Love Blooms From Within (Kyunta / Binguk/ Nohtaedong)

ตอนที่ 6 : Chapter 06 : The Candle (Cover)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 56
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    1 ส.ค. 61

::: CHAPTER 06 :::

 

 

#lbfwjbj

 

 

::: CANDLE (THE COVER) :::

 

 

 

 

 

HYOLYN : ONE STEP

 

 

 

 

 

ชีวิตของคนเราก็เหมือนกับหนังสือนิยายเล่มหนึ่งนั่นแหละ ทุกส่วนของหนังสือก็เหมือนเรื่องราวในชิวิตเรา ทั้งหน้าปก ต้นเรื่อง เนื้อเรื่อง รวมถึงท้ายเรื่อง


แทดงอา…”


เสียงปลุกของเจ้าของร้านเช่าหนังสือเอ่ยขึ้นพร้อมกับมือเล็กๆที่ตีเบาๆลงบนไหล่กว้างของผู้มาอาศัยคนใหม่ที่นอนหลับอยู่บนโซฟา


แทดง


อือครับ…” ร่างสูงดันตัวเองขึ้นมานั่งด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยตื่นดีนัก


ไปล้างหน้าแปรงฟันไป เช้าแล้วเจ้าของร้านเปิดผ้านม่านทึบในห้องนอนจนสุด แสงแดดยามเช้า ส่วนร่างสูงที่นั้งอยู่บนโซฟาก็ได้แต่นั่งนิ่งไม่ไหวติงเพราะไม่มีแรงกระตุ้นมากนัก


ไปล้างหน้า!” เจ้าของร้านเดินมาเขย่าไหล่กว้างจนศีรษะของเขาโคลงลุก!!”


คร้าบ!!” แทดงยกผ้าห่มออกแล้วตรงไปยังห้องน้ำทันทีเพราะดูเหมือนว่าเจ้าของร้านจะเริ่มโมโหแล้ว


กระตุ้นพอมั้ยล่ะ


ยังโชคดีที่เจ้าของร้านยังมีของใช้บางส่วนที่พอจะให้แทดงได้ใช้อยู่ ทั้งแปรงสีฟัน มีดโกน เสื้อผ้าบางส่วนที่ใหญ่พอกับอีกคน แต่ก็ไม่ได้เยอะมากพอที่จะใส่ได้ตลอดสัปดาห์ แปลว่าเขาต้องซักผ้าบ่อยกว่าคนอื่นนั่นแหละ


หลังจากที่ทำธุระส่วนตัวเสร็จแล้วเจ้าตัวก็รีบลงมาชั้นล่างโซนห้องครัว กลิ่นหอมๆของไข่คนทรงเครื่องกับขนมปังปิ้งส่งกลิ่นหอมลอยมาแต่ไกล ช่ายร่างสูงเดินไปข้างๆแล้วมองชายร่างเล็กที่ยืนอยู่หน้าเตาไฟฟ้า


มีอะไรให้ผมช่วยมั้ยครับ


อ๋อ ไม่มีแล้ว เสร็จพอดี


แทฮยอนว่าแล้วหยิบจานอาหารเช้าไปวางบนโต๊ะ เบคอนเกรียมๆ ใส้กรอกทอดหอมๆ ขนมปังแยมส้มกับแยมสตรอเบอร์รี่อย่างละแผ่น ไข่คนทรงเครื่องสีเหลืองทอง โกโก้ร้อนหอมๆอีกแก้ว


หอมจังครับแทดงเอ่ยชมขอบคุณนะครับ


กินเยอะๆนะ วันนี้คงต้องใช้แรงเยอะหน่อยแทฮยอนยิ้มแห้งๆมีหนังสืออีกเพียบเลยที่ยังไม่ได้ใส่เข้าชั้น


เยอะขนาดนั้นเลยหรอครับแทดงถามพลางตักไข่คนเข้าปาก อร่อยจังครับ


ก็เกือบพันเล่มอ่ะแทฮยอนกัดขนมปังพลางยักไหล่พี่ฝากเราเอาเข้าชั้นหน่อยก็แล้วกัน


นี่แค่งานวันแรกนะ


พี่ครับ


ว่า


เอ่อ คือผมต้องเรียงยังไงอ่ะครับเพราะเขา


อ๋อ คือหนังสือทุกเล่มพี่ติดตัวอักษรกับตัวเลขเรียงเอาไว้หมดแล้ว  ที่เหลือนายก็แค่เรียงให้ตรงตามเลขก็พอ


ครับแทดงพยักหน้าแล้วก้มหน้ากินต่อ


เอ้อ เสื้อผ้ามีเราพอไหม


ครับ?” แทดงแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเจ้าของบ้านถามถึงเรื่องเสื้อผ้า อันที่จริงเขาก็สามารถซักผ้าบ่อยหน่อยก็ได้ แต่อีกใจก็รู้สึกว่ามันก็อาจจะเหนื่อยเกินเหตุ


เรามีเสื้อผ้ากี่ตัวอ่ะ


ประมาณห้าหกชุดครับ ถ้ารวมกับของพี่ก็ใส่ได้ประมาณสามสี่วันครับ


โอเค เดี๋ยวพี่ช่วยออกค่าชุดให้ส่วนหนึ่งแล้วกัน ไม่งั้นนายซักผ้าบ่อยแน่ เหนื่อยตาย


ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมทำไหว ผมเกรงใจมากกว่า เงินก็ของพี่ พี่ไม่ควรออกให้ผมเลยด้วยซ้ำแทดงพยายามปฏิเสธทันควัน


แต่นายก็ต้องอยู่ที่นี่ไปพักใหญ่เลยนะ


ครับ แต่ผมเองก็ไม่อยากรบกวนเงินพี่เท่าไหร่น่ะครับ


พูดเหมือนว่านายจะมีทางเลือกอ่ะแทฮยอนพูดสวนกลับ


“…” แทดงใช้ลิ้นดันแก้มของตนใช้ความคิดตามคำพูดของเจ้าของบ้าน ซึ่งมันก็จริงอย่างที่เขาบอก หนีออกจากบ้านมาขนาดนี้แล้ว ส่วนแทฮยอนก็ได้แต่ลอบมองสลับกับตักไข่คนเข้าปาก


ก็คงไม่มีทางเลือกจริงๆแหละครับแทดงยิ้มแห้งๆให้


สรุปจะซื้อไหม เสื้อน่ะแทฮยอนถามย้ำอีกครั้ง


ผมก็คงต้องรบกวนพี่แหละครับแทดงพูดเสียงเบาลงกว่าเดิม ใจหนึ่งก็อยากขัด แต่เขาก็แทบจะไม่มีสิทธิ์อะไรจะขัดมากหรอก


พี่ให้สามแสนวอน มีร้านถัดไปสองร้านขายเสื้อผ้าทั่วไป เนื้อผ้าดีมากเลย ช่วงนี้ลดราคาอยู่ นายก็ไปซื้อมาแทฮยอนยื่นธนบัตรห้าหมื่นวอนหกใบให้


เดี๋ยวนะครับ! สามแสนวอน พี่จริงจังป่ะเนี่ยะ!” แทดงเบิกตากว้างกับจำนวนเงินที่มากเกินไป ไม่ต้องเยอะขนาดนั้นก็ได้ครับ


เอ๊า สรุปจะเอายังไงกันแน่!?” แทฮยอนขมวดคิ้วเอาไม่เอา


“…” แทดงมองเงินในมือแล้วใช้ความคิด มือหนาหยิบธนบัตรออกมาแค่สองใบแล้วเก็บใส่กระเป๋ากางเกงของตน


คิดว่าพอรึไง?” แทฮยอนเลิกคิ้วถาม แต่ในมือยังคงยื่นธนบัตรอีกสี่ใบอยู่


พอครับ ผมคงไม่ได้ซื้อเยอะมากหรอกครับ


“…” มือเล็กกระดิกเล็กน้อยเหมือนต้องการจะบอกว่าให้หยิบไปอีก ไม่ใช่การเสนอ แต่เป็นการบังคับให้หยิบไปอีก


“…”


“…”


ก็ได้ครับแทดงรับธนบัตรมาอีกสองใบ รวมเป็นสองแสนวอน


ว่าง่ายๆแต่แรกก็ดีแล้วแทฮยอนบ่นก่อนจะผละออกจากโต๊ะกินข้าวรีบกินรีบไปจัดหนังสือด้วยนะ


ครับ พี่วางไว้ในซิงค์นั่นแหละครับ เดี๋ยวผมล้างเองแทดงรีบเอ่ยเพราะตัวเองก็อยากจะช่วยแบ่งเบาภาระบ้าง ไหนเจ้าของบ้านจะต้องทำมื้อเช้าให้เขาอีก แค่นี้เขาก็เกรงใจจะแย่


.


.


.


สำหรับใครที่มองว่าการเรียงหนังสือจัดเข้าชั้นเป็นเรื่องง่ายละก็ สำหรับคิมแทดงแล้วมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ไหนจะเลขรหัส ตัวอักษร เลขหนังสือ เขาต้องหยิบแผ่นกระดาษที่เอาไว้บอกว่ารหัสไหนหมายถึงเรื่องประเภทไหน


พี่ครับ เล่มนี้ผมต้องวางไว้โซนไหนอ่ะแทดงหยิบหนังสือเล่มใหม่ที่ยังไม่ได้ติดรหัสยื่นให้เจ้าของร้าน


ไม่มีรหัสบอกหรอ?” เขาพยักหน้า


ผมไม่แน่ใจว่ามันอยู่หมวดไหนอ่ะครับ ระหว่างวรรณกรรมร่วมสมัยกับวรรณกรรมเยาวชน


งั้นแยกเอาไว้ก็ได้ เดี๋ยวพี่ค่อยดูอีกทีแทฮยอนว่าแล้วจ้องที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ต่อเหลืออีกเยอะมั้ย


เยอะครับ ผมพึ่งเคลียร์ไปได้สองกองเองแทฮยอนพยักหน้ารับรู้


โอเคแทฮยอนเอ่ยเข้าใจ


อืมนะ


ร่างสูงหันหลังกลับแล้วตรงไปยังกองหนังสือตั้งเดิมแล้วทยอยเรียงขึ้นชั้นตามเดิม ส่วนเจ้าของร้านร่างเล็กก็แอบลอบมองบ้างบางครั้งสลับกับหน้าจอคอม


ผ่านไปหลายชั่วโมง ร่างสูงก็จัดหนังสือเสร็จไปหลายสิบกองแล้ว เหลือเพียงแค่ไม่กี่กองก็จะหมดภาระของเขาเสียที เม็ดเหงื่อผุดตามใบหน้าหล่อเนื่องจากนั่งจัดหนังสือมาเป็นเวลานาน แถมเครื่องปรับอากาศก็ส่งไปไม่ถึงเขา จึงไม่แปลกถ้าหากเข้าจะบ่นพร่ำบ้าง


อาร้อนเป็นบ้ามือหนาปาดเม็ดเหงื่อที่ลู่ไปตามเส้นผมจนเกาะเป็นกลุ่มเหลืออีกสี่กองสินะ


นี่…” เจ้าของร้านร่างเล็กเดินตรงมาแล้วยื่นขวดน้ำเย็นให้ไปพักก่อนมั้ย เลยเที่ยงมาแล้วนะ


หืม…” แทดงทำหน้าสงสัยแล้วก้มมองนาฬิกา เข็มยาวชี้ตรงไปที่เลขสี่ ซึ่งก็เลยเวลามาพอสมควรแล้ว มือหนารับขวดน้ำแล้วกล่าวขอบคุณแต่มันยังเหลืออีกสี่กองเองครับ ผมเลยอยากทำให้มันหมดๆไปเลย


แล้วแต่นายละกันแทฮยอนยักไหล่ถ้าออกไปหาอะไรกินก็อย่าลืมแวะซื้อเสื้อผ้าละกัน


คร้าบแทดงหันกลับไปจัดกองหนังสือต่อ ดูดน้ำเย็นๆจากหลอด ริมฝีปากหนานึกยิ้มเล้กน้อยเมื่อเจ้าของบ้านเป็นห่วงเขาแบบนี้ ใจหนึ่งก็คิดว่าเขาพูดไปตามมารยาท แต่อีกใจเขาก็อยากจะคิดไปเองเหมือนกันว่าอีกฝ่ายก็อดเป็นห่วงเขาไม่ได้


แต่เขาขอคิดเข้าข้างตัวเองสักหน่อยนะว่าอีกฝ่ายเป็นห่วงเขา


ค่อยกลับมาทำแล้วกัน ไปหาอะไรกินดีกว่าอยู่ดีๆเจ้าตัวก็ตัดสินว่าจะละจากกองหนังสืออีกสี่กองที่เหลือ เสียงทุ้มเอ่ยบอกเจ้าของร้านแล้วเดินออกไปทันทีเดี๋ยวผมกลับมานะครับ


.


.


.


กลับมาแล้วครับ


ชายร่างสูงกับถุงเสื้อผ้าถุงใหญ่ในมือเดินกลับเข้ามาในร้านหนังสือจนเกือบจะทุลักทุเล


อือฮึชายที่นั่งอยู่หลังคอมเหลือบตามามองแล้วพยักหน้าเล็กน้อยใช้ไปเท่าไหร่อ่ะ


มีแสนหมดแสนครับเขาเอ่ยติดตลก ก็ให้เขามาตั้งสองแสนค่าเสื้อผ้า จะให้เขาไปซื้ออะไรเพิ่มอีก แถมที่ซื้อมาก็ใส่ได้ทั้งสัปดาห์สบายๆเลย


อืม ดีแล้วเจ้าตัวพยักหน้าแล้วหันไปให้ความสำคัญกับหน้าจอตรงหน้าเขาต่อได้มาเยอะไหม


ก็ใส่ได้ทั้งอาทิตย์สบายๆอ่ะครับ ผมเอาของไปเก็บก่อนนะครับเจ้าตัวว่าแล้วเดินกลับขึ้นไปยังชั้นสองเพิ่มวางของแล้วกลับมานั่งเรียงหนังสือตามชั้นอีกรอบ แต่ก่อนจะเดินกลับไปหากองหนังสือ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเจ้าของร้านที่นั่งนวดหัวตาอยู่ อาจจะเป็นเพราะจ้องหน้าจอนานเกินไป


พี่พักก่อนมั้ยครับ พี่มองจ้องมันมาทั้งวันแล้วนะคนเด็กกว่าเดินตรงมาที่โต๊ะทำงานของเจ้าของร้าน มือหนาวางบนไหล่เล็กแล้วบีบนวดเบาๆ


อือเดี๋ยวพักเองหน่ะ ว่าแต่นายเถอะ จัดหนังสือเข้าตู้เสร็จรึยัง


เหลืออีกนิดเดียวครับ เดี๋ยวผมไปจัดต่อแล้วแทดงว่าแล้วผละออกมา ทิ้งให้คนพี่นวดหัวตาต่อไป


ดื้อเหมือนกันแฮะแทดงคิด


มือหนาไล่เรียงหนังสืออีกประมาณเกือบครึ่งชั่วโมง ไม่นานนักหนังสือทุกเล่มก็วางอยู่บนชั้นอย่างเป็นระเบียบ ลูกมือคนใหม่มองแผงหนังสือที่เป็นระเบียบแล้วยกยิ้มขึ้นอย่างภาคภูมิ


พี่ครับ ผม…”


ร่างสูงเดินออกมาจากชั้นหนังสือด้านใน ตรงหน้าเขาคือภาพของเจ้าของร้านที่ฟุบลงกับโต๊ะพร้อมกับแว่นตากลมที่ถูกถอดออก ใบหน้าน่ารักเผยให้เห็นเพียงครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งซ่อนอยู่ภายใต้อ้อมแขนของเจ้าตัว ร่างสูงที่ว่าจะมาบอกว่าตนทำหน้าที่เสร็จแล้วจึงคิดได้ว่าให้อีกคนอยู่เงียบแล้วพักสักหน่อยก็ดี


เท้ายาวก้าวขึ้นยังชั้นสองแล้วหยิบเสื้อคลุมสีเข้มตัวใหม่ของเขาพร้อมกับกล่องขนาดพอดีมือสีม่วงอ่อนแล้วเดินลงมาด้วย มือหนายกเสื้อคลุมลายสก็อตสีเขียวเข้มคลุมลงบนแผ่นหลังเล็ก มือหนาแกะกล่องสีม่วงอ่อนๆ สิ่งของภายในกล่องคือเทียนหอมสีม่วงกลิ่นลาเวนเดอร์วางลงข้างๆคนร่างเล็ก มือหนาจุดไม้ขีดแล้วจ่อลงบนปลายเทียน หวังว่าจะให้กลิ่นหอมๆของลาเวนเดอร์มันจะช่วยให้เจ้าของร้านรู้สึกดีขึ้น


มือหนาหยิบหนังสือนิยายที่เขาถามเจ้าของร้านว่ามันควรจะอยู่ในหมวดไหนขึ้นมา มือหนาหยิบหนังสือนิยายเล่มสีฟ้าอ่อนขึ้นมาแล้วเริ่มเปิดอ่านไปพลางๆ


มันคงจะน่าแปลกใจไม่น้อยที่คนอย่างเขาที่ไม่ค่อยชอบในการอ่านหนังสือสักเท่าไหร่กลับรู้สึกว่าหนังสือเล่มนี้มันน่าสนุกและน่าติดตามต่อมากๆจนไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ เขาก็เผลออ่านไปถึงหน้าที่สี่สิบกว่าเสียแล้ว


สนใจหรอ


เสียงหวานของเจ้าของร้านเอ่ยขึ้นหลังจากตื่นขึ้นมา


อ๋อครับ แค่กะว่าจะอ่านแก้เบื่อน่ะครับแทดงเอ่ยยิ้มๆแล้ววางหนังสือไว้บนโต๊ะตามเดิมพี่พักพอแล้วหรอครับ


อือ พอแล้วหล่ะ แค่จะงีบสักสิบห้านาที ยี่สิบนาทีแทฮยอนตบหน้าตัวเองเบาๆ ดวงตากลมเหลือบไปเห็นเปลวไฟบนเทียนไขสีม่วง ซึ่งน่าจะเป็นต้นตอของกลิ่นหอมอ่อนๆที่เขาได้กลิ่นขณะหลับ


พอดีร้านที่พี่บอกเขาแถมมาให้น่ะครับ พอเห็นพี่หลับอยู่ก็เลยคิดว่ามันน่าจะช่วยผ่อนคลายได้น่ะ


อือ หอมดีนะแทฮยอนหันมามองที่เขาแล้วยิ้มให้หนึ่งทีแล้วกลับไปมอง


ดวงตาคมที่จับภาพได้เวลาที่ชายตรงหน้ายิ้มมองมาที่เขา มันดูเป็นรอยยิ้มที่ทำให้เขาเผลอใจกระตุกขึ้นมา


ถ้าพี่ชอบมัน ผมก็ดีใจครับแทดงเอ่ยแล้วยกยิ้มกับภาพที่เห็น ภาพชายวัยยี่สิบห้าที่ดูเหมือนกับเด็กวัยห้าขวบนั่งมองเทียนหอมสีม่วงอ่อน


เอ้อ หนังสือนั่นจะเก็บไว้อ่านต่อมั้ยแทฮยอนถามแล้วมองจ้องไปยังหนังสือเล่มสีฟ้าบนโต๊ะจะเอาไปอ่านก่อนก็ได้นะ ฉันม่ว่าอะไร


แล้วพี่ไม่ลงรหัสใหม่หรอครับ


เดี๋ยวค่อยก็ได้


คือปกติผมไม่ค่อยอ่านหนังสือน่ะครับ ด้วยความที่ว่าตัวหนังสือมันเยอะไปหมด แต่ผมพึ่งรู้นะครับ ว่ามันก็ดีเหมือนกัน


หนังสือก็เหมือนความฝันที่นายถือไว้กับมือนั่นแหละ


บรรณารักษ์ร่างเล็กเอ่ยออกมาพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ แต่มันเป็นคนละความรู้สึกจากเมื่อก่อนหน้านี้ น่าแปลกใจที่ชายคนหนึ่งจะเป็นอะไรหลายๆอย่างสำหรับเขา ทั้งคนที่ให้ความช่วยเหลือเขา เป็นทั้งคนที่คอยดูแลเขาเหมือนกับพี่ชายแสนดี เป็นทั้งเด็กน้อยวัยห้าขวบเวลาฉีกยิ้มสดใสกับสิ่งที่ชอบ และล่าสุดก็ดูเหมือนจะเป็นครูให้กับเขา


คนอะไรจะมหัศจรรย์ขนาดนี้


ครับ?” เขาเองก็ไม่ค่อยเข้าใจนักหรอก แต่คิดว่าสักวันหนึ่งเขาจะเข้าใจ


ถ้านายรู้สึกอยากจะหนีโลกแห่งความจริงหรืออะไรที่มันร้ายๆ ในก็แค่อ่านนิยายสักเล่มแล้วเข้าไปในจินตนาการของนายก็พอ มันเป็นความสุขเล็กๆที่หาได้ง่ายที่สุดแล้ว


เจ้าตัวพูดให้เข้าใจได้ง่ายขึ้น และดูเหมือนว่าร่างสูงก็พอจะเข้าใจมันดี


คือฉันก็จบเรื่องวรรณกรรมโดยตรงน่ะนะ เลยอาจจะพูดอวยมันไปสักหน่อย แต่เชื่อฉันเถอะ หนังสือสักเล่ม โกโก้สักแก้ว เพลงเบาๆ เก้าอี้นุ่มๆ แค่นี้ก็พอแล้ว


มันคงจะเป็นเหมือนสวรรค์ดีๆสินะครับแทดงยิ้ม


อ๋อ เปล่า ง่วงจนหลับน่ะ…”


“…”


หมด หมดกัน หมดกันความน่านับถือ


แทดงหุบยิ้มลงแทบทันทีพลางก้มลงมองหนังสือบนโต๊ะแล้วคิดในใจไปพลางว่ากูควรอ่านมึงจริงๆใช่ไหม


ล้อเล่นมั้ยล่ะ!” แทฮยอนหัวเราะลั่นจนแทดงตามไม่ทัน


สรุปคือเขาควรรู้สึกยังไงกันวะ ต้องขำมั้ย เผื่อเป็นมุก


ก็ตามนั้นแหละ มันดีจริงๆ แต่เล่มนี้ฉันไม่เคยอ่านหรอกนะ ก็เลยไม่รู้ว่ามันเกี่ยวกับอะไร


งั้นผมขอเอาไปอ่านนะครับแทดงหยิบหนังสือนิยายเล่มสีฟ้าบนโต๊ะติดมือขึ้นมา


อืม ตามใจนายแทฮยอนเอ่ย


อยากได้โกโก้สักแก้วมั้ยครับ เดี๋ยวผมไปชงมาให้แทดงเอ่ยถามเมื่อนึกขึ้นได้ว่ามันเป็นเครื่องดื่มที่อีกฝ่ายชงให้เขาตั้งแต่เจอกันเมื่อวาน จนตอนเช้าก็ยังได้ดื่ม


ก็ดีนะแทฮยอนยกยิ้ม หลังจากนั้นร่างสูงก็เดินหายเข้าไปในครัวแล้ววางหนังสือนิยายเล่มสีฟ้าในมือลงที่เดิม ดวงตากลมเหลือบมองชื่อหน้าปกแล้วนึกถึงโควตคำพูดของใครบางคน


เขามีความเชื่ออยู่ว่าหนังสือเล่มแรกของทุกๆคนก็เหมือนกับหนังสือที่จะถ่ายทอดชีวิตของพวกเขา เรื่องแรกในชีวิต เขาไม่รู้หรอกว่าเด็กหนุ่มที่ตัวเองให้ความช่วยเหลือจะเคยอ่านหนังสือแบบไหนมาก่อน


แต่เขาก็หวังว่าหนังสือเล่มนี้ มันอาจจะไม่ใช่หนังสือชีวิตของเขาหรอกนะ


.


.


.


ทุกสิ่ง ทุกๆสิ่งคือเธอ


.


.


.


.


.


TBC

 

 

TALK

อันนยอง มาแล้ววว มาปล่อยแล้ว คิดได้ก็รีบลงเลย แงงง


คือสารภาพเลยว่าพล็อตโนแทดงแข็งแรงกว่าพล็อตคู่อื่นต่อจากนนี้อาจจะมีลงสลับคู่กันไปมาบ้างนะครับ อาจจะไม่ได้ไล่เรียงทั้งหมด ถ้าคู่ไหนได้เราก็อาจจะมารีบแต่งรีบลงให้เลยนะครับ


ส่วนหนังสือที่เราพูดถึงคือ everything everything นะครับ เป็นเล่มที่เราชอบมากๆเล่มหนึ่ง แต่เราอาจจะไม่ได้อิงถึงตรงนั้นมากเท่าไหร่นะครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น