[ทำมือ] FRIEND | TOUCH เพื่อนสนิท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 129,699 Views

  • 1,638 Comments

  • 2,861 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    324

    Overall
    129,699

ตอนที่ 13 : FRIEND | TOUCH เพื่อนสนิท 'เปลี่ยนไป' 4 [UP 100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8602
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 259 ครั้ง
    24 ธ.ค. 61

ใครอยากได้หนังสือ ทักมาหาไรท์ที่เพจ Mriimmy ค่ะ


Friend Touch เพื่อนสนิท
Myriimmy
www.mebmarket.com
ฉันเกิดมาพร้อมสิ่งที่เรียกว่าความเกลียดชังเกิดมาโดนที่ไม่มีใครต้องการ ช่วงชีวิตสิบกว่าปีที่ผ่านมาฉันอยู่อย่างโดดเดี่ยวใช้ชีวิตแสนไร้ค่าให้ผ่านไปวันๆ จนกระทั่งคืนหนึ่งในวันเลี้ยงสายรหัส'ความบริสุทธิ์' ที่เป็นสิ่งเดียวที่ฉันเหลือติดตัวถูกช่วงชิงไปอย่างเลือดเย็นจากเดรัชฉานตัวหนึ่ง มันชื่อว่า 'ดิน'พร้อมคำพูดที่แสนเลวทรามตีตราว่าฉันเป็นเพียงของเล่นไร้ค่าแต่แล้วเหตุการณ์หนึ่งก็ทำให้ความรู้สึกที่ฉันมีให้กับมันเปลี่ยนแปลงไปจากที่เกลียดมาก กลับกลายเป็นโหยหา จากที่อยากให้มันหายๆ ไปจากโลกนี้ซะ กลับขาดมันไม่ได้จนสุดท้ายความสัมพันธ์ที่มากกว่าเพื่อนแต่ไม่ใช่คนรักก็เริ่มต้นขึ้นระหว่างเรา...

Music :: Yeal Naim - Toxic


         คำเตือน : นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหา ฉาก และภาษาที่ไม่เหมาะสมค่อนข้างเยอะ ใครไม่ชอบแนวนี้สามารถกดออกได้เลย แต่ถ้าชอบก็ได้ไปต่อจ้า 




EPISODE 11
"...ไม่ไปไหน"


แม่ขา ถ้าหนูโตไป จะมีคนชอบหนูไหมอ่าเด็กหญิงในชุดเดรสเจ้าหญิงสีชมพูหรือก็คือฉันในวัย 4 ขวบกำลังนั่งรอแม่ทำอาหารเช้าบนเกาอี้ตัวสูงสำหรับเด็ก สายตาจับจ้องไปที่ร่างท้วมในชุดสีโทนอ่อน ที่กำลังหันหลังขมักขมุ้นทำกับข้าวให้ฉันทานก่อนไปโรงเรียน

มีสิจ๊ะ ลูกสาวแม่ออกจะน่ารัก ใครเห็นเขาก็หลงรักกันทั้งนั้นแหละแม่พูดจบพร้อมกับหันหลังมายิ้มให้ฉัน เป็นรอยยิ้มที่ไม่ว่าจะมองกี่ทีก็ให้ความรู้สึกอบอุ่น

แล้วถ้ามีคนไม่ชอบหนู หนูจะทำยังไงดีอ่าฉันทำหน้าเศร้า เมื่อคิดถึงตอนที่มีคนไม่ชอบฉัน จนถึงตอนนั้นฉันจะทำยังไงดี ฉันไม่อยากให้เพื่อนๆ ไม่ชอบฉันเลย

แค่หนูเป็นเด็กดีแบบนี้ทุกๆ วัน ก็ไม่มีใครไม่ชอบหลิวของแม่หรอกน้าแม่ถือจานอาหารเช้าหอมกรุ่นที่มีผัดผักบล็อกโคลี่และไข่เจียวพร้อมข้าวสวย ฉันมุ่ยหน้าทันทีเมื่อเห็นผัก ฉันน่ะ ไม่ชอบกินผักเลย ขมก็ขมไม่เห็นจะอร่อย ทำไมแม่ต้องบังคับให้กินอยู่เรื่อยเลย ไม่ต้องทำหน้ามุ่ยเลยนะ กินผักจะได้โตไวๆ ไงคะ

แต่หลิวไม่อยากโตใช่ๆๆ ฉันไม่อยากโตเลย อยากเป็นเด็กแล้วอยู่กับแม่แบบนี้ตลอดไป แค่คิดว่าฉันต้องจากแม่ไป ขอบตาก็พาลร้อนผ่าว ฮึบ! ไม่ร้องๆๆ

สวบ!

มืออ่อนโยนของแม่ลูบหัวฉันอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มของแม่ที่ส่งมาให้ทำให้ฉันยิ้มยิงฟันตอบ ฉันน่ะรู้ดีว่าแม่รักฉันมาก ถึงฉันจะไม่ชอบกินผักแต่ก็จะกินทุกครั้งที่แม่ทำให้กิน แม่ชอบบอกว่ากินผักแล้วจะโตไว กินผักแล้วจะเป็นคนน่ารัก ฉันเชื่อแม่ทุกคำพูดเลย เพราะแม่เองก็ชอบกินผัก แม่ถึงตัวโตและน่ารักยังไงล่ะ

สักวันหลิวก็ต้องโตเป็นสาว มีเพื่อน มีครอบครัว พอถึงตอนนั้นแม่ก็มีความสุขแล้วล่ะฉันไม่เข้าใจที่แม่พูดเท่าไหร่ แค่มีเพื่อน มีครอบครัว ก็มีความสุขงั้นเหรอ แล้วตอนนี้แม่ไม่มีความสุขเหรอ?

ความสงสัยผุดขึ้นเต็มหัวฉันเลย แต่ก็ไม่ทันได้ถามออกไปเพราะแม่ดันชิงพูดก่อน ทำให้ฉันต้องนั่งฟังแม่โดยไม่พูดแทรก เพราะแม่เคยสอนว่า เราเป็นเด็กไม่ควรพูดแทรกตอนที่ผู้ใหญ่กำลังพูด

ตอนนี้ลูกอาจจะยังไม่เข้าใจ แต่พอโตกว่านี้อีกสักหน่อย ลูกก็จะเข้าใจเองแล้วเมื่อไหร่กันนะ ที่ฉันจะเข้าใจสิ่งที่แม่พูดในวันนี้ ชีวิตของคนเรามีอายุตั้งเกือบร้อยปีแน่ะ ครูพี่ดาวที่โรงเรียนสอนมาง่ะ

แล้วตอนนี้แม่ไม่มีความสุขเหรอหลิวเป็นเด็กไม่ดีใช่ไหมอ่า

มีความสุขสิคะ แม่มีความสุขมากที่มีหลิวเป็นลูกของแม่แม่เดินเข้ามาใกล้ๆ แล้วสวมกอดร่างของฉันไว้แน่น จนแทบจะหายใจไม่ออก แต่ก็เป็นเรื่องปกติไปแล้วแหละ แม่กอดฉันทุกวัน แล้วฉันก็ชอบที่แม่กอดฉันด้วย

หนูก็มีความสุขค่า อยากอยู่กับแม่ตลอดไปเลยยยฉันซุกหัวที่หน้าอกของแม่ ที่ตอนยังเป็นทารกเคยดูดน้ำนมที่กลั่นมาจากสายเลือด อันนี้ครูพี่ดาวก็สอนมาน้า

หลิวอยู่กับแม่ตลอดไปไม่ได้หรอกนะลูก สักวันหนึ่งเมื่อหลิวโตไป หลิวก็ต้องไปสร้างครอบครัวใหม่ ที่มีพ่อแม่ลูก และหลิวก็ต้องเป็นแม่นะเป็นแม่งั้นเหรอไม่เอาหรอก ฉันน่ะรู้นะ ว่าคลอดลูกมันเจ็บมากกกก เจ็บกว่าตอนที่ฉันหกล้มซะอีก ไม่อยากมีลูกหรอก บรื๋อออ

แม่คอยปกป้องหลิวไม่ได้ตลอดหรอกนะ รู้ไหมเอ๋ ทำไมล่ะ ทำไมแม่ถึงปกป้องฉันไม่ได้ ทั้งๆ ที่ตั้งแต่เกิดมาจนฉันพูดได้เป็นคำ ก็มีแต่แม่คนเดียวเท่านั้นที่คอยดูแลฉันมาตลอด แม่จะไม่รักฉันแล้วเหรอ

ทำไมอ่า แม่จะไม่รักหลิวแล้วเหรอ…’ ฉันเบะปากจะร้องไห้ แต่แม่กลับหัวเราะชอบใจ จนฉันงงไปหมดแล้ว

จำไว้นะลูก แม่จะรักหลิวตลอดไป แต่ที่บอกว่าแม่ปกป้องลูกไปตลอดไม่ได้ก็เพราะว่า สักวันหนึ่งจะมีคนทำหน้าที่นี้แทนแม่ยังไงล่ะคะ

แล้วใครอ่าคะ…’

คนที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่ลูกต้องการเขาจะมาหาลูก คนที่ไม่คิดร้ายกับลูกและมีความสุขที่ได้อยู่กับลูก คนที่เมื่อไหร่ที่หลิวตกอยู่ในที่ๆ อันตรายหรือสถานการณ์ขับขัน เขาจะมาเป็นคนมาช่วยลูกให้รอดพ้นปลอดภัย

‘…’

คนคนนั้นนั่นแหละหลิวอย่าปล่อยให้หลุดมือไปเชียว

 

ปัง!!

คำพูดของแม่ดังก้องในโสตประสาท ทันที่เกิดเสียงดังสนั่นและน่ากลัวดังขึ้น ความเจ็บที่เกิดขึ้นตรงช่วงล่างก่อนหน้านี้พลันหายไป พร้อมกับร่างของไอ้โรคจิตที่ผละออกไปแดดิ้นเร่าๆ ที่พึ้นข้างๆ

ฉันได้กลิ่นไหม้และได้ยินเสียงอะไรบางอย่างตกลงพื้น  

คนที่เมื่อไหร่ที่หลิวตกอยู่ในที่ๆ อันตรายหรือสถานการณ์ขับขัน เขาจะมาเป็นคนมาช่วยลูกให้รอดพ้นปลอดภัย คนคนนั้นนั่นแหละหลิวอย่าปล่อยให้หลุดมือไปเชียว

คำพูดของแม่ที่ฝากไว้เมื่อหลายปีก่อนสะท้อนซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนฉันเรียบเรียงอะไรไม่ถูก ความรู้สึกตอนนี้จะบอกว่าดีใจก็ไม่ใช่เสียใจก็เชิง มันมากกว่านั้นหลายเท่า เป็นความรู้สึกที่ทรมาณและไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

ใบหน้าดุดัน แววตาคมกริบที่เพียงจ้องมองมาก็สร้างความหวาดหวั่น จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากสีแดงคล้ำและสันกรามที่น่าลูบไล้

ใบหน้าของไอ้เหี้ยดิน ปรากฏอยู่ตรงหน้า มันกำลังยืนมองฉัน

น้ำตาทำให้การมองเห็นของฉันพร่าเบลอ แต่ฉันเห็นมันถืออะไรสักอย่าง แล้วมันก็สั่นมากด้วย ทำไมมันตัวสั่นขนาดนั้น มันกลัวเหรอ หรือมันโกรธอะไร

แล้วทำไมมันฉันถึงเห็นมันล่ะ เป็นภาพความทรงจำแย่ๆ ก่อนตายเหรอ

ฉันกำลังจะตายแล้วใช่ไหม

หึ

ฉันแสยะยิ้มมุมปากแล้วหลับตารอความตาย แต่แล้วสัมผัสที่เกิดขึ้นตามใบหน้าก็เหมือนเป็นตัวเรียกสติฉันให้ตื่นจาดภวังค์ มันเป็นเครื่องย้ำเตือนว่าฉันยังไม่ตาย

ฉันลืมตาและเห็นใบหน้าของไอ้เหี้ยดินชัดขึ้น “…ฆ่ากูเถอะ

ถ้าหากนี่เป็นความจริง นี่เป็นสิ่งที่ฉันจะขอจากมัน การอยู่บนโลกนี้และคอยนึกถึงอดีตที่เลวร้าย ตราบาปความอัปยศทั้งหมด ฉันไม่สามารถอยู่ได้อีกต่อไปแล้ว

ไม่คำตอบเดียวที่ดังก้องไปทั้งหัวใจ คำตอบที่ฉันไม่ต้องการให้หลุดออกมาจากปากของมัน

มันเป็นหนึ่งในคนที่ทำร้ายและย่ำยีฉัน แต่ทำไมมันถึงกลับมาช่วยฉันทุกครั้งทุกคราที่ฉันตกอยู่ในอันตราย

ฉันไม่ต้องการมัน ฉันภาวนาและสาปแช่งมันทุกคืนวัน ทุกลมหายใจที่หายเข้าออก ฉันบอกกับตัวเองว่าเกลียดมัน แค้นมัน อยากฆ่ามันให้ตาย แต่ทำไมฉันถึงทำไม่ได้อย่างที่ปากพูด

คนคนนั้นนั่นแหละหลิวอย่าปล่อยให้หลุดมือไปเชียว

แม่คะแล้วถ้าคนคนนั้นเป็นคนที่เคยทำร้ายหนูมาก่อน หนูต้องรั้งเขาไว้หรือปล่อยเขาไปดี

ถ้าคนคนนั้นเป็นคนที่หนูแสนเกลียดชังหนูจะต้องปล่อยเขาไปหรือให้อภัยเขาดี 

ไอ้ดิน

ให้แค่นี้ก่อนแล้วกัน

มันพยุงฉันขึ้นมาในลักษณะให้ร่างของฉันเอนตัวไปซบแผ่นอกของมัน ฉันพึ่งมาเห็นสภาพของตัวเองว่ามีเสื้อแจ็กเก็ตขนาดใหญ่ปกปิดร่างของฉันไว้อยู่

ฉันเหลือบตาไปเห็นไอ้โรคจิต เดนนรกมาเกิดมันมองมาทางฉันและไอ้ดินด้วยสายตาอาฆาต แววตาของมันบ่งบอกว่าอยากกระโจนเข้ามาฆ่าฉันหรือไม่ก็ไอ้ดิน แต่มันทำได้แค่นอนพงาบๆ พ่นลมหายใจออกมาอย่างรุนแรง ต่างจากฉันที่หายใจอย่างรวยรินและเหนื่อยอ่อน

เลือดที่ก่อนหน้านี้มันเคยไหลออกมาจากร่างกายของฉัน บัดนี้ได้ไหลออกมาที่แขนของไอ้โรคจิต มันไหลเยอะว่าฉันหลายเท่า แต่ก็ไม่มากพอที่จะหักล้างสิ่งที่มันทำลงไป หรืออีกนัยหนึ่งคือ ไม่มีอะไรจะมาหักล้างได้ ถึงแม้มันจะไม่ใช่คนสติดีก็ตาม

ฉันหลุบตามองมือของไอ้ดินอีกครั้ง มือมันยังคงสั่นเหมือนเดิมแต่สั่นน้อยลงกว่าก่อนหน้านี้ พอได้เห็นว่ามันถืออะไร พอได้เห็นอีกครั้งชัดๆ ฉันกลับไม่รู้สึกอะไรเลย ทั้งๆ ที่ปกติคนทั่วไปหรือแม้กระทั่งตัวฉันเอง อาจตกใจกลัว และสงสัยว่าปืนที่มันครอบครองนั้นถูกกฎหมายหรือเปล่า

แต่ตอนนี้ฉันกลับไม่มีความสงสัย หรือไม่รู้สึกกลัว ไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น แค่รับรู้ว่ามือที่ถือปืนกระบอกนี้ได้เหนี่ยวไกเพื่อช่วยฉันเอาไว้

แค่นั้นก็เพียงพอแล้วไม่ใช่เหรอ?

 จะให้ทำยังไงกับมันน้ำเสียงเรียบนิ่งที่ไม่เจอปนความรู้สึกถูกเปล่งออกมาใกล้ๆ หู ฉันพยายามประคองสติของตัวเองไม่ให้ดับวูบ และพยายามคิดหาคำตอบที่จะตอบออกไป

ฆ่าให้ตาย?

ไม่ มันง่ายไป ฉันรู้แล้วว่า การตายก็แค่การหายไปจากโลกนี้หรือก็คือการหนีจากโลกของความเป็นจริง มันยังทรมาณไม่มากพอ การอยู่แบบตายทั้งเป็นสิถึงจะน่าสนุก

ทำให้มันทรมาณ แต่อย่าให้ตายพยายามเค้นเสียงแหบแห้งของตัวเอง พร้อมกับหลุบตามองไอ้โรคจิตอย่างสมเพช

แม่คะ หนูไม่สามารถที่จะเป็นเด็กดีได้ในโลกแบบนี้ได้แล้วค่ะแม่

หนูรู้แล้วว่าการเป็นเด็กดี ไม่ได้ช่วยให้ทำให้คนอื่นคิดร้ายกับหนูน้อยลง

แม่คะ หนูขอโทษ ที่ต่อไปนี้หนูจะขอร้ายเพื่อให้ตัวเองอยู่รอดบ้าง

หลังจากนั้นสติของฉันก็ดับวูบลง

 

ดินอุ้มร่างเล็กในห้อมกอดขึ้น หลังจากที่เธอหมดสติไปเพราะความอ่อนเพลีย สภาพจิตใจของหลิวตอนนี้เรียกได้ว่าย่ำแย่ ดินสัญญากับตัวเองในใจว่า เรื่องนี้จะเป็นเรื่องราวเลวร้ายครั้งสุดท้ายของเธอ

พลั่ก!

อั่ก!” ร่างสูงเดินดุ่มเข้ามาหาร่างของชายโรคจิตที่กำลังนอนมองค้อนมาทางเขา กระทืบเข้าเต็มๆ ที่หน้าอกของมันแล้วขยี้อย่างรุนแรง จนชายคนดังกล่าวเผยอปากส่งเสียงร้องโหยหวน โอ๊ย ไอ้สัส!!”

สายตาที่มันมองมาช่างดูออกได้ง่ายเสียจริง ดินกระตุกยิ้มมุมปากอย่างชั่วร้ายทันทีที่คิดอะไรได้ในหัว จากนั้นเขาก็ยกเท้าออกไป สะบัดความคราบเลือดออกเล็กน้อย แล้วมองร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดอีกครั้ง

ในโลกของความเป็นจริง กฎหมายเอาผิดกับคนที่มีโรคจิตเวชไม่ได้ แต่เขาจะขอใช้กฎของตัวเอง ตัดสินเดนนรกตัวนี้ มึงอยากตายแบบไหน

ดินนั่งยองๆ ในขณะที่แขนทั้งสองข้างก็อุ้มร่างของหลิวไว้อยู่ พลางตั้งคำถามกับชายโรคจิตเสียงเย็น เอียงคอเล็กน้อยแล้วไล่สายตาสำรวจมัน

“…กูเตือนมึงแล้วดินนั้นรู้มาตลอดว่าชายคนนี้ตามหลิวมานานแค่ไหน แต่เขาเพียงปล่อยผ่าน เพราะคิดว่าคนอย่างมันคงไม่กล้าพอ แต่ใครจะคิดว่าอยู่ๆ วันหนึ่งมันจะกล้าทำเรื่องแบบนี้ได้

ครั้งหนึ่งเขาเคยเตือนชายคนนี้ด้วยสายตา ตั้งแต่คราวก่อนที่หลิวโดนกลุ่มวัยรุ่นคุกคาม ซึ่งคนพวกนั้นก็ถูกจัดการไปอย่างเหมาะสม และจะไม่มีวันได้มาทำเรื่องเหี้ยๆ แบบนั้นกับใครได้อีก

ดินรู้ว่าวันนั้นมันก็ตามหลิวไป และมองดูหลิวอยู่ตรงมุมมืดมุมหนึ่ง จ้องมองหลิวที่โดนคุกคามด้วยความขี้ขลาดตาขาวที่ไม่ว่ายังไงก็ไม่สามารถลบล้างได้

ดินคิดว่าตัวเองจะจัดการกับชายคนนี้ในเร็ววัน แต่เพราะต้องโทษความโง่ของมันที่บังอาจทำร้ายหลิวในวันนี้ ส่งผลให้ชะตาชีวิตของมันถึงฆาตเร็วขึ้น

กูไม่ได้ทำร้ายเธอ! ที่กูทำเรียกว่าความรัก อั่ก!” น่าตลกสิ้นดีที่มานั่งฟังความคิดผิดมนุษย์มนาของคนโรคจิต ดินหัวเราะให้กับความน่าขันตรงหน้า

งั้นมองดูให้ดีความรักของมึงคือของกูว่าจบดินก็เอนตัวนั่งลงบนพื้นก่อนที่จะวางร่างของหลิวไว้ที่ว่างขาของตัวเองในท่าที่เธอหันหลัง แผ่นหลังบอบบางที่ไร้สิ่งกำบังเสียดสีกับช่วงอกของดิน

รอยเลือดที่ซอกคอของเธอเริ่มแห้งลงไปบ้าง แต่ก็มีบางส่วนที่ยังไหลออกมา เมื่อดินได้เห็นชัดๆ ว่ารอยกัดมากกว่าที่เขาคิด และมันลึกจนเห็นเนื้อ เขาก็แทบอยากชักปืนมายิงมันให้ตายไปตรงนี้ แต่เพราะคำขอของเจ้าของร่างบาง เขาจึงต้องจำใจเก็บปืน

มึงจะไม่ตาย แต่มึงต้องอยู่แบบคนตาย

ดินโน้มหน้าลงต่ำไปที่ซอกอันบอบช้ำ ก่อนที่จะจูบซับคราบเลือดที่ไหลซึมออกมาทีละจุดอย่างเน้นย้ำ ท่ามกลางสายตาของชายโรคจิต ที่บัดนี้สภาพร่างกายว่าแย่แล้ว แต่สภาพจิตใจนั้นเข้าขั้นวิกฤต

จากเดิมที่เขาก็ไม่ค่อยจะสติดีเท่าไหร่ เพราะมีโรคทางจิตเวชอยู่ และขาดการรักษาจากจิตแพทย์ ทำให้เขามักหมกมุ่นอยู่กับเรื่องบางเรื่อง จนมีความคิดที่รุนแรงขึ้นไปเรื่อยๆ

เขาเฝ้าติดตามหลิวมาตลอด ตั้งแต่ที่เธอเข้ามาอยู่ในรั๊วมหาลัยแห่งนี้ หลิวเปรียบเสมือนแสงสว่างในชีวิตที่อับแสงของเขา ในโลกของความเป็นจริง เพียงคนภายนอกรู้ว่าเขาไม่ปกติ ก็ทำท่ารังเกียจ ตีตัวออกห่าง ทำให้เขาต้องโดดเดี่ยวมาตลอด

แต่เพราะหลิว เป็นเพราะเธอที่ทำให้เขาค่อยๆ เปลี่ยนไปทีละน้อย เมื่อยามที่มองดูรอยยิ้มของเธอ ก็ดูเหมือนว่าทั้งโลกสดใสขึ้นมาทันตาเห็น ไม่มีใครรู้ว่าตอนที่เธอยิ้มให้เขาเป็นครั้งแรก เขาดีใจมากขนาดไหน หัวใจของเขาตะโกนร่ำร้องตลอดเวลาว่าเธอคือคนที่ใช่ เขารักเธอเหลือเกิน

แต่

ความอดทนมักมีขีดจำกัด เขารู้สึกเสียใจที่ถูกหมางเมินและทำเป็นเหมือนไม่รู้จักกัน ทั้งๆ ที่เขาก็รู้จักหลิวดีมากกว่าใคร รู้แม้กระทั้งว่าบ้านอยู่ที่ไหน อยู่กับใคร ชอบทำอะไร เขารู้หมดทุกอย่าง

แต่ทำไมเธอกลับทำท่าทีไม่รู้จักเขา แถมยังพยายามจะหนี นั่นส่งผลให้เขาไม่สามารถควบคุมสติตัวเองไม่ได้อีกต่อไป จนเผลอทำร้ายร่างกายเธอเพื่อความสุขของตัวเอง

เมื่อเห็นเลือดที่ไหลออกมาจากผิวบาง เขาก็รู้สึกดีเป็นบ้า อยากสร้างรอยให้มากกว่านี้ แต่เพราะน้ำตาของหลิวที่ไหลออกมาจากตากลมโต ที่มักสดใสแต่ตอนนี้กลับเศร้าหมอง เขาเจ็บหัวใจเหลือเกิน

เขามองร่างเล็กที่หลับใหลในอ้อมแขนของผู้ชายตัวใหญ่ด้วยความเจ็บปวด หัวใจของเขาเต้นแรงจนเจ็บหน่วง มันมีความรู้สึกหลากหลายที่ผสมปนเปกันไปจนมั่ว ในที่สุดน้ำตาของเขาก็ไหลออกมาจากเบ้าตา เขาหลับตาซึมซับความเจ็บปวด และเพราะไม่อยากดูภาพที่บาดใจ

ความเจ็บปวดช่วงแถวหัวไหล่มันทำให้เขาหมดแรง ตอนแรกมันเจ็บมากกว่านี้ แต่ตอนนี้มันเริ่มชาชิน

ดินกอดร่างของหลิวไว้แน่น เขาโยกตัวเองไปมา ส่งสายตาสมเพชและเวทนาไปยังชายโรคจิต นานเท่าไหร่ก็ไม่สามารถรู้ได้ที่เขานั่งมองมัน เป็นเพราะความโกรธเกรี้ยวก่อนหน้านี้ ส่งผลให้ตอนนี้สติเขาล่องลอย เขาคิดกับตัวเองว่า ทำไมเขาต้องโกรธมากมายขนาดนั้น โกรธจนตัวสั่นและพร้อมฆ่าได้ทุกคน เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน

ความรัก?

ไม่ใช่

ดินปฏิเสธในใจ ชีวิตนี้ของเขาที่เกิดมาเป็นคน เขาไม่เคยสัมผัสคำว่าความรัก แม้แต่คนที่เป็นพ่อเขาไม่เคยที่จะมอบสิ่งที่เรียกว่าความรักแก่เขาได้ เขาใช้ชีวิตเหมือนหุ่นยนต์มาโดยตลอด ไม่มีความรู้สึก เย็นชา หยาบกระด้าง และไม่อ่อนโยน

เขาเป็นเพียงหุ่นยนต์ที่คอยรับคำสั่งจากผู้เป็นพ่อ ที่คอยบงการชีวิตของเขาว่าควรไปทางไหน ควรทำอะไร อะไรที่สั่งต้องทำ ไม่อยากทำก็ต้องทำ ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ

รวมถึงเรื่องที่กำลังทำอยู่ตอนนี้ด้วย

เรียกว่าหน้าที่ จะถูกไหมนะ

แต่พอมาเจอกับร่างเล็กในอ้อมกอด เขารู้สึกว่าเริ่มมีความรู้สึกขึ้นมา มันเกิดขึ้นเพียงเล็กน้อย แต่แค่นั้นก็สร้างความแปลกใจให้เขาไม่น้อย ความรู้สึกที่อยากปกป้อง ไม่อยากให้เจ็บหรืออันตรายนี้มันคืออะไร

ดินเฝ้าคิด ก่อนที่จะหายเหม่อ เมื่อเกิดเสียงเปิดประตูดังขึ้นที่หน้าบ้าน ต้นเหตุของเสียงคือร่างหนาของผู้ชายที่เป็นคนสนิทของเขา เมื่อไหร่ที่ดินต้องการหรืออยากได้อะไรเพียงโทรกริ๊งเดียว เขาวสามารถเนรมิตทุกอย่างให้ดินได้

ผู้มาใหม่มองสภาพของนายตัวเอง ก่อนที่จะเสสายตาไปมองร่างแน่นิ่งของผู้ชายอีกคน

จัดการมัน ไม่ต้องฆ่า แต่ทำให้เจ็บที่สุดพูดจบดินก็ยกร่างของหลิวขึ้น แล้วเดินออกจากบ้านหลังนี้ไป

 

เจ็บ

นี่คือสิ่งที่ฉันรับรู้ได้หลังจากลืมตาตื่นขึ้นมา เมื่อพบว่าตัวเองอยู่ห้องของใครฉันก็รีบกระเด้งตัวขึ้นมาทันที และแน่นอนว่าการกระทำหุนหันเมื่อครู่ ทำให้ฉันสูดปากเพราะเจ็บแสบแถวลำคอ

ฉันยกมือขึ้นจับคอของตัวเอง พบผ้าพันแผลพันรอบไว้ จากนั้นก็สำรวจสภาพตัวเองภายใต้ผ้าห่มที่ไม่ใช่กลิ่นที่คุ้นเคย เสื้อผ้าฉันถูกเปลี่ยนเป็นเดรสตัวยาวถึงเข่า

ไม่สิ

นี่มันไม่ใช่เดรส แต่มันเป็นเสื้อยืดที่ขนาดใหญ่กว่าตัวของฉันมาก

คงจะเป็นของใครไม่ได้อีก นอกจากเจ้าของห้องแห่งนี้

ไอ้ดิน

นอกจากคอที่มีผ้าพันแผลแล้ว ข้อเท้าที่ระบมจากการตกบันไดก็ถูกพันด้วยผ้าสีขาวเหมือนกัน

ฉันไม่พบร่างของเจ้าของห้องหรือใครอยู่ในห้องแห่งนี้ นอกจากฉันคนเดียว เมื่อพอมาอยู่ในห้องนอนห้องนี้ ความทรงจำแสนเลวร้ายที่เกิดขึ้นกับฉันก็ย้อนเข้ามาในหัว ทั้งๆ ที่อยากลืม แต่ฉันก็ไม่สามารถลืมได้

ที่ไอ้ดินช่วยฉันไว้อยากโรคจิตนั่น บอกตรงๆ ว่ามันหักล้างไม่ได้กับสิ่งที่มันทำกับฉัน แต่อย่างน้อยสิ่งที่มันทำก็ไม่ได้ไร้ค่า ฉันมองมันเปลี่ยนไปเล็กน้อย ย้ำว่าเล็กน้อยเท่านั้น

ถามว่าให้อภัยมันไหม ถ้าถามหาคำตอบตอนนี้ ฉันก็ตอบคำเดียวว่าฉันยังทำใจให้อภัยไม่ได้ อย่าลืมสิ ก่อนนหน้านี้มันร้ายกับฉันยังไง ทำร้ายฉันยังไง ฉันจำได้ทุกอย่าง

ทีนี่ก็อยู่ที่เวลาแล้วล่ะ

แต่ฉันก็หาเหตุผลไม่ได้ ที่ไอ้ดินจะมาทำดีกับฉัน หลังจากนี้ ฉันไม่ได้ต้องการความรับผิดชอบใดๆ มันไม่จำเป็นต้องมาทำดีกับฉัน เพียงต่างคนต่างอยู่ แค่นี้ก็มากพอแล้ว

ฉันเดินออกมาจากห้องนอนด้วยขาที่มีสภาพเดี้ยง เดินกะเผลกไปมา โคตรตลก

เนื่องจากฉันเคยมาที่คอนโดของไอ้ดิน (โดนบังคับ) เลยรู้ว่าห้องอะไรอยู่ตรงไหนบ้าง และที่ที่ฉันกำลังจะเดินไปก็คือห้องครัว ตอนนี้ฉันคอแห้งมาก อยากกินน้ำสักหน่อย ถือวิสาสะกิน ไม่ขอใครทั้งสิ้น

กำลังจะเปิดตู้เย็นเพื่อหยิบน้ำ ก็ต้องชะงักก่อน เพราะเห็นแผ่นกระดาษโพสต์อิทที่เหลืองเรืองแสงแปะอยู่ใกล้ๆ

ในตู้มีกับข้าว เอาออกมาอุ่น เดี๋ยวมา

ฉันไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องเอากับข้าวออกมาอุ่นตามที่มันสั่งไว้ ทั้งๆ ที่ก็ไม่ได้หิวอะไรมากมาย ฉันควรจะหนีกลับบ้านสิ

พอพูดถึงบ้านก็รู้สึกขยาด ไม่อยากกลับบ้านเลย ฉันเริ่มกลัวการอยู่คนเดียวแล้วล่ะ แล้วก็ไม่รู้ว่าป่านนี้ว่าไอ้ดินจะจัดการไอ้โรคจิตให้ฉันหรือยัง คราบเลือดของมันอีกล่ะ ฉันแขยงจะเป็นบ้า ไม่อยากให้เลือดสกปรกของมันมาเปื้อนบ้านฉัน

อุบ!

อยู่ๆ ฉันก็รู้สึกแน่นหน้าอก อยากอาเจียนขึ้นมา ฉันรีบสับเท้าไปที่ซิงค์ล้างหน้าในห้องน้ำ แล้วปลดปล่อยอ้วกออกมา มันทรมาณเหลือเกิน ฉันแสบหน้าอกไปหมดเลย พอเงยหน้าจากซิงค์ก็รู้สึกมึนหัว เห็นตัวเองในกระจกถึงสองคน

ฉันเดินออกมานั่งพักที่โซฟาในโซนนั่งเล่น ช่วงนี้ฉันรู้สึกว่าร่างกายของฉันแปลกไป เหนื่อยง่าย รู้สึกอยากอาเจียน เวียนหัว ปวดหัว ฉันว่าคงต้องหาเวลาว่างไปหาหมอแล้วล่ะ

ฉันจัดการตัวเอง อาบน้ำแต่งตัว ด้วยชุดในตู้ของไอ้ดิน เช่นเดิมว่าไม่ขอใครทั้งสิ้น จากนั้นก็มากินข้าวที่อุ่นเอาไว้ แล้วมานั่งดูทีวีที่โซนนั่งเล่น

ฉันอยากออกไปจากที่นี่นะ แต่ฉันไม่รู้จะไปที่ไหน

แล้วออกไปสภาพแบบนี้คงไม่ดีเท่าไหร่ เงินก็ไม่มี โทรศัพท์ก็ไม่มี ไม่อะไรสักอย่าง เพราะงั้นอยู่ที่นี่คงจะดีกว่า ถึงแม้จะไม่อยากอยู่ก็ตาม

นานแล้วที่ฉันไม่ได้มานั่งดูละครน้ำเน่าแบบนี้ ส่วนมากฉันจะเสียเวลาไปกับการเล่นโซเชียล แล้วส่องความเป็นไปของคน หรือเรียกง่ายๆ ว่าเสือก

แต่มันก็ดีว่าไม่มีอะไรดู ฉันทนดูไปเรื่อยๆ จนเริ่มง่วง และกะว่าจะไปนอนในห้องดีๆ กำลังจะกดปิดทีวี แต่ก็ต้องชะงัก เพราะประโยคบางประโยคที่ดังออกมาจากทีวี

เต้นบอกพี่สิ ประจำเดือนเต้นมาหรือยัง!’

ฮึกพี่ผิง เต้นเต้นกลัว

‘…’

เต้นกลัวท้อง

ท้อง

ฉันหัวใจเต้นแรงทันที เมื่อคิดว่าประจำเดือนของฉันมาครั้งล่าสุดเมื่อไหร่ และยิ่งกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อมาคิดถึงอาการที่ฉันเป็น

ไม่

คงไม่ใช่หรอก ฉันก็กินยาคุมฉุกเฉินแล้วไง ไม่ท้องหรอกหน่า

ฉันปลอบใจตัวเองแบบนั้น แต่น้ำตามันก็ดันไหลออกมาจากเบ้าตาเสียแล้ว

ถ้าฉันท้องจริงๆ ฉันจะทำยังไง ฉันยังไม่อยากท้อง ฉันพึ่ง 18 ฉัน

ฮึกขาฉันไร้เรี่ยวแรง จนร่างลงไปกองที่พื้น สะอึกสะอื้นออกมาอย่างเสียใจ ที่เคยบอกว่าถ้าฉันท้องขึ้นมาจริงๆ จะเอาออกน่ะ พอเอาเข้าจริงๆ ฉันดันไม่กล้า ชีวิตคนทั้งคนเลยนะ ถึงแม้ฉันจะดูร้ายไปบ้าง แต่ก็ไม่ร้ายพอจะฆ่าลูกตัวเองได้ลง

คิดว่าจะจบแล้วซะอีก

เรื่องร้ายๆ น่ะ

ยังไม่หมดอีกเหรอไง ยังไม่พอใจอีกหรอ

เป็นอะไรน้ำเสียงทุ้มของใครบางคนดังขึ้น เดาไม่ยาก จะเป็นใครไปได้นอกจากไอ้ดิน

ฉันไม่ได้หันไปมอง ทำเพียงนั่งสะอึกสะอื้น ทำเหมือนมันเป็นเพียงธาตุอากาศ

ไม่รู้สิ หลากหลายเรื่องราว ความรู้สึก มันทำให้ฉันสับสนไปหมด ฉันพูดได้ไม่เต็มปาก ว่าตอนนี้โกรธไอ้ดินไหม ถ้าฉันท้องขึ้นมาจริงๆ ฉันก็ยังไม่รู้เลยว่า ต้องการความรับผิดชอบจากมันหรือเปล่า

ตอนนี้ฉันฉันไม่รู้อะไรเลย

ไอ้ดินมันนั่งยองๆ ใกล้ๆ ฉัน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของผู้ชายปะทะเข้าจมูก ฉันเผลอสูดดมเข้าไปโดยไม่รู้ตัว

ฝ่ามือหน้าของมันลูบเบาๆ ที่หัวของฉันคล้ายการปลอบใจ แต่ฉันกลับไม่ต้องการ จึงปัดมือมันให้พ้นทาง แค่นี้ฉันก็สมเพชตัวเองมากพออยู่แล้ว การที่มันทำแบบนี้ฉันยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่

ฉันเช็ดน้ำตาตัวเองลวกๆ ก่อนที่จะลุกหนีไปที่อื่น ตอนนี้ขอไปตั้งหลักก่อน ยังไม่อยากมองหน้ามันเลย

แต่ยังไม่ทันได้เดินไปไหน ฉันก็ถูกแขนของมันโอบที่ไหล่ของฉันหรือก็คือการกอดจากด้านหลังนั่นแหละ ฉันขืนตัวเองออกมา แต่พบว่าแรงที่ฉันมีนั้น ไม่มากพอที่จะทำให้หลุดพ้น เพราะงั้นฉันจึงทำได้เพียงยืนขนลุกนิ่งๆ เพราะลมหายใจอุ่นร้อนของไอ้คนตัวสูงข้างหลังมันเป่ารดช่วงไหล่ของฉัน

อย่าร้องไห้

กูไม่ได้ร้องใช่ตอนนี้ฉันไม่ได้ร้องสักหน่อย อย่ามาโมเม

แล้วเมื่อกี้คือ?เมื่อกี้ก็ส่วนเมื่อกี้ดิวะ ตอนนี้ไม่ได้ร้องแล้วไง

ฉันเถียงในใจ เลือกที่จะไม่พูดออกไปเพราะไม่อยากต่อล้อต่อเถียง ฉันเหนื่อย

จะปล่อยได้ยังเนิ่นนานที่มันกอดฉันไว้อย่างนั้น ยืนจนเมื่อยขาไปหมด

ฉันเกลียดสันดารอย่างหนึ่งของมัน คือการที่มันเงียบ ไม่หือไม่อือ ไม่สนใจสิ่งที่ฉันพูดหรือสั่ง เป็นการโดนเมินที่น่าหงุดหงิดมาก ไม่เคยโดนใครเมินได้กวนตีนเท่ามันมาก่อนเลย

ปล่อยกู จะไปไหนก็ไป!” ณ จุดๆ นี้ ฉันเริ่มน้ำโห และพยายามแกะแขนของมันออกไปให้ห่างตัว ใช้เล็กจิกก็แล้ว ข่วนก็แล้ว แต่ก็เหมือนเดิม แรงอันน้อยนิดของฉันทำอะไรมันไม่ได้ หนังหนาเกิน

ไม่ ฉัน…” มันพูดออกมาจนได้ แต่ก็หยุดเว้นระยะไปสักพัก ฉันที่ต่อมเผือกมันเริ่มทำงาน จึงยืนคอยฟัง ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน “…จะไม่ไปไหน

เหอะไม่ไปไหนงั้นเหรอ?

แต่ฉันต้องการให้มันไปให้ห่างหูห่างตาฉัน ไม่ได้ต้องการให้มันมายืนกอดฉันแบบนี้!

ถ้าสมมติว่าฉันท้องจริงๆ ขึ้นมา ฉันอยากจะรู้จริงๆ ว่าผู้ชายอย่างมันจะยังอยู่ตรงนี้ไหม แค่เพียงลมปากว่าจะไม่ไปไหน มันไม่ได้ช่วยทำให้อะไรเปลี่ยนไปหรอกนะ

ฉันจะไม่ทำให้เธอเจ็บ

“…”

ทีผ่านมา ขอโทษ

น้ำเสียงของมันที่เปล่งออกมา ฉันรับรู้ได้ว่าเจอปนความรู้สึกผิด แต่มันคิดเหรอ ว่าแค่คำขอโทษจะทำให้สิ่งที่ฉันเสียไปกลับคืนมาได้

ความรู้สึก

ความบริสุทธิ์

มันไม่มีอะไรกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้

มึงเพ้ออะไร มึงคิดว่าแค่คำขอโทษโง่ๆ จะทำให้กูมองมึงเปลี่ยนไปเหรอฉันตัดสินใจพูดความในใจทั้งหมด บางที การพูดตรงๆ พูดให้เคลียร์อาจจะทำให้อะไรๆ ดีขึ้น หมายถึง ทำให้มันอยู่ห่างจากฉันน่ะ

มึงจำไม่ได้หรือไง ว่าทำอะไรกับกูไว้บ้าง กูเจ็บแค่ไหนมึงสนใจไหมดูเหมือนว่าสิ่งที่ฉันพูดออกไปจะทำให้มันสะอึก คงจะเป็นเหมือนเข็มแทงใจดำล่ะมั้ง

“…”

กูจะไม่ขอบคุณที่มึงช่วยกูไว้ ไม่ว่าจะครั้งนี้หรือครั้งที่ผ่านมา กูคิดว่าคนอย่างมึงยังไม่มีค่าพอที่จะได้รับคำขอบคุณจากกู ถ้ามึงเห็นกูเห็นเป็นของเล่นไร้ค่า กูก็จะมองมึงเป็นขยะเปียกที่รอกำจัดฉันไม่สนใจว่าจะพูดแรงไปไหม แต่ที่พูดออกไปทั้งหมดคือความรู้สึกของฉันจริงๆ

“…”

ถ้ามึงยังมีจิตสำนึก มีความเป็นคน มีความรู้สึกผิดจากที่เคยทำกูไว้ ขอเถอะ ช่วยออกไปจากชีวิตอื้อ!” ร่างฉันกระตุกเกร็งทันที เมื่อไอ้ดินจับร่างฉันหันหน้าไปเผชิญกับมัน ก่อนที่จะประกบริมฝีปากลงมา

เพราะยังไม่ทันได้ตั้งตัวกับการโดนจูบครั้งนี้ ทำให้มันสามารถขบเม้มริมฝีปากฉันได้อย่างตามใจชอบ หรืออีกนัยหนึ่ง มันคงชำนาญมาก ถึงขนาดที่ฉันไม่อาจต้านทานรสจูบนี้ได้

ฉันน้ำตาปริ่มระรื่นตรงขอบตา ลิ้นของมันสอดเข้ามาในปาก ในจังหวะที่ฉันเผยอปากเพื่อเอาอากาศเข้าปอด ฉันหายใจไม่ทัน ปอดทำงานอย่างหนัก เพียงเพราะโดนริมผีปากมันจูบ

มันเหมือนจะแผดเผาฉันไปทั้งปาก

มือทั้งสองข้างของมันล็อกใบหน้าของฉันไว้ ทำให้ฉันขยับหน้านี้ไม่ได้ เป็นเพราะมันตัวสูงกว่ามันมาก ทำให้ฉันต้องแหงนหน้ารับรสจูบมันอย่างไม่เต็มใจ สองตาฉันจ้องตาของมันไม่กระพริบ

ในขณะที่ฉันกับมันสบตากัน ปากก็ทำหน้าที่ได้ดี ฉันหมายถึงปากมันคนเดียว

อื้อๆๆๆ!” ฉันครางในลำคอเพราะเริ่มหายใจไม่ทัน จากที่สบตากับมันเมื่อครู่ ก็เปลี่ยนมาหลับตาปี๋ จนในที่สุดมันก็ผละออกไป ฉันรีบสูดอากาศเข้าปอดทันที แฮ่กๆๆ ไอ้!...อื้อ!”

กำลังจะด่ามันด้วยถ้อยคำที่หยาบคาย แต่ยังพูดไม่ได้เต็มคำ ริมฝากร้อนก็ฉกจูบลงมาอย่างหน้าด้านๆ

อย่าคิดว่าฉันไม่ขัดขืนนะ ฉันทำอย่างสุดความสามารถ ไม่ว่าจะเป็นทุบ ตี จิก ข่วน แต่มันก็ได้หาสะทกสะท้านไม่

ลิ้นของมันเข้ามาในปากของฉันอีกครั้ง แต่คราวนี้แตกต่าง มันหยอกล้อกับลิ้นของฉันอย่างสนุกสนาน ในขณะที่ฉันหงุดหงิดจนจะเป็นบ้า รู้สึกอยากตัดลิ้นของตัวเองทิ้งก็คราวนี้

ฉันไม่รู้เลยว่า ตัวเองเดินถอยหลังมาเรื่อยๆ จนมาชนกับขอบโต๊ะเมื่อไหร่ ฉันไม่รู้ว่าเป็นโต๊ะอะไร แต่มันสามารถทำให้ไอ้ดินยกร่างฉันขึ้นไปนั่งบนนั้นได้

ฉันถูกกักขังด้วยท่อนแขนแข็งแรงของมัน ฉันไม่เข้าใจตัวเอง ไม่เข้าใจมาก ใจอีกอย่าง แต่กายอีกอย่าง ร่างกายฉันอ่อนปวกเปียกไปหมดเลย เรี่ยวแรงหายไปหมด ได้แค่กำเสื้อของมันไว้แน่นเพื่อระบายอารมณ์บางอย่าง

จนในที่สุดมันก็ผละริมผีปากออกไป แต่มาซุกไซร้ที่ผิวแก้มของฉันแทน จากนั้นก็เลื่อนต่ำลงมา จูบไปที่ซอกคอที่มีผ้าพันแผลพันไว้อยู่

ถึงแม้มีผ้าพันแผลสีขาวกั้นไว้ แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกสยิวที่แสนประหลาดลดลงแม้แต่น้อย

ฉันพึ่งรู้ว่าตัวเองเหงื่อไหลมากแค่ไหน มือเย็นมากแค่ไหน แต่เหนือสิ่งอื่นใด คือเสียงหัวใจที่เต้นดังสนั่น

สิ่งที่มันทำกำลังเลยเถิด เมื่อมันล่นเสื้อตัวใหญ่ที่คุมขาของฉันขึ้นไป ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ที่ขาอ่อน เลื้อยไล้ขึ้นไปเรื่อยๆ จนไปแตะที่เอวบางคอดของฉัน

ฉันส่ายหัวไปมา มากกว่าตื่นเต้นก็คือความกลัว ฉันไม่อยากกลับไปนึกเหตุการณ์ร้ายๆ นั่นอีกแล้ว

สัมผัสของไอ้โรคจิตนั่น ฉันไม่อาจลืมเลือน พอคิดว่ามันแตะฉันตรงไหนบ้าง กระทำย่ำยีฉันยังไง หัวใจฉันก็บีบแน่นจนเจ็บปวด

น้ำตาฉันไหลออกมาอีกครั้ง และนั่นทำให้ไอ้ดินหยุดการกระทำทั้งหมดทันที

ไม่ อย่าทำฉันเค้นเสียงที่สั่นไหวของตัวเองออกไป

อืมไม่ทำพูดจบมันก็จูบหน้าผากของฉันหนึ่งที แล้วกอดฉันไว้อย่างนั้น 

[TO BE CONTINUED...]


เป็นไงคะ ผัวดินของไรท์

น่ารักปะ บอกอย่าทำก็ไม่ทำ

อร๊ายยยย เกียสมะลงเรย

ขอให้หลิวนางใจอ่อนไวๆ

จะได้เริ่มไทม์ไลน์ปัจจุบันสักที

นี่อยู่ในอดีตนะรู้ยัง

ไทมไลน์ปัจจุบันคือตอนที่ทั้งคู่อยู่ปี 3 นะฮ๊าฟฟฟฟ



เอาล่ะ

จะท้องไม่ท้องมาลุ้นกันค่ะ

ชีวิตนางนี่เรื่องเครียดเยอะเนอะ

ยังไม่จบไม่สิ้นสักที 555555

นี่พึ่งจะโดนทำร้ายมา

ยังต้องมากังวลว่าจะท้องไหม

คือไรท์เข้าใจเลยอ่ะ

ไรท์เป็นอีกคนที่มีเพื่อนที่ไม่แน่ใจว่าตัวเองท้องไหม มันกระวนกระวายมากแค่ไหน ไรท์จึงรู้ คือยังอยู่ในวัยเรียนอยู่เลยอ่ะเนอะ มันเท่ากับว่าเราเสียอนาคตไปเลย

หลายคนเลือกที่จะทำแท้ง ซึ่งมันก็คือการฆ่าคน แต่ความคิดคนเรามันก็ต่างกันอ่ะ สังเกตได้จากต่างประเทศ มีการทำแท้งอย่างถูกกฎหมายสำหรับคนท้องไม่พร้อม แต่ในสังคมไทยของเรา ยังไม่ยอมรับเรื่องแบบนี้ เพราะงั้นอย่าหาว่าพี่สอนเลยนะน้อง 55555 ป้องกันไว้ดีกว่าเนอะ วัยรุ่นอย่างเรา มันห้ามไม่ได้หรอก ยิ่งห้ามยิ่งยุ

บ่นเยอะไปหน่อย ขอบคุณที่อ่านจบค่ะ

อย่าลืมคอมเม้นท์นะจ๊ะ

อิๆ


ฝากนิยาย

set คนบาป เรื่องใหม่

55555555555

จิ้มรูปจ้า


ฉันชื่อเจสซี่ เป็นกะเทยที่แสนน่ารักของโลกใบนี้ มีเพื่อนเป็นชะนีก็เยอะ แต่ทำไม...

"อีเจ็ท มึงติดสายเสื้อในให้กูหน่อย"

"ฮ...ฮะ" 

ฉันกลืนน้ำลายดังอึก พร้อมกับความโป่งพองใต้กางเกงนักเรียน #เป็นเมียตุ๊ด




ในกรณีคนสงสัยนะคะ

Q :: ไอ้โรคจิตมันสอดใส่หรือยัง

A :: ยังจ้า แค่แบบกำลังดันๆ

ถ้าสงสัยมากกว่านั้น ทักมาถามในเพจนะคะ 55555555

มีบางคนหาฉากคัทไม่เจอ ไม่รู้จะตามหาที่ไหน

ตอบตรงนี้นะคะว่า หาได้ที่เพจเฟซบุ๊ค Myriimmy ค่ะ


ปล.พรุ่งนี้จนถึงวันจันทร์เราอาจะไม่ได้อัพนะคะ

เพราะไปต่างจังหวัด

ถ้ายังไงคอมเม้นท์ชื่นใจ พน.สายๆ จะมาต่อให้อีก

ขอบคุณค่าา





สามารถไปหวีดเรื่องนี้ได้ที่ทวิตเตอร์
ติดแท็ก #หลิวติดดิน นะคะ
เราจะรออ่าน อิๆ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 259 ครั้ง

69 ความคิดเห็น

  1. #1621 pimpakavai (@pimpakavai) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 11:04
    สรุป หลิวได้ปัวกี่คนแล้ว ตอบที
    #1621
    0
  2. #931 NatthayaJ (@NatthayaJ) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 21:51
    มีความอบอุ่นแทรกซึม
    #931
    0
  3. #798 immx (@immx) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 20:38
    ถ้าเปงหลิวจะเล่นตัวววว อิดินมันทำแรงปายยย ฮรือออออ
    #798
    0
  4. #514 Kim_Oh (@mintkeku) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 08:19
    เห็นอิมเมจหลัวดินก็เข่าอ่อนแล้วค่ะ
    #514
    0
  5. #505 Chalita062 (@Chalita062) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 23:16
    โอ๊ยยยยยหน่วงน้ำตาปริ่มเลย หลิวให้อภัยดินเถอะ
    รรรรรรรรรนะไรท์
    #505
    0
  6. #504 โลโล่ (@dreambyzelo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 22:59
    ดินแหม่เขินนนนอ่าาาสา
    #504
    0
  7. #488 7155 (@7155) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 11:33
    รอค่ะ.
    #488
    0
  8. #487 hellokittyy (@phatnarin41) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 10:32
    ดินนนนน
    #487
    0
  9. #486 Mu-noi (@MayNatthaphon) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 08:31
    อ้ากกกก ชอบๆ ฟินมากค่าา
    #486
    0
  10. #485 kmcnnn (@kmcnaum) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 05:02
    55555น่าร้ากก
    #485
    0
  11. #484 moonshine:3 (@F1111123) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 23:40
    อ๊ากกกกกก
    #484
    0
  12. #483 rjrtoey (@rjrtoey) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 23:17
    โว้ยยยดิน
    #483
    0
  13. #482 0979783769 (@0979783769) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 19:26
    เคราะห์ซ้ำกรรมซัด
    #482
    0
  14. #481 hellokittyy (@phatnarin41) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 10:34
    ตัดได้ค้างคามากกก
    #481
    0
  15. #480 SaovaneeMada (@SaovaneeMada) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 07:08
    ลุ้นๆๆหนักมาก
    #480
    0
  16. #479 sone9Pp (@sone9Pp) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 00:04
    โอ๊ยยยย หลิวเอ้ยยยหลิว ยังไม่ทันจะได้หายใจหายคอคล่องๆ ยังต้องมานั่งวิตกเรื่องท้องอี๊กกกก
    #479
    0
  17. #478 Rosemary1985 (@Rosemary1985) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 23:41
    รอค้าาา
    #478
    0
  18. #477 Mu-noi (@MayNatthaphon) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 23:28
    อ้าวยังไง??
    #477
    0
  19. #476 moonshine:3 (@F1111123) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 23:21
    รอค่าทาไรท์ฉู้ๆ
    #476
    0
  20. #475 pttpriaw (@pttpriaw) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 23:20
    ท้องงงงงงง
    #475
    0
  21. #474 buatongu (@buatongu) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 22:50
    ❤❤❤❤❤❤
    #474
    0
  22. #473 Nannaphat45 (@Nannaphat45) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 20:22
    รอค่าาาาา
    #473
    0
  23. #472 Rosemary1985 (@Rosemary1985) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 18:44
    ไม่ฆ่าดีกว่าค่ะไรท์ อยู่แบบคนตายคนไม่สมหวังทุกอย่างพังทลายลงแบบนี้เจ็บปวดกว่าเยอะ ลองมองในมุมของคนโรคจิตที่รักแรงแบบนี้แล้วคิดว่าถ้าทำให้รุ้ว่าหลิวเปนคนของดินและจะไม่มีวันเป็นของคนอื่นอีกแบบนี้เจ็บยิ่งกว่าตายอีก
    #472
    1
    • #472-1 Myriimmy (@oohsemail) (จากตอนที่ 13)
      13 พฤษภาคม 2561 / 20:17
      ใช่มะๆ ถ้าเรื่องนี้ฟีลกู้ด อาจจะส่งโรคจิตคนนี้ให้ตำรวจแล้วเข้าโรงบาลจิตเวช แต่เรื่องนี้มันดาร์กง่ะ ใช้วิธีดีๆไม่ได้55555
      #472-1
  24. #471 angang_angang (@angang_angang) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 16:19
    *#:*@,?*!/*!,'
    #471
    0
  25. #470 hellokittyy (@phatnarin41) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 15:55
    เพ้ดินนนนนน
    #470
    0