[ทำมือ] FRIEND | TOUCH เพื่อนสนิท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 129,708 Views

  • 1,638 Comments

  • 2,861 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    333

    Overall
    129,708

ตอนที่ 9 : FRIEND | TOUCH เพื่อนสนิท 'ใช่ไหม' 5 [UP 100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9156
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 192 ครั้ง
    24 ธ.ค. 61

ใครอยากได้หนังสือ ทักมาหาไรท์ที่เพจ Mriimmy ค่ะ


Friend Touch เพื่อนสนิท
Myriimmy
www.mebmarket.com
ฉันเกิดมาพร้อมสิ่งที่เรียกว่าความเกลียดชังเกิดมาโดนที่ไม่มีใครต้องการ ช่วงชีวิตสิบกว่าปีที่ผ่านมาฉันอยู่อย่างโดดเดี่ยวใช้ชีวิตแสนไร้ค่าให้ผ่านไปวันๆ จนกระทั่งคืนหนึ่งในวันเลี้ยงสายรหัส'ความบริสุทธิ์' ที่เป็นสิ่งเดียวที่ฉันเหลือติดตัวถูกช่วงชิงไปอย่างเลือดเย็นจากเดรัชฉานตัวหนึ่ง มันชื่อว่า 'ดิน'พร้อมคำพูดที่แสนเลวทรามตีตราว่าฉันเป็นเพียงของเล่นไร้ค่าแต่แล้วเหตุการณ์หนึ่งก็ทำให้ความรู้สึกที่ฉันมีให้กับมันเปลี่ยนแปลงไปจากที่เกลียดมาก กลับกลายเป็นโหยหา จากที่อยากให้มันหายๆ ไปจากโลกนี้ซะ กลับขาดมันไม่ได้จนสุดท้ายความสัมพันธ์ที่มากกว่าเพื่อนแต่ไม่ใช่คนรักก็เริ่มต้นขึ้นระหว่างเรา...


Music :: The Weekend - Earned It

        คำเตือน : นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหา ฉาก และภาษาที่ไม่เหมาะสมค่อนข้างเยอะ ใครไม่ชอบแนวนี้สามารถกดออกได้เลย แต่ถ้าชอบก็ได้ไปต่อจ้า 




EPISODE 7
"อย่าท้าทาย"

วันนี้ฉันสาบานกับตัวว่าจะไม่มีทางเมาเด็ดขาด ถ้าเลี่ยงที่จะกินได้ก็จะเลี่ยง แต่คิดว่าไงอ่ะ มาร้านเหล้า ไม่กินเหล้าก็คงแปลก แต่ถึงแม้ฉันจะไม่อยากกินแค่ไหน สุดท้ายแล้วไอ้ผู้ชายตัวโตข้างๆ มันก็ยังยุยงให้ฉันกระดกเอาๆ อยู่ดีนั่นแหละ

โห่ หลิว อีกแก้วจะเป็นไรไป ถ้าหลิวเมา เดี๋ยวเราเก็บศพ เอ๊ย พาหลิวกลับบ้านก็ได้คารมณ์ร้ายเป็นหนึ่ง บอสเสนอออกมาอย่างหน้าด้าน มันไม่เห็นว่าฉันเป็นผู้หญิงหรอก

ถ้าได้ลองมาเป็นเพื่อนกับผู้ชายแล้ว ก็จะรู้ได้เลยว่า พวกมันแทบจะไม่มองว่าฉันเป็นเพศอะไรเลย

เราว่าบอสรอเก็บศพโอมดีกว่านะพูดจบก็เสตามองไปทางโอมที่นั่งข้างๆ บอส ยังไม่ทัน 5 ทุ่มเลย โอมก็เมาไปเป็นคนแรกแล้ว ไม่รู้เฮิร์ทมาจากไหน

กูรักมึงว่ะ มึงแม่งเพื่อนตายกูอ่ะ

เพื่อนตายพ่อมึงดิสัส ไปไกลๆ กูเลยขนลุก

ฉันมองสองคนนี้คุยงุ้งงิ้งๆ กันก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ ยอมรับเลยว่า การเลือกที่จะคบเพื่อนของฉันครั้งนี้ก็ไม่ได้แย่ไปซะทีเดียว

แต่ก็ไม่ดีเสมอไป

โต๊ะที่เรานั่งอยู่กันตอนนี้ อยู่ใกล้ห้องน้ำ ดังนั้นเวลามีคนเดินผ่านไปผ่านมาเข้าห้องน้ำ ก็จะมองเห็นโต๊ะของพวกเรา ทั้งชายทั้งหญิงต่างมองมาที่พวกเรา และตามด้วยเสียงซุบซิบ

ฉันนั่งฝั่งเดียวกับโอมบอส ส่วนโต๋นั่งกับโจ ถัดจากโจตรงหัวโต๊ะ เป็นไอ้เหี้ยดิน

ไอ้หน้าตายตลอดกาล

ฉันไม่อยากพูดถึงมัน ตั้งแต่เข้ามานั่ง ฉันไม่แม้แต่มองหน้ามันสักวินาทีเดียว

เวลาผ่านไปจนเข้าเที่ยงคืน ตอนนี้คนที่ไม่เมามีโจ ฉัน แล้วก็ไอ้เหี้ยดิน ไม่แน่ใจว่าโต๋เมาไหม แต่เขาน่ะ หน้าแดงก่ำเหมือนมะเขือเทศเลย เดาว่าคงเมา ที่สำคัญตอนนี้หายไปไหนก็ไม่รู้ เห็นบอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำกับสาวที่พึ่งเจอ

เจ้าชู้จริงฉันเกลียดคนแบบนี้

ไอ้โจ มึงรู้ไหม…” อยู่ๆ โอมก็พูดขึ้นมาโดยไม่มีปลี่มีขลุ่ย เขาเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างกับโจ แต่ก็ไม่พูดออกมาสักที โจก็ดูเหมือนจะอยากรู้

อะไร

แสดงว่าไม่รู้ คิกๆๆ

“…” ทุกที่นั่งร่วมโต๊ะเงียบ

เพี๊ยะ!

ก่อนที่จะมีเสียงกระทบดังลั่น ตามด้วยการสั่นโคลงของศรีษะ

มึงเล่นเหี้ย เมาก็ไปนอนใช่ เป็นบอสที่ตบหัวโอมอย่างจัง ดูเหมือนการโดนตบครั้งนี้ของโอมจะทำให้เขามึนกว่าเดิมไม่น้อย เพราะหลังจากนั้นโอมก็ฟุบหลับลงไปเลย

โจนั่งขมวดคิ้วมุ่นตลอดเวลา เขาคงไม่ชอบมาที่แบบนี้ แต่ด้วยอาจจะถูกโต๋บังคับหรืออย่างไรก็ไม่แน่ใจ ฉันคิดว่าควรจะชวนเขาคุยหน่อยนะ เพราะตั้งแต่ที่โต๋หายไปห้องน้ำกับสาวแปลกหน้า โจก็ไม่พูดอีกเลย จะว่ายังไงดีล่ะ โจไม่ค่อยพูดน่ะ ไม่เคยชวนคุยก่อนเลย ฉันว่าเขาน่าจะคุยไม่เก่ง

โจๆ ทำไมวันนี้ถึงมาเหรอ ปกติไม่ค่อยมานี่ถามคำถามแบบโง่ๆ รู้อยู่แล้วว่าโดนบังคับ แต่ฉันก็ไม่รู้จะถามอะไรเหมือนกัน

โดนบังคับมาว่าแล้ว

โจจะไม่มาก็ได้นี่นา ถ้าโต๋บังคับให้มาอีก ก็อัดโต๋ให้เละไปเลย คิกๆๆ

อะไรๆ นินทาไรผมกันครับเป็นโต๋ที่เดินมา แต่ไม่ได้เดินมาทางห้องน้ำหรอกนะ ฉันหรี่ตามองโต๋ด้วยสายตาล้อเลียน

ถึงแม้ฉันจะไม่ชอบคนแบบโต๋ แต่ก็พูดได้เต็มปากว่าเขาเป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่ง นิสัยเจ้าชู้ ขี้หลีสาว ไม่เคยถูกนำมาใช้กับฉันที่เป็นผู้หญิงเลย ซึ่งมันก็โอเค พอมีเหตุผลมาหักล้างให้ฉันคบกับโต๋ต่อไป

ล้อเลียนผมหรอโต๋ถามด้วยใบหน้าแดงๆ เขาเหมือนจะไม่เมานะ แต่ท่าทางการกระทำ รวมถึงการพูดการจา ช่างแตกต่างจากตอนที่ไม่มีแอลกอฮอล์อยู่ในร่างกาย

เราเปล่า เราแค่มองโต๋เองนะ

มองทำไม ชอบพี่เหรอจ๊ะน้องสาวโต๋หยิกแก้มฉันทั้งสองข้าง ออกแรงดึงแก้มฉันไปมา และดูเหมือนว่าเขาจะสนุกมากกับการดึงแก้มฉัน

โต๋ เราเจ็บบบบเจ็บจริงๆ ไม่ได้ตอแหลแต่อย่างใด

ฉันกับโต๋เล่นกันอย่างนั้นอยู่พักใหญ่ ระหว่างนั้นก็รู้สึกเหมือนว่ามีคนจ้องมองมาตลอด ความรู้สึกของฉันมันไม่ใช่สายตาธรรมดา แต่มันเป็นสายตาที่มีเจตนาไม่ดีกำลังมองมาทางฉัน

พอแล้วโต๋ แก้มเราช้ำหมดแล้วมั้งไม่พูดเปล่าแต่จับมือโต๋ที่กำลังบีบแก้มฉันด้วย ชักจะไม่สนุกแล้ว เพราะฉันเจ็บจริงๆ

ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้แก้มนุ่มพูดหูซ้ายทะลุหูขวา เขาไม่ยอมปล่อยแก้มฉัน ดูเหมือนว่าฤทธิ์แอลกอฮอล์จะทำให้โต๋เสียการควบคุม การยับยั้งชั่งใจ

ฉันพยายามหาตัวช่วย โอมก็ฟุบหลับ บอสก็หายไปไหนก็ไม่รู้ ส่วนโจนั่งไม่สนใจเลย อีกตัวไม่อยากพูด

จะโจ ช่วยหน่อย โต๋เมาแล้วแหละฉันพยายามใจเย็นนะ ทั้งๆ ที่ตอนนี้แม่งโคตรหงุดหงิด ทำไมพระเจ้าถึงต้องสร้างให้ผู้ชายมีกำลังมากกว่าผู้หญิง

ตึง!

แต่ยังไม่ทันที่โจจะทำอะไร เสียงของบางอย่างก็กระแทกโต๊ะดังสนั่น ขวดแก้วเหล้าสั่นสะเทือน บ้างก็ล้มหล่นแตก ความดังของมันทำให้คนที่อยู่รอบๆ หันมามองอย่างสนใจ

และแน่นอน โต๋ชะงักไป โอมจากที่เมาแอ๋นอนไม่รู้เรื่องก็เงยหน้าขึ้นมามองว่าเกิดอะไรขึ้น เราหันไปมองทางหัวโต๊ะโดยอัตโนมัติ ตรงที่มีสัมภเวสีนั่งอยู่

โทษ ตีนลั่น” พร้อมพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ที่ฉันมองยังไงก็โคตรเกลียด อยากให้รองเท้าที่ฉันใส่ลอยไปโดนหน้ามัน  

ลั่นแรงนะมึงโอมพูดด้วยน้ำเสียงยานคางติดตลก แต่เมื่อฟังดีๆ แล้วมันไม่ได้มีความตลกแฝงอยู่เลย ไม่รู้สิ ฉันอธิบายไม่ถูกเหมือนกัน แถมสีหน้าของโอมตอนนี้ก็ไม่เหมือนคนที่กำลังเมาด้วย

หลังจากนั้นก็ไม่มีใครปริปากพูดออกมาสักคำ มีเพียงเสียงของผู้คนรอบข้างและเสียงเพลงคลอๆ ที่ทางร้านเปิดเท่านั้น ฉันคิดว่าถ้าปล่อยไว้แบบนี้งานจะกร่อยเปล่าๆ

กร่อยเพราะไอ้เหี้ยดินคนเดียว

ว่าแต่ใครจะเป็นคนจ่ายเหรอฉันตัดสินใจพูดขึ้นมาเพื่อทำลายบรรยายกาศบ้าๆ นี่ซะ อันที่จริงคำถามนี้ก็ไม่ได้จริงจังอะไรหรอก จะมาให้ใครคนหนึ่งออกให้ทั้งหมดก็คงเห็นแก่ตัวเกินไปหน่อย

แต่

หัวโต๊ะจ่ายเนอะฉันบิดยิ้มแล้วมองไปทางคนที่อยู่หัวโต๊ะ ฉันมองหน้ามันเป็นครั้งแรกหลังจากที่เข้ามานั่งในร้าน สีหน้าของมันเรียบนิ่งเย็นชา แต่ตาที่เคยแทบไร้แวว ตอนนี้กลับลุกโชน ไม่รู้โดนตัวไหนมา

ทุกคนเออออห่อหมกที่จะให้ไอ้เหี้ยดินมันจ่าย

ฐานะแต่ละคนที่นั่งโต๊ะนี้ไม่จะขัดสนอะไร ออกจะรวยด้วยซ้ำไป แต่คงเพราะอาจจะหมั่นไส้ไอ้เหี้ยดินไม่ต่างจากฉัน จึงแก้เผ็ดมันด้วยการให้มันจ่าย

โอ๊ยซี้ดเมื่อฉันนั่งเท้าคางก็ค้นพบว่า แรงกระทำของโต๋ที่ทำกับแก้มฉัน มันช่างสาหัส ฉันปวดระบบไปทั้งแก้ม พึ่งมารู้ตัวว่าตอนนี้ แก้มทั้งสองข้างของฉันชาดิกและแดงช้ำ  

ฉันนั่งโอดครวญเงียบๆ คนเดียว พร้อมทั้งสาปแช่งโต๋ในใจ รอชำระแค้นทีหลัง

นั่งไปสักพักก็คล้อยถึงเวลาที่ต้องแยกย้ายกลับ โจเป็นคนเดียวที่ไม่แตะแอลกอฮอล์เลย ดังนั้นเขาจึงมีหน้าที่ไปส่งขี้เมาพวกนี้ให้กลับบ้านโดยปลอดภัย

เรากลับด้วยนะโจแน่นอนสิ ว่าฉันต้องให้เขาไปส่งที่บ้านน่ะ มาด้วยกันก็ต้องกลับด้วยกันสิ แต่ก็แอบสงสารโจหน่อยๆ เพราะเขาต้องไปส่งโต๋ บอสและโอม ซึ่งระยะทางก็ไม่ได้ไกลมากมาย แต่ก็สามารถทำให้โจเพลียได้ เพราะนี่ก็ดึกมากแล้ว เป็นธรรมดาที่เขาอาจจะง่วง

“…” โจเงียบ เหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรสักอย่าง ก่อนที่สายตาของเขาจะเบนไปทางไอ้เหี้ยดิน ฉันใจเต้นไม่เป็นจังหวะ หวังว่าสิ่งที่ฉันคิดมันจะไม่เกิดขึ้น ดิน มึงไปส่งหลิว

“…!” ทำไม!

“…” ไอ้เหี้ยดินมันไม่ตอบอะไร แต่มันกระตุกยิ้มชั่วที่มุมปาก แล้วพยักหน้าให้โจ

ดะเดี๋ยวโจ เราว่าเรากลับกับโจก็ได้นะ ยังไงก็ทางผ่านอยู่แล้วไม่ใช่เหรอฉันพยายามหาเหตุผล ฉันจะไม่ยอมกลับกับไอ้เหี้ยดินแน่ๆ ดินจะลำบากเปล่าๆ ต้องวกรถไปมา คงไม่ดีหรอกเนอะ

ฉันเหงื่อตกอย่างช่วยไม่ได้ น้ำเสียงที่ใช้อธิบายก็ตะกุกตะกัก นี่ฉันกลัวไอ้เหี้ยดินขนาดนี้เลยเหรอ?

กลับกับไอ้ดินดีแล้ว ไปนั่งเบียดกับพวกมันเปล่าๆ ฉันยินดีนั่งเบียดกับพวกขี้เมา ดีกว่ากลับกับมัน!

ในขณะที่ฉันอยากตอกกลับด้วยประโยคนี้มากแค่ไหน แต่ท้ายที่สุดก็ทำได้แค่พยักหน้ายอมรับ แล้วมองโจเดินจากไป พร้อมกับโต๋ที่ดูมีสติขึ้น กำลังลากโอมกับบอสไปอย่างทุลักทุเล

ฉันต้องกลับกับมันจริงๆ เหรอ?

ไม่อ่ะ ฉันจะไม่กลับกับมันแน่นอน!!

คิดอย่างนั้น ขาฉันก็ก้าวหนีไปให้พ้นจากตรงนี้ ฉันต้องหาทางกลับเอง ดูเหมือนว่าการเรียกแท็กซี่จะเป็นหนทางที่ดีที่สุด

หมับ!

แต่ไม่จะก้าวพ้น ฝ่ามือใหญ่ก็คว้าเข้าที่เส้นผมของฉัน

โอ๊ย!! ปล่อยกูฉันหวีดร้องเสียงดัง จนคนในร้านหันมามอง ไม่รู้โชคดีหรือโชคร้าย ที่คนในร้านเริ่มทยอยกลับไปบ้าน ดังนั้นจึงเหลือคนไม่เยอะเท่าไหร่

กลับ

กูไม่กลับกับมึง!! ปล่อย!” ยิ่งฉันดิ้นมากเท่าไหร่ ฉันยิ่งเจ็บหนังหัวมากเท่านั้น ฉันค้นพบแล้วว่าการไว้ผมยาวมันช่างบัดซบสิ้นดี

ดูเหมือนว่ามันจะไม่ปล่อยฉันไปง่ายๆ ฉันเอาตัวเองให้รอดไปจากมัน ฉันรู้ดี ว่าถ้ากลับไปกับมัน ต้องเจอกับอะไร ฉันรู้นะ ว่าไอ้เหตุการณ์ที่มันบอกว่าตีนลื่นน่ะ มันจงใจทำ ไม่ได้ตีนลื่นเหมือนที่มันตอแหล

แต่ประเด็นคือฉันไม่รู้ว่ามันทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร!

ช่วยด้วยค่ะ! มันจะทำร้ายฉัน!!” เมื่อเอาตัวรอดด้วยตัวเองไม่ได้ ก็คงต้องหาตัวช่วย ฉันไม่ชอบเป็นจุดสนใจ ยอมรับว่าการที่ฉันมาตะโกนโหวกเหวกโวยวายให้คนอื่นมาช่วยนั้น มันเป็นเพื่อนที่น่าอายมาก

และดูเหมือนว่ามันจะได้ผล เพราะมีผู้ชายคนหนึ่งเดินมาทางเรา ท่าทางของเขาดูยังไงก็รู้ว่ามาเพื่อช่วยฉัน วินาทีนั้นฉันคิดว่ารอดแน่นอน

เฮ้ยน้อง ใจเย็นค่อยๆ คุยกัน ไปดึงผมน้องเขาแบบนั้นได้ไง ผู้ชายเปล่าวะฉันอยากจะก้มลงกราบพี่เขาตรงนี้ ช่างประเสริฐเหลือเกิน

แต่ดูเหมือนว่าคำพูดของพี่เขาไม่ได้มีความหมายอะไรกับไอ้เหี้ยดินเลย มันไม่ยอมผ่อนแรงที่จะปล่อยผมฉัน แต่มันกลับกระชับอุ้งมือให้แน่นกว่าเดิม จนฉันเจ็บยิ่งไปอีก

อย่ามาเสือก เรื่องผัวเมียมันพูดออกมาได้ยังไง?! ใครเมียมัน ใครผัวฉัน อีบ้า!

ไม่ใช่นะพี่! มันจะทำร้ายหะ…”

ไม่เอาสิที่รักเสียงเย้ยหยันดังขึ้นข้างหู ฉันรู้สึกได้ถึงความอุ่นร้อนของลมหายใจ กำลังเป่ารดใบหู มันกำลังโน้มหน้าเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆ จนในที่สุดรืมฝีปากมันก็ชิดใบหูฉัน มันพูดประโยคหนึ่งออกมา ที่ทำให้ฉันยอมจำนนกับความพ่ายแพ้ เงียบปาก อยากโดนมากกว่านี้?

ผมกับเมีย ทะเลาะกันนิดหน่อย ไม่มีไรครับ

อะเอ่อ เออ น้องทีหลังคุยดีๆ

ครับ

พอจบบทสนทนา ฉันก็ถูกลากมายังรถหรูคันหนึ่ง จากนั้นก็ถูกจับยัดเข้าไปในรถ มันรุนแรงพอที่จะให้ฉันเจ็บจากการกระแทก ฉันตัวสั่นในขณะที่ตามองร่างของเดรัชฉานที่กำลังเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ

ไง อวดเก่ง?

 เมื่อมันเข้ามานั่งภายในรถได้สำเร็จ ก็เอ่ยน้ำเสียงเย็นถามฉัน ฉันไม่สนใจมัน เมินมันโดยการหันหน้าไปอีกทาง ใครจะรู้ว่าตอนนี้ฉันกลัวมันยิ่งกว่าอะไร

เมื่อฉันไม่ตอบและมันก็ไม่พูดอะไร ผลสุดท้ายคือมีแต่ความเงียบ มีเพียงเสียงลมหายใจที่ถูกปล่อยออกมาอย่างรุนแรงจากเดรัชฉานด้านข้างและเสียงเครื่องยนต์ของรถเท่านั้น

นั่งหายใจไม่นานมันก็เริ่มออกรถ ระหว่างทางฉันก็คอยมองข้างทางอยู่เรื่อย เพราะไม่ไว้ใจมันเอามากๆ และฉันก็แทบจะสติแตก เมื่อมันออกนอกเส้นทางไปบ้านของฉัน

จอด! กูไม่ไปกับมึงแล้วฉันหันขวับไปแผดเสียงใส่มันทันที แต่มันก็คงเป็นมันนั่นแหละ นอกจากจะไม่ทำตามที่ฉันพูดแล้ว ยังหมางเมินไม่สนใจ ประดุจดั่งฉันไม่มีตัวตน

ด้วยความหงุดหงิดหรือตวามกลัวหรือความรู้สึกอะไรสักอย่าง ทำให้อยู่ๆ ฉันก็มีความคิดบ้าๆ ผุดขึ้นมาในสมอง มันเป็นวิธีเดียวที่ฉันจะต่อต้านมันได้ และรู้อยู่เต็มอกว่ามันอันตรายมาก

เฮ้ย!” เสียงคำรามดังลั่นพร้อมกับรถที่เลี้ยวไปมาอย่างน่าหวาดเสียว ตัวต้นเหตุไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นฉันเองที่เป็นคนช่วยบังคับพวงมาลัย อยากตายมาก?!!”

เออ! กูยอมตาย กูไม่ไปกับมึง ไอ้สารเลว!” ฉันพยายามขืนแรงแย่งพวงมาลัยกับมัน แต่แรงอันน้อยนิดของฉันจะไปสู้แรงมันได้ยังไง แต่อย่างน้อยๆ ก็ช่วยทำให้มันรำคาญหรือทำให้มันหัวร้อนเล่นๆ ก็ยังดี

ฉันน่ะรู้ว่าทำแบบนี้มันไม่ได้อันตรายแค่มันคนเดียว แต่อันตรายถึงตัวฉันที่โดยสารรถคันนี้เช่นกัน แต่ถ้าเป็นใครมาลองมาอยู่ในสถานการณ์นี้ ฉันเชื่อว่ามากกว่าครึ่งต้องทำสิ่งสิ้นคิดที่ฉันกำลังทำ

ใครมันจะยอมไปกับคนที่ข่มขืนตัวเอง

ใครมันจะยอมโดนทนกดขี่ข่มเหง

ใครมันจะยอม!!

เอี๊ยด!!

อ๊ะ!” การหยุดรถกะทันหันส่งผลให้ฉันที่ไม่ได้คาดเบลท์พุ่งไปที่หน้าคอนโซลรถ ฉันคิดได้ตอนนั้นว่าหัวต้องกระแทกแน่ๆ ทำอะไรไม่ได้นอกจากหลับตาปี๋รอรับความเจ็บปวด

แต่

มือหนากลับมารองรับศรีษะของฉันเอาไว้

ฉันหันไปมองเจ้าของฝ่ามือหนา มองใบหน้าที่ราบเรียบแต่ดุดัน มันมองฉันด้วยสายตาที่วาวโรจน์เหมือนจะเขมือบฉันเข้าไปทั้งตัว

ไม่มีการขอบคุณอะไรทั้งนั้น คนอย่างมันไม่เหมาะสมกับคำนั้นเลยสักนิดเดียว

เมื่อมันจอดรถ ฉันจึงใช้โอกาสนี้ลงจากรถ ฉันยังได้แพลนเอาไว้ว่าจะกลับยังไง แต่ถ้าโชคดีมีแท็กซี่ผ่านมาแถวนี้ก็รอดตัวไป แต่มันกลับไม่ได้ง่ายขนาดนั้น เมื่อฉันไม่สามารถเปิดประตูรถได้

ปลดล็อก กูจะกลับบ้าน

“…” แต่สิ่งที่มันตอบคือความเงียบ ไม่ใช่การปลดล็อกประตู

อันที่จริงฉันก็แอบคิดว่าฉันอาจจะโดนมันทำรุนแรงอะไรสักอย่าง หลังจากที่ฉุดกระชากพวงมาลัยกับมัน แต่ผิดคาดนิดหน่อยตรงที่มันไม่แม้แต่จะด่า

แต่มันเงียบแทน

และความเงียบนี่แหละ เป็นตัวปั่นประสาทชั้นดี

อย่ามากวนตีนยิ่งเห็นว่ามันเงียบ ยิ่งเห็นว่ามันไม่สนใจฉันโดยการมองไปข้างหน้า มันยิ่งเป็นฉันเองยิ่งเป็นฝ่ายหัวร้อน

การพูดจาด้วยภาษาคนอาจใช้ไม่ได้ผลกับมัน และการใช้ความรุนแรงก็ไม่ใช่ทางออก ถึงฉันจะประทุษร้ายร่างกายของมันเท่าไหร่ ก็คงไม่ได้เกิดผลดี อาจจะเป็นฉันที่เจ็บตัวแทน

ฉันอาศัยตอนมันเผลอหันมองข้างทาง เอื้อมตัวไปปลดล็อกประตูฝั่งคนขับด้วยตัวเอง วินาทีนี้ฉันคิดอย่างเดียวว่าคงต้องเสี่ยง

หมับ!

แต่เหมือนไอ้เหี้ยดินจะรู้ทัน และมีความไวกว่าฉันอยู่มากโข เพราะยังไม่ทันได้แตะตัวล็อก ก็ถูกมันคว้ามือไว้ก่อน

ท่าของฉันกับมันตอนนี้มันโคตรจะล่อแหลมและน่าอาย เพราะในขณะที่ฉันจะเอื้อมมือไปปลดล็อกประตูรถนั้น ฉันต้องเอนตัวไปด้วย ส่งผลให้ตอนนี้ใบหน้าของฉันอยู่บริเวณหน้าท้องของมัน ซึ่งท่ามองต่ำลงไปก็เป็น….

หยุดคิด!

อ๊ะ จะทำบ้าไร ปล่อย!” ฉันหวีดร้องทันทีเมื่อ มันพยายามกดหัวฉันให้ก้มต่ำลงไปอีก ฉันใช้ความสามารถถึงที่สุดในการขืนแรงไม่ให้หน้าทิ่มไปโดนของมัน

ทุเรศ!

ยิ่งดิ้น ยิ่งคึกร่างกายของฉันชะงักทันทีที่ได้ยินคำประกาศิตจากปากของมัน ฉันไม่ได้โง่ที่จะไม่รู้ว่าไอ้คำว่า ยิ่งคึกของมันหมายความว่าอะไร หึๆ

เจ็บใจ เจ็บใจมาก

แขนข้างหนึ่งโดยมันตรึงไว้ด้วยมือหนา มันไม่ได้บีบหรืออะไร แต่ฉันก็ไม่ชอบสัมผัสของมันอยู่ดี ไม่ใช่ไม่ชอบสิ แต่รังเกียจมากกว่า

ฉันหลับตาแน่นมันอยากเห็นบางสิ่งภายใต้กางเกงยีนส์สีเข้มของมัน น้ำตาแทบจะไหลออกมาเมื่อมันพยายามกดหัวของฉันให้ลงต่ำกว่านั้นแก

พะพอแล้วโคตรเกลียดความพ่ายแพ้ ฉันแพ้มันอย่างราบคาบเพียงเพราะไม่มีแรงมากพอที่จะต่อต้านมัน

ฉันตัวสั่นอีกแล้ว หัวใจเต้นเร็วอย่างประหลาด มันไม่ได้เต้นแรงเพราะความตื่นเต้น ไม่ได้เต้นเพราะหวั่นไหว มันแตกต่าง เหมือนหัวใจจะระเบิดออกจากอก เมื่อฉันคิดภาพคืนที่มันทารุณฉันทั้งเป็น ความเจ็บแสบย้อนกลับมา พาลให้น้ำตาหยดน้อยไหลออกมาจากเบ้า

อ่อนแออย่างน่าสมเพช

อย่าท้าทายพูดจบมันก็เลิกพันธนาการฉัน จะไม่ทำอะไร ถ้าไม่พยศ

เป็นครั้งแรกที่มันใช้น้ำเสียงแบบนี้กับฉัน มันไม่ได้อ่อนโยน แต่ก็ไม่ได้แข็งกระด้าง มันแตกต่างจากเดิมจนฉันเผลอโล่งใจ

“…”

คาดเบลท์

 

ตอนนี้ฉันยืนโง่ๆ ในห้องน้ำที่มีขนาดกว้างกว่าห้องนอนของฉัน ใช่ ตอนนี้ฉันอยู่ที่คอนโดของไอ้เหี้ยดินหลังจากที่ตัดสินใจทำลองทำตัวเข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม

และฉันก็ค้นพบว่า การว่านอนสอนง่ายก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตแย่ แต่ไม่ใช่ว่าฉันจะทำด้วยความสมัครใจ ฉันเข้ามาในถ้ำของเสือแล้ว การจะทำอะไรบุ่มบ่ามเอาแต่ใจดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องดี

พอมาถึงคอนโดมันก็สั่งให้ฉันไปอาบน้ำ ฉันก็เลยเข้ามาในห้องน้ำแบบงงๆ จะให้อาบยังไงวะ เสื้อผ้าก็ไม่มีเปลี่ยน และที่สำคัญฉันสามารถไว้ใจคนที่ ข่มขืนฉันได้มากขนาดถึงกับที่ว่าจะอาบน้ำโดยไม่ระวาดระแวงได้ยังไง

แกรก

ไอ้ดินมันเปิดประตูเข้ามาในห้องน้ำอย่างหน้าด้านๆ ไม่มีการเคาะประตูอะไรทั้งสิ้น ฉันจำได้ว่าตัวเองได้ล็อกประตูไว้ แต่คิดสิคิด มันเป็นเจ้าของห้อง ไม่ใช่เรื่องยากที่จะเข้ามาได้

ฉันคิดถูกแล้วจริงๆ ที่ไม่อาบน้ำ

ทำไมไม่อาบน้ำมันหยุดมองร่างกายฉันครู่เดียว ก่อนจะพูดต่อ หรือว่าต้องให้อาบให้

ให้กูอาบแล้วมึงก็เข้ามางี้เหรอฉันพึ่งสังเกตว่ามันไม่ได้มาตัวเปล่า แต่มันมาพร้อมเสื้อผ้าและผ้าขนหนู

อาบซะ ก่อนที่จะไม่ได้อาบพูดจบมันก็ยัดกองเสื้อผ้าใส่มือฉัน ก่อนที่จะเดินออกไป ทิ้งฉันไว้กับคำขู่ที่แสนทุเรศ

 

ฉันอยากจะกรีดร้องเป็นภาษาเขมร!!

หลังจากตัดสินใจอาบน้ำเพราะกลัวคำขู่ของมัน พอมาถึงคราวแต่งตัว ฉันล่ะอยากจะทึ้งกบาลตัวเองแรงๆ อะไรคือเสื้อชั้นในแบบซีทรู อะไรคือจีสตริง? อีบ้า! ใครจะไปใส่

ห้องน้ำที่นี่มันค่อนข้างกว้างและแบ่งโซนอย่างชัดเจน โซนห้องอาบก็จะมีฝักบัวและอ่างอาบมีผนังกั้นจากโซนชักโครก และอ่างล้างหน้า

และด้วยความสะเพร่าของฉันที่ถอดเสื้อผ้ารวมถึงบราและอันเดอร์แวร์ไว้ตรงเคาท์เตอร์ที่อยู่ใกล้ประตู ทำให้ฉันที่เลือกจะใส่เสื้อผ้าตัวเก่าหมดทางเลือกไปโดยทันที เพราะว่ามันหายไปยังไงล่ะ!

แล้วมันจะเป็นฝีใครไปได้อีก นอกจากไอ้เหี้ยดิน อีผีเปรต!

ฉันจำใจต้องใส่เสื้อ (เศษ) ผ้าที่มันหามาให้ โคตรจะทุเรศตัวเองเมื่อมองในกระจก แล้วเห็นว่าตัวเองกำลังแต่งตัวแบบไหน เสื้อสายเดียวสีขาวที่โคตรบางไม่ต้องเปียกน้ำก็เห็นซีทรูสีดำได้ กางเกงนอนขาสั้นที่อย่างเรียกว่ากางเกงนอน คือปกติฉันก็ใส่เสื้อสายเดี่ยวกับอันเดอร์แวร์นอนอยู่แล้ว แต่นั่นมันตอนอยู่คนเดียวไง แล้วที่สำคัญไม่ได้มาใส่ซีทรูแบบนี้ด้วย!

ฉันแง้มประตูโผล่ไปแค่หัวเท่านั้น สอดส่องสายตาว่าไอ้เหี้ยดินมันอยู่แถวนี้ไหม พอเห็นว่าไม่มีมารก็โล่งใจไปเปราะหนึ่ง ก้าวออกมาได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องชะงัก เพราะจู่ๆ ไอ้เหี้ยดินก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ พร้อมกับสายตากะลิ้มกะเหลี่ย มองฉันตั้งตัวหัวจรดเท้า จนเป็นฝ่านฉันเองที่อายจนอยากกลับไปเข้าห้องน้ำ

มองหาพ่อมึงหรือไง!” ไม่พูดเปล่าก็ยกแขนทั้งสองข้างให้บดบังเนื้อหนังให้พ้นสายตามันเท่าที่จะทำได้

“…”

จะเดินเข้ามาทำไม! ออกไปเลยตอนนี้ฉันคล้ายหนูติดจั่น ไอ้เหี้ยดินมันก้าวเท้ามาหาฉันเรื่อยๆ จนแผ่นหลังของฉันชนกับผนังห้อง เมื่อจะหนีไปทางอื่น ก็ถูกแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดกันทางเอาไว้

อะไรไหนบอกว่าไม่ทำอะไรไง

มันโน้มหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนลมหายใจอุ่นรอดของมันลดระใบหน้าของฉัน ร่างกายของฉันตอบสนองอัตโนมัติโดยการหลับตาแน่น ตัวแข็งทื่อ ในใจร้อนลุ่มกลัวว่ามันจะทำอะไร ฉันในตอนนี้สู้มันไม่ได้แน่

“…กินข้าวริมฝีปากของมันชิดใบหู ยามเมื่อมันขยับปากพูด กลีบปากของมันโดนใบหูของฉันเหมือนจงใจ สร้างความรู้สึกประหลาดให้แก่ฉันมหาศาล

กะก็ออกไปสิสถานการณ์ตอนนี้มันเลี่ยงไม่ได้เลยที่น้ำเสียงที่ฉันเปล่งออกมาจะไม่ติดสั่น และดูเหมือนไอ้เหี้ยดินจะยิ่งได้ใจที่เห็นท่าทางฉันเป็นแบบนี้ มันจงใจเป่าลมหายใจร้อนลงมาที่ข้างแก้ม มันแทบจะไหม้ผิวบริเวณนั้น แถมมันยังทำเสียงฟุดฟิดในจมูก คล้ายกับสูดดมกลิ่น

อืมหอมดีฉันกำหมัดแน่น ท่องในใจว่าใจเย็น ใจเย็น ใจเย็น แต่กูเย็นไม่ไหวแล้ว!

พลั่ก!

วินาทีต่อมา ฉันกระแทกเข่าเข้าที่ใจกลางเป้าของมันอย่างรุนแรง จนมันร้อง อุก!” ออกมา พร้อมกับทรุดตัวลงไปกลิ้งที่พื้น ต้องขอบคุณที่มันทำตัวเองให้เผลอเอง และนี่คือสิ่งที่เดรัชฉานอย่างมันควรได้รับ

สูญพันธุ์ไปซะ!

ไปหอมไกลๆ ตีน! ไอ้โรคจิต

เมื่อทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้เสร็จ ฉันจึงรีบวิ่งออกจากตรงนี้ทันที ไม่อยู่รอให้มันลุกขึ้นมาเอาคืนฉันหรอก จะให้ออกไปจากที่นี่ก็คงอันตรายเกินไป เพราะตอนนี้มันดึกมากแล้ว ที่สำคัญใครจะออกไปด้วยชุดบ้าๆ นี่

ฉันเลือกวิ่งเข้าห้องใดห้องหนึ่ง ไม่รู้ว่าห้องใคร คอนโดของไอ้เหี้ยดินมันกว้างมาก กว้างมากกว่าบ้านฉันทั้งหลังอีกมั้ง มันทำให้ฉันรู้เลยว่ามันรวยมากขนาดไหน

เมื่อเข้ามาเสร็จฉันก็ปิดประตูลงกลอนเสร็จสรรพ และจากประสบการณ์ในห้องน้ำทำให้ฉันรู้ว่าไม่ควรล็อกประตูอย่างเดียว เพราะไม่ว่ายังไงมันก็ต้องเข้ามาได้อยู่ดี

คิดได้ดังนั้นฉันจึงใช้แรงอันน้อยนิดของตัวเองลากโซฟาเดี่ยวมากั้นประตูไม่ให้คนนอกเปิดเข้ามาได้ ใช้เวลาหลายนาทีกว่าจะลากโซฟามากั้นประตูได้สำเร็จ แค่นี้ก็เล่นเอาฉันนอนหอบอยู่บนเตียงแล้ว ฉันไม่คิดว่าสิ่งที่ฉันทำจะเป็นการป้องกันตัวเองจากไอ้เหี้ยดินได้ ถ้ามันเอาจริงขึ้นมา ฉันคิดว่าแค่นี้สำหรับมันคงไม่เท่าไหร่ แต่อย่างน้อยถ้าสามารถตัดกำลังมันได้ ถึงมันจะดูไร้ค่า ฉันก็จะทำ

เมื่อลองสังเกตห้องนี้ดูแล้ว เรียกได้ว่าโคตรหรู เฟอร์นิเจอร์ที่ใช้ตกแต่งดูมีราคา ดูแพงไปหมดเลย นี่ถ้าฉันทำให้มันพังขึ้นมา ต้องเสียเงินเท่าไหร่กันนะ

หึๆ พังงั้นเหรอ

 

อื้อ…” เหมือนมีอะไรสักอย่างกำลังเสียดสีอยู่ที่หว่างขา มันสร้างความรำคาญใจเป็นอย่างมาก

พยายามนอนพลิกตัวไปอีกข้างแต่ก็ไม่สำเร็จ เหมือนมีคีมขนาดใหญ่บีบร่างฉันไว้ไม่ให้ขยับไปไหน แถมอะไรร้อนๆ ก็เป่าลดต้นขาตลอดเวลาจนฉันไม่สบายตัว

ฉันค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้น หลังจากเหนื่อยจนหมดแรงและคล้อยหลับไป พยายามเผยอปากเอาลมเข้ามาในปอด เพราะรู้สึกร้อนลุ่มไปทั้งร่างกาย อุณภูมิในห้องที่มีเครื่องปรับอากาศไม่ได้ช่วยอะไรเลย

ทำไมถึงร้อนขนาดนี้

อ๊ะฉันสะดุ้งผวา เมื่อสำผัสเย็นๆ แตะไล้เลียขาอ่อนจนขนลุกซู่ เมื่อโฟกัสสายตามองไปตัวต้นเหตุ พบร่างใหญ่ที่กำลังขมักขมุ้นกับตรงส่วนนั้น

จะมีใครไปได้อีกนอกจากไอ้เหี้ยดิน!

ทำบ้าอะไร! ไปไกลๆ นะฉันดิ้นได้เท่าที่จะดิ้น ตอนนี้ตื่นเต็มตาเลย แล้วก็ได้แต่โทษตัวเองอยู่ในใจว่าไม่น่าเผลอหลับ หลับลึกโดยไม่รู้เลยว่ามันเข้ามาตอนไหน! แถมยังมาทำอุบาทว์ใส่ฉันอีก

“…” ทำไมมันถึงแข็งแรงได้ขนาดนี้ มันไม่สะทกสะท้านกับแรงที่ฉันดิ้นเลย เหมือนยิ่งฉันดิ้นมันยิ่งใช้แขนรัดขาทั้งสองข้างของฉันให้แน่นกว่าเดิม จนตอนนี้หัวของมันอยู่ตรงบริเวณหว่างขาของฉันเรียบร้อย

ทะ ท่าแบบนี้มัน

มะไม่เอา!” ฉันใช้มือจิกทึ้งผมมันให้ออกห่างตรงส่วนนั้น ถึงจะมีกางเกงคอยกั้นอยู่ แต่มันก็รู้สึกแปลกๆ อยู่ดี ฉันเคยล้างเคยสัมผัสคนเดียว อยู่ๆ มันไอ้เหี้ยตัวหนึ่งมารุกล้ำหน้าตาเฉย ไม่โอเคอย่างแรง นะไหนบอกว่าจะไม่ทำอะไรไง

เมื่อใช้ไม้แข็งไม่สำเร็จก็ต้องใช้ไม้อ่อน ฉันดัดจริตใช้เสียงออดอ้อนกับมัน เพื่อหวังให้มันยอมปล่อยแล้วผละออกไปจากตรงนั้น ซึ่งมันก็ดูเหมือนจำสำเร็จ เพราะไอ้เหี้ยดินชะงักไปเลย มันเงยหน้ามามองฉันเหมือนไม่คิดว่าฉันจะมาไม้นี้

แต่แล้วดูเหมือนฉันจะคิดผิด มันผละออกไปจากตรงจุดอ่อนไหวแล้วก็จริง แต่อะไรคือการกระเถิบขึ้นมาคร่อมฉัน?? อะไรคือการที่มันใช้มือตรึงแขนทั้งสองข้างของฉันไว้ อะไรๆๆๆๆๆ

“…ถ้าไม่พยศ

กูพยศตรงไหนฉันทำหน้าใส่ซื่อ ไม่รู้ไม่ชี้กับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ก็ใครใช้ให้มันมารุ่มร่ามแบบนั้นกับฉัน ฉันก็กลัวปะ

หึๆมันแค่นหัวเราะในลำคอก่อนที่จะโน้มหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ฉันเบิกตาจ้องเขม็ง แทนที่จะหันหน้าหนีหรือทำอะไรสักอย่าง ฉันกลับตัวแข็งทื่อเหมือนถูกมนต์สะกด เมื่อจ้องสายตาแทบจะไร้แวว นัยน์ตาสีดำสนิทที่มีฉันเป็นภาพสะท้อนกำลังสะกดให้ฉันยอมจำนน

ริมฝีปากอยู่ห่างกันไม่ถึงเซ็นต์ ลิ้นของมันถูกแลบออกมาไล้เลียริมฝีปากของฉัน สีหน้าของมันราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความอีโรติก

หัวใจฉันเต้นแรง แต่มันเต้นแรงแตกต่างไปจากเดิม ตอนนี้ในใจฉันมีความกลัว แต่มีน้อยกว่าความตื่นเต้น

ไอ้เหี้ยดินมันไม่ได้คุกคาม แต่มันเหมือนพยายามอ่อนโยนมากที่สุด เพื่อทำให้ฉันหายกลัว

แต่ฉันไม่ต้องการ!

ฉันพึ่งมาตั้งสติได้ตอนที่มันกำลังจะประกบริมฝีปากลงมา หน้าฉันหันไปอีกทางโดยทันที ทำให้ปากของมันประทับเข้าที่พวกแก้มของฉันเต็มๆ

ขยะแขยง

ใช่ ฉันควรรู้สึกแบบนี้

ไอ้เหี้ยดิน มันสมควรที่จะได้ความรู้สึงแบบนี้จากฉัน

รังเกียจ ขยะแขยง โกรธแค้น และเกลียดชัง

[TO BE CONTINUED...]


ถ้าใครสงสัยว่า

เอ๊ะ! ทำไมเข้าฉากหื่นๆ ตลอด

แกร้ คือตัวไรท์เองไม่ได้หื่นเลยจริ๊งๆ

บับจริงอ่ะๆ เชื่อดิๆๆๆๆ 

คือเรื่อง อิโรติก-ดราม่านะ

ตอนแรกว่าจะไม่แต่งมาม่า

แต่อารมณ์มันพาไป ดราม่าแม่งเรย

ขอบคุณทุกคอมเม้นท์นะจ๊ะ

รักๆๆๆๆๆๆๆ จะรีบมาต่อให้เด้ออ


สงสัยจะได้ติดแท็กเพิ่ม

#ดินผู้ไม่อ่อนโยน

5555555555555555555555

คอมเม้นท์ดั๊วะ


ขอโต๊ดดด ที่หายไปหลายวัน

สุขสันต์วันสงกรานต์นะคะ (ทันไหม์?)

สงกรานต์นี้เราก็ไม่ได้ไปเที่ยวไหน อยู่แต่บ้าน

แต่ก็ไม่ได้มาลงนิยายให้ทุกคนได้อ่านเลย ขอโทษนะคะ

เราคงเป็น writer ที่ขี้เกียจที่สุดในโลก 555555

คือก็ไม่ได้อยากขี้เกียจหร๊อกก แต่แบบสมองไม่แล่นเลย

คิดอะไรไม่ออกสักอย่าง ตันไปหมด

มันไม่ได้ผิดที่รีดเดอร์นะ ผิดที่เรานี่แหละ สมองบื้อ แงง ;__;




เราไปเจอในทวิตมา มันแบบบั่นทอนเรามาก

แล้วก็แอบคิดว่าตัวเองเป็นนักเขียนสายไหน

เราแบบมองตัวเองในแง่ลบว่าเป็นข้อที่ 4

แบบท้อมาก แต่มาอ่านคอมเม้นท์ก็ชื่นใจค่ะ อยากแต่งต่อให้จบๆ

ยอมรับว่าตัวเองไม่ใช่คนแต่งนิยายเก่ง

เป็นคนอ่านเก่งมากกว่า เราติดตามนักเขียนหลายคน

แบบอิจฉานะ ทำไมแต่งดีจัง อยากแต่งได้บ้าง

เราอยากรู้ว่าทุกคนคิดว่าเราเป็นนักเขียนสายไหน

คอมเม้นท์หน่อยบอกหน่อยนะคะ รักส์ T__T

ปล.เราขอความจริงนะ จากจริงๆ ของรีดเดอร์เลย เราจะได้เอากลับไปแก้ไข

ครั้งต่อไปจะเขียนให้ดีที่สุด ฮรึกกก


ขอโทษที่เป็นนักเขียนจอมดราม่าน้าา

งื้ออออออออ อ่อนไหวเว่ออ






กราบตัวเองที่นั่งขยันแต่งรูป 5555555
ตั้งแต่รูปปก รูปคาแรกเตอร์
ไม่ซ้ำกันสักตอน กร๊ากกกก



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 192 ครั้ง

51 ความคิดเห็น

  1. #1561 muufair (@muufair) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 23:40

    ชอบพล็อตเรื่อง เเละการดำเนินเรื่องมากค่ะ เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ ขอพัฒนาไปเรื่อยๆเลยย
    #1561
    0
  2. #794 immx (@immx) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 19:57
    สนุกกกกกกก
    #794
    0
  3. #674 TudsaneeChimjiw (@TudsaneeChimjiw) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 16:50
    เพิ่งมาตามอ่าน ชอบมากค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #674
    0
  4. #383 sone9Pp (@sone9Pp) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 00:04
    นี่ก็จ้องจะกินหลิวตลอดเลยยย
    #383
    0
  5. #278 Little_Which (@Lady_KaRen) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 23:24
    แต่งดีแล้วค่ะ เราชอบมากเบยย
    #278
    0
  6. #269 SunareeSanehirun (@SunareeSanehirun) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 18:26
    นิยายสนุกมากค่ะ ชอบมาก สู้ๆค่ะ
    #269
    0
  7. #240 โฮลิชิท (@aermyoyo123) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 00:43
    ค้างมากอะไรท์ มาต่อไวๆเน้อ555555
    #240
    0
  8. #220 hellokittyy (@phatnarin41) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 00:39
    รีบมาอ่อนโยนกันได้แล้ววว
    #220
    0
  9. #219 KUNGKIK5544 (@kikza2008) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 21:00
    เมื่อไรเค้าจะรักกันนนน0..0
    #219
    0
  10. #218 purepeaw (@purepeaw) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 20:04
    พี่ดินนนน
    #218
    0
  11. #217 pangeuei (@pangeuei) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 19:33
    รอออออ
    #217
    0
  12. #216 ttuubbtim (@0968914975) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 19:10
    โดยรวมคือดีมากนะเราอ่านมาตั้งเเต่เรื่องของโจก็ไม่ติดขัดอะไร อาจจะมีบางทีที่ตอนย้อนอดีตเเล้วอยู่ดีๆก็กลับมาปัจจุบัน อยากเเนะนำว่าให้แยกให้หน่อยนะ เพราะว่าบางคนอาจจะเข้ามาอ่านแล้วไม่เข้าใจเลยเลิกอ่านไปเลย แต่ถ้าบางคนเเยกเเยะออกก็ดีไปนะคะ ยาวหน่อยเเต่หน่อยนะคะไรท์ ทำหน้าที่รีดเดอร์ที่ดีเเล้วนะคะ
    #216
    1
    • #216-1 Myriimmy (@oohsemail) (จากตอนที่ 9)
      18 เมษายน 2561 / 19:31
      ขอบคุณนะคะ ถ้าได้ทำเล่มจะรีไรท์ให้ดีกว่านี้แน่นอน ^^
      #216-1
  13. #215 kaemzs (@kaemzp) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 15:25
    สำหรับเราโดยรวมก็ดีนะอ่านแล้วไม่ขัดอะไร สู้ๆค่ะ
    #215
    1
    • #215-1 Myriimmy (@oohsemail) (จากตอนที่ 9)
      18 เมษายน 2561 / 19:31
      ขอบคุณค่ะ
      #215-1
  14. #214 Mu-noi (@MayNatthaphon) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 12:16
    เด่ะโดนพี่ดินจัดหนัก555
    #214
    0
  15. #213 Rose Future (@iammenu) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 08:07
    สมควรโดนอะดิน สมน้ำหน้า5555
    #213
    0
  16. #212 SaovaneeMada (@SaovaneeMada) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 05:25
    สู้ๆๆนะชอบๆๆๆ
    #212
    0
  17. #211 Chalita062 (@Chalita062) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 00:46
    555. สูญพันธ์ไปสะ สะใจพะยะค่ะ
    #211
    0
  18. #210 angang_angang (@angang_angang) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 00:21
    สนุกค่ะ พล็อตโอ ภาษาก็ดี โดยรวมโอเคสำหรับเรา สู้ๆนะคะเรายังเป็นมือใหม่ต้องเจอกับอะไรอีกเยอะ
    #210
    0
  19. วันที่ 18 เมษายน 2561 / 00:13
    สะใจค่ะสู้ๆๆค่ะ
    #209
    0
  20. #208 Yuki1316 (@Yuki1316) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 23:30
    สะใจ5555
    #208
    0
  21. #207 moonshine:3 (@F1111123) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 23:21
    สนุกๆๆๆๆสู้ๆนะไรท์
    #207
    0
  22. #206 hellokittyy (@phatnarin41) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 23:14
    ฮาร์ทคอไปอีก
    #206
    0
  23. #205 Mu-noi (@MayNatthaphon) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 15:48
    สู้ๆนะไรท์
    #205
    0
  24. #204 Chalita062 (@Chalita062) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 01:47
    อย่าคิดมากค่า ครั้งเเรกก็เป็นเเบบนี้กันหมดทุกคนมั้ง นี่ไรท์ก็เเต่งดียุนะ ชอบบบมากก เเนวนี้ดี ถึงไรท์จะคิดว่าตัวเองอ่อนไรท์ก็ต้องคิดดูดีๆว่าถ้าอ่อนจริงจะมีคน มาอ่านนิยายของเราจนาดนี้ไม ชื่นชอบวิธีการพูดการเขียนของไรท์ นี่มันเเค่เริ่มต้นถ้าอีกหน่อยเราก็จะชินเราเเล้วก็จะพัฒนาฝีมือตัวเองไปเรื่อยๆเองเเละ
    อย่าไปคิดเปรียบเทียบกับคนอื่นหรือดูถูกตัวเองเลย มันยังไม่ถึงเวลาของเรา ให้คิดเเค่ว่าที่เราทำเเล้วมันมีความสุข คนอ่านนิยายเขามีความสุขที่อ่านนิยายของเราก็พอแล้ว สู้ๆๆจ้า
    #204
    1
    • #204-1 Myriimmy (@oohsemail) (จากตอนที่ 9)
      18 เมษายน 2561 / 19:35
      ขอบคุณค่าาาาาา
      #204-1
  25. #203 hellokittyy (@phatnarin41) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 01:23
    พิดินมิอ่อนโยนเลย ไรท์เขียนได้ดีแล้วค่ะอย่าคิดมาก
    #203
    0