ.."

          "..." พระรองบีบมือนิ่มๆนั้นเบาๆเหมือนต้องการให้อีกคนรับรู้ว่าเขารออยู่กับคำพูดที่กำลังจะเอ่ยออกมา

          "มีหลายเรื่องในวันนี้ที่เต้าหู้ไม่ค่อยเข้าใจเกี่ยวกับพระรอง"

          "..."

          "เกี่ยวกับเราทั้งสองคน" เต้าหู้ก้อนน้อยเงยหน้ามองตาคนตรงหน้าอย่างแน่นแน่ และเต้าหู้เลือกที่จะพูดทุกสิ่งที่สงสัยในวันนี้ออกไปให้หมด ไม่งั้นเต้าหู้ต้องนอนไม่หลับแน่ๆ

          "อืม"

          "ที่พระรองพูดว่าแค่ต้องรอเต้าหู้"

          "..."

          "จนกว่าจะถึงวันที่เต้าหู้ฉลาดพอที่จะเข้าใจทุกอย่าง ..จนกว่าจะถึงวันนั้น"

          "..." พระรองกำลังใจเต้นอีกครั้ง มันเต้นดังมากๆและมันกำลังส่งผลให้นิ้วเรียวๆของพระรองเกลี่ยปอยผมของคนตรงหน้าทัดหูเพื่อที่จะได้เห็นใบหน้าน่ารักๆนั่นได้ถนัดตา 

          "..."

          "พูดสิ กูฟังอยู่"

          "จนกว่าจะถึงวันนั้น พระรองช่วยอย่าเพิ่งเบื่อที่จะรอเต้าหู้ได้ไหมจ๊ะ"

          "..."

          "เต้าหู้จะหาคำตอบทุกอย่าง เพื่อมาตอบทุกคำถามที่เต้าหู้กำลังสับสน"

          "..."

          "พระรองรอเต้าหู้นะจ๊ะ ได้ไหม" เต้าหู้ทาบมือของตัวเองลงกับมืออุ่นๆของอีกคนที่กำลังจับแก้มของตัวเองอยู่ ดวงตาหางตกมองคนตรงหน้าเพื่อขอความเห็นใจกับสิ่งที่ได้ขอออกไปและเต้าหู้หวังว่าพระรองจะไม่ใจร้ายกับเรื่องนี้

          "ถ้ามึงอยากหาคำตอบ มึงก็มาหากับกู"

          "..."

          "ไม่มีใครให้คำตอบมึงได้ดีเท่ากูหรอกนะเต้าหู้" 

          "..."

          "..."

          "..."

          "กูกลับแล้วนะ" เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ายังไม่พูดอะไรพระรองจึงต้องเอ่ยตัดบทก่อน มือหนาค่อยๆปล่อยมือเล็กแสนนิ่มของอีกคนออกพร้อมกับละมือตัวเองออกจากแก้มกลมๆนั่น 

          พระรองมองใบหน้าหวานของเต้าหู้ก้อนอวบอยู่สักพักก่อนจะเป็นฝ่ายขยับฝีเท้าออกห่างมาก่อน และก่อนที่จะพ้นประตูรั้วบ้านของคนตัวเล็กเสียงเล็กหวานๆก็ดังขึ้นอีกครั้ง

          "ขอบคุณสำหรับความใจดีวันนี้นะจ๊ะพระรอง" เต้าหู้เดินกระเผลกออกตรงประตูบ้านอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มหวานย้อยเต็มแก้ม มือเล็กๆโบกให้กับคนตัวสูงที่มองมาด้วยใบหน้านิ่งๆที่คาดเดาอารมณ์ไม่เคยจะได้ก่อนจะเอ่ยอีกหนึ่งประโยคและปิดประตูบ้านทันที "ฝันหวานๆ เต้าหู้รอบเตียงนะจ๊ะ"

          โดยทิ้งให้พระรองยิ้มเหมือนคนบ้ากับบานประตูสีขาวจืดชืดตรงหน้า





          เวลาสองทุ่มครึ่งที่เต้าหู้ก้อนน้อยกำลังจะเตรียมตัวนอนหลังจากทุกคนในบ้านกลับมากันหมดแล้ว แต่เสียงไลน์ก็ดังขึ้นมาซะก่อน มือเล็กๆคว้าโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาดูและพบว่าเป็นข้อความจากคนที่ไม่อยากคุยด้วยสักนิด ข้อความจาก เค้กโรล

          เต้าหู้พิมพ์ข้อความตอบกลับเค้กโรลไปพลางขมวดคิ้วไป เต้าหู้ไม่เชื่อใจว่าผู้หญิงคนนี้จะมาดี จนในที่สุดเค้กโรลก็หลุดนิสัยที่แท้จริงออกมา และที่ทำให้เต้าหู้รู้สึกไม่ชอบจนต้องกำมือแน่นก็คือข้อความจากเค้กโรลที่ว่า

          'พระรองน่ะฉันขอนะ'

          เต้าหู้กดออกจากแชทของเค้กโรลทั้งที่ยังไม่ได้ตอบกลับ ก่อนจะกดเข้ากล่องแชทของเพื่อนสนิทอย่างป๊อปอาย เต้าหู้เลือกที่จะเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นในความสับสนของเต้าหู้ให้ป๊อปอายได้รับรู้ เพื่อหวังว่าป๊อปอายจะช่วยได้ แต่สุดท้ายก็เหมือนจะเป็นคำตอบที่คลุมเครือ และเต้าหู้ก็ต้องทักไปหาพระรองจนได้

          ทั้งที่ก่อนแยกกันเต้าหู้ได้บอกให้พระรองรอ รอในสิ่งเต้าหู้ไม่ค่อยเข้าใจและสับสนจนยุ่งเหยิง และพอมาเจอข้อความของเค้กโรล เจอข้อความคลุมเครือของป๊อปอายยิ่งทำให้เต้าหู้สับสน และต้องมานึกว่าที่เอ่ยบอกพระรองไปแบบนั้นมันถูกแล้วหรือเปล่า เต้าหู้ทำในสิ่งที่ถูกแล้วใช่หรือไม่


          เต้าหู้ไม่รู้ ไม่รู้ว่าสิ่งที่ตอบเค้กโรลไปนั้นมันเพราะอะไรกันแน่ ไม่ชอบผู้หญิงคนนั้น?  หมันไส้? ไม่ถูกชะตาหรือมีอะไรมากกว่านั้น 

          เต้าหู้รู้เพียงว่า เต้าหู้ไม่ชอบ ไม่ชอบที่เค้กโรลเอ่ยขอพระรองเหมือนพระรองเป็นเพียงสิ่งของ 

          เต้าหู้ไม่ชอบที่หนูดีทำร้ายหัวใจพระรองและยังมีหน้ามาขอคืนแบบนั้น พระรองไม่ใช่ตัวเลือกของใครและเต้าหู้ก็จะไม่ยอมให้หัวใจของพระรองโดนทำร้ายอีก

          และสุดท้ายก่อนที่เต้าหู้จะหลับไปในคืนนี้ เต้าหู้ได้แต่ตั้งคำถามแก่ตัวเองในใจอีกครั้งว่าทำไมแค่เป็นเรื่องของพระรองเต้าหู้ต้องเสียการควบคุมตัวเองมากขนาดนั้น มากขนาดทำในสิ่งที่ไม่เคยทำ หรือพูดในสิ่งที่ไม่คิดว่าจะพูดออกไปได้

          ทำไมทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเต้าหู้ต้องมีพระรองเป็นตัวแปรสำคัญเสมอ

          ทำไมทุกครั้งที่เต้าหู้บอกใครต่อใครว่าพระรองไม่ชอบเต้าหู้หรอก ถึงทำให้เต้าหู้รู้สึกแปลกๆที่หัวใจ

          ทำไมกันนะ ..พระรองถึงมีอิทธิพลกับหัวใจของเต้าหู้มากถึงขนาดนี้?










เต้าหู้ก้อนพิเศษ
#เขตปลอดเต้าหู้ฮบ








Semi912 : เต้าหู้ก้อนพิเศษจะมีเฉพาะในบางตอนที่แชทจอยไม่สามารถอธิบายได้นะจ๊ะ
ไม่ได้มีทุกตอนของแชทในจอย และไม่ได้มีบ่อยๆ แต่คิดว่ามีอีกแน่ๆจ่ะทุกคน
ขอโทษที่มาช้าเพราะเราใช้เวลาแต่งเต้าหู้ก้อนนี้มาสามวันเลยทีเดียว 5555555555555555555555555555555
ขอให้อร่อยๆจ่ะทุกคน  (づ ̄ ³ ̄)づ 



       
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

123 ความคิดเห็น

  1. #120 SeBaek (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:44

    ไม่เม้นไม่ได้จริงๆนิยายเรื่องนี้เกินไปแล้วววววววววววววดีมากกกกกดีที่สุดน่ารักที่สุดในโลกชอบมากๆๆๆๆๆฮรืออออออออออ่านยาวแบบสะใจสุดๆเลยค่ะไรต์แงงงงถึงเราจะพึ่งมาแต่อยากบอกไรต์ว่าชอบมากๆเลยนะคะแต่งดีมากกกกกชอบคาแรคเตอร์พระรองมากปากร้ายใจดีการกระทำแสนอบอุ่นฉากเขาเชียร์กันแล้วเดินมาหากันจับหัวส่ายไปมาคือนุไม่ไหวแน้วววววเขินนนนมากกกแกน่ารักกันขนาดนี้ได้ยังไงกัน ;//////;

    #120
    0
  2. #113 littlebyunnie (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 10:38
    เจ้าก้อนน่ารักจ้ะ อยากหอมหัว
    #113
    0
  3. #98 JongjitSriyan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 20:05
    อยากงับก้อน
    #98
    0
  4. #82 Miiwxx (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 22:48
    เขาน่ารักกันมากกก เพิ่งมาตามอ่าน
    #82
    0
  5. #51 kkhawpun (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 03:09
    น่าร้ากม้ากเรยจ่ะน้อนเต้าหู้ว
    #51
    0
  6. #47 firstmm (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:39
    น่ารักมากๆ เลยค่ะ แงง อ่านไปยิ้มไปชอบความเต้าหู้ ชอบความพระรอง และชอบที่ไรท์แต่งยาวมากๆ อ่านเพลินเลย ขอบคุณที่แต่งฟิคสนุกๆ ให้อ่านนะคะ
    #47
    0
  7. #41 KchiiSE (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:46
    เขินจัง!! ฮือออ
    #41
    0
  8. #24 M-A-a-noW (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 22:10
    โง้ยยยไม่ไหวแล้วทนความหน้ารักของเต้าหู้ไม่ไหวแล้วจริงๆๆ น่ารักเกินไปใจเรารับไม่ไหวใจพระรองก็รับไม่ไหวถึงได้หลงรักขนาดนี้
    #24
    0
  9. #23 babemay (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 09:05
    ฮือชอบบบบ ชอบมาก ชอบตอนไปห้องน้ำด้วยกัน อึยยย เช็ดตัวให้พระรองด้วย ฮื่อเขิ้นแรง ! ชอบมาก ฮือ ชอบตอนพระรองอุ้มเต้าหู้ตอนร้องไห้ แล้วก็ซื้อของกินมาขอโทษ ปากหนักจริงๆเลยพ่อคุณ ฮือแต่ชอบตอนบอกว่าเต้าหู้มานั่งในใจตั้งนานแล้ว โอ้ยเขินมาก เต้าหู้หนูรีบๆรู้ตัวนะรู้กว่าชอบพระรองไปแล้ว
    #23
    0
  10. #22 KchiiSE (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 21:07
    โอ๊ยยเต้าหู้ลูกกกก เอ็นดูจ่นนนน นุ่มนิ่มไปหมด
    #22
    0
  11. #21 LadyNoona (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 16:14
    พระรองปากร้ายแต่ใจดีอ่ะ
    #21
    0
  12. #20 bbig1789 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 13:52
    พระรองก็ดุไปงั้นแหละ แต่ใจจริงรักเต้าหู้ไปเต็มๆแล้วอ่ะดิ เต้าหู้ต้องค้นหาคำตอบให้ได้นะ แต่จะแอบกระซิบเต้าหู้เบาๆ เต้าหู้ชอบพระรองแน่ๆจ่ะ เชื่อเลาสิ
    #20
    0
  13. #19 EXO25629432 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 13:50
    หุวววว รู๊กกกกกกกน่าบีบน่าฟัด อยากหาของอร่อยมาล่อไปไว้บ้าน หูยนยยอดี๋ยวนี้พระรองเค้ากล้าพูดกล้าอะไรแบบนี้แล้วเหรอ หูยๆ รอย้องหน่อยนะจ่ะพระรอง
    #19
    0
  14. #18 PJMILD (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 13:22
    เขินไปหมดแล้วววว
    #18
    0
  15. #17 manyMeaw (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 12:41
    งื้ออออ ชอบมากกกกกกก
    #17
    0
  16. #15 mango-hb (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 11:39
    พระรองงงงงง ฮือออ ชอบ สีเหลืองนวลผ่องชอบชื่อนี้มากกกก 55555555555555
    #15
    0
  17. #14 Pheme (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 09:05
    เต้าหู้ตัวปัญหา ปัญหาต่อจิตใจฮื้อ น่ารักขนาดนี้พระรองไม่จับฟัดได้ไง ทนได๊ไง๊
    #14
    0
  18. #13 ChoKhunNoO (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 08:02
    น่ารักมากกกก ก อ่านไปยิ้มไป
    #13
    0
  19. #12 Hxnnbaxkk (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 07:34
    แงงงงงเขินมากกกกก พระรองนี่ปากร้ายแต่ใจดีที่สุดเลยจ้ะะ!!
    #12
    0
  20. #11 KoiiArisa-Bbh (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 07:33
    งุ้ยเขินมาก เต้าหู้ก้อนพิเศษมันก็จะหวานๆหน่อยใช่มั้ยจ๊ะพระรอง
    #11
    0
  21. #10 เเบคฮยอน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 02:51
    เขินหนักมากอะ55555555 โอ้ยยยย เขินนนนน
    #10
    0
  22. #9 shbc (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 02:43
    เต้าหู้ปกติอาจจะจืด แต่เต้าหู้ก้อนนี้หวานกว่าน้ำตาลทรายอีกจ่ะ เขินตอนเช็ดเหงื่อมากกๆๆๆๆๆ งื้ออออออ >///<
    #9
    0