Love Blooms From Within (Kyunta / Binguk/ Nohtaedong)

ตอนที่ 8 : Chapter 08 : My Senior (Lychee Tea)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    29 ก.ค. 61

::: CHAPTER 08 :::

 

 

#lbfwjbj

 

 

::: MY SENIOR (LYCHEE TEA) :::

 

 


 

 

MOMOLAND : ONLY ONE YOU

 

 

 

 

 

Tea is magical liquid

น้ำชาคือของเหลวมหัศจรรย์

 

 

 

ในวันที่ลูกมือร่างสูงไม่ได้เข้าร้าน ในฐานะที่เป็นนักศึกษาอยู่ เจ้าตัวก็มีเหตุที่จะต้องมาที่มหาวิทยาลัยเพื่อยื่นเอกสารทำเรื่องๆต่างๆสำหรับการเตรียมเข้าสู่ปีสามอย่างเป็นทางการเสียทีหลังจากที่เรียนผ่านการอ่านหนังสืออย่างเดียวมาเนิ่นนาน


ส่วนสูงร้อยแปดสิบเจ็ดเซ็นติเมตรในชุดนักศึกษาเดินก้าวขึ้นไปยังตึกคณะนิเทศศาสตร์เหมือนกับเดินอยู่บนพรมแดง ใบหน้าหล่อๆกับทรงผมที่เข้ากันเดินเข้าไปดำเนินเรื่องให้เสร็จเรียบร้อย เดินตรงเข้าไปด้านในของชั้นหนึ่งแล้วยื่นเอกสารรับรองก่อนจะเดินออกมาแล้วตรงไปยังร้านน้ำชาเจ้าประจำที่อยู่ติดกับคณะอักษรศาสตร์


ภายในร้านตกแต่งด้วยโทนสีฟ้าพาสเทลกับชมพูพาสเทลสลับกัน มีทั้งขนมหวานและน่ำชาหลากหลายเมนู มีโต๊ะและที่นั่งไม่มากนัก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าร้านน้ำชาร้านนี้เป็นที่นิยมของใครหลายๆคนในมหาลัยแห่งนี้


ร่างสูงเดินตรงเข้ามาภายในร้าน ยืนมองกวาดสายตาครู่หนึ่งแล้วพินิจพิเคราะอยู่พักหนึ่งว่าจะรับอะไรดี


เอาชาพีชร้อนกับสโคนแยมบลูเบอร์รี่ครับร่างสูงเอ่ยแล้วก้าวออกมาห่างจากจุดรับสินค้าเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์ขึ้นแล้วเลื่อนขึ้นผ่านๆเช็คว่ามีอะไรอัพเดตใหม่บ้าง แล้วก็เก็บมันเข้ากระเป๋าตามเดิม กวาดสายตามองรอบๆร้านชื่ชมกับการตกแต่งด้วยสีพาสเทลสดใส


เสียงกระดิ่งตรงประตูกระจกของร้านดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับชายร่างเล็กกว่าเจ้าตัว แล้วสั่งเครื่องดื่มทันที


ชาลิ้นจี่ร้อนกับสโคนสตรอวเบอร์รี่ครับคนมาใหม่เอ่ยอย่างไม่ลังเลแล้วผละออกมาด้านข้างร่างสูง ต่างฝ่ายต่างยืนมองไปยังพนักงานโดยไม่มีการหันมาชำเลืองอยู่ครู่หนึ่ง ฮยอนบินรับถาดชุดน้ำชาแล้วเดินตรงไปนั่งที่นั่งใกล้ๆที่เหลืออยู่โต๊ะเดียวพอดี มือหนาบรรจงเทน้ำชาใส่ถ้วยช้าๆ บิสโคนออกเป็นสองส่วนแล้วใช้มีดขนมทาแยมบลูเบอร์รี่ก่อนกัดเข้าปากไปหนึ่งคำ ริมฝีปากหนายกยิ้มชอบใจ


คนที่มาทีหลังรับถาดชาชุดใหม่ของตนแล้วมองหาที่นั่ง แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีโต๊ะว่างเพียงพอสำหรับเขาเสียแล้ว คนตัวเล็กกวาดสายตามองไปรอบๆร้านอีกครั้งก่อนจะเจอเก้าอี้ตัวเดียวที่เหลืออยู่ แต่ก็มีใครบางคนนั่งอยู่แล้ว เว้นเสียว่าเจ้าตัวจะยอมให้เขานั่งด้วย


เอ่อ ขอโทษนะครับ ผมขอนั่งด้วยได้ไหม พอดีในร้านไม่มีที่นั่งแล้วน่ะครับชายร่างเล็กถามอย่างสุภาพ ริมฝีปากบางยกยิ้มอย่างเป็นมิตรโดยไม่ได้รู้เลยว่าคนที่นั่งก้มหน้าอยู่คือใคร


อ๋อ ได้ครับ ยินดีครับคุณยงกุก…” ร่างสูงที่เงยหน้าขึ้นดูใบหน้าปริศนาผงะเล็กน้อย ไม่คิดว่าคนคนนั้นจะเป็นคนที่ค่อนข้างใกล้ตัวกว่าที่คิด ใบหน้าหล่อเหลาอ้ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่งกว่าจะตั้งสติได้ - คุณมาทำอะไรที่นี่อ่ะ


- เอ้า! นายบาริสต้าที่ร้านจอยฟูลคาเฟ่ตรงหัวมุมซอยเจ็ด!” ยงกุกเองก็ไม่ต่างกัน ต่างคนต่างประหลาดใจกับคนตรงหน้าจนลูกค้าที่เป็นนักศึกษาบางส่วนหันมาให้ความสนใจ - นายมาทำอะไรที่นี่อ่ะ?”


เอ่อผมเรียนอยู่ที่นี่…”


หา!?” คนตัวเล็กกว่าฟังแล้วดูไม่ค่อยอยากจะเชื่อหูของตัวเองเท่าไหร่นัก ทำไมฉันไม่เคยเห็นนาย…”


ผมเรียนภาคพิเศษน่ะครับ ไม่แปลกหรอกถ้าคุณไม่เคยเห็นผมเลยทั้งงานคาเฟ่ ทั้งงานถ่ายแบบ ใครมันจะไปมีเวลามาเรียนตามเวลาปกติกันล่ะ ว่าแต่คุณเรียนคณะอะไรอ่ะ


อักษร ภาษาจีนปีสี่


งั้นผมขอเรียกว่า พี่ยงกุก นะครับเอ่ยออกไปพร้อมกับยกแก้วน้ำชาพีชขึ้นจิบ


อื้ม แล้วนายอ่ะคนตัวเล็กกว่ายกแก้วชาลิ้นจีขึ้นจิบตาม


นิเทศครับ วารสารปีสามเจ้าตัวบอกทั้งคณะและสาขาไปด้วย แต่ผมขึ้นปีสาม อาจจะได้เห็นพี่บ้างนะครับ


ทำไมอ่ะยงกุกขมวดคิ้วเป็นผมเล็กน้อย ทั้งๆที่นายก็เรียนเสาร์-อาทิตย์นี่


ครับ แต่ผมมีเรียนวันพุธบ่ายเพิ่มน่ะครับ


อาหะแล้ว…”


ไม่ทำไมหรอกครับ ผมแค่บอกพี่เฉยๆฮยอนบินเอ่ยแล้วหยิบสโคนอีกส่วนหนึ่งขึ้นทาแยมแล้วส่งเข้าปาก ปกติพี่มีเรียนวันไหนบ้างหรอครับ


แล้วทำไมฉันต้องบอกนายอ่ะ


ไม่ต้องบอกก็ได้ครับร่างสูงหัวเราะแหะๆหลังจากที่ไม่ได้คำตอบที่ต้องการ


ก็เรียนทุกวัน ยกเว้นวันศุกร์ ส่วนวันพุธมีเรียนแค่บ่ายยงกุกตอบแล้วหยิบสโคนขึ้นมา บิทาแยมแล้วส่งเข้าปาก


พี่มายื่นเอกสารหรอครับ?”


อาหะ ก็ทางมหาลัยเขาให้มายื่นเอกสารมั้ยใช่หรอ


โชคดีจังร่างสูงหัวเราะคิกคักจนคนตรงข้ามมองด้วยสีหน้าแปลกๆ


โชคดียังไงหรอ


เปล่าครับ ผมก็พูดไปงั้นแหละฮยอนบินยักไหล่แล้วยกยิ้มกวนๆ


“…”


“…”


“…”


เอ้อ พี่ชอบมาดื่มชาร้านนี้หรอครับ?”


อื้ม ตั้งแต่เข้ามาปีหนึ่งก็ชอบมานั่งร้านนี้ตลอดเลย ดื่มมาหมดทุกอย่างแล้วมั้ง


ผมก็ดื่มมาหมดแล้วเหมือนกัน เหลือแต่ขนมนี่แหละที่ยังลองไม่หมดฮยอนบินมองไปยังตู้แช่ขนมแล้วดูขนมบางอย่างที่ไม่เคยทาน ซึ่งก็มีพอสมควร ว่าแต่ พี่ชอบชาลิ้นจี่หรอครับ?”


อื้ม มันหอมดีอ่ะ พอเป็นชาร้อนมันก็รู้สึกว่ามันหอมกว่าดื่มแบบเย็นอ่ะยงกุกตอบพลางยกยิ้มน้อยๆ สายตาคมของคนนเด็กกว่าจ้องมองใบหน้าน่ารักที่มองแล้วทำให้หัวใจของเขากระตุกขึ้นมาจนเผลอยิ้มให้กับภาพตรงหน้า


เหมือนลูกแมวเลยแหะน่าทะนุถนอมเป็นบ้า


มองแบบนั้นทำไมยงกุกถามเมื่อเห็นว่ารุ่นน้องที่พึ่งจะรู้ชื่อเมื่อไม่นานนี้มองเขาด้วยสีหน้าแปลกๆ


ครับ?” เจ้าตัวถามกลับพร้อมกับใบหน้างุนงง ผมทำหน้าแบบไหน


แบบนี้อ่ะ ยิ้มแบบนี้ทำไม


หืมอ๋อ โทษทีครับ ผมแค่นึกอะไรตลกๆน่ะฮยอนบินรีบแก้ตัวทันที กลัวว่าอีกคนจะเข้าใจผิดเสียก่อนว่าเขาเป็นโรคจิตที่ชอบมองดูคนตรงหน้า


แต่ถ้าจะตอบจริงๆก็ชอบนะ


เอ้อ พี่ ซับมารีนเมื่อคราวก่อนที่พี่สั่งเป็นไงบ้างครับ


เมื่อบทสนทนาผ่านไปเรื่อยๆ เรืาองที่จะคุยก็ลดลงเรื่อยๆจนเหลือไม่กี่เรื่อง เลยต้องยกเรื่องเครื่องดื่มขึ้นมาเป็นหัวเรื่องใหม่


ก็อร่อยดีนะ แต่ขมอย่างเดียวเลยอ่ะ


คนพี่ตอบพร้อมกับนึกถึงรสชาติของนมร้อนใส่ช็อกโกแลตบาร์ลงไปทั้งแท่ง นมร้อนกับดาร์คช็อกโกแลตอีก 95% ทำให้รสชาติมันไม่ต่างจากกาแฟลาเต้สักเท่าไหร่หรอก


อ๋อผมกเองก็ลืมให้น้ำตาลซองพี่ไปด้วยเลย ขอโทษทีนะครับ


ไม่เป็นไรหรอก จริงมันก็ดีอยู่แล้วแหละ แค่มันขมไปหน่อยสำหรับพี่


อยากรู้มั้ยครับ ทำยังไงให้มันหวานฮยอนบินยกยิ้มบางๆ


ทำยังไงอ่ะ


วิธีที่ผมทำก็คือให้ลองนึกถึงคนที่ตั้งใจทำเครื่องดื่มแก้วนั้นน่ะครับ อาจจะไม่ได้หวานขึ้นมาจริงๆหรอก แต่อย่างน้อยมันก็อาจจะอร่อยขึ้นก็ได้


หมายถึงให้ฉันนึกถึงเวลาที่นายตั้งใจทำมันน่ะหรอ


ก็อาจจะใช่ครับ


เหอะ…”


คนพี่ส่ายหน้ารัวเร็วทันที เขาไม่มีวันทำแบบนั้นหรอก บ้าบอ


ใจร้าย


ใจร้ายจัง…” ฮยอนบินยู่ปากน้อยใจ


ก็มันไม่น่าทำนี่นา


แล้วพี่กลับกี่โมงอ่ะครับ


เดี๋ยวกินเสร็จอะไรเสร็จก็กลับแล้ว ทำไมอ่ะ


พี่ขับรถมาเองหรอครับ?”


เปล่า มารถไฟใต้ดินอ่ะ


ฮยอนบินหยักหน้าสองสามครั้งว่ารับรู้แล้ว


มีอะไรรึเปล่า


อ๋อ เปล่าหรอกครับ แค่ถามเฉยๆน่ะ


อ๋อ…”


“…”


“…”


ผมขับรถมาน่ะ…”


อาหะ…”


กลับกับผมมั้ยครับ…”


จะไปส่งฉันหรอ


จริงๆบ้านผมอยู่ถัดไปสองหลังจากพี่เองนะ


ไปส่ง?” ยงกุกยักคิ้วถามด้วยสีหน้ากวนๆ เหมือนจะต้องการให้อีกฝ่ายพูดคำคำนั้นออกมาให้ได้


แค่ผ่านทางเดียวกันน่ะครับ


ปากแข็งจังนะ ควอนฮยอนบิน


“…”


ก็นั่นแหละ เดี๋ยวผมไปส่งก็ได้


ฮะๆๆยงกุกหัวเราะเมื่อเจ้าตัวพูดคำคำนั้นออกมาเสียที ก็แค่นี้แหละ


รู้สึกเสียเซลฟ์แปลกๆแฮะ


สรุปคือ?”


ก็เดี๋ยวกลับด้วยก็ได้


ยงกุกตอบขำๆแล้วเริ่มดื่มชากินขนมต่อกับคนน้องต่อ


ดีใจจัง…” ฮยอนบินยิ้มเขินๆ

 

 

 

รถยนต์คันสีขาวจอดเทียบหน้าบ้านหมายเลข 0302 ในเวลาบ่ายแก่ๆ เจ้าของบ้านหลังสีขาวปลดเข็มขัดนิรภัย แต่ก็ถูดอีกฝ่ายรั้งเอาไว้ก่อน


อย่าพึ่งเข้าบ้านนะครับ เดี๋ยวผมขอเอารถไปจอดก่อน


ทำไมอ่ะ


น่า รอผมก่อน


อืมๆ เดี๋ยวยืนรอหน้าบ้าน


เจ้าตัวเปิดประตูรถแล้วยืนรอให้รุ่นน้องไปจอดรถเข้าบ้านของตน ไม่นานนักฮยอนบินก็เดินออกมาพร้อมกับถุงขนมในมือห่อเล็กๆห่อหนึ่ง


พอดีผมพึ่งลองทำน่ะครับ เลยอยากลองให้พี่ชิมดู


คุกกี้คอนเฟลคห่อเล็กๆยื่นใส่มือเล็ก ยงกุกที่ยังงุนงงอยู่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ต่างคนต่างกระอักกระอ่วน อ้ำอึ้งไม่รู้จำทำตัวยังไงดี


เอ่องั้นผมเข้าบ้านก่อนนะครับฮยอนบินเอ่ยแล้วโบกมือเบาๆ


อ่าหะเจอกัน


ยงกุกโบกมือกลับ มองคนตัวสูงเดินกลับเข้าไปในบ้าน ส่วนตัวเขาก็ยืนมองคุกกี้คอนเฟลคอยู่ครู่หนึ่ง มองแผ่นกระดาษข้อความภายในห่อขนมจนใบหน้าขึ้นสี




ทานให้อร่อยนะครับรุ่นพี่ อยากทานเพิ่มก็บอกผมได้นะ

ID : komurola”

 

 

 

Fri 21:26


rkm0855 : อันนยอง!


8eomatom : คุณเคนตะหรอครับ?


rkm0855 : ครับ ผมเอง


rkm0855 : ขอบคุณมากเลยนะครับที่มาช่วยงาน


8eomatom : ไม่เป็นไรครับ ผมยินดี


8eomatom : ดอกทานตะวันเป็นไงบ้างครับ


rkm0855 : ชอบมากเลยครับ ให้มาทั้งต้นเลย


rkm0855 : ว่าแต่ ผมต้องดูแลมันยังไงหรอครับ


8eomatom : รดน้ำให้ทุกเช้าก็พอแล้วครับ


8eomatom : แต่คุณต้องทานอาหารให้ครบทุกมื้อนะครับ


8eomatom : นอนพักผ่อนเยอะๆด้วยนะครับ


rkm0855 : ครับผม คุณซังกยุนก็เหมือนกันนะครับ


rkm0855 : คุณทำอะไรอยู่หรอครับ


8eomatom : นอนเล่นครับ คุยกับลูกหมา


rkm0855 : คุณเลี้ยงลูกหมาด้วยหรอครับ


8eomatom : ไม่ได้เลี้ยงหรอกครับ แต่คุยกันอยู่


8eomatom : เป็นพันธุ์ชิบะน่ะครับ น่ารักดี


8eomatom : น่ารักมากๆเลยด้วย


rkm0855 : ผมชักจะงงๆแล้วแหะ


rkm0855 : คุณไม่ได้เลี้ยง แต่คุณคุยอยู่


8eomatom : คึๆๆๆ


rkm0855 : งั้นช่างมันเถอะครับ


8eomatom : แล้วคุณล่ะครับ ทำอะไรอยู่


rkm0855 : ผมพึ่งเก็บร้านเสร็จเองครับ กำลังจะอาบน้ำ


8eomatom : งั้นผมไม่กวนคุณแล้วกันครับ


8eomatom : เจอกันพรุ่งนี้นะครับ


rkm0855 : ครับ เจอกันครับ


8eomatom : /สติ๊กเกอร์หัวใจสองดวง


8eomatom : ขอโทษครับ ผมส่งผิดอัน


8eomatom : /สติ๊กเกอร์หมาชิบะยิ้ม

 

 

 

FIN

 

 

TALK


มาลงแล้ว แงงงง คิดถึงทูคิมดง มีตเราก็ไม่ได้ไป ทีมหน้าจออย่างเราจะร้องไห้ละนิ ปลื้มน้องและพี่กยุนมาก ทำไมยอมลงทุนขนาดนี้อ่ะ มาหาน้องถึงไทยด้วยเงินตัวเองอ่ะ แงงงงง นุปลื้ม


สำหรับใครที่ปลื้มทูคิมดงนะครับ เดะเราไปแต่งทีรามิสุให้นะ ดองมานานแล้ว ขอโต้ดค่าาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น

  1. #11 Mheerinstarx (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 20:58
    โหยยยยยมีส่งติ้กผิดอ่ะ แหมมมมปากแข็งเก่ง
    #11
    0