[ทำมือ] FRIEND | TOUCH เพื่อนสนิท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 129,868 Views

  • 1,638 Comments

  • 2,859 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    493

    Overall
    129,868

ตอนที่ 12 : FRIEND | TOUCH เพื่อนสนิท 'เปลี่ยนไป' 3 [UP 100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8652
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 219 ครั้ง
    24 ธ.ค. 61

ใครอยากได้หนังสือ ทักมาหาไรท์ที่เพจ Mriimmy ค่ะ


Friend Touch เพื่อนสนิท
Myriimmy
www.mebmarket.com
ฉันเกิดมาพร้อมสิ่งที่เรียกว่าความเกลียดชังเกิดมาโดนที่ไม่มีใครต้องการ ช่วงชีวิตสิบกว่าปีที่ผ่านมาฉันอยู่อย่างโดดเดี่ยวใช้ชีวิตแสนไร้ค่าให้ผ่านไปวันๆ จนกระทั่งคืนหนึ่งในวันเลี้ยงสายรหัส'ความบริสุทธิ์' ที่เป็นสิ่งเดียวที่ฉันเหลือติดตัวถูกช่วงชิงไปอย่างเลือดเย็นจากเดรัชฉานตัวหนึ่ง มันชื่อว่า 'ดิน'พร้อมคำพูดที่แสนเลวทรามตีตราว่าฉันเป็นเพียงของเล่นไร้ค่าแต่แล้วเหตุการณ์หนึ่งก็ทำให้ความรู้สึกที่ฉันมีให้กับมันเปลี่ยนแปลงไปจากที่เกลียดมาก กลับกลายเป็นโหยหา จากที่อยากให้มันหายๆ ไปจากโลกนี้ซะ กลับขาดมันไม่ได้จนสุดท้ายความสัมพันธ์ที่มากกว่าเพื่อนแต่ไม่ใช่คนรักก็เริ่มต้นขึ้นระหว่างเรา...


Music :: Billie Eilish - Fingers Crossed


         คำเตือน : นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหา ฉาก และภาษาที่ไม่เหมาะสมค่อนข้างเยอะ ใครไม่ชอบแนวนี้สามารถกดออกได้เลย แต่ถ้าชอบก็ได้ไปต่อจ้า 




EPISODE 10
"อึก ม...ไม่ ช่วยด้วย!"


เป็นอีกครั้งที่ฉันมามหาลัยด้วยความหงุดหงิด อันที่จริงแล้วหงุดหงิดตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะ ตั้งแต่ที่ไอ้เหี้ยดินมันเสนอหน้าเข้ามาในบ้านฉัน แล้วก็ไม่ยอมกลับไปด้วยนะ จนเป็นฉันเองที่ทนต่อล้อต่อเถียง ทนไล่มันไม่ไหว เลยหนีเข้าห้องไปทั้งอย่างนั้น

พอเช้ารุ่งขึ้น ฉันก็โล่งใจที่เมื่อคืนมันไม่ได้เข้ามาทำอะไรเหี้ยๆ ใส่ฉัน แต่มันก็เท่านั้น ในเมื่อฉันกำลังเตรียมตัวออกไปเรียน ก็เจอไอ้เหี้ยดินที่นั่งลอยหน้าลอยตาอยู่ที่โซฟาด้วยชุดนักศึกษาที่เรียบกริบ

ก็รู้ๆ กันอยู่ว่าไอ้เหี้ยดินมันเหี้ยเหมือนที่ฉันเรียกมัน มันบังคับขู่เข็ญให้ฉันยอมไปกับมันเหมือนครั้งที่ผ่านมา ผลสุดท้ายคือฉันต้องมาหงุดหงิดงุ่นง่านอยู่แบบนี้ไง

เมื่อไหร่มันจะเลิกยุ่งกับฉันสักที

นี่! จอดตรงนี้แหละฉันชี้นิ้วสั่งให้มันจอดตรงหน้ามอแทนที่จะเข้าไปในคณะ เพราะไม่อยากให้ใครรู้ว่ามากับมัน คราวที่แล้วยังโชคดีที่ไม่มีใครเห็น ฉันจะไม่ให้ใครรู้เรื่องระหว่างมันกับฉันเป็นอันขาด

“…” ความเงียบคือนิยามของมัน ฉันกลอกตามองบนแล้วถอนหายใจออกมา หวังสงบพายุอารมณ์ของตัวเอง แล้วหันไปพูดกับมันด้วยน้ำเสียงที่อ่อนกว่าเดิมหลายส่วน

ขอร้องล่ะ จอดให้กูเถอะนะพูดเสียงหวานแล้วก็แสดงสีหน้าออดอ้อนที่ไม่คิดไม่ฝันว่าจะทำใส่มันตอนอยู่ด้วยกันสองต่อสอง แต่ก็ถือว่าการตัดสินใจทำอะไรแบบนี้จะไม่ได้อะไรเลย เพราะมันหันมามองฉันทันที่พูดจบประโยค “…นะ

เอี๊ยด!

อยู่ๆ ไอ้เหี้ยดินก็เบรกกะทันหันทำให้หัวฉันเกือบกระแทกกับคอนโซลหน้ารถ แต่โชคดีที่คาดเบลท์ จึงได้แค่เกือบ ปกติฉันจะหันไปแว้ดใส่มัน แต่ครั้งนี้จะยอม เพราะต้องการให้ความปรารถนาของตัวเองเป็นจริง

ฉันปลดเบลท์แล้วหันไปมองหน้ามันเล็กน้อย ก่อนที่จะลงจากรถมันด้วยความหงุดหงิดที่ลดลงไปเยอะ ฉันคิดว่าตัวเองตาฝาดไป เพราะตอนที่มองหน้าไอ้เหี้ย ฉันเหลือบเห็นใบหูของมันขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อย

เหอะ คนอย่างมันอ่ะนะ จะเขิน คนที่หน้าตาย ไร้หัวใจ ไร้มนุษยธรรม ไร้จิตสำนึก อย่างไอ้เหี้ยดินน่ะเหรอจะเขินเป็น ให้อมวัดมาพูดก็ไม่เชื่อ สงสัยฉันคงต้องไปตัดแว่นแล้วล่ะ ช่วงนี้รู้สึกปวดไมเกรนบ่อยๆ อาจจะเป็นเพราะสายตาของฉันด้วยก็เป็นได้

ฉันเดินอย่างลั้ลลา รู้สึกโลกสดใสขึ้นมาทันตา เมื่อไม่มีไอ้เหี้ยดินมาจุ้นจ้านให้ขัดหูขัดตา เนื่องจากมหาลัยฉันมีขนาดกว้าง แล้วคณะของฉันนั้นช่างห่างไกลจากหน้ามอ การที่จะเดินเข้าไปเป็นสิ่งที่สิ้นคิด และบ้าบอมาก เพราะงั้นวินมอเตอร์ไซค์คงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

เมื่อเดินมาถึงเต้นท์ของวินมอเตอร์ไซค์ ฉันก็ไม่พบรถสักคัน แล้วเสือกไม่มีตอนที่ฉันกำลังรีบๆ ด้วยนะ อีกไม่ถึง 20 นาทีก็ต้องเข้าคลาสแล้ว สายไม่ได้ด้วย อาจารย์แม่งโหด

ฉันนั่งสั่นขามองนาฬิกาข้อมือเป็นพักๆ ความหงุดหงิดเริ่มกลับมาอีกครั้งหลังจากที่นั่งรอไปกว่า 5 นาที จะเป็นบ้าตาย!

รู้สึกว่าช่วงนี้ฉันจะหงุดหงิดบ่อยเหลือเกิน

มันเป็นเพราะไอ้เหี้ยดินคนเดียวนั่นแหละ! ถ้ามันไม่เข้ามายุ่งกับชีวิตฉัน ฉันคงมีความสุขในชีวิตที่ห่วยๆ มากกว่านี้

โอ๊ย! ไม่รอแล้ว

ฉันเดินออกมาจากเต้นท์ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว อะไรกันนักกันหนา ปกติก็มีรถตลอด พอฉันต้องการเสือกไม่มี ฉันว่าฉันคงต้องไปสอบใบขับขี่ แล้วหารถยนต์สักคันมาขับไปกลับมอเองแล้วแหละ

ฉันรีบจ้ำอ้าวให้เร็วที่สุด ถ้าวิ่งได้วิ่งแล้ว แต่ติดตรงที่วันนี้ฉันใส่กระโปรงทรงเอ มันรัดรูปและเดินยากไปหน่อย แต่แลกกับความสวย ฉันยอม

หมับ!

มือปริศนาคว้าที่ข้อมือของฉัน รั้งไม่ให้ฉันเดินต่อ ขนาดมือที่ใหญ่กว่าฉัน ทำให้ฉันคิดว่าต้องไปเป็นไอ้เหี้ยดินแน่ๆ เพราะนอกจากมันแล้ว ฉันก็คิดไม่ออกว่าจะมีใครมาฉุดกระชากฉันได้อีก

แต่เมื่อหันหน้ากลับไปมองเจ้าของมือหนาแล้ว คนคนนั้นกลับไม่ใช้ไอ้เหี้ยดิน

ฉันที่กำลังอ้าปากเตรียมด่า ก็หุบปากโดยทันที

ธ เธอทำเข็มตกครับผู้ชายคนหนึ่งจับข้อมือฉัน มืออีกข้างก็ชูเข็มประจำสถาบัน ฉันก้มลงมองคอเสื้อของตัวเอง ก็พบว่าเข็มหายไป

เอ่อขอบคุณนะคะฉันรับเข็มในมือเขามา แล้วหลุบตามองข้อมือที่ถูกจับอยู่ แล้วพยายามชักมือออก แต่ผู้ชายคนนี้ขืนแรงไว้ และเหมือนว่าจะจับแน่นขึ้นกว่าเดิม ช่วยปล่อยมือเราได้ไหมคะ

อะเอ่อ ขอโทษครับผู้ชายตรงหน้ารีบลนลานปล่อยข้อมือฉัน พอมาดูดีๆ แล้วหน้าเขาก็คุ้นๆ เหมือนเคยเจอ

อ๋อ! ผู้ชายที่หน้าตึกคณะนั่นเอง ดูเหมือนจะเป็นรุ่นพี่นะ

แต่ตอนนี้อ่ะ ฉันไม่มีเวลามารำลึกความหลังแล้ว เพราะตอนนี้ฉันกำลังจะสาย!

ขอบคุณอีกครั้งนะคะ ขอตัวก่อนค่ะฉันยิ้มหวานให้ผู้ชายคนนั้นหนึ่งที ก่อนที่จะหมุนตัวรีบเดินออกมาจากตรงนั้นด่วน


[XXX TALK]

ธ เธอทำเข็มตกครับร่างกายผมมันขยับไปเองโดยอัตโนมัติหลังจากที่เห็นเข็มของเธอตกที่พื้น ความจริงแล้วเมื่อก่อนผมอาจจะไม่มีความกล้าเข้าไปทักเธอตรงๆ แต่ไม่รู้ทำไม ผมวันนี้ผมกล้ามากกว่าเดิม

เมื่อมายืนใกล้ๆ เธออีกครั้ง ได้เห็นผิวหน้าที่เนียนใสนี้ใกล้ หัวใจผมก็เต้นแรงเป็นระส่ำ เต้นแรงจนน่าอายถ้าเกิดว่าเธอได้ยินเข้า

เอ่อขอบคุณนะคะน้ำเสียงอ่อนหวานที่นับครั้งได้ที่ผมจะได้ยิน ถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากสีชมพูระเรื่อธรรมชาติ มันทำให้ผมอยากสัมผัสเธอมากกว่านี้ ช่วยปล่อยมือเราได้ไหมคะ

อะเอ่อ ขอโทษครับ ผมไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองตกอยู่ในความคิดลึกขนาดที่ว่าไม่รู้ว่าตัวเองบีบข้อมือของเธอแรงขึ้นจากเดิม ไม่รู้ตัวเลยว่าเธอหยิบเข็มจากมือผมไปตอนไหน

เธอจะคิดว่าผมเป็นโรคจิตไหมนะถ้าเธอรู้ว่าผมไม่ปกติแบบนี้ เธอจะรังเกียจไหม

ขอบคุณอีกครั้งนะคะ ขอตัวก่อนค่ะทันทีที่เธอพูดจบ เธอก็หันหลังเดินจากไปอย่างไปเหลียวหลัง

แต่ก่อนที่เธอจะเดินออกไปนั้นหลิว เธอยิ้มให้กับผม

ผมไม่ได้ฝันไปใช่ไหมเธอยิ้มให้กับผม ในขณะที่ผมไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้รับรอยยิ้มหวานๆ จากเธอ เพียงแค่มองเธอยิ้มจากที่ไกลๆ ก็แทบอยากจะบ้า ส่วนหนึ่งเพราะเหมือนตกอยู่ในหลุม ที่ไม่ว่ายังไงก็ขึ้นมาจากหลุมไม่ได้สักที แต่อีกส่วนหนึ่ง คือผมหวงรอยยิ้มของเธอ ไม่อยากให้เธอไปยิ้มให้ใคร..

เธอต้องยิ้มให้ผมคนเดียวสิ

และแล้ววันนี้ก็มาถึงเมื่อเธอยิ้มให้ผมหรือว่าเธอจะตกหลุมรักผมบ้างเข้าให้แล้ว ต้องใช้แน่ๆ

เพราะงั้นถึงผมจะเป็นแบบนี้ หลิวคงไม่รังเกียจผม เพราะว่าเธอรักผม แล้วผมก็รักเธอ

เรารักกัน

จะไม่มีใครมาขัดขวางความรักของเราสองคนได้ ผมสัญญาเลยว่าถ้าใครหน้าไหนมันมาขัดขวางล่ะก็ ผมจะฆ่ามัน ไม่สนว่าหน้าไหนทั้งนั้น

[END TALK]

 

หลิวจ๊ะ ขอลอกการบ้านหน่อยคร๊าบเสียงหวานมาแต่ไกล เดาไม่อยากหรอก คนที่ชอบขอลอกการบ้าน ก็มีแต่โต๋เท่านั้นแหละ ส่วนคนอื่นๆ ก็มีบ้าง แต่ไม่บ่อยเท่าโต๋

ทำไมไม่ยอมทำเองอ่ะโต๋ พ่อแม่ส่งมาเรียนนะฉันแอบแขวะไปนิดหน่อย เพราะความมั่นไส้

ก็เราไม่มีเวลาเลย แบบไม่ว่างไง เลี้ยงน้องงี้อยากจะแหมไปถึงดาวอังคาร คนอย่างโต๋เนี่ยนะเลี้ยงน้อง จะโกหกอะไรก็ขอข้ออ้างที่มันเนียนๆ หน่อยไม่ได้เหรอ

เลี้ยงน้องหรือเลี้ยงสาวเหรอเพื่อนโต๋เป็นบอสที่พูดความในใจของฉันออกมา อยากจะยกนิ้วให้บอสรัวๆ เลย

ไม่เสือกสักเรื่องจะได้ไหมมึงอ่ะ

อะไรวะ แค่นี้ทำพาลจากนั้นบอสก็หันไปกระเง้ากระงอดกับโอมต่อ นี่ถ้าไม่บอกว่าเป็นเพื่อนกัน ฉันจะคิดว่าสองคนนี้เป็นคู่เกย์นะ โอมเป็นรุก ส่วนบอสเป็นรับ

ฉันหยิบชีทที่เป็นการบ้านส่งให้โต๋ไปตามระเบียบ ฉันไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยเรื่องให้เพื่อนลอกการบ้านหรอก ถึงแม้ว่าจะมีความรู้สึกรำคาญและอยากด่าแรงๆ บ้าง แต่ยังไงก็ต้องให้ลอกอยู่ดี เพราะปฏิเสธไม่ได้ยังไงล่ะ

ตอนนี้บ่ายโมงครึ่ง อีกครึ่งชั่วโมงพวกฉันต้องเข้าเรียนคาบต่อไปแล้ว วิชานี้กลุ่มของฉันเรียนด้วยกัน

ท้ายคาบอาจารย์นัดส่งการบ้านที่สั่งไว้ คนที่ทำไม่ผ่านคือจะยังไม่สามารถกลับได้ ซึ่งฉันนั้นกับโจนั้นผ่านฉลุย โต๋ที่ลอกยังไม่ผ่าน เพราะว่าเหมือนอาจารย์จะรู้ว่าเขาไม่ได้ทำเอง แล้วมีบางส่วนที่โต๋ลอกผิดไป ส่วนพวกที่เหลือ ไม่ยอมทำ ดังนั้นก็ต้องรับผลกรรมที่ก่อไว้

ฉันเดินออกเคียงคู่กับโจด้วยใบหน้าระรื่นผิดปกติ ความจริงแล้วโจนั้นหน้าตาดีในระดับหนึ่งเลย แต่เขาเป็นพวกไม่สุงสิงกับใครเกินจำเป็น ไม่เป็นมิตร หน้าบึ้งตึงตลอดเวลา ไหนจะทรงผมเห่ยๆ ที่ไม่เข้ากับรูปหน้าของเขาสักนิด ทำให้ไม่มีใครมองเห็นความหน้าตาดีของเขา ซึ่งมันดีมาก ฉันมองเห็นอยู่คนเดียวก็พอแล้ว

โจจะกลับบ้านเลยไหมฉันถามคำถามเบๆ เพราะอยากคุยกับเขา ฉันรู้อยู่แล้วว่าโจต้องกลับบ้าน ถ้าไม่ถูกใครบังคับ มีเหรอที่เขาจะไปต่อที่อื่น

อืม กลับส่วนสูงของเขาทำให้ฉันต้องแหงนหน้าขึ้นมองเขา แสงแดดตอนบ่ายก็คอยจะแยงตา แต่ก็ไม่สามารถสู้แสงออร่าความหล่อของโจได้

โอ๊ย เกลียด!

ที่บ้านมีอะไรสำคัญหรือเปล่าเนี่ย เห็นเรียนเสร็จก็กลับบ้านตลอดทำท่าเป็นถามทีเล่น แต่ความจริงแล้วเป็นการล้วงข้อมูลส่วนตัวอย่างหนึ่ง ฉันใช้ทักษะมารยาของผู้หญิงตัวเล็กแสนน่ารักใส่คนตัวสูง ทำท่าทางเขินอายประดุจสาวแรกแย้ม ซึ่งในความจริงแล้ว ฉันแทบอยากจะชักดิ้นชักงอตายทุกครั้งที่ใช้มัน

“…มีน้องสาวรออยู่โจตอบเสียงแผ่ว แต่ฉันก็กลับได้ยินชัดเต็มสองหู เป็นเรื่องที่เซอร์ไพรซ์มากที่โจนั้นมีน้องสาว ฉันคิดว่าตลอดว่าคนลักษณะอึมครึมอย่างเขาน่าจะเป็นลูกคนเดียว

โห ไม่รู้มาก่อนเลย ว่าโจมีน้องสาวด้วยฉันทำท่าทางประหลาดใจ ก่อนที่จะสังเกตว่าเราเดินมาเรื่อยๆ จนมาถึงลานจอดรถ ฉันรู้สึกเสียดายเล็กน้อยที่ไม่ได้คุยกับเขาต่อ กลับดีๆ นะ

ฉันพูดพลางยิ้มหวานอย่างจริงใจ ส่วนมืออีกข้างก็โบกมือลาเขา โจเหลือบตามองฉันก่อนที่จะส่งยิ้มบางๆ มาให้ เป็นยิ้มที่เขายิ้มให้เป็นครั้งแรก และเป็นยิ้มที่ฉันไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน

ตึกตัก ตึกตัก

ความรู้สึกนี้เรียกว่าชอบหรือเปล่านะ แล้วถ้าฉันชอบใครสักคนมันจะผิดไหม

กลับด้วยกันไหมเขาไม่รู้เลยว่าแค่ประโยคธรรมดาแค่นี้กลับทำให้ฉันรู้สึกดีใจมากเหลือเกิน หัวใจก็พลันเต้นแรงมากกว่าเดิม จนเผลอแสดงสีหน้าแปลกๆ ออกไปจนได้

เอ่อ ก็ดีนะเสียงตะกุกตะกักของฉันไม่ได้เมคขึ้นแต่อย่างใด มันเป็นไปเองโดยอัตโนมัติ

หลังจากนั้นฉันก็ขึ้นมานั่งบนรถของโจ และถามไถ่เกี่ยวกับเรื่องรอบตัวของเขาที่มักเจอะเจอเป็นทุกวัน พอได้ใช้เวลาพูดคุยกับเขาแล้ว ฉันไม่คิดเลยว่า โจจะดูอัธยาศัยดีมากกว่าที่คิด ถึงแมว่าคำพูดคำจาของเขาจะดูห่างเหินไปบ้างในบางประโยค แต่รวมๆ แล้ว เขาพูดจาดีและพูดเยอะกว่าตอนที่เรารู้จักกันแรกๆ

แต่เวลาก็ไม่เคยรอใคร มันผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนตอนนี้รถของโจได้จอดเทียบท่าหน้าบ้านฉันแล้ว อดที่จะเซ็งไม่ได้เหมือนกัน เพราะยังมีเรื่องมากมายที่ฉันอยากจะคุยกับเขามากกว่านี้ แต่ก็ไม่เป็นไร ยังไงซะ เราก็ยังคงต้องเจอกันเรื่อยๆ นั่นแหละ

ฉันขอบคุณโจ โดยไม่ลืมชวนเข้าไปนั่งพักดื่มน้ำให้หายเหนื่อยจากการขับรถ แต่ก็ได้รับคำปฏิเสธกลับมา ซึ่งฉันก็ไม่ได้คาดหวังให้เขาตอบตกลงอยู่แล้ว แต่ถ้าเขาตกลงฉันก็จะยินดีเป็นอย่างมาก

ชีวิตประจำวันของฉันกลับมาอีกครั้ง ไม่มีสัมภเวสีไร้ญาติคอยกวนและตามติดไปทุกที่ ฉันเดินขึ้นบ้านมาห้องนอนของตัวเองอย่างอารมณ์ดี

บ้านหลังนี้เป็นบ้านของแม่ฉัน เป็นบ้านเดี่ยวสองชั้นทั่วไป สมัยก่อนฉันเคยอยู่ที่นี่กับแม่แค่สองคน ตอนนั้นเราสองคนแม่ลูกอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข ถึงแม้ตอนนั้นฉันจะเด็กมากแต่ก็จำได้เลยว่าในชีวิตนี้ฉันเคยมีความสุขยังไง แล้วไม่ได้มีความสุขแบบนั้นมานานเท่าไหร่แล้ว

เมื่อมาถึงห้องนอนฉันก็ปลดกระดุมเสื้อนักศึกษา ปลดกระโปรงที่แสนจะอึดอัด เพื่อเตรียมตัวเข้าไปอาบน้ำ ประเทศนี้อากาศแปรปวน บางวันก็ร้อน บางวันก็ฝนตก และวันนี้เป็นวันที่อากาศร้อนสุดๆ ดังนั้นเนื้อตัวของฉันจึงมีแต่คราบและกลิ่นของเหงื่อ อาบน้ำให้สบายตัวจึงเป็นตัวเลือกที่ฉันควรทำ

แต่ก่อนที่จะเข้าห้องน้ำฉันก็รู้สึกว่ามีความผิดปกติเกิดขึ้นกับข้าวของของฉัน หนึ่งในครีมที่ฉันวางไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง ที่ฉันไม่ได้ค่อยได้หยิบมาใช้เท่าไหร่ ฉันมักวางหลบมุมไว้หลังสุด แต่ทำไมตอนนี้มันถึงมาอยู่ตรงกลางโต๊ะได้?

ฉันเดินไปหยุดที่โต๊ะเครื่องแป้ง แล้วสำรวจความผิดปกติเพิ่มเติม พอกวาดสายดูรอบๆ แล้ว ฉันพบว่าของหลายส่วนไม่ได้อยู่ในที่ที่ควรจะอยู่

ซ่า!

ความแปลกใจเริ่มเกิดขึ้นเรื่อยๆ เพราะอยู่เสียงน้ำที่ดังมาจากห้องน้ำก็ดังขึ้น ฉันรู้ได้ทันทีว่าฉันไม่ได้อยู่บ้านหลังนี้คนเดียว จะบอกว่าเป็นผีสางนางไม้ก็ไม่ใช่ เพราะตั้งแต่อยู่ที่บ้านหลังนี้มา ฉันก็ไม่เคยเจออะไรแบบนั้น

แล้วคนในห้องน้ำคือใครกันล่ะ?

หรือว่าจะเป็นไอ้เหี้ยดิน

ไม่หรอก เป็นไปไม่ได้ มันถูกอาจารย์กักตัวไว้อยู่ ถึงจะแก้งานจนเสร็จ แล้วถูกอาจารย์ปล่อยตัวแล้ว มันก็ไม่น่าจะเข้ามาในบ้านได้เร็วกว่าฉัน

ความแปลกใจเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความกลัว ใครกันที่เข้ามาในบ้านฉัน แล้วที่สำคัญคงไม่ได้เข้ามาทางประตูบ้าน เพราะตอนที่ฉันเข้าบ้านมา ก็ใช้กุญแจไขปกติ

เสียงน้ำหยุดไปพร้อมกับเท้าฉันที่ก้าวเดินเข้าไปหาประตูห้องน้ำเรื่อยๆ หัวใจเต้นเร็วจนนับจังหวะไม่ได้ กลัวก็กลัว แต่ความอยากรู้อยากเห็นนั้นมีมากโข

พรึ่บ!

ยังไม่ได้จับลูกบิดประตู ใครบางคนในนั้นก็เป็นฝ่ายเปิดประตูก่อน

“…!” ฉันเบิกตาโพลงโตอย่างตกใจ เท้าที่เคยก้าวไปข้างหน้า ตอนนี้สับถอยหลังถี่อย่างหวาดผวา เมื่อได้เห็นว่าเป็นใคร คุณเข้ามาในบ้านของฉันได้ยังไง

ฉันสะกดความกลับไว้ให้มิดแล้วกระชับผ้าขนหนูให้คุมร่างกายที่ล่อแหลม แต่มันก็คงไม่พ้นสายตาร้ายกาจที่เต็มไปด้วยความกระหื่นกระหายของผู้ชายตรงหน้าได้ รอยยิ้มของเขาทำให้ฉันขนลุกและเดินถอยหลังไปเรื่อยๆ

กลับมาแล้วเหรอ ผมรอหลิวตั้งนานผู้ชายตัวสูงคนนั้น ที่เก็บเข็มของฉันได้เมื่อเช้า เขาเดินเข้ามาให้ฉันอย่างคุกคาม ท่าทางน่ากลัวของเขาทำให้ฉันเดินถอยหลังไปเรื่อยๆ จนล้มลงกระแทกกับเตียง

คุณต้องการอะไร ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้ฉันลนลานหันรีหันซ้าย เพราะไม่ได้โง่พอที่จะไม่รู้ว่าจุดประสงค์ของผู้ชายคนนี้คืออะไร เขาไม่ได้มาดีแน่ๆ

ชู่ว อย่าท่าทางกลัวแบบนั้นสิผมเองไงคำพูดของผู้ชายตัวสูงทำให้ฉันงง ฉันไม่เคยรู้จักเขามาก่อน ไม่รู้แม้กระทั่งชื่อ ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนด้วยซ้ำ

ฉันไม่รู้จักคุณ

ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ ผมเสียใจนะ หลิวโกรธอะไรผมหรือเปล่าเขาพูดเหมือนเรารู้จักกัน ทั้งโทนเสียงที่ใช้พูด แววตาที่ใช้มอง มันเหมือนกับว่าเขามองฉันเป็นคนรัก แต่มีบางสิ่งที่ทำให้ฉันกลัวนอกเหนือจากสิ่งอื่นใด คือท่าทางที่ดูคุกคาม เขากำลังก้าวเท้าเดินเข้ามาหาฉันเรื่อยๆ  

หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ! คุณออกไปจากบ้านของฉัน ก่อนที่ฉันจะโทรเรียกตำรวจตอนนี้ฉันทำได้แค่ขู่ฝ่อ ถ้าเผลอผลีผลามรีบหนี มันอาจจะแย่กว่าที่คิด ดูท่าทางของผู้ชายคนนี้เหมือนคนสติไม่สมประกอบสักเท่าไหร่

หลิวโกรธอะไรผมเมื่อเช้ายังยิ้มให้ผมอยู่เลย มีอะไรก็บอกกันสิ…” เขาไม่ยอมฟังคำพูดของฉันด้วยซ้ำ เขาเดินจนมาประชิดตัวฉันได้สำเร็จ ฉันเขยิบตัวถอยหลังจนแผ่นหลังชิดกับพนักเตียง หรือโกรธที่ผมไม่ไปรับ

คุณพูดอะไรของคุณ ฉันไม่เข้าใจเมื่อเห็นว่าท่าไม่ดีแล้ว ฉันจึงรีบพาร่างของตัวเองลงจากเตียงแล้วออกไปจากที่นี่ แต่มันคงช้าไปเพราะยังไม่ทันได้ลงจากเตียงดี ก็ถูกมือหนาขวาไหล่แล้วแล้วทุ่มฉันลงบนเตียงอย่างรุนแรง จนฉันนิ่วหน้าเพราะความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นที่แผ่นหลัง ช่วยด้วย! ช่วยฉันด้วย!!!”

เพี๊ยะ!

เธอชอบให้ผมรุนแรงเหรอ? หลังจากที่เขาตบหน้าฉันแล้ว ก็ใช้มือข้างที่ตบลูบไปที่แก้มซีกซ้ายของฉันที่ชาหนึบ เป็นการตบหัวแล้วลูบหลังที่หน้าสะอิดสะเอียนที่สุด

ฉันหันหน้าหนีฝ่ามือหนาของเขา แล้วถ่มน้ำลายที่มีแต่กลิ่นคาวเลือดลงพื้น ยอมรับว่าตอนนี้ฉันโคตรรกลัว แต่ก็พยายามตั้งสติอยู่ตลอดเวลา พยายามคิดที่จะทำให้ตัวเองรอดจากตรงนี้

คุณปล่อยฉันเถอะนะคะประสบการณ์หลายๆ อย่างที่ฉันเคยเจอมามันสอนให้ฉันรู้จักการพูดจาประณีประนอมเพื่อให้สถานการณ์ที่ฉันประสบอยู่มันดีขึ้น การขอร้องและส่งสายตาอ้อนวอนเป็นสิ่งที่ฉันคิดว่าดีที่สุดในตอนนี้

หลายครั้งที่ฉันหุนหันพูดจาหยาบคายเพราะความโมโห ท้ายที่สุดแล้วความชิบหายมักบังเกิด สร้างความเดือดร้อนให้แก่ตัวเอง โชคดีที่ครั้งที่แล้วมีไอ้เหี้ยดินมาช่วยไว้ทัน แต่ฉันไม่รู้เลยว่าครั้งนี้มันจะโผล่มาช่วยฉันอีกไหม

นี่ฉันกำลังหวังให้มันมาช่วยเหรอ ตลก

ผมจะปล่อยเธอก็ได้ แต่เธอต้องสัญญากับผมก่อนว่าจะไม่หนีไปไหน

ฉันพยักหน้าตกลงด้วยความระแวง คนเหนือร่างใช้สายตาสำรวจใบหน้าของฉันจนมาหยุดที่แก้มซีกซ้ายที่พึ่งโดนเขาตบ ความรู้สึกผิดถูกฉายออกมาจากดวงตาเรียวรีที่ประดับด้วยความหมองคล้ำใต้ตา มือข้างหนึ่งของเขาลูบแก้มของฉันอย่างถนุถนอม แต่ฉันกับรู้สึกขยะแขยงที่เขาใช้มือสัมผัสฉัน

เขาจ้องหน้าฉันอย่างเนิ่นนาน และเป็นฉันที่หลุบสายมองไปทางอื่น เพราะไม่อยากทนมองใบหน้าของผู้ชายโรคจิตคนนี้ ฉันเดาไม่ออกเลยว่าเขาจะมาไม้ไหน แต่ที่แน่ๆ ฉันไม่ไว้ใจเขา ถึงแม้จะตกลงว่าจะไม่หนี แต่แท้จริงแล้ว ฉันคิดวิธีเอาตัวรอดบานอยู่ในหัวของตัวเอง

แต่อยู่ๆ ไม่นานเขาก็เคลื่อนหน้าต่ำลงมา จนใบหน้าของเราแทบจะติดกัน ปลายจมูกของเขาแตะเบาๆ ที่แก้มข้างซ้าย ฉันนิ่วหน้าด้วยความรู้สึกขยะแขยง พยายามเบี่ยงหน้าหนี เพื่อลบเลี่ยงจมูกนั่นที่กำลังจะฉวยโอกาสหอมแก้มฉัน

แต่ก็ได้รับเสียงฮึมฮัมไม่พอใจกลับมา ฉันหวาดหวั่นและหัวใจเต้นเร็ว ปากที่ว่างเว้นก็ขยับพูดเพื่อเตือนความจำคนเหนือร่าง ไหนจะปล่อยไง

มันได้ผล เขายอมผละออกในทันที เมื่อฉันแสร้งทำน้ำเสียงอ้อนติดสั่น บีบน้ำตาเล็กน้อยเพื่อให้ดูสมจริง และผลที่ได้มันเกินคาดมาก เขาลุกออกไปในทันทีที่เห็นน้ำตาฉันคลอเบ้า

ผมขอโทษขอโทษๆๆเขาพูดขอโทษซ้ำไปซ้ำมาในขณะที่ขาสองข้างของเขาก็เดินถอยหลังไปเรื่อยๆ ในที่สุดเขาก็หันหลังเปิดประตูเดินออกจากห้องนี้ไป

ฉันถอนหายใจอย่างรุนแรง แล้วกุมมือของตัวที่อก หัวใจเต้นเร็วมากจนกลัวว่ามันจะหลุดออกมา ฉันหายใจแรงขึ้นเรื่อยๆ เพราะเริ่มที่จะหายใจไม่ออก มือไม้สั่นไปหมด

ฉันจะหนีออกไปยังไงดี ดูทรงแล้วผู้ชายคนนั้นคงอยู่ข้างนอกห้องไปยอมไปไหนแน่ๆ ถ้าเปิดประตูออกมาคงเจอกับเขาที่ยืนขวางอยู่   

ทางที่ฉันสามารถหนีได้ตอนนี้คือระเบียง ซึ่งห้องฉันอยู่ชั้นสอง ถึงแม้ว่าอาจจะดูไม่สูงไม่เท่าไหร่ แต่ถ้าตกลงไปก็เจ็บเอาเรื่องเหมือนกัน

เป็นความโชคร้ายและโง่งมของตัวฉันเองที่วางกระเป๋าซึ่งมีเครื่องมือสื่อสารอย่างโทรศัพท์ไว้ห้องนั่งเล่นด้านล่าง ทำให้การที่จะติดต่อขอความช่วยเหลือจากคนอื่นนั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยสำหรับตอนนี้

ฉันไม่ควรยืนคิดนานเพราะฉันก็ไม่รู้ว่าผู้ชายโรคจิตคนนั้นจะเข้ามาในห้องนี้อีกตอนไหน คิดได้ดังนั้นจึงเปิดประตูเลื่อนกระจกที่ระเบียงโดยไม่ลืมที่จะหันไประแวดระแวงด้านหลัง เมื่อพบว่าผู้ชายโรคจิตคนนั้นยังไม่ได้เข้ามา ฉันจึงก้าวเท้าออกไป

มองจากข้างบนนี้ ความสูงขนาดนี้ ก็เล่นทำฉันขาสั่นทั้งๆ ที่ปกติไม่ใช่คนกลัวความสูง แต่คงเป็นเพราะตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ทำให้อะไรๆ ก็ดูน่ากลัวไปหมด

แต่ถ้าให้เลือกระหว่างการอยู่รอเพื่อให้ผู้ชายคนนั้นมาทำอะไรที่เหี้ยๆ ใส่ฉันกับโดดลงไปจากตรงนี้ ฉันเลือกอย่างหลังดีกว่า

ไม่กี่วินาทีต่อมา ฉันก็ตัดสินใจยกขาข้างหนึ่งพาดกับราวระเบียง และอีกข้างกำลังตามมา แต่มันก็ไม่ทันการเมื่อผู้ชายนั้นเข้ามาในห้องพอดี และเขาก็เห็นว่าฉันกำลังทำอะไร ทำให้เขาแผดน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมและน่ากลัวดังไปทั่วบริเวณ

เธอ!!! คิดจะทำอะไร!!”

ฉันสะดุ้งอย่างตกใจ จนขาข้างหนึ่งพลาดลื่นจนหลังเอนไปด้านหลัง วินาทีนั้นฉันคิดว่าตัวเองคงต้องตกลงไปแน่ๆ และมันจะเจ็บแค่ไหนกันนะ

หมับ!

ฉันเบิกตากว้างเมื่อผู้ชายคนนั้นโผลเข้ามาโอบร่างของฉันไว้ได้ทัน ฉันจะซึ้งและจะขอบคุณอยู่หรอก ถ้าเขาไม่ใช่คนที่เข้ามาอยู่ในบ้านของฉันโดยพลการ หรือพึ่งจะตบฉันเมื่อครู่ แถมไอ้หน้าตาน่ากลัวและท่าทีคุกคามนั่นก็ด้วย ฉันรู้สึกอยากตกลงไปจนสลบไป จะได้ไม่ต้องรับรู้อะไรอีกจะดีกว่า

เธออยากเจ็บตัวมากใช่ไหม! ได้! ผมจะจัดให้เธอ

กรี๊ดด! ปล่อยนะ ปล่อย!” ฉันกรีดร้องด้วยความตกใจเมื่อเขายกร่างฉันขึ้นพาดบ่าแล้วเดินดุ่มๆ เข้าไปในห้องนอน จากนั้นเขาก็ทำแบบเดิมคือทุ่มฉันลงบนเตียง ตามด้วย

เพี๊ยะ!

ตบหน้าฉันอย่างแรง มันแรงกว่าตอนแรก ฉันชาไปทั้งหน้า มันเจ็บเหมือนโดนเฉือนเหนือส่วนนั้นออกไป เลือดของฉันไหลออกมาจากมุมปากพร้อมกับหยดน้ำตาของความเจ็บปวด

เธอบังคับให้ผมต้องทำในเมื่อเธอทรยศผม ผมผมจะทำให้รู้ว่าเธอคิดผิด!” ยิ่งเขาพูด ไม่สิ ยิ่งมันพูดฉันก็ยิ่งไม่เข้าใจ ฉันไปทรยศมันตอนไหน

ต่อมามันกระพยายามกระชากเสื้อนักศึกษาของฉัน แต่ฉันไม่ยอมจึงใช้มือปัดป้องมือมันให้ออกห่างจากเสื้อ แต่ก็ไม่ประสบผลสำเร็จ เพราะมันใช้มือข้างเดียวรวบมือของฉันไว้เหนือหัว มันทำให้ฉันต้องดิ้นขลุกขลักไปมาอย่างน่าทุเรศเวทนา และกรีดร้องเสียงดัง

ไม่! ไม่อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันยอมแล้ว ฮึก…” คราวนี้ฉันร้องไห้ของจริง ฉันกลัวมาก กลัวจริงๆ ทำไมชีวิตฉันถึงเจอแต่เรื่องแบบนี้ เจอแต่เรื่องคุกคามทางเพศ ไหนจะไอ้เหี้ยดิน ไอ้กลุ่มวัยรุ่นพวกนั้น แล้วยังต้องมาเจอกลับคนโรคจิตสติไม่สมประกอบอีกหรอ

ทำไมฉันต้องมาเจอกับอะไรแย่ๆ แบบนี้ด้วย

ทำไม ทำไม ทำไม

เธอไม่ต้องมาตอแหล!! ผมรู้ว่าเธอมารยา ตลอดมาเธอก็ชอบใช้มารยาแบบนี้กับผู้ชายไปทั่วอยู่แล้วไม่ใช่หรือไงมันพูดเหมือนมันตามฉันมาตลอด ตามจนรู้ว่าวันๆ หนึ่งฉันคุยกับใคร ฉันทำอะไรบ้าง มันทำให้ฉันคิดกลัวไปมากกว่าเดิมอีก ที่มีสตอล์กเกอร์โรคจิตตามมาโดยตลอด แต่ฉันกลับไม่รู้ตัว

การอยู่คนเดียวในสังคมแบบนี้ มันแย่กว่าที่ฉันคิดไว้ในตอนแรกซะอีก

หรือการที่เป็นเด็กน้อยวัยใส มันจะควรจบไปสักที?

วันนี้ผมจะทำให้เธอรู้ว่าความเจ็บปวดจากการเห็นคนที่ตัวเองรักไปยิ้มให้คนอื่นมันเป็นยังไง ผมจะทำทุกอย่างให้เธอเป็นของผมคนเดียว!!”

ฉันคิดว่าคนตรงหน้าคงกู่ไม่กลับแล้วล่ะ ฉันเห็นแต่ความโกรธ โมโหร้ายผ่านสายตาและการกระทำของมัน นอกเหนือจากนั้นคือความจิตและคิดไปเอง

มือหยาบโลนของมันกระชากเสื้อซับของฉันจนขาดวิ่นแล้วโยนออกไปจนไม่รู้ทิศทาง เนื้อผ้าของเสื้อเสียดสีกับผิวของฉันจนทำให้เกิดอาการแสบ พร้อมกันนั้นเนื้อหนังมังสาที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น ก็ถูกปรากฏต่อสายตาของมัน ถึงแม้จะมีบราเซียร์กั้นหน้าอกไว้อยู่ก็ตาม แต่ก็ไม่อาจกั้นสายตาหื่นกระหายของมันได้

เอามือสกปรกของมึงออกไปจากตัวกู!!” ฉันตวาดเสียงดังลั่น พร้อมกับดิ้นอย่างรุนแรงด้วยแรงฮึดสุดท้ายจนสามารถหลุดพ้นจากพันธนาการของมัน ดูเหมือนมันจะอึ้งไปเล็กน้อยหลังจากได้ยินสรรพนามที่ฉันใช้กับมัน

นี่เป็นหนึ่งสันดารของฉันที่คิดว่ายังไงก็คงแก้ไม่หาย เมื่อมาอยู่ในจุดหนึ่งที่โมโห โกรธหรือกลัวสุดขีด คำพูดร้ายๆ รวมถึงคำหยาบคายจะหลุดออกมาจากปากของฉันโดยอัตโนมัติ ทำให้ภาพพจน์ที่เป็นสาวเรียบร้อยอ่อนหวานถูกทำลายไปชั่วพริบตาเดียว

ฉันอาศัยจังหวะที่มันเผลอ ใช้ขาถีบเข้าเต็มๆ ที่หน้าท้องของมัน ส่งผลให้ร่างของมันกระเด็นตกเตียงไป ฉันใช้จังหวะนี้รีบวิ่งไปเปิดประตูแล้วออกจากห้องนี้ทันที

หลิว!!” เสียงตะโดนกัมปนาทดังตามหลังมา มันยิ่งทำให้ฉันสับขาลงบันไดไวขึ้นกว่าเดิม และเพราะความร้อนรนจนทำให้ไม่ระวัง มันทำให้ฉันก้าวเท้าผิดจังหวะจนพลาดตกบันไดในที่สุด

โครม!

โชคดีที่ไม่ได้ตกมาจากขั้นแรกๆ ไม่งั้นคงได้แขนหักกันบ้าง แต่มันก็ไม่ได้โชคดีเสมอไป การตกบันไดครั้งนี้ส่งผลให้ข้อเท้าฉันพลิก และมันเจ็บเกินกว่าที่ฉันลุกขึ้นได้

ฉันพยายามคลานด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่ความพยายามของฉันมันก็มาถึงจุดสิ้นสุด เพราะในที่สุดแล้วฉันก็ไม่สามารถรอดพ้นจากผู้ชายจิตวิปริตคนนี้ไปได้

หมับ!

โอ๊ย!” ฉันร้องเสียงหลง เมื่อมันกระชากหัวฉันให้หงายขึ้น แววตาเหี้ยมโหดที่ฉายมาจากแววตามันทำให้ฉันหวาดกลัวจนตัวสั่น ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้มันยังมองฉันด้วยสายตาที่ดูรักฉันมากอยู่เลยแท้ๆ  "อึก ม...ไม่ ช่วยด้วย!"

ปึก!

น้ำตาฉันไหลพร้อมเลือดสีแดงฉานที่ไหลออกมาจากหน้าผาก  

ใช่ มันจับหัวฉันโขกพื้นอย่างรุนแรง ผลที่ได้รับให้ทั้งความเจ็บ ความมึน และความรู้สึกที่น้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตา สติฉันแทบดับวูบเมื่อความเจ็บเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความชา ฉันสะอื้นอย่างทรมาณ ในใจคิดว่ายังไงก็คงไม่รอด

เธอต้องให้ผมทำแบบนี้ใช่ไหมหลังจากที่มันพูดจบก็จับหัวฉันโขกพื้นอีกรอบ แต่รอบนี้มันรุนแรงกว่าครั้งแรก แรงจนสติฉันแทบจะดับวูบ ตอนนี้ฉันไม่มีแรงแม้แต่จะขยับแขนด้วยซ้ำ

มันเหมือนร่างกายไม่ใช่ของฉันอีกต่อไปแล้ว

ฉันสามารถขัดขืนอะไรได้แม้แต่นิดเดียว สิ่งที่ทำได้คือมองมันกระทำย่ำยีกับร่างกายของฉัน ลมหายใจรวยรินของฉันเหมือนคนที่คล้ายกำลังจะขาดใจ

ฉันเห็นมันพูดอะไรออกมาสักอย่าง แต่ไม่สามารถรับรู้ได้ว่ามันพูดอะไร สติฉันเลื่อนลอยลงไปเรื่อยๆ จนทำให้ไม่สามารถได้ยินอะไรอีกแล้ว น้ำหยดแล้วหยดเล่าไหลออกมาจากเบ้าตาแทบเป็นสายเลือด

มันเจ็บปวดและทรมาณยิ่งกว่าโดนกระทำครั้งก่อนๆ เสียอีก

ร่างกายฉันเปลือยเปล่า ซอกคอฉันถูกมันซุกไซร้และฝากรอยแผลจากการกัดอย่างแรง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนฉันไม่รู้ว่าเลือดมันไหลมาจากตรงไหนบ้าง

ผมรักเธอนะมันพูดชิดริมหูก่อนที่อะไรบางอย่างจะพยายามดุนดันและแทรกเข้ามาในตัวฉัน

ฉันอยากตาย ฆ่าฉันทีเถอะ 

[TO BE CONTINUED...]


อ้ากกกกก
อย่าด่าเราเลยนะ แงง ตัดผีมากกกก
เราก็สงสารหลิวเหมือนกัน
เขียนไปก็ทรมาณ
เราไม่ใจร้ายกับหลิวขนาดนั้นหรอกนะ
บอกแค่นี้แหละ ;___;

ที่หายไปหลายวัน เพราะเขียนไม่ได้อ่า
แต่งแล้วรู้สึกฝืดๆ ยังไงชอบกล
ขอโทษด้วยน้า
เพราะงั้นขอคอมเม้นท์เยอะเด้ออ


มีใครยังอ่านอยู่ไหมม ;__;
คอมเม้นท์หายอ่ะแง 
ไม่มีกำลังใจเขียนต่อเลยย

สามารถไปหวีดเรื่องนี้ได้ที่ทวิตเตอร์
ติดแท็ก #หลิวติดดิน นะคะ
เราจะรออ่าน อิๆ


มีนิยายเรื่องใหม่มานำเหนอ

พึ่งลงตอนแรก ไปลองอ่านกันนะคะ

จิ้มๆๆ vvvv

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 219 ครั้ง

72 ความคิดเห็น

  1. #886 amine mine (@arun2520) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 21:24
    -เลวววว ไม่สัสส!!!
    #886
    0
  2. #797 immx (@immx) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 20:27
    อิดินมาช่วยหน่อยยย สงสารหลิววว
    #797
    0
  3. #768 Frongkanokpan (@Frongkanokpan) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 23:58
    ทำไมไม่ชอบนิสัยหลิวนะ
    #768
    0
  4. #717 Areeya29 (@Areeya29) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 17:14

    เหมือนนี่จะเป็นนิยายเรื่องแรกที่ไม่อยากมโนว่าตัวเองเป็นนางเอกเลยอ่ะ5555 เจ็บแทน อ่านไปซี้ดไป ชอบดราม่านะคะ ใส่มาเยอะๆก็ได้555

    #717
    1
    • #717-1 Myriimmy (@oohsemail) (จากตอนที่ 12)
      16 มิถุนายน 2561 / 18:11
      ขอบคุณที่ชอบนะคะ ^^
      #717-1
  5. #446 purepeaw (@purepeaw) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 17:24
    ดินรีบมาๆๆๆๆ
    #446
    0
  6. #423 Chalita062 (@Chalita062) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 01:03
    ฮือๆๆๆๆ ดินอยู่ใหนมาช่วยหลิวด่วนๆๆ
    หลิวอย่าเพิ่งเป็นอะไรนะขอให้ดินมาทันทีเถอะ จะร้องไห้ตามหลิวเเล้วเเงๆ
    #423
    0
  7. #422 Eye Pattawinun (@pattawinun290) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 23:53
    ค้างงงงไรท์ ดินนมาช่วยเร็วส
    #422
    0
  8. #421 kmcnnn (@kmcnaum) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 20:25
    ไม่น้ะะไม่เอาดิ้หลิวเปนจองพี่ดินแล้วพี่ดินก็มาช่วยมีสิว้ะะะ โว้ยยยยย
    #421
    0
  9. #420 pttpriaw (@pttpriaw) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 19:59
    ดินนนนนยยยยต
    #420
    0
  10. #419 PatcharaSingsin (@PatcharaSingsin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 19:27
    ดินอยู่น้ายยยยย
    #419
    0
  11. #418 0979783769 (@0979783769) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 19:26
    สงสารใครก็ช่วยที
    #418
    0
  12. #417 tkpooh (@tkpooh) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 19:12
    <p>ใครก็ได้ช่วยหลิวหน่อยยยยยย!!!!</p>
    #417
    0
  13. #416 So_so_love (@So_so_love) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 18:12
    โอ้ย.!!! ไรท์ ส่งคัยมาสักคนเถอะ
    #416
    0
  14. #415 sone9Pp (@sone9Pp) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 18:08
    โอ๊ยยย!! สงสาร!! ใครก็ได้มาช่วยหลิวที!!! ถึงนางจะร้าย พูดจาแข็งกร้าว แต่เพราะสิ่งแวดล้อมทำให้นางต้องเป็นแบบนี้ แต่ถึงยังไงหลิวก็ไม่ควรมาโดนอะไรแบบนี้ นี่มันบัดซบเกินไปจริงๆอ่ะชีวิต
    #415
    0
  15. #414 Rosemary1985 (@Rosemary1985) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 17:38
    พี่ดินนนนน!!!!
    #414
    0
  16. #413 โลโล่ (@dreambyzelo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 17:31
    สวสารนางเอกกก
    #413
    0
  17. #412 bb_25513 (@bb_25513) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 16:58
    ไรท์~~~~ ไปตามอิดินมาเลยน้าาาาาา งื้ออออ&#128547;&#128547;&#128547;
    #412
    0
  18. #411 junenic (@junenic) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 16:49
    ฮรือออออ นุ้งหลิวของพรี่
    #411
    0
  19. #410 Maymie's Mimi (@2may) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 16:47
    ไม่ๆๆๆไม่นะ ไอโรคจิต โอยยยดินช่วยด้วยยยยยย
    #410
    0
  20. #409 kitidkitid (@atom-zaza) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 16:33
    สงสารหลิวมาก ฮือออ
    #409
    0
  21. #408 โฮลิชิท (@aermyoyo123) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 16:32
    น้ำตาแทบไหล หลิวววววววววว ฮืออออออออ
    #408
    0
  22. #406 Yuki1316 (@Yuki1316) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 15:49
    พี่ดินของน้องรีบมาหน่อยยย
    #406
    0
  23. #405 rjrtoey (@rjrtoey) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 15:30
    ไรท์!ใจร้าย
    #405
    0
  24. #404 hellokittyy (@phatnarin41) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 15:25
    โหย ดาร์กขั้นสุดเลย
    #404
    0
  25. #403 Poynoii (@rapunzel25) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 15:22
    ดินนน รีบมาช่วยหลิวเร็วเข้าา
    #403
    0