[ทำมือ] FRIEND | TOUCH เพื่อนสนิท

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 129,699 Views

  • 1,638 Comments

  • 2,861 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    324

    Overall
    129,699

ตอนที่ 11 : FRIEND | TOUCH เพื่อนสนิท 'เปลี่ยนไป' 2 [UP 100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8999
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 243 ครั้ง
    24 ธ.ค. 61

ใครอยากได้หนังสือ ทักมาหาไรท์ที่เพจ Mriimmy ค่ะ


Friend Touch เพื่อนสนิท
Myriimmy
www.mebmarket.com
ฉันเกิดมาพร้อมสิ่งที่เรียกว่าความเกลียดชังเกิดมาโดนที่ไม่มีใครต้องการ ช่วงชีวิตสิบกว่าปีที่ผ่านมาฉันอยู่อย่างโดดเดี่ยวใช้ชีวิตแสนไร้ค่าให้ผ่านไปวันๆ จนกระทั่งคืนหนึ่งในวันเลี้ยงสายรหัส'ความบริสุทธิ์' ที่เป็นสิ่งเดียวที่ฉันเหลือติดตัวถูกช่วงชิงไปอย่างเลือดเย็นจากเดรัชฉานตัวหนึ่ง มันชื่อว่า 'ดิน'พร้อมคำพูดที่แสนเลวทรามตีตราว่าฉันเป็นเพียงของเล่นไร้ค่าแต่แล้วเหตุการณ์หนึ่งก็ทำให้ความรู้สึกที่ฉันมีให้กับมันเปลี่ยนแปลงไปจากที่เกลียดมาก กลับกลายเป็นโหยหา จากที่อยากให้มันหายๆ ไปจากโลกนี้ซะ กลับขาดมันไม่ได้จนสุดท้ายความสัมพันธ์ที่มากกว่าเพื่อนแต่ไม่ใช่คนรักก็เริ่มต้นขึ้นระหว่างเรา...

Music :: The Weekend - Call Out My Name


         คำเตือน : นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหา ฉาก และภาษาที่ไม่เหมาะสมค่อนข้างเยอะ ใครไม่ชอบแนวนี้สามารถกดออกได้เลย แต่ถ้าชอบก็ได้ไปต่อจ้า 




EPISODE 9
"มึงจะตามกูอีกนานไหม!"


ฉันตื่นขึ้นมาในห้องที่ไม่ใช้ของตัวเอง เป็นห้องที่ฉันเคยมา ใช่ จะเป็นห้องใครไปได้อีกนอกจาก ห้องของไอ้เหี้ยดิน แต่นั่นไม่ได้ทำให้ฉันจะเป็นบ้าไปมากกว่าการที่เห็นตัวเองอยู่ในชุดแบบเดิมที่เคยมาค้างห้องมันเมื่อคราวที่แล้ว!!

ฉันเกลียดมันจริงๆ

ถึงแม้มันจะช่วยฉันออกจากเหตุการณ์เมื่อวาน แต่ก็ไม่ได้หักล้างสิ่งชั่วๆ ที่มันเคยทำกับฉันหรอกนะ แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้ฉันรู้ว่า ไอ้เหี้ยดินก็ยังคงเหลือเค้าความเป็นคนอยู่บ้าง ไม่ได้เป็นผีห่าซาตานปีศาจไร้หัวใจที่ไหน

แต่ก็แค่เป็นเดรัชฉานเท่านั้นแหละ

ฉันสัมผัสได้ว่าตัวเองเป็นไข้อ่อนๆ คงเป็นเพราะเมื่อคืนตากฝนนั่นแหละ ฉันเป็นพวกร่างกายอ่อนแอและบอบบาง ยิ่งเจอฝนผิดฤดูแบบนั้น จึงไม่แปลกที่จะเป็นไข้หวัด

ฉันเดินออกมานอกห้องนอน เห็นมีอาหารวางอยู่บนโต๊ะในโซนครัวก็นึกหิว แต่เมื่อเสตาไปมองทางโซนนั่งเล่น เห็นไอ้เหี้ยดินนั่งไขว่ห้างกระดิกเท้ามองฉันอยู่

มองห่าไรล่ะ!

มันช้อนสายตาไปมองทางโต๊ะอาหาร ก่อนที่จะเคลื่อนสายตามามองฉันเหมือนเดิม ฉันรู้ได้ทันทีว่ามันสั่งให้ฉันไปกินข้าว ซึ่งฉันไม่ขัดอะไร แล้วเดินไปนั่งกินข้าวตามที่มันหวัง

ไร้บทสนทนาใดๆ ตั้งแต่ฉันตื่นมองมา เหมือนฉันกับสื่อสารกันผ่านโทรจิต ฉันนั่งหันหลังให้มัน จึงไม่รู้ว่าไอ้เหี้ยดินมันทำไม แต่ดูจากทรงและความรู้สึกส่วนตัวแล้ว มันคงกำลังนั่งมองฉันแหงๆ

ติ๊งหน่อง ติ๊งหน่อง

เสียงออดดังขึ้น 2 ทีก่อนที่จะเงียบไป ไอ้ดินมันเดินไปไหนสักที่ เดาว่าน่าจะเป็นประตูห้องนั่นแหละ ฉันเลิกสนใจแล้วจัดการกินข้าวต่อ อาหารเช้าวันนี้ ก็ไม่มีอะไรมาก ข้าวต้มกุ้ง ปลาท่องโก๋ น้ำเต้าหู้ แล้วก็ยาแก้ไข้หวัด

ฉันสะบัดหัวไล่ความรู้สึกบ้าๆ ออกจากใจ รีบกินข้าวกินยาให้เสร็จๆ จะได้หาทางว่าจะออกไปจากห้องนี้ยังไงดี วันนี้มีเรียนซะด้วย ซึ่งตอนนี้กี่โมงแล้วก็ไม่รู้

เมื่อกินข้าวกินยากินอะไรเสร็จเรียบร้อย ฉันก็หันไปมองทางไอ้เหี้ยดินอีกครั้ง มันกลับไปนั่งที่เดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือ ตรงหน้ามันมีกองชุดนักศึกษาแล้วก็ชุดชั้นใน!

โอ๊ย อีบ้า

ฉันเดินตึงตังไปหยิบกองเสื้อผ้าพวกนั้นแล้วเดินเข้าห้องน้ำโดยไม่เหลียวหลังกลับไปมองมัน ไม่รู้ทำไมต้องหน้าร้อนขนาดนี้ นี่ฉันเป็นโรคอะไรหรือเปล่าเนี่ย

ระหว่างที่อาบน้ำแต่งตัว ฉันก็คอยระวาดระแวงว่าไอ้ดินมันจะเข้ามาในห้องน้ำเหมือนที่มันเคยทำไหม ปรากฎว่ามันไม่ได้เข้ามา ซึ่งมันดีมาก อยากจะกราบขอบคุณ (ประชด!) จากนั้นก็สบถคำด่ามากมายอยู่คนเดียว เพราะไอ้เหี้ยดินมันรู้ดีเหลือเกินว่าฉันใส่บราไซส์อะไร มันพอดีกับหน้าอกฉันอย่างน่าอัศจรรย์ มันคงชำนาญเรื่องนี้มากสินะ

แล้วอะไรคือกระโปรงนักศึกษาเป็นกระโปรงพลีทยาวเลยเข่า ใครจะไปใส่ เชยสะบัด! แต่เลือกอะไรได้อ่ะ หลิว มึงต้องใส่ไง ไม่ใส่ก็แก้ผ้า จบ

ซึ่งแน่นอนว่าฉันเลือกวิธีแรก ยอมใส่ให้มันจบๆ จะได้ไปเรียนสักที 

ฉันอาบน้ำเสร็จแล้ว กำลังเช็ดตัว เตรียมตัวใส่เสื้อผ้า แต่หางตาดันไปเห็นถุงกระดาษของร้านเครื่องสำอางร้านดังในห้างที่ฉันไปเมื่อวานวางตั้งอยู่ตรงเค้าท์เตอร์

ปฏิกิริยาอัตโนมัติคือฉันเดินเข้าไปหามัน เห็นเครื่องสำอางที่ฉันได้ซื้อเมื่อวานทั้งหมดอยู่ในถุงกระดาษก็สร้างความแปลกใจให้ฉันเป็นอย่างมาก เพราะของที่ฉันซื้อฉันปาใส่พวกผีเปรตนั่นและมีบางส่วนแตกเละเทะ รวมถึงเลอะดินเลอะโคลนจนไม่ได้รูป แล้วทำไมของพวกนี้ถึงมาอยู่ตรงนี้ได้

แต่คิดไปก็ปวดหัว จะมีใครได้อีกที่จะเนรมิตของพวกนี้มาอยู่ตรงนี้ได้ นอกจากไอ้เหี้ยดิน แต่ที่ฉันอยากรู้คือมันรู้ได้ยังไง ว่าฉันซื้ออะไรมาบ้าง แล้วทำไมมันต้องซื้อของพวกนี้มาให้ฉัน ว่าจะไม่คิด แต่ก็คิดจนได้

แต่ขอบอกว่าการที่มันซื้อของพวกนี้ให้ ไม่ได้หักล้างเรื่องเลวๆ ที่มันทำไว้กับฉัน มันไม่ได้ช่วยอะไรสักนิดเดียว สิ่งที่ฉันต้องการคือมันต้องหายไปจากชีวิตฉัน หรือจะตายไปจากโลกนี้ ฉันก็จะยินดีด้วย

แต่ฉันจะไม่ขัดศรัทธามัน ในเมื่อมันซื้อมาให้ ฉันก็จะใช้ เครื่องสำอางพวกนี้ไม่ใช่ราคาบาทสองบาท จะทิ้งไปก็เสียดาย จริงปะ

ฉันมามหาลัยกับไอ้เหี้ยดินด้วยบรรยากาศภายในรถที่เงียบสงัดเหมือนป่าช้า ตั้งแต่ออกมาจากคอนโดมันก็ยังไม่ได้ปริปากสักแอะ ฉันทำตัวว่าง่ายผิดหูผิดตา อันที่แล้วไม่อยากเสี่ยงชีวิตตัวเองอีกแล้วตั้งแต่เห็นมันชักปืนออกมาจ่อหน้าพวกนั้น วันดีคืนดี ถ้าทำอะไรไม่ถูกใจมัน ฉันอาจจะไม่ได้อยู่เป็นนางเอกของเรื่องนี้

เดี๋ยว มึงจอดตรงนี้แหละก่อนที่มันจะถึงคณะของฉัน ฉันสั่งให้สารถีจำเป็นจอดตรงคณะมนุษย์ฯ ที่เป็นตึกใกล้ๆ กับคณะวิศวฯ เพราะไม่อยากให้ใครรู้ว่าฉันมามหาลัยกับมัน ไม่อยากให้ถามว่าทำไมถึงมาด้วยกัน จึงเลือกตัดไฟตั้งแต่ต้นลมจะดีกว่า

แต่นอกจากไอ้เหี้ยดินจะไม่ตอบแล้ว มันยังทำท่าเฉยเมยขับรถต่อโดยไม่สนใจฉัน ประดุจว่าตัวฉันเป็นฝุ่นไรอากาศ ฉันอยากจะว้ากใส่มัน อยากจะบีบคอมันให้ตาย แต่ก็ทำได้แค่นั่งกอดอกหงุดหงิด จนมันขับมาจอดที่ลานจอดรถของคณะ

ฉันรีบลงจากรถคันหรูของมันทันที สายตาพลางสอดส่อง ว่ามีใครอยู่แถวนี้ไหม พอไม่เห็นว่ามีใครฉันก็โล่งอก ก่อนที่จะรีบซอยเท้าไปยังตึกที่เรียน เพราะนี้ก็สายมากแล้ว สายกว่านี้อาจโดนเช็คขาด

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าของฉันและของใครสักคนดังขึ้นประสานกัน เดาว่าน่าจะเป็นไอ้เหี้ยดินที่เดินตามฉันมากตั้งแต่ต้น แต่ฉันไม่มีเวลาจะไปต่อล้อต่อเถียงกับมัน จึงเลือกเดินหน้าต่อโดยไม่สนใจ

ขออนุญาติค่ะอาจารย์เมื่อเปิดประตูมา ฉันก็ขออนุญาตอาจารย์ที่กำลังสอนอยู่หน้าห้อง ด้วยสีหน้าที่รู้สึกผิดมากๆ พยายามทำหน้าตาให้ดูน่าสงสาร ใบหน้าที่ใครต่อใครเห็นก็ต้องใจอ่อน

เชิญครับฉันยิ้มหวานให้อาจารย์ แล้วเดินไปนั่งตรงที่ประจำ

เดี๋ยว แล้วนักศึกษาคนนั้นใครครับ ไม่คุ้นหน้า เรียนเซคนี้ด้วยเหรอเสียงทักท้วงของอาจาย์ทำให้ฉันหันหลังกลับไปมอง เห็นไอ้เหี้ยดินเดินตามหลังฉันมาพร้อมกับใบหน้าเรียบเฉย ขนาดอาจารย์พูดด้วยมันยังไม่สนใจเลย

ความจริงแล้ว วิชานี้ฉันไม่ได้เรียนกับไอ้เหี้ยดิน แต่วันนี้มันกลับเสนอหน้าเข้ามาเรียนด้วย ไม่รู้ว่าผีบ้าที่ไหนเข้าสิง

มันเดินผ่านร่างฉันไปนั่งหลังห้อง อาจารย์ส่ายหัวกับพฤติกรรมของมัน ก่อนที่จะเริ่มสอนต่อ

ตลอด 2 ชั่วโมงในการเรียนฉันไม่มีสมาธิเลย เพราะรู้สึกว่าถูกจ้องมองมาตลอด ขนลุกขนเกลียวตลอดเวลาจนอึดอัด แต่ก็ทนมาจนเลิกคาบ

ฉันเดินมาเข้าห้องน้ำหลังห้องมาจากห้องเรียน รู้สึกพะอืดพะอมอยากจะอ้วกตลอดเวลา แต่พอเอาเข้าจริงก็อ้วกไม่ออก เป็นความรู้สึกที่โคตรทรมาณ

 เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพอ่อนแรง ลำคอแห้งผากจนแสบคอ แต่ก็ฝืนแรงเดินต่อเรื่อยๆ กะว่าจะไปแคนทีน เพราะกว่าจะเริ่มเรียนวิชาต่อไป ก็ตั้งชั่วโมง ไปหาอะไรกินลองท้องหน่อยก็คงจะดี

แต่เดินไม่เท่าไหร่ ก็รู้สึกได้ว่ากำลังมีคนเดินตาม ฉันหันหลังไปมองด้วยความระแวง เรื่องเมื่อวานทำให้ฉันขยาดกับการอยู่คนเดียวจนเกิดความระแวงไปหมด แต่เมื่อหันหลังกลับไปแล้วเห็นว่าเป็นใคร ก็อยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ

มึง! ตามกูทำไมเนี่ยเป็นไอ้เหี้ยดิน มันเดินตามฉันมา เมื่อเห็นว่าฉันตะวาดใส่ มันก็ทำท่ากวนตีนด้วยการเอานิ้วแหย่เข้าไปที่หูของมัน พร้อมทำหน้าตาเบื่อโลกอย่างรุนแรง

จนเป็นเองนี่แหละ ที่จะเป็นบ้าตาย!!

ฉันหันหลังเดินต่อไปสนใจมัน อยากตามก็ตามไป เรื่องของมึง!

พอมาถึงแคนทีนฉันก็อยากเป็นลม คนเยอะจนความอยากอาหารมลายหายไป กลายเป็นความหงุดหงิดเข้ามาแทนที่ แต่พอสายตามันดันไปเห็นว่ามีใครกำลังนั่งอยู่ตรงมุมหนึ่ง ก็เผลอระบายยิ้มออกมาโดนไม่รู้ตัว

ฉันเดินเข้าไปหาใครบางคนโดยอัตโนมัติ จากนั้นเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานของผู้หญิง ไง โจ ขอนั่งด้วยนะ

โจโคลงศรีษะพยักหน้า ฉันนั่งฝ่ายตรงข้ามเขา แล้วสำรวจของบนโต๊ะ เห็นจานวางสองจาน จานหนึ่งว่างเปล่า ดูจากร่องรอยแล้วคงจะพึ่งกินหมดไป มันวางอยู่ที่ข้างๆ เขา ส่วนอีกจานวางตรงหน้าของโจ ในลักษณะที่ข้าวพูนจาน

โจกินคนเดียวเหรอ?ฉันเริ่มถาม เพราะไม่อยากให้บรรยากาศเงียบเกินไป ไม่รู้สิ ฉันรู้สึกแปลกๆ กับเขานะ รู้สึกว่าอยากคุยด้วย แล้วก็อยากได้ยินเสียง เพราะโจไม่ค่อยพูดเลย

ไม่ ไอ้โต๋ด้วยอ๋อ ที่แท้ก็มากับโต๋ สองคนนี้สนิทกันจังเลยนะ ไม่น่าเชื่อเลยว่าคนเงียบๆ อย่างโจจะไปสนิทกับเพล์บอยอย่างโต๋น่ะ

อ๋อ…” พอมาคิดๆ ดูแล้ว ภายนอกของโจ ดูเหมือนเป็นผู้ชายที่เข้าถึงยาก เพราะถ้าให้ประเมินด้วยสายตาจากภายนอกของเขาแล้ว โจเป็นคนที่ค่อนข้างเย็นชาเลยนะ เขาไม่สุงสิงกับใครเลย ขนาดคนในกลุ่มเดียวกับอย่างฉัน ยังไม่รู้จักเขามากไปกว่าชื่อจริงเลย ไม่รู้เลยว่าครอบครัวเขาเป็นแบบไหน จะมีพี่น้องไหม

แต่จะไปว่าอะไรโจได้ พูดไปก็เหมือนเข้าตัวเอง ในเมื่อตัวฉันเองยังใส่หน้ากากเข้าหาคนอื่นเลย ไม่มีใครในกลุ่มรู้เกี่ยวกับฉันเหมือนกัน ฉันให้รู้แค่ว่าอยู่บ้านคนเดียว เป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ ในโลกที่โหดร้าย

ฉันได้รับความเห็นใจจากใครหลายๆ คน แต่หารู้ไม่ว่าทั้งหมดมันแค่เรื่องโกหก เหมือนฉันกำลังเอาความเห็นใจที่ได้มาเตะเล่นอย่างสนุกสนาน ความจริงแล้วฉันไม่ต้องการหรอก ไอ้ความเห็นใจ ความสงสาร ไม่ต้องการเลยสักนิดเดียว รู้ไหม นั่นมันยิ่งทำให้ฉันสมเพชตัวเองยิ่งกว่าเดิม

แล้วโต๋ไป…”

สวบ

พูดยังไม่ทันจบประโยค ฉันก็รับรู้ถึงการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตด้านข้าง มีใครบางคนที่มาใหม่กำลังนั่งข้างๆ ของฉัน คนตรงข้ามฉันละความสนใจจากจานข้าว ไปพื้นที่ข้างๆ ของฉันแทน

ฉันเสสายตาไปมองตามโจ พบผู้ชายผมสีดำ ดวงตาแทบไร้แวว มาพร้อมกับจานข้าวสองจาน จานหนึ่งเลื่อนมาทางฉัน และอีกจานเป็นของมัน

มันมาอีกแล้ว มันตามฉัน! ไอ้เหี้ยดิน 

ฉันแอบถลึงตาใส่มันด้วยความหงุดหงิด วันนี้มันเป็นบ้าอะไรถึงมาตามฉันเป็นเงาตามติด ไม่สิ เป็นสัมภเวสีของส่วนบุญถึงจะถูก

อ้าวไงหลิว ไอ้ดินก็ด้วยโต๋กลับมาถึงที่โต๊ะ พร้อมกับถุงสับปะรดในมือ กินเปล่า

โต๋ยื่นมาให้ฉัน ปกติฉันไม่ชอบกินสับปะรดสักเท่าไหร่ เพราะรสชาติมันเปรี้ยวและหวานแปลกๆ ทำให้ฉันเลี่ยงที่จะทานตลอด แต่ไม่รู้ทำไมวันนี้นึกครื้น ถึงอยากกินสับปะรดขึ้นมาก็ไม่รู้ แค่พอคิดถึงรสเปรี้ยวของมัน น้ำลายก็สอแล้ว

ฉันรับสับปะรดมากินแบบงงๆ กินได้ชิ้นเดียวก็คืนโต๋ไป เพราะเอาเข้าจริงๆ ถึ'ฉันจะอยากกินมากแค่ไหน แต่พอได้รับรสชาติของมันเข้าจริงๆ ก็อดจะปฏิเสธไม่ได้ว่า รสชาติมันช่างห่วยแตกมาก

ฉันหลุบตามองจานข้าวที่อยู่ตรงหน้า พบว่าเป็นข้าวราดแกงธรรมดาที่ชอบทานอยู่เป็นประจำ ฉันก็ไม่รู้ว่าไอเหี้ยดินมันรู้ได้ยังไงว่าฉันโปรดปราน มันอาจจะเดาสุ่มก็ได้ใครจะรู้

ฉันไม่ค่อยไว้วางใจมัน จึงเลือกดันจานข้าวไปทางอื่น เป็นการปฏิเสธว่าฉันไม่กิน

ใครจะไปรู้ว่าความจริงแล้ว ไอ้เหี้ยดินมันอาจจะมาตามฆ่าฉันก็ได้ ที่มันทำกับฉัน อาจจะแก้แค้นบางอย่างหรือฉันอาจโดนหมายหัวโดยใครสักคน

แต่ฉันคิดว่าในชีวิตของฉัน จะมีใครเป็นศัตรู จงเกลียดจงชังจนถึงขนาดฆ่าฟันกันได้นอกจาก คนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อ และพี่ชาย

จุดประสงค์ของไอ้เหี้ยดินคืออะไรกันแน่ ฉันต้องหาให้รู้ว่าคืออะไร คนคนหนึ่งมันจะเหี้ยถึงขนาดมันทำร้ายผู้หญิงอย่างฉันได้ลง มันต้องไม่ใช่เรื่องไก่กาแน่

มันเรียนอยู่แค่ปี 1 อายุก็น่าจะเท่าๆ กับฉันและคนอื่นๆ แต่มันมีอำนวจมากเหลือเกิน ไม่ว่าเป็นตอนที่ฉันไปแจ้งความเรื่องที่โดนมันข่มขืน ตำรวจก็ปล่อยมันไปอย่างง่ายดาย ทั้งๆ ที่หลักฐานบนร่างกายฉันมีครบทุกอย่าง หรือแม้กระทั้ง เรื่องของพี่อั้มและผับของพี่กอล์ฟ อันนี้ฉันสงสัยจริงๆ ว่ามันทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร ฉันไม่คิดว่ามันกับพี่อั้มและพี่กอล์ฟจะมีความแค้นอะไรกันส่วนตัวนะ จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่รู้ข่าวคราวของพี่อั้มที่หายตัวไปเลย

ไอ้เหี้ยดินมันมีแบ็คใหญ่ ฉันไม่รู้ตื้นลึกหนาบางหรอกว่าครอบครัวมันทำอาชีพอะไร มีอิทธิพลอะไร แต่ถ้าให้เดาจากการที่พ่อของมันเป็นเพื่อนกับไอ้สัตว์นรก ก็น่าจะมีอิทธิพลมากอยู่

เจ็บใจจริงๆ ถึงแม้ฉันจะเป็นลูกของมัน ฉันก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

ทำไมไม่กินโต๋ถามขึ้นมาตอนที่เห็นว่าฉันเลื่อนจานไปทางอื่น

ไม่ค่อยหิวอ่ะความจริงแล้วหิวมาก แต่ไม่อยากกินข้าวที่ไอ้เหี้ยดินเอามาให้ แค่นั้นแหละ

งั้นเรากินนะ เนี่ยยังไม่อิ่มเลย

เอาเลยๆฉันดันจานไปทางโต๋ ถ้าทิ้งเฉยๆ ก็เสียดาย แต่ก็ถูกขัดด้วยคำพูดของไอ้เหี้ยข้างๆ

ตะกละนะมึงไอ้เหี้ยดินมันพูดเหน็บแนมโต๋ พร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่จริงใจเลยสักนิด เหมือนมันอยากจะเปิดสงครามยังไงอย่างงั้น

แต่เพราะโต๋ไม่ใช่คนหัวรุนแรงหรือเลือดร้อน จึงไม่ได้ถือสาท่าทางของไอ้เหี้ยดิน หรือจริงๆ เขาซื่อบื่อจนไม่รู้ว่าไอ้เหี้ยดินไม่ได้พูดเล่นๆ อะไรวะ ก็กูหิว กูจะแดก

ส่วนโจนั่งนิ่งๆ มองสถานการณ์อยู่เงียบๆ สุดท้ายแล้ว โต๋ก็ได้กินข้าวจานนั้นไปอย่างช่วยไม่ได้ ไม่มีใครหยุดความตะกละตะกลามของผู้ชายคนนี้

โอ๊ย ยิ่งมองก็ยิ่งท้องร้อง ฉันหิวจนไส้กริ่ว แต่ก็ต้องทนไว้ เพราะพึ่งลั่นวาจาออกไปว่าไม่หิว ปากพาซวยจริงๆ

อึก

อยู่ๆ ความรู้สึกอยากคลื่นไส้ตีขึ้นคอ ฉันรู้สึกพะอืดพะอมมากๆ จนคิดว่าถ้ายังคงนั่งอยู่ตรงนี้ ได้อ้วกอยู่ตรงนี้แน่นอน ซึ่งมันไม่ส่งผลดีอย่างมาก ฉันจึงรีบลุกให้เร็วที่สุด มือก็ตะครุบปากตัวเองไว้ สองท้าวก็รีบจ้ำอ้าว

หลิว ไปไหน!” เสียงดังตามหลังมาแต่ฉันไม่สนใจหันไปมองหรือหันไปตอบสักนิด

อุแวะ อ้วกกก

ฉันปล่อยสิ่งที่อยู่ในท้องออกมาทันทีที่มาถึงห้องน้ำ ทุกสิ่งที่กินไปตอนเช้าออกมาพร้อมกับความปวดแสบตรงหน้าอก น้ำหูน้ำตาไหลออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ความทรมาณครั้งนี้ทำให้ฉันฟุบตัวลงที่พื้นห้องน้ำ

ฉันพาร่างตัวเองออกมาในห้องน้ำด้วยสภาพที่เรียกว่าอิดโรย หลังจากที่นั่งพะอืดพะอมและสะอึกออกมาเป็นเป็นกลิ่นอ้วก พอเริ่มรู้สึกดีขึ้นเลยตัดสินใจออกมา

แต่มันจะดีมากกว่านี้ ถ้าฉันไม่เจอใครสักคนที่ยืนเก๊กรออยู่หน้าห้องน้ำ พร้อมกับกระเป๋าสะพายของฉัน

มึงจะตามกูอีกนานไหม!” ฉันตะหวาดออกมาเสียงดังลั่น มันชักจะทนไม่ไหวแล้ว ที่ไอ้เหี้ยดินมันทำตัวเหมือนผีไร้ศาล คอยตามติดฉันตลอด มันน่ารำคาญจะแย่ ยิ่งเห็นหน้ามันก็ยิ่งหงุดหงิด

“…” มันไม่ตอบแต่เลือกที่จะเดินเข้ามาใกล้ฉัน และแน่นอนว่าฉันเดินถอยหลังอัตโนมัติ

และการเดินถอยหลังอย่างไม่ดูทาง ทำให้ฉันเสียการทรงตัวในการยืนให้มั่นคง ฉันลื่นและแน่ใจว่าก้นคงได้ไปทักทายกับพื้นปูนแน่ๆ

หมับ!

แต่ก็มีมือหนาคว้าเอวของฉันไว้ได้ทัน ก่อนที่จะล้มตึงไปกับพื้น กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ลอยกระทบจมูก แววตาคมกริบมองมาอย่างตำหนิ

หัวใจไม่รักดีเต้นแปลกๆ มันผิดจังหวะจากก่อนหน้านี้ และฉันไม่ชอบที่ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นแบบนี้เลย

พลั่ก!

ฉันผลักมันให้ออกห่าง ความรู้สึกที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ถูกกำจัดไปหมดสิ้น ถามจริงๆ จะตามอะไรนักหนาวะ

ฉันกอดอกรอคำตอบ หวังว่าหากพูดดีหรือถามดีๆ อาจจะได้รับคำตอบเพื่อคลายความสงสัย แต่ฉันก็ค้นพบแล้วว่า สำหรับไอ้เหี้ยดิน ไม่ว่าจะใช้ไม้ไหน ผลที่ได้คือการเฉยเมย ฉันไม่ได้รับคำตอบที่ต้องการ

นอกจากจะไม่ตอบแล้วยังถือวิสาสะฉวยข้อมือของฉันแล้วลากให้เดินไปด้วยกัน ฉันไม่ขืนแรงมันเพราะรู้ว่าทำไปก็เหนื่อยเปล่า จนมันลากฉันมาหยุดที่รถของมัน และยัดฉันเข้าไปในรถ จนถึงตอนนั้นแหละฉันถึงขัดขืน แต่มันไม่ทันแล้วไง

เฮ้ย! มึงจะพากูไปไหน กูมีเรียนนะ!” ฉันโวยวายทันทีที่มันขึ้นมานั่งบนรถ แต่ไอ้เหี้ยดินก็ยังคงเป็นไอ้เหี้ยดิน มันไม่สนใจฉันเลย มันขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว จนฉันที่ยังไม่ได้คาดเบลท์กระเด้งตัวไปข้างหน้าจนหัวเกือบกระแทกกับคอนโซนรถ

ฉันหันไปถลึงตาใส่มันอย่างเจ็บแค้น โคตรจะไม่เข้าใจสิ่งที่มันทำ มันเห็นฉันเป็นอะไร เห็นเป็นตุ๊กตาเหรอ คิดจะลากไปไหนก็ลาก ไม่เคยพูดหรือบอกอะไรสักอย่าง ปล่อยให้ฉันเป็นอีโง่และหงุดหงิดอยู่คนเดียวโดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย

ในใจทั้งโกรธ ทั้งเกลียด ทั้งแค้น แต่สิ่งที่ทำได้คือการนั่งสงบปากสงบคำ และระบายความหงุดหงิดด้วยการปล่อยลมหายใจออกมาอย่างรุนแรง

ไม่นานล้อก็เลี้ยวเข้ามาหยุดอยู่ที่ตึกแห่งหนึ่ง ซึ่งพอลองมองป้ายที่ติดอยู่หน้าตึกดีๆ มองไปมองมาถึงรู้ว่าที่นื่คือโรงแรม!!

ฉันหันไปมองคนข้างตัวโดยอัตโนมัติ การที่ผู้ชายจะพาผู้หญิงมาโรงแรม มันมีกี่สาเหตุกันล่ะ ซึ่งประสบการณ์ที่ผ่านมา มันบอกให้ฉันรู้ว่า ที่มันพาฉันมาที่ไม่ใช่เรื่องดีแน่

ลงมันพูดเพียงเท่านั้นก่อนจะเปิดประตูรถลงไป แต่จ้างให้คนอย่างฉันเหรอจะลง รู้ทั้งรู้อยู่เต็มอกว่าตัวเองจะพาไปทำเรื่องอย่างว่า ใครมันจะไปลง!

ฉันมองตามร่างของไอ้เหี้ยดิน มันเดินมาหยุดยืนรออยู่หน้ารถ พอเห็นว่าฉันไม่ยอมลงจากรถสักที มังจึงเดินอ้อมมาฝั่งฉัน

ลงมามันเปิดประตูรถฝั่งฉันแล้วออกคำสั่ง

กูไม่ลง มึงพากูมาที่ทำไมฉันลุกลี้ลุกลนเป็นอย่างมาก สายตาลอกแล่กไปมาพลางมองหาทางหนีทีไล่ แต่ดูเหมือนว่าความฉลาดของมันจะเกินมนุษย์มนา เพราะต่อมามันก็พูดดักทางเหมือนรู้สิ่งที่ฉันกำลังคิด

ไม่ต้องคิดหนี ถึงหนีฉันตามเจอมือหนาของมันจงใจวางลงมาบนศรีษะของฉัน จากนั้นก็ดึงผมหางม้าของฉันลงจนหน้าของฉันแหงนแอ่นขึ้น ถ้าฉันตามเจอ เธอจะไม่ได้หนีอีก

มันจะไม่ได้ดูน่ากลัวอะไรเลย ถ้ามันไม่ขู่ฉันพร้อมกับใช้สายตาหื่นกระหายมองฉันอย่างโลมเลียแบบที่ผู้ชายชอบมองหน้าอกหรือขาอ่อนของผู้หญิง

อึกเออ! ปล่อยสักทีสิ!” อีผีบ้านี่ เอะอะก็ดึงผม เป็นห่าอะไรกับผมกูมากไหม เวรเอ๊ย

ในที่สุดฉันก็ยอมเดินตามหลังมันต้อยๆ ถึงมันบอกไม่ให้ฉันคิดหนี แต่ยังไงในหัวฉันมันก็คิดแผนการหนีอยู่ตลอดเวลานั่นแหละ เอาไว้ใช้ในเวลาที่ฉุกเฉินก็แล้วกัน

สวัสดีค่ะคุณดิน วันนี้มีอะไรพิเศษหรือเปล่าคะผู้หญิงในยูนิฟอร์มที่ค่อนข้างเรียบร้อย เดาว่าน่าจะเป็นของพนักงงานของโรงแรมนี้กล่าวทักทายไอ้เหี้ยดิน ดูสนิทสนมแปลกๆ ดูจากที่รู้จักชื่อของมันแล้ว ไอ้เหี้ยดินไม่น่าจะมาครั้งนี้เป็นครั้งแรก

หึ ก็คงมากะหรี่มาเอาที่นี่บ่อยสินะ!

จัดโต๊ะอาหารให้สองที่ พาผู้หญิงข้างหลังไปรับรองด้วยฉันหูผึ่งทันทีที่ได้ยินว่ามันพูดถึงฉัน หลังจากที่มันพูดจบพนักงงานคนนั้นก็หันมามองฉันแล้วยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

ค่ะคุณดิน จะเปิดห้องด้วยไหมคะเอ๊ะ อีนี่ ดูคำพูดของมันสิ แล้วดูสายตาที่มองมาทางฉันสิ มันกำลังดูถูกฉันโดยทางอ้อมว่าฉันเป็นผู้หญิงอย่างว่า มันน่าเจ็บใจนัก

คิดก่อนแล้วอะไรคือการที่ไอ้เหี้ยดินมันตอบแบบนี้ จะไม่ให้ฉันคิดหนีได้ยังไง ในเมื่อมันกำลังทำให้ฉันกลัวอ่ะ

ฉันเขยิบเท้าไปใกล้ร่างไอ้เหี้ยดินจนได้กลิ่นของบุรุษเพศ ถ้ามันไม่ใช่คนที่ฉันเกลียดมากที่สุด ฉันอาจจะหลงใหลไปกับกลิ่นนี้ของมันก็ได้

กูมีเรียน พากูกลับมอเดี๋ยวนี้!” ฉันพูดกับมันเสียงเบา เน้นทุกคำให้มันได้ยินอย่างชัดเจน

ฉันไม่คิดว่ามันจะตอบหรืออะไร อย่างน้อยถ้าได้ยินฉันบอกแล้วก็ควรพากลับมหาลัย แต่ครั้งนี้แปลกไป เพราะมันหันหน้ากลับมา แล้วก้มมองฉันที่เตี้ยกว่าหลายเซ็น

มันขยับฝีเท้าเดินเข้ามาฉัน จนเป็นฉันที่ก่อนหน้านี้ก้าวไปหามันต้องเป็นฝ่ายถอยหลังเอง

กินข้าวก่อน หรือจะให้ฉันกินเธอ?” มันพูดออกมาอย่างไม่อายฟ้าอายดิน ไม่สนหอสนตอใด พนักใกล้ๆ ที่ได้ยินต่างซุบซิบนินทา ออกปากออกรสกันอย่างสนุกสนาน เงียบปาก อยากตกงานมาก?จากนั้นผีอันธพาลก็เข้าสิงให้มันให้ไปเขม่นใส่พนักงานที่ก่อนหน้านี้เม้าท์มอยกันสนุกปาก

แต่ประโยคของมันเมื่อครูก็สร้างความเคลือบแคลงใจให้ฉันเป็นอย่างมาก นี่มันเป็นใครถึงขู่พวกพนักงานให้กลัวหัวหดจนวงแตกโดยไม่ต้องพูดเยอะ แต่เรื่องนั้นช่างมันเหอะ ตอนนี้ฉันหิวมาก

อีพนักงานที่คุยกับไอ้เหี้ยดินเมื่อกี้และดูถูกฉันด้วยสายตาพาฉันกับมันเดินมาที่ห้องอาหาร ซึ่งฉันไม่คิดมาก่อนว่าโรงแรมนี้ที่ผ่านอยู่ทุกวันจะมีร้านอาหาร ไม่สิ ต้องเรียกว่าภัตคารเลย แต่ก็ไม่แปลกหรอก ดูจากภายนอกก็รู้แล้วว่าโรงแรมนี้ไม่ต่ำกว่า 3 ดาว ทุกอย่างดูหรูมากไม่เว้นแม้กระทั่งพรมที่ปูพื้น

อาหารมากมายระรานตาถูกเสิร์ฟบนโต๊ะทรงกลมที่ปูด้วยผ้าสีขาวสะอาดตา ฉันนั่งกลืนน้ำลายหลายอึกต่อหน้าไอ้เหี้ยดินด้วยความหิวโหย ฉันยังไม่กล้าที่จะกินเนื่องจากว่าฟอร์มเยอะเกินไปหน่อย เพราะงั้นตอนนี้ฉันจึงได้แต่นั่งกอดอก เชิดหน้าหยิ่งยโส ทั้งๆ ที่จริงแล้วหิวแทบจะกินหมูได้ทั้งตัว

คนฝั่งตรงข้ามเริ่มรับประทานอาหารด้วยท่าทางผู้ดี ฉันมองมันตักอาหารหลากหลายเมนูใส่จานตัวเองแล้วตักเข้าปาก มองตาละห้อยแล้วก็กลืนน้ำลายหลายอึก พอมันช้อนสายตามองมาฉันก็รีบเสตาไปทางอื่น เป็นอย่างนี้อยู่หลายต่อหลายครั้ง ร่วมหลายนาที

หึๆไม่รู้มันตลกอะไรถึงแค่นหัวเราะออกมาทั้งๆ ที่ปากก็กำลังเขี้ยวอาหารอยู่ มันน่าหมั่นไส้จนฉันแช่งมันให้ข้างติดคอตายในใจ

สุดท้ายแล้วฉันก็ทนความหิวไม่ไหว ทำลายอีโก้ทั้งหลายแล้วเริ่มกินอาหารที่วางเรียงรายอยู่ตรงหน้าหลังจากที่จ้องมานาน

ฉันก็ได้ยินเสียง หึๆอีกครั้งแต่ไม่ได้สนใจอีกต่อไปแล้ว ไว้ค่อยเก็บเศษหน้าตอนที่กินอิ่มก็แล้วกัน

หลังจากอาหารมื้อเที่ยงจบไป ไอ้เหี้ยดินก็พาฉันมาส่งที่มอ แถมยังมานั่งเรียนด้วย ทั้งๆ ที่ฉันกับมันคนละเซคกัน นี่มันไม่คิดจะเรียนหนังสือหนังหาเลยหรอ แต่แล้วไง ไม่ว่าฉันจะไล่มันยังไง มันก็ไม่ไป เพราะงั้นฉันจึงคิดได้ว่าถ้ามันอยากไปเดี๋ยวก็ไปเอง แต่ถ้ามันมาทำเหี้ยๆ ใส่ฉันเมื่อไหร่ พอถึงคราวนั้นแหละฉันจะทำให้มันรู้ว่านรกมันเป็นยังไง!!

หงุดหงิดฉิบหาย แค่เห็นมันสลอนหน้าอยู่ใกล้ๆ ก็ยังจะตะบันหน้ามันให้หน้าแหก ชาติที่แล้วฉันไปฆ่าญาติโกโหติกามันหรือไง ชาตินี้ถึงตามเป็นเจ้ากรรมนายเวรขนาดนี้!

 

ตั้งแต่เช้าดินทำตัวเป็นผีไร้ศาลคอยตามติดตัวหลิวตลอด ไม่ให้คาดสายตา ที่จริงเขาไม่ได้อยากทำแบบนี้มากนักหรอก แต่เพราะเป็นหน้าที่เขาจึงต้องทำ เพราะตั้งแต่ที่รู้ว่าสาวเจ้าถูกใครบางคนสะกดรอยมาตลอด มันจึงถึงเวลาที่เขาต้องออกโรงเสียที

ไม่เว้นแม้แต่วันนี้ที่ดินก็เหลือบไปเห็นร่างผอมสูงของผู้ชายคนหนึ่งที่มองเขาและหลิวอยู่ที่ไกลๆ ตั้งแต่ที่หลิวย่างก้าวลงจากรถแล้วด้วยซ้ำไป เพียงมองปราดเดียว ดินก็รู้ถึงจุดประสงค์บางอย่างของมัน และรู้มากกว่าใครว่าสายตาที่ชายคนนั้นมองมาทางเขามันไม่ใช่คนทั่วไปใช้มองกัน

และดินรู้สึกชอบใจมาก มันนานแค่ไหนกันแล้ว ที่เขาไม่ได้เล่นเกมปัญญาอ่อนแบบนี้กับคนที่ดูเหมือนจะจิตไม่ปกติ เขารู้สึกขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ดินรับรู้ได้ตลอดว่ามีสายตาจ้องมองมาทางเขาและหลิวตลอด ไม่เว้นแม้แต่กระทั่งตอนไปรับประทานอาหารที่โรงหรูนั่นก็เหมือนกัน แต่นั่นแหละ เป็นแผนล่อเสือให้ออกมาจากถ้ำ

โรงแรมแห่งนั้นเป็นเครือโรงแรมที่ครอบครัวของดินดูแลจัดการ จึงไม่แปลกที่พนักงานทุกคนจะดูเกรงกลัวเขามากเป็นพิเศษ

ดินให้คนสนิทติดตามผู้ชายคนนั้นหลังจากที่เขาตามดินกับหลิวมาที่โรงแรม และอีกไม่นานดินคงรู้ประวัติทั้งหมดของชายคนนั้น และได้เวลาที่เขาจะควบคุมเกมทั้งหมดอย่างผูเหนือกว่า

แค่คิดเขาก็ตื่นเต้นแล้วว่า การจะได้กุมชะตาชีวิตคนมันช่วยอภิรมย์มากเหลือเกิน

 

ฉันกลับมาถึงบ้านด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น เมื่อมองไปทางไหนก็รู้สึกหงุดหงิดไปซะทุกอย่าง มันจะมากเกินไปแล้ว ฉันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ไอ้เหี้ยดินมันบังคับพาฉันมาส่งที่บ้าน ซึ่งนั่นพอรับได้ แต่อะไรคือการที่มันยัดเยียดตัวเองเข้ามาอยู่ในบ้านของฉัน อะไรคือการเดินไปเปิดทีวี นั่งเหยียดขาบนโซฟาบ้านฉันอย่างสบายใจเฉิบ อะไรคือการที่ฉันยืนเป็นผีบ้าเพราะความหงุดหงิดและไอ้เหี้ยดินดูจะมีความสุขกับการที่ฉันหัวร้อน

กูจะพูดเป็นครั้งสุดท้ายออกไปจากบ้านกูฉันสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อหวังให้อารมณ์คงที่กว่าเดิม ช่วงนี้รู้สึกแปลกๆ อยู่ด้วย เหมือนจะรู้สึกมวลท้องอยากอ้วกอีกแล้ว

“…”

ไม่งั้นกูจะแจ้งตำรวจ ข้อหาบุกรุก…” เมื่อพูดประโยคนี้จบไม่ถึง 30 วินาที ฉันก็ได้เตร่ตรองทีหลังว่า สิ่งที่ฉันพูดออกไปช่างไร้เดียงสา ขนาดฉันไปแจ้งตำรวจให้จับมันเข้าคุก ข้อหาข่มขืน มันยังรอดออกมานั่งหน้าสลอนได้จนถึงตอนนี้ นับประสาอะไรกับข้อหาแบบนี้ ที่ดูขี้ประติ๋วไปเลย

เธอดูสวย…” ฉันงงที่อยู่มันก็ชมฉันว่าสวย แต่ขอโทษ อันนี้ฉันรู้ตัวอยู่แล้วว่าสวย ฉันไม่ได้บ้ายอ ดูก็รู้ว่ามันปากหวานเพราะอยากอยู่ในบ้านของฉัน

ไม่ต้องมาเลียแข้งเลียขากู-”

ฉันยังพูดไม่ทันจบ ก็โดนมันพูดตัดหน้าด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งปนแค่นขำในลำคอ และประโยคที่มันเปล่งออกมาทำให้ฉันโมโหจนอยากเดินไปบีบคอมันให้ตาย

แต่ไม่น่าโง่” 

[TO BE CONTINUED...]


เกลียดการหลอกด่าของอีดิน

สปอยว่าตอนต่อไปจะเป็นจุดเปลี่ยนที่แท้ทรู รออ่านกันได้เลย

แต่คอมเมนท์เหือดแห้งมากกก

เซ็งๆๆๆๆๆ


มีนิยายเรื่องใหม่มานำเหนอ

พึ่งลงตอนแรก ไปลองอ่านกันนะคะ

จิ้มๆๆ vvvv



อ้อ อีกเรื่องนึง

วันนี้เราได้ติดต่อนักวาดปกแล้วนะคะ ^^

ได้คิวสิ้นเดือนหน้า นานโขเลย

แต่จะรอ เพราะลายเส้นนักวาดคนนี้ถูกจริตเรามาก เหมาะมากที่จะมาให้วาดคุณดินของเราาาาาา

เลยอยากจะถามว่า มีใครสนใจทำมือไหม

อยากรู้ฟีดแบคอ่ะ จะได้ตัดสินใจว่าจะตีพิมพ์เป็นเล่มดีไหม

คอมเม้นท์บอกกันด้วยนะคะ

ขอบคุณที่ติดตามมาตลอด

รักทุกคน จุ๊บๆ






ทุกคนนนนนน
เล่นแท็กในทวิตได้นะ
#หลิวติดดิน
รออ่านอยู่เด้ออออออ



วันนี้รูปคาแรคเตอร์มาแนวหวานๆ
นั้ลรั๊ก ใสๆ วัยรุ่นชอบคร๊



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 243 ครั้ง

63 ความคิดเห็น

  1. #1619 依梅华 (@looktarnoolek011) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 10:15
    ไรท์จ้า มีคำตกหล่นด้วยยน้าาาา
    #1619
    0
  2. #796 immx (@immx) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 20:19
    อิดินนน55555
    #796
    0
  3. #767 Frongkanokpan (@Frongkanokpan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 23:44
    ย้อนอดีตนานมากก
    #767
    0
  4. #394 sone9Pp (@sone9Pp) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 20:09
    ตามเป็นเงาเลย ...
    #394
    0
  5. #354 purepeaw (@purepeaw) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 20:25
    รอจ้าาา
    #354
    0
  6. #348 โลโล่ (@dreambyzelo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 10:25
    รออออออ
    #348
    0
  7. #347 hellokittyy (@phatnarin41) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 08:36
    อีพี่โว้ยย 55555
    #347
    0
  8. #346 KUNGKIK5544 (@kikza2008) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 02:18
    ดินของเค้าอ่อยหลิวแรงๆหน่อยจะได้รักกันสักที5555
    #346
    0
  9. #345 Rose Future (@iammenu) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 00:02
    รออออออ
    #345
    0
  10. #344 Yuki1316 (@Yuki1316) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 23:53
    อยากให้หลิวท้อง อยากเห็นดินเอาใจ
    #344
    0
  11. #343 โลโล่ (@dreambyzelo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 20:31
    เจิมมม หลิววท้องมั้ยยย!5555555555
    #343
    0
  12. #342 hellokittyy (@phatnarin41) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 00:34
    สรุปดินแกจะมาดีหรือร้ายกันแน่
    #342
    0
  13. #341 Rosemary1985 (@Rosemary1985) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 00:15
    ไม่ยอมกินข้าวที่โรงอาหารก้ตัองพามากินข้าวที่โรงแรมแทน! ทำใจนะหลิว
    #341
    0
  14. #340 kmcnnn (@kmcnaum) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 00:05
    ดินคิดทำไมโวะะ555
    #340
    0
  15. #339 Mu-noi (@MayNatthaphon) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 14:27
    หวั่นไหวกับพี่ดินแล้วอ่ะดี๊
    #339
    0
  16. #338 Rosemary1985 (@Rosemary1985) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 10:26
    หลิวอาจเปนโรคกระเพาะ เพราะกินข้าวไม่เปนเวลา พี่ดินดูแลเมียด้วยยย
    #338
    0
  17. #337 zAERYHello (@zAERYHello) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 00:23
    มีอะไรดีในชีวิตหลิวบ้างมั้ยเนี่ย5555
    #337
    0
  18. #336 hellokittyy (@phatnarin41) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 00:12
    ที่แน่ๆอาจจะไม่ท้อง 5555
    #336
    0
  19. #335 moonshine:3 (@F1111123) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 21:23
    หนุกมั่กกกก
    #335
    0
  20. #334 kmcnnn (@kmcnaum) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 21:18
    หลิวเปนโรคกระเพาะใช่ไหม5555
    #334
    0
  21. #333 beelay06 (@beelay06) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 20:59
    คือดีย์
    #333
    0
  22. #332 Chalita062 (@Chalita062) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 02:51
    อยากได้ยุน่ะ เเต่ขอไม่เเพงมากได้ไม เดี๋ยวเงินไม่พอซื้อ555
    #332
    0
  23. #331 Moonoy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 23:17
    <p>สนใจค่ะ </p>
    #331
    0
  24. #330 Mu-noi (@MayNatthaphon) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 15:56
    ตามติดแจเลยนะ อิออ
    #330
    0
  25. #329 moonshine:3 (@F1111123) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 09:38
    รออออออออ
    #329
    0