{ haeeun } ◇MASCARA◇

ตอนที่ 2 : {mascara} C H A P T E R 1 - 40%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 57
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 พ.ย. 57


M A S C A R A

CHAPTER 1

 

 

ปลายฤดูหนาว กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้

 

 

 

                “เด็กๆ ที่นี่ทุกคนได้รับการศึกษาขั้นฐานตามคำสั่งกระทรวงค่ะคุณนายอี ส่วนเด็กๆ ที่มีความสามารถพิเศษจะถูกแยกไปดูแลต่างหากค่ะ”

 

 

 

หญิงวัยกลางคนว่าพลางทัดผมสีดอกเลาด้วยความประหม่า พลางยื่นแฟ้มกระดาษเก่าๆ ที่มีสัญลักษณ์กระทรวงตัวใหญ่อยู่ให้แก่หญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

 

 

 

“ไม่ต้องเกร็งหรอกค่ะซิสเตอร์ ดิฉันขอดูรายชื่อเด็กๆ ที่ว่านั่นหน่อยได้หรือเปล่าคะ” เธอเอ่ยอย่างเป็นกันเองพลางจิบชาที่เย็นชืด ไม่กี่อึดใจแฟ้มพลาสติกที่ดูใหม่กว่าก็ถูกส่งถึงมือเธอ

 

 

 

“คิมฮโยยอนเป็นเด็กที่ฉลาดที่สุดในศูนย์ค่ะ รองลงมาก็เป็นจองฮันนากับปาร์คเยอึน เด็กสองคนนี้ค่อนข้างเก่งภาษาอังกฤษทีเดียว” ซิสเตอร์นัมกล่าวพลางชี้ไปที่ทำเนียบรูปของเด็กแต่ละคนที่ดูเหมือนจะจัดเรียงตามตัวอักษร โดยแต่ละคนที่ประวัติระบุอย่างชัดเจนโดยเฉพาะความสามารถพิเศษและระดับไอคิว

 

 

 

 

คุณนายอีไม่เอ่ยตอบอะไร ไล่สายตาดูรายชื่อของแต่ละคนช้าๆ ด้วยความละเอียด ก่อนที่จะสะดุดตาเข้ากับเด็กคนหนึ่ง

 

 

 

“เด็กคนนี้ ฉันขอเจอแกได้มั้ยคะ” เธอว่าพลางหันแฟ้มกลับไปทางหญิงวัยกลางคน “คนนี้น่ะค่ะ อีฮยอก..”

 

 

 

ปัง !!

 

 

“ซิสเตอร์ฮะ ไอ้ฮโยยอนฉีกการบ้านผมทิ้งอีกแล้ว”

 

 

 

“ฮยอกแจ ซิสเตอร์นัมมีแขกนะจ๊ะ ออกไปก่อน” หญิงสาวในชุดสูทที่ดูเหมือนเป็นผู้ดูแลกล่าวด้วยความตกใจเมื่อเห็นเด็กชายในชุดนักเรียนเก่าๆ วิ่งหน้าตื่นเข้ามา แต่คุณนายอีกลับโบกมือห้ามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันกำลังอยากเจอแกพอดี”

 

 

 

เธอมองเด็กผู้ชายผมบลอนด์ทองที่กำลังกอดซิสเตอร์นัมด้วยแววตาตะหนก ก่อนที่จะละสายตามายังการบ้านที่เป็นต้นเหตุ มันคือกระดาษที่มีรูปเรขาคณิตซับซ้อนเกินกว่าเด็กในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าจะทำได้แน่นอน ไม่สิ ให้บอกว่าเด็กอายุไม่เกินสิบสองทั่วไปน่ะไม่มีใครทำได้ด้วยซ้ำ

 

 

 

“ซิสเตอร์คะ” เธอเอ่ยเมื่อเด็กตัวเล็กเริ่มสงบลง แต่เสียงของเธอกลับทำให้เด็กน้อยสะดุ้งอีกครั้งหนึ่ง

 

 

 

 

“อ๊ะ ซิสเตอร์มีแขกนี่นา ฮยอกแจขอตัวก่อนนะฮะ”

 

 

 

 

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ เธออยู่ที่นี่แหละ” เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง “ตกลงฉันรับเลี้ยงเด็กคนนี้นะคะ”

 

 

 

“หืม ฮยอกแจเหรอคะคุณนายอี” ซิสเตอร์นัมเอ่ยด้วยความตกใจเล็กน้อย “แต่..”

 

 

 

“ขอร้องเถอะค่ะ ให้โอกาสฉันได้ดูแลแกเถอะ แกจะต้องมีความสุข ฉันเชื่อแบบนั้น” คุณนายอีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความมั่นคง

 

 

 

“เข้าใจแล้วค่ะ”

 

 

 

 

 

 

 

ซิสเตอร์ ฮยอกแจไม่อยากไป...

 

 

 

 

มันเป็นแค่ประโยคที่อยู่ในใจของ อีฮยอกแจแต่ไม่มีโอกาสได้พูดออกไป ใครๆ ต่างก็รู้ว่ามันเป็นเรื่องยากแค่ไหนกว่าจะมีใครสักคนพาเราแต่ละคนออกไปจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้

 

 

 

ฮยอกแจรู้ตัวว่าตัวเองโชคดีแค่ไหนที่ออกมาจากสถานที่เฮงซวยนั้นได้

 

 

 

“นี่ห้องนอนของหนูนะลูก มีอะไรขาดเหลือบอกได้นะ”

 

 

 

“ครับคุณนาย” ฮยอกแจตอบด้วยท่าทางเกร็งอย่างเห็นได้ชัด บ้านของคุณนายอีอยู่ในเขตเมืองที่ห่างจากสถานรับเลี้ยงที่ฮยอกแจเคยอยู่มาโข บ้านสองชั้นครึ่งสไตล์ยุโรปทำเอาฮยอกแจแทบเก้าขาออกจากรถไม่ได้เพราะความหรูหรา (ไม่ได้หรูมากเท่าไหร่หรอก แต่ถ้าเทียบกับเมื่อก่อนล่ะบอกเลยว่าหรูมาก) ถึงห้องนอนของฮยอกแจจะเป็นห้องเล็กที่เหลืออยู่เพราะห้องใหญ่อีกสองห้องเป็นของลูกชายคุณนายอีแต่ก็ยังใหญ่กว่าห้องนอนที่เคยนอนอัดกับเพื่อนเกือบสิบคนเสียอีก

 

 

 

“ฮยอกแจ..” หญิงสาวเอ่ยอย่างจนใจก่อนที่จะลูบหัวเด็กชายอย่างใจอ่อน “ฉันจะไม่บังคับหรอกนะจ๊ะ แต่ฉันจะรอวันที่ฮยอกแจเรียกฉันว่าแม่อย่างเต็มปากนะ”

 

 

 

ผู้หญิงคนนั้นออกไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงร่องรอยความอบอุ่นที่ฮยอกแจไม่เคยได้รับจากใคร มือเล็กปาดน้ำตาที่ซึมออกมาจากหางตาก่อนที่จะเริ่มจัดของที่มีติดตัวมาให้เข้าที่

 

 

 

 

ฮยอกแจไม่ได้พกเสื้อผ้ามามากนักเพราะคุณนายอีบอกให้บริจาคให้น้องๆ ไปแล้วจะซื้อใหม่ให้ทีหลัง ที่อัดแน่นมาในกระเป๋าส่วนใหญ่จึงเป็นหนังสือเรียนที่อาศัยเก็บออมซื้อเอาทั้งนั้น แต่ยังไม่ทันจะจัดของอะไร หางตาก็เหลือบไปเห็นคนยืนอยู่ตรงมุมห้องเสียก่อน

 

 

 

หันไปมองเต็มตาถึงรู้ว่าเป็นเด็กผู้ชายที่ค่อนข้างโตกว่าฮยอกแจเล็กน้อย ซึ่งเจ้าตัวก็ไม่ได้พูดอะไรฮยอกแจจึงได้แต่ส่งสายตาเป็นเครื่องหมายคำถามกลับไปเท่านั้น จ้องกันนานสองนานก็ไม่มีใครยอมพูดก่อนเสียทีฮยอกแจจึงเริ่มลงมือจัดของต่อ

 

 

 

 

“ชื่ออะไร ?” หยิบหนังสือได้เล่มสองเล่มก็ชะงักอีกรอบ ฮยอกแจหันไปมองอีกครั้งก็พบว่าเด็กผู้ชายคนนั้นย้ายมายืนข้างๆ ตนเองเสียแล้ว

 

 

 

 

“ฮยอกแจ อีฮยอกแจ” ถึงเสียงจะติดหาเรื่องไปบ้างแต่ฮยอกแจก็ไม่ถือสาหาความ คงเป็นลูกชายคุณนายอีล่ะมั้ง

 

 

 

“อายุเท่าไหร่ ?”

 

 

 

“สิบเอ็ด เดือนหน้าจะสิบสอง” พูดจบก็เอาหนังสือเล่มสุดท้ายใส่ชั้นหนังสือ หันกลับมาอีกทีก็เจอตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลอ่อนตัวเท่าฝ่ามืออยู่ตรงหน้า “หือ ?”

 

 

 

“ให้ น่ารักดี”

 

 

 

ว่าจบก็เดินออกจากห้องไป แต่ฮยอกแจยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เจ้าตัวก้มมองตุ๊กตาหมีตัวนั้นอีกครั้งก่อนที่จะวางลงข้างหมอนอย่างทะนุถนอม

 

 

 

ว่าแต่คนเมื่อกี้ชื่ออะไรนะ ?

 

 

 

 

 

 

40%

#MascaraHAEEUN


@SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #11 YunChangHaeEun (@rainbowkorea) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 21:04
    ใครให้ตุ๊กตาหมีอ่าาาาาาาาาาาา พี่ทงป่ะ คึคึ มีการบอกด้วยนะว่าน่ารัก
    #11
    0
  2. #10 hyjelf (@fangzeigh) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 21:07
    มาอยู่กับครอบครัว อี สินะะะะ ทงเฮใช่ปะที่ให้ตุ๊กตาหมี~
    #10
    0
  3. #9 YYHK_HYUK_Sarang (@yyhkhyuksarang) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2557 / 21:56
    น่ารักดีนี่กมายถึงน้องหรือตุ๊กตาอ่าาาาาา
    จะใช่งทงเฮหรือเปล่าาาา

    สู้ๆนะคะ
    #9
    0
  4. #8 wonhyukza (@wonhyukzaa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2557 / 01:48
    น่ารักดีนี่ ฮยอกแจ ป่าว อิอิ
    #8
    0
  5. #7 papoy papoy (@mundookunn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2557 / 01:06
    ใครให้ตุ๊กตาฮยอกก ทงเฮแน่เลยย
    #7
    0
  6. #6 papoy papoy (@mundookunn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2557 / 01:05
    รีบกลับมาต่อเง้อออ
    #6
    0
  7. #5 nangant (@nangant) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2557 / 00:04
    ทงเฮแน่เลยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    ว่าแต่น่ารักดีนี่หมายถึงตุ๊กตาหรือฮยอกแจ อิอิ
    #5
    0
  8. #4 อากาศแปรปรวน (@iamisiam) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2557 / 01:08
    ทงเฮ หรือเปล่าที่ให้ตุ๊กตาฮยอก...
    #4
    0