[ทำมือ] FRIEND | TOUCH เพื่อนสนิท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 129,678 Views

  • 1,638 Comments

  • 2,861 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    303

    Overall
    129,678

ตอนที่ 7 : FRIEND | TOUCH เพื่อนสนิท 'ใช่ไหม' 4 [UP 100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8785
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 159 ครั้ง
    24 ธ.ค. 61

ใครอยากได้หนังสือ ทักมาหาไรท์ที่เพจ Mriimmy ค่ะ


Friend Touch เพื่อนสนิท
Myriimmy
www.mebmarket.com
ฉันเกิดมาพร้อมสิ่งที่เรียกว่าความเกลียดชังเกิดมาโดนที่ไม่มีใครต้องการ ช่วงชีวิตสิบกว่าปีที่ผ่านมาฉันอยู่อย่างโดดเดี่ยวใช้ชีวิตแสนไร้ค่าให้ผ่านไปวันๆ จนกระทั่งคืนหนึ่งในวันเลี้ยงสายรหัส'ความบริสุทธิ์' ที่เป็นสิ่งเดียวที่ฉันเหลือติดตัวถูกช่วงชิงไปอย่างเลือดเย็นจากเดรัชฉานตัวหนึ่ง มันชื่อว่า 'ดิน'พร้อมคำพูดที่แสนเลวทรามตีตราว่าฉันเป็นเพียงของเล่นไร้ค่าแต่แล้วเหตุการณ์หนึ่งก็ทำให้ความรู้สึกที่ฉันมีให้กับมันเปลี่ยนแปลงไปจากที่เกลียดมาก กลับกลายเป็นโหยหา จากที่อยากให้มันหายๆ ไปจากโลกนี้ซะ กลับขาดมันไม่ได้จนสุดท้ายความสัมพันธ์ที่มากกว่าเพื่อนแต่ไม่ใช่คนรักก็เริ่มต้นขึ้นระหว่างเรา...

Music :: Lorde - Hard Feelings

        คำเตือน : นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหา ฉาก และภาษาที่ไม่เหมาะสมค่อนข้างเยอะ ใครไม่ชอบแนวนี้สามารถกดออกได้เลย แต่ถ้าชอบก็ได้ไปต่อจ้า 




EPISODE 6
"พี่อั้มหายไป? หายไปไหนคะ"

1 อาทิตย์ผ่านไป

ตอนนี้เป็นตอนเที่ยง ฉัน โอม บอส โต๋ และไอ้เดรัชฉาน กำลังนั่งอยู่ในโรงอาหารของคณะ เพื่อเตรียมตัวเรียนในคาบบ่าย ถ้าถามหาโจ คือเขากลับไปตั้งนานแล้ว เพราะว่าโจไม่ได้ลงเรียนวิชานี้ตอนบ่าย ฉันแอบเห็นตารางเรียนของโจ ส่วนมาก จะไม่มีวิชาที่ต้องเรียนตอนบ่ายเลย

ส่วนไอ้เดรัชฉานดิน ยังคงนั่งลอยหน้าลอยตา ไม่ทุกข์ร้อนใดๆ กับการที่ฉันแจ้งตำรวจจับมัน หึ เดี๋ยวได้รู้ว่ากันว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตมึง

เราหิวอ่ะ ไปซื้อขนมก่อนนะเพราะอยากไปให้พ้นหน้าของเดรัชฉาน จึงหาข้ออ้างในการหลบหลีก แต่มันข้ออ้างนั้นก็มีความจริงอยู่บ้าง ตรงที่ฉันหิวจริงๆ มีใครเอาอะไรไหม

ผมเอาอะไรก็ได้ครับ แล้วแต่คุณโอมพูดติดตลก ฉันบิดยิ้มพอเป็นพิธี ไม่สงสัยเลยว่าทำไมรุ่นพี่ถึงชอบมาต้วมเตี้ยมรอบตัวโอม

ไม่มีใครตอบอะไรอีก บอสเล่นเกมในมือถือ ส่วนโต๋ก็คุยแชทกับสาวในมือถือ สังคมก้มหน้าจริงๆ

ฉันเลือกซื้อขนมเครป เพราะเห็นว่าแถวไม่ยาวเท่าไหร่ ฉันสั่งกับแม่ค้าไว้แล้วเดินมานั่งรอที่โต๊ะใกล้ๆ เพราะขี้เกียจยืนรอ ระหว่างนั้นฉันก็หยิบโทรศัพท์ออกมาเล่นแก้เหงาไปพลาง สายตาจ้องแต่หน้าจอโทรศัพท์ แต่กลับรู้สึกถึงสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมองมา

ข้องไรวะ?

ฉันไม่สนใจ อยากมองก็มองไป ถือซะว่าฉันคือความสวยงามบนโลกใบนี้ 

คนอื่นมอง = เรื่องปกติ

หลิวเสียงเล็กของผู้หญิงเอ่ยทักฉันขึ้นมา พร้อมกับร่างบางระหงส์ที่ถือวิสาสะนั่งฝั่งตรงข้ามฉัน เมื่อเงยหน้ามองพบว่าเป็นพี่กิ๊บ

อ๊ะ พี่กิ๊บ สวัสดีค่ะ มาทานข้าวเหรอคะฉันเลือกส่งยิ้มหวานพลางถามคำถามที่เป็นพื้นเบๆ ใครบ้างมาโรงอาหารแล้วจะไม่มาหาอะไรกิน

อืมจะว่าใช่ก็ได้ แต่พี่มาหาหลิวนี่แหละ

มาหลิว? มาหาทำไมคะคำตอบของคนตรงหน้าทำฉันแปลกใจเล็กๆ ฉันกับเธอไม่ได้สนิทกันถึงขั้นไปมาหาสู่กัน ขนาดเบอร์โทรของเธอฉันยังไม่มีเลย

คืองี้ น้องติดต่อไอ้อั้มได้ไหม ตั้งวันที่เลี้ยงสายรหัส มันก็หายหัวไปเลยจะว่าไปฉันก็ไม่ได้ติดต่อกับพี่อั้มเลย เพราะมีเรื่องบ้าๆ เกิดกับฉันซะก่อน ฉันจึงไม่มีเวลาไปสนใจใครเขาเท่าไหร่

พี่อั้มหายไป? หายไปไหนคะ

พี่ก็ไม่รู้ ไม่มีใครติดต่อมันได้เลย พ่อแม่มันก็อยู่ต่างประเทศ ญาติที่ไทยมันก็ไม่มี ถึงมีพี่ก็ไม่รู้จักฉันคิดว่าปัญหาที่พี่อั้มหายตัวไป ไม่ได้เกี่ยวข้องกับฉันมากมายอะไรขนาดนั้น ดังนั้นฉันจะไม่ยื่นมือไปช่วยตามหาหรืออะไรทั้งสิ้น ฉันคิดว่าพี่อั้มโตพอที่จะดูแลตัวเอง อยากกลับมาเมื่อไหร่คงกลับมาเอง

ทำยังไงดีคะ หลิวพาลเป็นห่วงไปด้วยเลย

พี่ก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน หรือว่าต้องไปแจ้งตำรวจเหอะ พอพูดถึงตำรวจ ฉันก็คิดถึงคดีที่ฉันแจ้งไป ไม่เห็นมีความคืบหน้าอะไรเลยสักนิด ที่มันก็ผ่านมาอาทิตย์นึงแล้ว แต่ไม่มีแม้แต่ข้อความใดๆ ทั้งสิ้น

วันๆ นั่งทำอะไรกันคะ ผลาญภาษี?

หลิวเห็นด้วยค่ะ ควรไปแจ้งตำรวจถึงฉันจะรู้อยู่เต็มอก ว่าแจ้งไปเปอร์เซ็นที่ตำรวจจะทำงานอย่างมีประสิทธิภาพมีเพียง 30% เท่านั้น แต่ก็เออออห่อหมกตามน้ำไป เพราะไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด

แล้วก็อีกเรื่อง จำผับที่กอล์ฟได้ไหม ผับที่เราไปงานเลี้ยงสายรหัสน่ะ

จำได้ค่ะ ทำไมเหรอคะ

ถูกปิดไปแล้ว เห็นว่ามีคนจุดไฟเผาผับพี่กอล์ฟเป็นจุนเลย ดีนะไม่มีใครเป็นอะไรมากโห เรื่องนี้มันใหญ่มากเลยนะ ถึงจะไม่ใช่เรื่องของฉัน และฉันไม่ได้เดือนร้อนอะไรด้วยก็เถอะ แต่ด้วยความเป็นมนุษย์ ฉันก็อดเห็นใจเพื่อนร่วมโลกไม่ได้ สงสารพี่กอล์ฟมาก เห็นว่าเป็นของทำเงินชิ้นสุดท้ายของพี่แกแล้ว

โห แย่จังเลยนะคะ…” ฉันทำหน้าสลดให้ดูน่าเอ็นดูที่สุด จังหวะนั้นหางตาก็เหลือบไปเห็นร่างสูงเหมือนเปรตของเดรัชฉานมันกำลังเดินผ่านไป ฉันแอบเบ้ปากมองมันเล็กน้อย

อ้าว ดิน!!” อ้าว!! อีพี่กิ๊บ นางกวักมือเรียกน้องรหัสของนางด้วยท่าทางระริกระรี้ ซึ่งไอ้เหี้ยดินมันหันมามองแล้วทำท่าจะเดินเข้ามา ฉันไม่อยากเห็นหน้ามัน ไม่อยากอยู่ร่วมบทสนทนาเดียวกับมัน จึงตัดสินใจตัดไฟแต่ต้นลมโดยการหนีออกไปจากที่ตรงนี้

เดี๋ยวหลิว อย่าพึ่งไป นั่งก่อนเอ๊ะ! อีนี่

อีพี่กิ๊บกำลังทำให้ฉันเกลียดไปด้วยอีกคน แต่ฉันจะทำอะไรได้ นอกจากนั่งลงที่เดิม บางทีฉันก็เกลียดลุคน่ารักใสใส ที่ตัวเองปั้นขึ้นมามาก มันมีข้อเสียมากโข หนึ่งในนั้นคือฉันไม่สามารถปฏิเสธคนอื่นได้อย่างเต็มปาก ผลสุดท้ายฉันจึงต้องมานั่งอึดอัดแบบนี้

ไอ้เหี้ยดินมันนั่งข้างพี่กิ๊บ มันมองหน้าฉันแปบเดียวเท่านั้น ก่อนที่จะหันไปให้ความสนใจพี่รหัสของตัวเอง

“…ครับครับของมันดูเหมือนจะเป็นคำขานตอบรับที่อีพี่กิ๊บได้กวักมือเรียกมัน

ดินรู้ไหม ผับพี่กอล์ฟที่เราไปคราวนั้นถูกปิด เพราะมีคนไปวางเพลิงอ่ะ แล้วก็อีอั้มพี่รหัสของหลิวก็หายตัวไปด้วยไอ้เหี้ยดินทำเหมือนไม่สนใจพี่กิ๊บ เพราะมันจ้องหน้าฉันลูกเดียว ฉันถลึงตามองมันอย่างโกรธแค้น

มองหาพ่อมึงหรอ?

ครับ”  มันทำตอบหน้าตายอย่างไม่ยี่หระกับการหายตัวไปของพี่อั้ม รางสังหรณ์ของฉันมันกำลังพุ่งพล่านเมื่อเสตาไปมองไอ้เหี้ยดิน บางอย่างในใจกำลังบอกว่า ไอ้เหี้ยดินมีส่วนเอี่ยวกันเรื่องนี้

เมื่อพูดคุยจนพอใจพี่กิ๊บ เธอก็ขอตัวไปเรียน ส่วนฉันก็ไปเอาเครปที่สั่งทิ้งไว้ เมื่อกลับมาถึงโต๊ะก็พบว่าพวกนั้นฟุบหลับกันหมด ไม่กี่นาทีต่อมาก็ถึงเวลาเข้าคลาส

เวลาผ่านไปจวบจนหมดคาบเรียน แต่ก่อนกลับโอมดันชวนไปนั่งเหล้าเรียน เหล้าเรียนเป็นชื่อร้านเหล้าในแถบมหาลัย คนที่เรียนมอนี้ก็มักไปนั่งชิลที่ร้านนี้กัน เพราะบรรยากาศร้านนี้ถือว่าใช้ได้เลย ให้ฟีลแบบอยู่ในป่าเพราะต้นไม้นานาพันธุ์เยอะจริง

แน่นอนว่าฉันไป นานๆ ทีก็ไปเปิดหูเปิดตาบ้างไม่เสียหาย แต่ฉันจะกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เพราะคงใส่ชุดนักศึกษาเข้าร้านเหล้าก็คงแปลกๆ มีหวังโดนตำรวจเรียกแน่ ยิ่งอายุไม่ถึง 20 อีก

ฉันกลับมาถึงบ้านก็หัวถึงหมอนทันที วันนี้ช่างแสนเหนื่อย ทั้งร้อน ทั้งปวดหัว ทั้งเจ็บใจที่เห็นขี้หน้าของไอ้เหี้ยดิน

ใจหนึ่งอยากนอนไม่ไปไหน แต่ใจหนึ่งอยากออกไปแรด หวังว่าเดรัชฉานคงไม่เสนอหน้ามา

นอนไปงีบใหญ่ ตื่นมาก็เห็นท้องฟ้าเปลี่ยนสีเป็นสีฟ้าครึ้ม ฉันนอนคิดมาพักใหญ่ว่าควรทำอย่างไรกับการที่ฉันแจ้งความไปแล้วไม่ได้ฟีดแบคที่ดีกลับมา รางสังหรณ์บอกว่าการกระทำครั้งนี้ของฉันมันไร้ประโยชน์

ฉันหยิบโทรศัพท์ต่อสายไปถึงนายตำรวจที่ดูแลคดีของฉัน โทรไปสายแรกไม่รับสาย ฉันด่าสาปแช่งตำรวยหัวขวดไปหลายคำ แต่พอสายที่สองตำรวจก็รับ

สวัสดีครับเสียงทุ้มเอ่ยทักท่ามกลางเสียงจ้อกแจ้กจอแจ ฟังแล้วน่าปวดหู

สวัสดีค่ะ ฉันหลิวเองค่ะ ที่แจ้งคดีข่มขืนวันนั้น…” ฉันพูดเสียงสั่น คำว่า ข่มขืนสำหรับฉันตอนนี้เป็นเพื่อนเหมือนคำต้องห้ามไปเสียแล้ว

อ๋อ คุณนี่เอง ผมว่าจะโทรไปหาคุณอยู่พอดีโทรมาเหรอ ตอแหลจังนะ

“…แล้วเป็นยังไงบ้างคะ คดีถึงไหนแล้วฉันถามอย่างใจเย็น มั่นใจอยู่ส่วนหนึ่งว่าตำรวจคงให้ความยุติธรรมแก่ฉันที่เป็นผู้ถูกกระทำ

เอ่อ…” ปลายสายอ้ำอึ้ง เหมือนตอบคำถามของฉันไม่ได้ ทั้งๆ ที่ไม่ใช่คำถามที่ยากเย็นอะไร

ว่าไงคะ สรุปแล้วจะเอามันเข้าคุกได้หรือเปล่า

ผมต้องขอบอกอย่างนี้นะหลักฐานของคุณมีเพียงร่องรอยบนตัวคุณเท่านั้น ส่วนการที่คุณอ้างชื่อของคนที่กระทำชำเลาคุณนั้น มันเป็นเพียงการกล่าวหาแบบไร้หลักฐานกล่าวหาเหรอ? ทั้งๆ ที่ฉันโดนมันข่มขืนจริงๆ นี่นะ

“…”

ถ้าดีเอ็นเอบนร่างกายของคุณมันมีของนายอชิตพลอยู่ด้วย แน่นอนว่าเขาต้องถูกลงโทษตามกฎหมาย แต่…”

“…”

ผลตรวจร่างกายของคุณออกมาว่า ไม่พบร่องรอยดีเอ็นเอของนายอชิตพลบนร่างกายของคุณ รวมถึงน้ำอสุจิก็ไม่ใช่ของเขาครับ

“…!”

ฉันฟังคำตอบจากคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็น ตำรวจจบ น้ำตาก็ไหลพรากเป็นห่าฝน ไม่มีเสียงร้องหรือเสียงสะอื้นใดๆ เล็ดลอกออกไป มีเพียงความเกลียดแค้นเท่านั้นที่กำลังสุมอยู่ใจกลางหัวใจ

มันพูดออกมาได้ยังไงว่าร่องรอยบนตัวของฉันไม่ได้เกิดจากไอ้เดรัชฉานนั้น คนที่ถูกกระทำแบบฉัน ทำไมต้องได้รับความไม่ยุติธรรมตอบแทนกลับมา

ทำไม ทำไม ทำไม

คุณใจเย็นๆ ก่อนนะครับ ทางเรากำลังตรวจให้แน่ชัดว่าดีเอ็นเอบนร่างกายของคุณ แท้จริงแล้วเป็นของใคร การ…”

ติ้ด!

ฉันไม่รอให้ตระกวดพูดจบ กดตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย ฉันหลับตาจมกับความเจ็บปวด

ความเจ็บปวดที่เจอมาทั้งชีวิต

แม่คะ หนูอยากตาย

คิดถึงแม่จัง

ฉันพึ่งมาตระหนักได้ว่ากฎหมายไม่สามารถจัดการกับสวะอำนาจเงินหนาได้ ฉันลืมคิดไปได้ยังไงว่าพ่อของไอ้เหี้ยดินมันก็มีอิทธิพลมากพอสมควร มันไม่ยากเลยที่เดรัชฉานนั่นจะหลุดรอดจากคดีง่อยๆ นี้

ฉันนั่งร้องไห้อยู่บนพื้นห้องที่เย็นเฉียบ ปล่อยให้สายธารของความเสียใจ และโกรธแค้นไหลออกมาให้หมด การคิดฆ่าตัวตายไม่ใช่ทางออกที่ดี ถึงจะอยากตายมากขนาดไหนก็ตาม ฉันบอกตัวเองแบบนั้น

ตึก ตึก ตึก

หูฉันมันได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ เดินเข้ามาใกล้ จะเป็นผีก็ไม่ใช่เพราะอยู่มาหลายปีไม่เคยเจอสักที

ฟึ่บ!

ฉันหันขวับมองไปยังแหล่งกำเนิดของเสียง ฉันเห็นร่างสูงของเดรัชฉานที่ข่มขืนฉันในห้องนี้

ใช่มันคือไอ้เหี้ยดิน มันเดินเข้ามาหาฉันพร้อมกับหน้าตาเรียบนิ่ง ไร้อารมณ์

มันเข้ามาได้ยัง!!

เพี๊ยะ!!

เสียงตบดังสนั่นห้อง เมื่อฉันลุกขึ้นตบหน้าของมันเต็มแรงจนใบหน้าของมันหัน ต่อมาฉันเห็นเลือดที่ไหลซิบออกมาตรงมุมปากของเดรัชฉานอย่างมัน

มึงเข้ามาได้ยังไง ไอ้เดรัชฉาน!!” ฉันตะโกนจนหน้าแดงก่ำเพราะความโกรธ มั่นใจว่าตัวเองล็อกประตูบ้าน รวมถึงปิดประตูห้อง แต่ทำไมมันถึงเข้ามาได้โดยที่ฉันไม่ได้ยินเสียง

“…” มันไม่ตอบ แต่ดันลิ้นเดาะกระพุ้งแก้มอย่างไม่รู้สึกเจ็บใดๆ

เพี๊ยะ!

ฉันตบมันอีกรอบ คราวนี้ตบอีกข้างหนึ่ง

มึงมันเหี้ย กูไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่ามึง ไอ้สัส!!” ถ้อยคำหยาบคายนับไม่ถ้วนถูกปล่อยออกมาจากปากของฉัน ไม่เคยเลยฉันไม่เคยด่าใครแรงขนาดนี้มาก่อน

“…” แต่มันหาได้สะทกสะท้าน มันทำเพียงจ้องมองฉัน

การมาของมันครั้งนี้ทำให้ฉันสงสัยว่ามันจะเสนอหน้ามาบ้านฉันทำไม มันต้องการอะไรอีก อะไรที่มันอยากได้ มันก็ได้ไปหมดแล้ว

วูบหนึ่งของความคิด มีความคิดหนึ่งแวบขึ้นมาในหัว ฉันเอ่ยปากทันทีที่คิดได้ เรื่องพี่อั้ม กับผับของพี่กอล์ฟ เป็นฝีมือของมึงใช่ไหม!”

“…” มันไม่ตอบเป็นคำพูด แต่ตอบโดยการกระตุกยิ้มมุมปากส่งมาให้ฉัน

สารเลว!! มึงทำพี่เขาทำไม พี่อั้มอยู่ไหน!” ฉันตวาดดังลั่น ใบหน้าร้อนฉ่าเพราะความโกรธ เกิดมามันเป็นคนที่สองที่ฉันพูดได้เต็มเต็มคำเลยว่าชั่วช้า ต่ำทราม ฉันจะทำยังไงกับเดรัชฉานตรงหน้าดี

“…มันยังไม่ตายหรอกนี่ไม่ใช่สิ่งที่ฉันอยากรู้เลยสักนิด พี่อั้มจะตายไม่ตายไม่สำคัญเท่าเขาอยู่ที่ไหนต่างหาก

ลองมึงทำให้เขาตายสิ กูจะไปแจ้ง…” ตำรวจ ฉันชะงักคำพูดแล้วกลื่นมันกลับไปลงในลำคอ คำว่ากฎหมายคงทำอะไรกับไอ้เหี้ยตรงหน้าไม่ได้ นี่คือกฎที่สำคัญที่ฉันควรจำใส่ใจ

หึไอ้เหี้ยดินกระตุกยิ้มเมื่อเห็นท่าทีของฉัน มันก้าวขายาวๆ เข้ามาหาฉันอย่างคุกคาม ฉันเผลอถอยหลังโดยอัติโนมัติจนส้นเท้าสะดุด ล้มตัวลงบนเตียง

เดรัชฉานยังคงเป็นเดรัชฉานอยู่วันยังค่ำ

มันโน้มตัวลงมาหาฉัน เท้าแขนสองข้างของมันกักร่างของฉันไว้ ใบหน้าของฉันและมันเกือบจะรวมกันเป็นหนึ่ง ใกล้จนรู้สึกลมหายใจอุ่นร้อนที่ปล่อยออกมาลดผิว ไม่รู้ว่าทำไมเวลานี้ร่างกายฉันกลับแข็งทื่อ ทั้งๆ ที่ควรผลักไสมันให้ออกห่างแล้วตามด้วยลูกตบอย่างที่ชอบทำ

เหมือนดวงตาไร้แววของมันสะกดให้ฉันอยู่นิ่ง

ฉันเกลียดตัวเอง ที่คอยจะแพ้มันอยู่เรื่อย!

ถือว่าไม่โง่…” ลิ้นร้อนของมันตวัดเลียกลีบปากของฉัน มันน่ารังเกียจจนฉันอยากจะอาเจียนออกมาตรงนี้ ฉันหันหน้าหนีมันโดยทันที ไม่มีใครทำอะไรฉันได้

เพราะมึงมันเหี้ยไง เดรัชฉานอย่างมึงสมควรตาย! อ๊ะ!” สิ้นเสียงคำด่า ฉันถูกริมฝีปากร้อนฉกจูบกลีบปากฉันอย่างรุนแรง ไอ้เหี้ยดินมันกัดริมฝีปากบนและร่างของฉันสลับไปมาจนได้รสชาติเค็มปร่าและได้กลิ่นคาวของเลือด มันเจ็บจนอยากจะกรีดร้องดังๆ แต่ทำใด้เพียงส่งเสียงอื้ออึงในลำคอ

จูบของมันทารุณทั้งร่างกายและความรู้สึกของฉัน ไม่มีความอ่อนโยนเจือปน มีแต่ความแข็งกร้าวและดุดัน จนฉันเจ็บไปทั้งปาก ลมหายใจแทบจะหมด มันหายใจไม่ออก เหมือนจะตายให้ได้

ฉันทุบบ่าแกร่งของมันหลายสิบที ข่วนหน้าของมันจนคิดว่าคงเป็นรอยหรือไม่ก็เลือดซิบ แต่เดรัชฉานชั้นต่ำยังคงเห็นแก่ตัว ไม่สนใจฉันว่าฉันจะขาดหายใจตายหรือไม่

มันทำเหมือนเลือดที่ไหลออกมาจากปากของฉันเป็นของหวาน มันทำเหมือนว่าการได้ลิ้มลองชิมเลือดของฉันเป็นสิ่งน่าบันเทิงใจ ฉันเจ็บปวดที่ถูกกระทำแบบนี้โดยไม่รู้สาเหตุ

มันต้องการอะไรกันแน่

ฉันหมดแรงขัดขืนดิ้นรน แขนสองข้างตกขนาบข้างลำตัว หลังเอนไปด้านหลังแต่ก็ถูกฝ่ามือของมันรองรับไว้ สติฉันจะดับวูบ ความมืดเริ่มจู่โจมดวงตาทั้งสอง รับรู้ได้ถึงลมหายใจที่ขาดหาย ฉันหายใจไม่ออก

ไอ้เหี้ยดินผละออกไป มันปล่อยมือที่รองรับแผ่นหลังฉันไว้ จนฉันล้มลงนอนบนเตียงของตัวเอง ดวงตาฟ่าฟางค่อยๆ มองมันด้วยสายตาที่มีแต่ความเกลียดชัง ไม่รู้ว่าหยดน้ำที่คลอจากเบ้าตามันมากจากไหน แต่ที่แน่ๆ มันไม่ใช่น้ำตาของฉัน

มันไม่ใช่

ทีหลังอย่าปากดีฉันเกลียดเสียงของมัน ฉันเกลียหน้ามัน ฉันเกลียดทุกอย่างที่เป็นมัน ยิ่งมันทำแบบนี้กับฉัน ฉันยิ่งนึกสมเพชตัวเองจนอยากหนีไปให้ไกล

หนีออกไปจากตรงนี้ ตรงที่มีแต่คนใจร้าย คนที่ทำร้ายฉัน

ไม่ต้องคิดหนีฉันตามเธอได้อะไร! เหมือนมันอ่านความคิดของฉันได้ คนตรงหน้าใช่ ดินลูกเพื่อนของไอ้เดรัชฉานที่ฉันเคยเจอเมื่อ 12 ปีก่อนจริงหรือ มันเหมือนไม่ใช่คนที่มีวุฒิภาวะทางความคิดเท่าเทียมกับคนรุ่นเดียวกัน

มึงต้องการอะไรจากกูฉันพูดเสียงสั่น กลัวด้วยส่วนหนึ่ง โกรธด้วยก็อีกส่วน ตอนนี้ท่าที่มันคร่อมฉันน่ะ มันกำลังฉายภาพคืนนั้น จนฉันอดที่จะตัวสั่นไม่ได้

จำใส่ใจไว้ เธอไม่มีค่าพอทำให้ฉันต้องการคำพูดร้ายกาจถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากสีแดงคล้ำ มันยิ้มเย็นเยือกพลางกวาดมองสำรวจใบหน้าฉัน นิ้วของมันเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าของฉันให้เข้าที่เข้าทาง

กูไม่มีค่า แล้วมายุ่งกับกูทำไม ทำแบบนี้กับกูไปเพื่ออะไรความย้อนแยงมีในตัวมนุษย์ทุกคน เช่นเดียวกับมัน

“…ของเล่นไร้ค่า

ฉันขมวดคิ้วมุ่นทันทีที่ได้ยินคำตอบของมัน เหมือนฉันกับมันพูดคนละเรื่อง ในขณะที่ฉันถาม มันพูดอีกอย่างที่ไม่ใช่คำตอบที่ต้องการ แต่ในขณะเดียวกับฉันก็ไม่ได้โง่ขนาดที่ไม่รู้ว่ามันจะสื่ออะไร

กูไม่ใช่ของเล่น และไม่มีวันเป็น!”

เดี๋ยวรู้

ฉันขนลุกเกรียวเมื่อฝ่ามือร้อนของมันค่อยเคลื่อนไหวใต้ร่มผ้า ฉันไม่รู้เลย ว่ามือสกปรกของมันเข้ามาในเสื้อของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่รู้ตัวเลยว่ามันปลดตะขอเสื้อในของฉันตอนไหน แต่ที่รู้แน่ตอนนี้คือมือเน่าๆ ของมันกำลังบับเคล้นหน้าอกหน้าใจของฉันอยู่

กรี๊ดดดด!” ฉันกรี๊ดสุดเสียงเพราะความตกใจกลัว เนื้อตัวสั่นเทากลัวว่ามันจะทารุณฉันเหมือนคืนนั้นอีก ยิ่งคิดน้ำตาหลายหยดก็ไหลออกมาจากเบ้าตา มึงเอามือออกไปเดี๋ยวนี้!!”

ฉันตระครุบข้อมือมันแล้วออกแรงบีบให้มันได้พอรู้สึกเจ็บ แต่ฉันกลับค้นพบว่า ยิ่งฉันบีบมากเท่าไหร่ฉันเองที่เป็นฝ่ายเจ็บ ข้อมือของมันแข็งมาก กระดูกข้อใหญ่ มันใหญ่กว่าข้อมือฉันมากเลยที่เดียว ยิ่งออกแรงบีบ ข้อกระดูกของมันก็เหมือนเป็นตัวทิ่มแทงมือฉัน จนเจ็บไปทั้งมือ

นิ้วมือของมันที่ฉันไม่รู้ว่าเป็นนิ้วอะไรสะกิดที่ยอดอกของฉัน ความรู้สึกแปลกประหลาดเกิดขึ้น มันเหมือนกระแสไฟฟ้าช็อตให้ทั้งร่างของฉันสั่นกว่าเดิม

มะไม่ ฉันไม่เข้าใจเลย ความรู้บ้านี่มันคืออะไร ยามเปล่งเสียงออกจากปาก ก็กลายเป็นเสียงสั่น

ฉันเผลอกัดปากโดยไม่ทราบสาเหตุ สองมือพยายามดันไหล่มันให้ออกห่าง แต่ยิ่งดันไอ้เหี้ยดินยิ่งใช้นิ้วสะกิดยอดอกฉันถี่ขึ้นเรื่อยๆ มืออีกข้างของมันพยายามปลดกระดุมเสื้อของฉันออก อะออกไป ไม่เอา!”

เอาแน่ฉันเกลียดเสียงมันตอนนี้มาก ยอมรับจากสัตย์จริง ถ้าฉันไม่ได้เกลียดมัน ไม่เคยมีเรื่องอะไรกันมาก่อน บอกได้เต็มปากเต็มคำว่าน้ำเสียงของมันเซ็กซี่มาก

แต่ตอนนี้ฉันเกลียดมันยิ่งกว่าอะไรในโลก ต่อให้มันจะหล่อเหลาปานเทพบุตรลงมาจุติ หรือจะมีเสียงไพเราะที่สวรรค์มอบให้ ฉันก็ไม่ขอญาติดีกับมัน และถ้าหากว่าสามารถกำจัดมันออกไปให้พ้นทาง ฉันทำแน่!

เอาแม่มึงสิ! เอามือ อะออกไปร่างกายฉันกระตุกเกร็งอย่างขนลุก เมื่อมือของมันกำขยำหน้าอกของฉันแน่น จนเห็นเนื้อที่ปริออกมาจากฝ่ามือ

รู้ตัวอีกทีมันก็ปลดกระดุมเสื้อฉันออกจนหมด บราถูกดันขึ้นจนหน้าอกแทบจะทิ่มหน้ามัน ทัศนียภาพตอนนี้มันแย่มาก ทั้งอาย ทั้งโกรธเกลียด จนไม่รู้จะรู้สึกยังไงก่อน

อย่าคิดว่าฉันจะยอมให้มันรุ่มร่ามตามใจชอบ จากที่เอามือดันไหล่มันแล้วไม่ได้ผลห่าเหวอะไร ก็เปลี่ยนมาเป็นหยิกใบหูมันแทน แล้วออกแรงดึงให้มันออกห่างตัว

และมันได้ผล มันผละออกห่างร่างกายของฉัน แต่ไม่ได้แสดงออกมาว่าเจ็บปวด

“…” มันนิ่งเงียบและยอมให้ฉันดึงหู จนฉันคิดว่ามันจะล้มเลิกกับการมาทำเหี้ยๆ ใส่ฉัน จึงปล่อยหูมันแล้วรีบสปริงตัวเองหนีไปจากห้องนี้

แต่เคยได้ยินสำนวนนี้ไหม ตีงูต้องตีให้ตาย เพราะถ้ามันไม่ตาย มันก็จะมาแว้งกัดเราแบบที่ฉันกำลังเจออยู่นี่ไง!

ไอ้เหี้ยดินมันเร็วกว่าฉัน มันกระชากผมฉัน มันไม่ได้ออกแรงดึงอะไรมากแต่ก็ทำให้ฉันเจ็บไปทั้งหนังหัว มันไม่รู้หรือไง ว่าผมเป็นเหมือนอวัยวะสำคัญของผู้หญิง

ไอ้เหี้ย!! กูเจ็บ ปล่อยผมกูฉันดิ้นเร่าๆ อยู่อย่างนั้นทำอะไรไม่ได้เลย ฉันเจ็บหนังหัว เหมือนผมจะหลุดออกไปทั้งหัว คอยดู ถ้าผมฉันล่วงเมื่อไหร่ ฉันสาบายเลยว่าจะเอามันให้ตาย!!

อ๊ะ!” เหมือนมันออกแรงกระตุกผมฉันจนฉันแหงนหน้าขึ้น ร่างกายถูกดันให้ไปชิดประตูห้อง สองมือของฉันต้องทาบประตูห้องอย่างช่วยไม่ได้ ฉันถูกกักขังโดยสมบูรณ์แบบ

ปากดี

กูปากดีเฉพาะกับอมนุษย์อย่างมึง อ๊ะ!” ความเจ็บแปร๊บเกิดขึ้นตรงใบหู พร้อมกับความเปียกชื้นและอุ่นร้อน เป็นมันที่ขมกัดใบหูฉัน จากนั้นก็ใช้ลิ้นสกปรกของมันเลียจนฉันขนลุก และเบี่ยงคอหนีโดยอัตโนมัติ

ฉันชอบ…” มันพูดเสียงเย็นชาแต่ฉันกลับมองว่าน้ำเสียงที่มันใช้เจือปนความโรคจิตมาด้วย คนปากดี

Rrrr

เสียงริงโทนโทรศัพท์ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่แสนอึดอัด เป็นโทรศัพท์ของฉันเองที่แผดเสียงดังออกมา วูบหนึ่งเมื่อไอ้เดรัชฉานเผลอคลายมือที่กำเส้นผมของฉันไว้ ฉันไม่รอให้โอกาสดีๆ แบบนี้หลุดหายไป กระทืบเท้าใส่เท้ามันแรงๆ จนมันผละออกไปในที่สุด ฉันรีบวิ่งไปรับโทรศัพท์

ฮัลโหลเสียงฉันติดสั่นเล็กน้อย ไม่ทันได้มองว่าใครเป็นคนโทรมา เพราะความลนลาน เพราะความกลัว ไอ้เหี้ยดินมองมาทางฉัน มันไม่ได้ทำท่าจะเดินเข้ามาหาฉันแต่อย่างใด

[โอ๊ะ! น้องสาวของพี่ ทำไมครั้งนี้รับโทรศัพท์ไวจังหืม] พอได้ยินน้ำเสียงติดดูถูกของคนปลายสาย ฉันแทบอยากจะปาโทรศัพท์ทิ้ง

มันคือ เจียพี่ชายต่างแม่ของฉัน มันเป็นหนึ่งในคนที่อยู่ในแบล็กลิสต์ ระดับความเกลียดที่มีให้มันพอๆ ที่ฉันเกลียดพ่อของมัน

มีธุระอะไรฉันต้องควักเอาความสามารถเฉพาะตัวของตัวเองออกมาใช้ทุกครั้งที่คุยกับมัน พยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองให้สงบตลอดเวลา ในขณะเดียวกันไอ้เหี้ยดินก็จ้องฉันทุกการกระทำ

[อย่าทำเสียงเย็นชาสิจ๊ะพี่แค่คิดถึง เลยอยากโทรมาถามว่าเมื่อไหร่มึงจะตายสักที] ประโยคที่มันเอ่ยมาไม่ได้ทำเอฟเฟกต์ต่อฉัน ฉันกับมันเกลียดกัน เกลียดถึงขนาดที่อยากให้อีกฝ่ายตาย

เจียมันมีความสามารถอย่างหนึ่ง คือสามารถปั่นประสาทฉันได้ทุกเมื่อที่เจอหรือคุยกัน มันถือไพ่เหนือฉันหลายใบ ฉันเป็นฝ่ายที่ต้องก้มหัวให้มันตลอด

ตั้งแต่ฉันออกมาจากบ้านหลังนั้นที่เปรียบเสมือนนรกจนถึงตอนนี้ เจียยังคงคอยตามระรานฉันอยู่เรื่อยมา คอยโทรมาจิกด่า ปั่นประสาท ขั้นรุนแรงคือส่งซากนกตายมันหาฉันถึงบ้าน

ซากนกตายที่มันส่งมาไม่ต่างอะไรกับการประกาศว่า อิสระที่ฉันได้มันกำลังหมดสิ้น ฉันจะเป็นเหมือนนกตัวนั้น

ซึ่งฉันไม่ยอม

ถึงแม้จะไม่อยากอยู่บนโลกโสมมใบนี้ ถึงแม้จะพร่ำเพ้อภาวนาว่าอยากตาย แต่อีกด้านหนึ่งของใจ มันกำลังประท้วงว่าฉันควรหาความยุติธรรมให้กับตัวเอง

แก้แค้นพวกมันซะ!

ฉันไม่ตายง่ายๆ หรอก จะรอดูงานศพของพวกแกก่อน นายก็รีบตายไวๆ สิ ฉันจะได้ตายสักทีถึงแม้ว่าอยากจะใส่อารมณ์ในน้ำเสียงมากเพียงใด ถึงแม้ว่าอยากจะระบายออกมาเป็นคำหยาบคายมากแค่ไหน สุดท้ายแล้ว คนที่ด้อยกว่าอย่างฉัน จึงต้องกัดฟันพูดแบบนี้

[หึ!] เสียงแค่นหัวเราะชั่วร้ายตามสไตล์ชองมัน [พี่ว่าแม่ปัทของน้องน่าจะดูตายเร็วกว่าพวกเรานะ]

“…!” ฉันชะงักไปเมื่อได้ยินคำว่าแม่ปัท

เธอคือแม่ของฉัน

และนั่นเป็นสิ่งเดียวที่เป็นจุดอ่อนของฉัน ชีวิตแม่อยู่ในกำมือของพวกมัน ฉันเป็นเหมือนลูกแกะในกรงที่รอวันเสื้อขย้ำ

[เงียบไปซะแล้วน้องพี่ โอ๋นะจ๊ะ พี่แค่โทรมาถามสารทุกข์สุกดิบของน้องสาวว่าเป็นไงมั่ง ตั้งใจเรียนนะรู้เปล่า อย่าใจแตกเหมือนแม่ของน้องนะรู้ไหม จะไปเอาไม่เลือกเหมือแม่ปัทของน้อง คนเขาจะหาว่าเป็นกะ…]

ติ้ด!

ฉันกดตัดสายมันทั้งๆ ที่มันยังพล่ามไม่จบ หลายครั้งหลายคราที่เจียโทรมาระรานฉัน จุดประสงค์ของมันเพื่อทำให้ฉันเจ็บใจ และเป็นบ้า บางครั้งฉันเฉยๆ แต่ครั้งนี้ฉันไม่เฉย

ฉันร้อนลุ่มไปทั่วทรวงอก หัวใจเต้นกระหน่ำรุนแรง ฉันเป็นแบบนี้หลายครั้งเมื่อตอนที่เครียดหรือถูกกดดันมากๆ เวลานั้นฉันจะควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้

ครั้งนี้อาการไม่รุนแรง ฉันยังพอมีสติ สองขาของฉันสั่นเทิ้มจนไม่มีแรงยืนแล้วทรุดตัวลงนั่งกับพื้นห้องที่เย็นเฉียบในที่สุด หัวใจฉันยังคงเต้นแรง เต้นแรงมากจนเจ็บ ฉันทุบหน้าอกของตัวเองแรงๆ เพื่อหวังบรรเทาอาการบ้านี่ แต่ค้นพบว่ายิ่งตียิ่งเจ็บกว่าเดิมอีก

ค้นพบอีกอย่างอย่างคือ น้ำตาฉันไหลออกมาแบบที่ฉันเองก็ไม่รู้ตัว ไม่มีเสียงสะอื้น ไม่มีเสียงร่ำไห้ มีเพียงเสียงลมหายใจที่ถูกปล่อยออกมาด้วยจังที่ถี่รัว

สวบ!

เสียงขยับร่างกายของสิ่งมีชีวิต ทำให้ฉันพึ่งคิดได้ว่าไม่ได้อยู่ในห้องนี้เพียงคนเดียว ฉันหันกลับไปมองไอ้เหี้ยดิน ฉันเห็นมันยืนกอดอกมองฉันที่นั่งทำตัวน่าสมเพชอยู่ตรงนี้

เห็นแบบนั้นฉันจึงรีบเช็ดน้ำตาของตัวเอง แล้วลุกขึ้นเดินผ่านร่างมันเข้าไปในห้องน้ำ โดยไม่ลืมล็อกประตูให้แน่นหนา ถือว่าโชคดีที่ไอ้เหี้ยดินไม่ได้ตามเข้ามาระรานฉันอีกคน

ฉันหมดแรงจริงๆ เหนื่อยจัง

 

หลังจากที่สงบสติของตัวเองในห้องน้ำประมาณครึ่งชั่วโมง ฉันก็อาบน้ำเพื่อเตรียมตัวออกไปตามนัด เมื่อออกมาจากห้องน้ำ ฉันไม่พบร่างของเดรัชฉาน นั่นจึงทำให้ฉันโล่งใจมากขึ้น

เมื่อพอมาคิดถึงเรื่องของมัน

ฉันก็หาเหตุผลไหนมาตอบไม่ได้เลย ว่าทำไมมันต้องเป็นอีกหนึ่งคนที่เข้ามาทำร้ายฉัน เข้ามาทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่ากว่าเดิม มันต้องการอะไรกันแน่

เป็นแค่ของเล่น?

มันไม่เม็คเซ้นท์! ฉันไม่ได้มีความแค้นอะไรกับมัน ไม่เคยไปทำอะไรให้มัน แต่ฉันก็ยอมรับว่าก่อนหน้านี้ก็แอบเกลียดขี้หน้ามัน

ไม่รู้สิ ก็มันทำอยู่หน้าเดียว โกรธก็หน้านั้น เหี้ยก็หน้านั้น มีความสุขก็คงหน้านั้น

แต่ฉันขอสาปแช่งให้มันจงอย่ามีความสุขอีก

เมื่อลองให้ฉันได้เกลียดใคร ฉันจะไม่แม้แต่จะมีความเห็นใจ ความรู้ผิดชอบที่มนุษย์พึงจะมี ฉันจะไม่มีกับมันที่ฉันเกลียด ฉันไม่มองว่ามันเป็นเพื่อนร่วมโลก แต่ฉันมองมันเป็นเพียงสัมภเวสี เปรต วิญญาณไร้ญาติเท่านั้น

ทำบุญให้ได้ ก็จะทำ

ใช้เวลาไม่นานก็แต่งตัวเสร็จ ฉันไม่แต่งตัวแซ่บเหมือนคราวนั้น แต่เลือกที่จะใส่กางเกงขาเดฟรัดรูปสีดำ กับเสื้อแขนกุดเอวลอย ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอาง ทรงผมมัดเป็นหางม้า คืนนี้ฉันดูเป็นสาวแซ่บ

ลุคของฉันคือสวยหวาน น่ารักน่าถนุถนอม แต่ใครมันจะแต่งตัวหวานๆ ไปร้านเหล้ากัน ฉันคนหนึ่งแหละไม่

ได้ข้อสรุปว่าวันนี้โต๋มารับฉัน เพราะบ้านฉันเป็นทางผ่านพอดี รอไม่กี่นาทีโต๋ก็มารับ แต่วันนี้ช่างเป็นวันพิเศษ ฝนจะตกแน่ ฉันเห็นโจนั่งมากับโต๋ด้วย

โจไม่สุงสิงกับใคร ฉันเคยคุยกับเขา แต่ไม่มาก ดูเหมือนว่าโจจะสนิทกับโต๋สุด เชื่อไหมว่าตั้งแต่รู้จักกันมาฉันไม่เคยสกินชิพกับโจเลยสักครั้งเดียว เขาทำให้ฉันคิดว่าตัวเขาเป็นผู้ชายเจ้าสำอาง

เรามาถึงเหล้าเรียนในอีกไม่กี่นาทีต่อมา ระหว่างเดินเข้าร้านฉันคุยกับโต๋เรื่องการแต่งกาย เขาแซวว่าฉันเป็นสาวเปรี้ยว ส่วนโต๋ก็ดูหล่อไม่เบา ภายใต้ความหล่อเหลานี่แหละร้ายนัก นังโต๋

ส่วนโจ เขาแต่งตัวธรรมดาเหมือนผู้ชายวัยรุ่นทั่วไป แต่กลับน่ามองอย่างประหลาด จนฉันเองนี่แหละ ละสายตาไปจากเขาไม่ได้ ฉันยิ้มคนเดียว เหมือนคนบ้า

แต่พอเดินมาถึงโต๊ะที่จองไว้ เห็นว่าใครอยู่ร่วมโต๊ะ ฉันก็หุบยิ้มทันที

เป็นไอ้เหี้ยดิน มันมาทำไม?

[TO BE CONTINUED...]


มีคนอยากเห็นดินหึงหลิวกับโจ

บอกเลยดินไม่หึงค่ะ แค่หัวไหม้เบาๆ

ในส่วนของเจียนั้น บอกได้ประโยคเดียวว่า

มึงเปงรัยมากปร๊าา


ขอบคุณทุกกำลังใจเลยนะคะ

เราทราบซึ้งใจมาก มีแรงเขียนต่อเลย

comment = power

อย่าลืมคอมเม้นท์นะค๊าบบ












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 159 ครั้ง

38 ความคิดเห็น

  1. #793 immx (@immx) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 19:48
    ดินนิสัยเลววงงวง
    #793
    0
  2. #381 sone9Pp (@sone9Pp) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 23:38
    ไม่ได้รู้สึกแต่เผาร้าน กับตามไปสั่งสอน .. นี่ถ้ารู้สึกจะเป็นไงน้อ
    #381
    0
  3. #241 noi88 (@noi88) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 08:04
    เซฮุนสงสัยมีความเปนพระเอกเหนไรท์หลายคนไปเมจไปเปนพระเอก
    #241
    4
    • #241-3 Myriimmy (@oohsemail) (จากตอนที่ 7)
      20 เมษายน 2561 / 12:42
      มันมีเงื่อนงำ ตอนที่ผ่านๆ มา เราก็แอบไบ้ไปในเนื้อเรื่องแล้วหน่า ว่าดินทำแบบนี้ทำไม แต่ไม่เห็นมีใครเดาออกเลยอ่าาา
      #241-3
    • #241-4 Myriimmy (@oohsemail) (จากตอนที่ 7)
      20 เมษายน 2561 / 12:43
      เราแบบอยากจะชี้ให้เห็นว่า ดินเป็นคนแข็งกระด้าง ไม่อ่อนโยน หัวรุนแรง แต่แบบพอมาอะไรกับหลิวเเล้ว ดินจะค่อยๆ เปลี่ยนนะ อะสปอล์ยเลย 5555555555
      #241-4
  4. #172 Mu-noi (@MayNatthaphon) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 01:20
    เมจเจียคือแบคฮยอน แงง้ เกลียดไม่ลงงงงง!
    #172
    0
  5. #170 Moonoy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 20:56
    <p>ชอบผู้ชายแบดๆจังมันกร๊าวใจ อิ อิ</p>
    #170
    0
  6. #169 hellokittyy (@phatnarin41) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 08:05
    เมจเจียคือดีงาม 5555555
    #169
    0
  7. #168 moonshine:3 (@F1111123) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 07:50
    อิมเมจเจียแม่งโคตรได้5555555สนุกๆสู้นะไรท์
    #168
    0
  8. #167 pangeuei (@pangeuei) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 07:29
    ลงเรือโจค่าาา เกลียดดิน รุนแรงเหลือเกิน
    #167
    0
  9. #166 purepeaw (@purepeaw) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 01:21
    ไอดินนนนน
    #166
    0
  10. #165 KUNGKIK5544 (@kikza2008) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 01:18
    นางเอกด่าสะเสียหมาหมด มาด่าพี่ดินเค้าทำไมเนี่ยพี่ดินเลวก็จิงแต่ห้ามด่านะรุ้มั้ย555(ปล.เกิดเป็นหญิงอย่างรีดก็ต้องอยู่ข้างพี่ดินอยู่แล้วอิๆ)
    #165
    1
    • #165-1 Myriimmy (@oohsemail) (จากตอนที่ 7)
      5 เมษายน 2561 / 01:55
      ไม่ได้เลยย สงสัยเมจพระเอกหล่อจัด กรี๊ดดด แต่ก็หล่อจริงอ่ะเนอะ5555555
      #165-1
  11. #164 Moonoy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 19:38
    <p>โหดดดดเวอร์พระเอกนางเองจิงป่ะเนี่ย555</p>
    #164
    0
  12. #163 -Kanomroo- (@-Kanomroo-) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 19:10
    รุนแรงปายยย
    #163
    0
  13. #162 moonshine:3 (@F1111123) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 17:15
    สนุก อัพต่อๆ สู้ๆนะไรท์
    #162
    1
    • #162-1 moonshine:3 (@F1111123) (จากตอนที่ 7)
      2 เมษายน 2561 / 17:15
      แงงงงเผชอกดส่งซ้ำขอโต๊ดดด
      #162-1
  14. #161 moonshine:3 (@F1111123) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 17:15
    สนุก อัพต่อๆ สู้ๆนะไรท์
    #161
    0
  15. #160 moonshine:3 (@F1111123) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 17:14
    สนุก อัพต่อๆ สู้ๆนะไรท์&#128522;&#128522;&#128522;
    #160
    0
  16. #159 moonshine:3 (@F1111123) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 17:14
    สนุก อัพต่อๆ สู้ๆนะไรท์????????????
    #159
    0
  17. #158 greenman167 (@greenman167) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 15:39
    อัพต่อๆๆ
    #158
    0
  18. #157 kitidkitid (@atom-zaza) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 15:12
    ต้องตีด้วยปากอีก อร๊ายยยยยยย
    #157
    0
  19. #156 SaovaneeMada (@SaovaneeMada) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 07:13
    สงสารนางนะดินจะชอบหลิวตอนไหน
    #156
    0
  20. #155 mintiagus (@De-Mint) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 02:32
    สงสารหลิวจุงง ทำไมดินโหดด
    #155
    0
  21. #154 Mu-noi (@MayNatthaphon) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 00:23
    รุนแรงมากอ่าาา ใจร้ายที่สุด
    #154
    0
  22. #153 bb_25513 (@bb_25513) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 20:36
    งื้อออออมันน่าโดนวุยยย แต่ขอให้โจชอบหลินละดินหึงอ่น่าจะมันสุดๆ
    #153
    0
  23. #152 hellokittyy (@phatnarin41) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 20:22
    อีพี่รุนแรงไปแล้วนะ
    #152
    0
  24. #151 [CK]ChomP.. (@POOpiporo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 19:53
    สงสารหลิวอ่าเมื่อไหร่เขาจะดีกันค่ะไรท์ToTพี่ดินนี่ก็รุนเเรงเกิ๊นนนไปแล้ว รอค่ะไรท์ &#9996;&#9996;&#9996;
    แอบเห็นคำผิดอยู่นิดหนึ่งนะ^^
    #151
    0
  25. #150 KORNKAMON. (@HONG33) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 19:23
    เฮียดินรุนเเรงงง
    #150
    0