Love Blooms From Within (Kyunta / Binguk/ Nohtaedong)

ตอนที่ 4 : Chapter 04 : First Request (Magnolia)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    20 ก.ค. 61

::: CHAPTER 04 :::

 

 

#lbfwjbj

 

 

::: FISRT REQUEST (MAGNOLIA) :::

 


 

 

 

HIGH4 & IU : NOT SPRING, LOVE, OR CHERRY BLOSSOM

 

 

 

 

 

อยู่ดีๆเคนตะก็รู้สึกแปลกๆกับบรรยากาศภายในร้านของเขาเมื่อเจ้าตัวมองไปรอบๆร้านแล้วกลับรู้สึกว่าเหมือนร้านของเขามันจะขาดอะไรไปสักอย่าง ใบหน้าหวานมองรอบๆร้านเหมือนกำลังหาคำตอบภายในใจ นิ้วชี้เกาลำคอไปด้วย


พี่ พี่มองแบบนี้มายี่สิบนาทีแล้วนะลูกมือตัวสูงเอ่ยออกมา คิ้วขมวดเป็นผมเพราะหงุดหงิดเจ้านายของตนที่มัวแต่นั่งมองร้านตัวเองแบบนี้ พี่มองหาอะไรเนี่ย หาจิ้งจกหรือแมลงสาบ


ถึงมีฉันก็ไม่เป็นคนกำจัดมันหรอกเจ้าของคาเฟ่นั่งอยู่ตรงโต๊ะเบอร์หนึ่งย้อนกลับ


แล้วพี่มองหาอะไร


ถ้าตอบว่าหาพระแสงก็คงไม่เหมาะ เพราะที่นี่เกาหลี ไม่ใช่ประเทศไทยในสมัยอยุธยา


นั่นน่ะดิ…” เจ้าตัวตอบแล้วเหลือบไปมองลูกมือที่หลังบาร์ พี่มองหาอะไรวะ


ผมจะรู้มั้ยครับฮยอนบินส่ายหน้าแล้วพ่นลมหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย


เราว่าที่ร้านเรามันขาดอะไรรึเปล่าเจ้าของร้านหันกลับมามองรอบร้านตามเดิม พี่ว่าเหมือนมันมีอะไรขาดไปอ่ะ


หรอผมว่ามันก็ปกติดีนะพี่ ร้านก็เหมือนเดิมอ่ะ มีแต่พี่ที่ไม่ปกติมานั่งมองหาจิ้งจกกินเนี่ย


พูดงี้ยังอยากทำงานอยู่ป่ะ?” เจ้าของร้านหันขวับแล้วกัดฟันพูดด้วยความหงุดหงิด


อยากค้าบฮยอนบินยิ้มแหยๆ


มันขาดอะไรไปวะ…”


พี่นี่จะเก้าโมงละนะฮยอนบินเอ่ยพร้อทกับมองไปยังดวงอาทิตย์สีส้มที่ทอแสงเข้ามาผ่านกระจกโปร่งใส


แล้ว?”


แล้วอะไรล่ะ! เปิดร้านสิ!” ฮยอนบินชี้ไปยังป้ายสีขาวเคลือบพลาสติกใสบนประตูที่เขียนว่า open at 9:00-21:00 ที่หันหน้ามาทางเขา


สรุปใครเป็นเจ้าของร้านวะ


ครับๆเจ้านาย เปิดร้านละครับเคนตะพูดประชดแล้วส่งตัวเองไปพลิกป้ายสีขาวแผ่นนั้น เปิดละครับเจ้านาย


ดีๆๆ ทำดีๆมาก เดี๋ยวขึ้นเงินเดือนให้นะฮยอนบินยกนิ้วโป้งให้ แต่ก็ได้นิ้วกลางจากคนญี่ปุ่นกลับมาแทน


สงสัยอยากโดนไล่ออกเว้ยเฮ้ยเคนตะยืนเท้าเอวมองลูกน้องจอมกวน


พี่เล่นก่อนมั้ยล่ะ ผมก็แค่เล่นตามเองฮยอนบินยู่ปาก


เห้อ ไม่คุยด้วยละ เบื่อเจ้าของร้านเดินกลับเข้าไปหลังร้านเพื่อเตรียมครัวรอรับลูกค้าที่จะเข้ามา กับอีกเหตุผลหนึ่งคือเขาหน่ายที่จะคุยกับลูกน้องคนนี้


.


.


.


คิดออกแล้ว!!”


เสียงดังออกมาจากในครัวจนลูกค้าหลายรายต่างตื่นตระหนก เช่นเดียวกับลูกมือที่ยืนอยู่หลังบาร์คาเฟ่จนแก้วกาแฟในมือเกือบหล่นลงพื้น เจ้าของเสียงวิ่งออกมาพร้อมเดินเข้ามาหลังบาร์ทำกาแฟแล้วทำเอสเปรสโซ่หนึ่งช็อตใส่แก้วกระดาษพอดีมือก่อนจะเดินออกจากร้านไป


เดี๋ยวพี่มานะเจ้าตัวเปิดประตูร้านออกแล้วเดินหายไปโดยไม่หันมามองลูกมือคนเก่งเลย ทิ้งให้คนทั้งร้านนั่งงงเป็นไก่ตาแตกกันต่อไป


อะไรของเขาวะ…” ฮยอนบินพึมพำ ยักไหล่ไม่สนใจแล้วหันมาทำตามออเดอร์ลูกค้าต่อ


เท้าเล็กของเจ้าของร้านคาเฟ่ก้าวอย่างสม่ำเสมอบนพื้นหินสีดำด้าน ชะโงกหน้ามองเข้าไปในร้านดอกไม้ธีมสีขาวกับชายวัยรุ่นราวคราวเดียวกับเขา มือทั้งสองประคองแก้วกาแฟไว้เหมือนคาดหวังว่าจะให้มีใครอยู่ในนั้น


แล้วคนที่เขาคาดหวังให้อยู่ก็อยู่จริงๆ


ร่างเล็กค่อยๆเดินเข้ามาภายในร้านแล้วหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคนที่กำลังจดอะไรบางอย่างในสมุดอย่างขมักเขม้น


เออ คุณซังกยุนร่างเล็กพูดเสียงค่อย


ครับ เอ้า คุณเองหรอ มีอะไรรึเปล่าครับเจ้าของร้านดอกไม้ปิดสมุดสีส้มของตนแล้วยิ้มให้ร่างเล็ก


อ๋อ เรื่องวันนั้นที่ผมทำกระถางคุณแตกน่ะครับ อันนี้ค่าไถ่โทษครับเจ้าตัววางกาแฟเอสเปรสโซ่ลงบนโต๊ะ


ขอบคุณครับ จริงๆผมก็แอบเกรงใจคุณเหมือนกันนะร่างสูงว่าแล้วรับแก้วกาแฟมา


งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ


เคนตะว่าแล้วหันหลังกลับ ก้าวเท้าออกมาได้ประมาณสามก้าวก็นึกขึ้นได้ว่าเขามีธุระที่ขอร้องให้อีกฝ่ายต้องช่วย แผ่นหลังบางหันหลังกลับไปหาอีกฝ่ายอีกครั้ง


คุณซังกยุนครับ ผมรบกวนอะไรคุณหน่อยได้มั้ยเคนตะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนขอร้อง


ครับ ถ้าไม่เกินความสามารถผมนะ


คือคุณพอจะช่วยตกแต่งร้านให้ผมได้มั้ยครับ


ครับ?” ซังกยุนทำฟน้าเหมือนต้องการให้อีกฝ่ายอธิบายซ้ำ ตกแต่งร้าน?”


คือผมรู้สึกว่าร้านผมมันไม่ค่อยมีต้นไม้อะไรเท่าไหร่น่ะครับ เลยอยากจะรบกวนคุณให้ช่วยไปดูให้ผมหน่อย แต่ถ้าคุณไม่สะดวก…”


ได้ครับ เดี๋ยวผมจะช่วยคุณเองซังกยุนตอบกลับไปทันทีก่อนที่อีกคนจะพูดจนจบ เพราะเขารู้ดีว่าถ้าเขาปฏิเสธ มันคงจะไม่ส่งผลดีต่อความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาเป็นแน่


ได้โอกาสละนะ คิมซังกยุน


ว่าแต่จะให้ผมช่วยยังไงหรอครับ


อ๋อ ก็แค่ช่วยเลือกดอกไม้ ช่วยเลือกว่าควรใช้อะไรแบบไหนแค่นั้นเองครับ ว่าแต่คุณสะดวกตอนไหนหรอครับ


น่าจะต้องหลังปิดร้านเลยอ่ะครับ ประมาณหกโมงเย็นเลย


โห เกรงใจคุณจัง ร้านผมปิดตั้งสามทุ่มแน่ะ งั้นผมไม่รบกวนคุณดีกว่า


ไม่เป็นไร ผมบอกแล้วว่าเดี๋ยวผมช่วยคุณไง ผมรอได้ครับ


อ่า ขอบคุณครับ เดี๋ยวผมเลี้ยงมื้อเย็นคุณแล้วกันนะครับเคนตะยื่นขอเสนอแลกเปลี่ยน งั้นผมขอตัวนะครับ เดี๋ยวต้องไปดูลูกค้าที่ร้านต่อ


ครับผม เดี๋ยวปิดร้านเสร็จผมจะตามไปนะครับซังกยุนยิ้มแล้วจ้องมองแผ่นหลังบางเดินออกจากร้านเขาไป ตั้งขอศอกวางขนานกับโต๊ะเท้าคางตัวเองมองจนอีกฝ่ายเดินจากเขาไป


หวังว่าจะได้อะไรดีๆกลับมานะครับ


.


.


.


เมื่อถึงเวลาปิดร้าน ร่างสูงก็ทยอยเก็บต้นไม้หน้าร้านให้เป็นระเบียบแล้วเช็ครายการสินค้าอยู่พักหนึ่งก่อนจะเดินออกมาจากร้านแล้วสับคัตเอาท์ลง เลื่อนบานเหล็กลงปิดร้านแล้วเดินตรงไปยังร้านคาเฟ่ที่อยู่ถัดจากเขาสี่ร้าน แสงอาทิตย์ที่ปลายขอบฟ้าทอแสงสีส้มแดงตัดกับท้องฟ้าสีม่วงอย่างสวยงามจนเขาเผลอยกยิ้มชื่นชมให้กับมัน


ยินดีต้อนรับคร้าบฮยอนบินเอ่ย เอ้า พี่เองหรอครับ


อื้อ เคนตะอยู่รึเปล่าอ่ะร่างสูงถามทันทีที่ก้าวเข้ามาในร้าน


ไม่สั่งอะไร แถมยังถามหาเจ้านายผมอีก


อยู่หลังร้านอ่ะพี่ มีอะไรรึเปล่าครับ


อ๋อ เปล่า ไม่ต้องเร่งเขาหรอก เคนตะบอกให้พี่มาช่วยดูภายในร้านเฉยๆน่ะ ว่าจะให้ช่วยแต่งร้านให้หน่อย


อ๋อ งั้นเดี๋ยวพี่นั่งรอก่อนก็ได้ครับ ดื่มอะไรก่อนมั้ยครับฮยอนบินผายมือตรงโต๊ะว่างเบอร์สามที่อยู่มุมสุดของร้าน


เอาชาอู่หลงแล้วกันร่างสูงเอ่ยในขณะที่ดวงตาคมก็กวาดสายตามองไปรอบๆร้านที่ตกแต่งด้วยโทนสีขาวเป็นส่วนใหญ่ ตัดกับสีน้ำตาลของไม้อัดบ้าง กำแพงเป็นอิฐปูนสีขาวด้านๆ ตรงโต๊ะยาวก็มีเหมือนตะกร้าตาข่ายเหล็กบางอย่างซึ่งไม่รู้ว่าเอาไว้ทำอะไร มีราวไม้อันหนึ่งที่เหมือนกับบันไดลิงพาดเอาไว้แขวนหนังสือพิมพ์รายวันของทุกสำนักพิมพ์ ซึ่งดูโดยรวมมันก็สวยดีนะ


แต่ก็ถูกของเคนตะ ร้านนี้คงต้องหาอะไรมาตกแต่งเพิ่มอีกสักหน่อย


ได้แล้วครับฮยอนบินเดินมาเสิร์ฟเซ็ตน้ำชาลงบนโต๊ะ กาน้ำชาใบเล็กสีขาวกับจอกน้ำชาขนาดน่ารักสีเดียวกัน เคียงด้วยสโคนสองชินกับแยมส้มที่ส่งกลิ่นหอมผ่านจมูกเขา


หิวมื้อเย็นซะแล้วสิ


ร่างสูงยกชาขึ้นจิบ กลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ของชาอู่หลงกินคู่กับสโคนอบแยมส้มทำให้เข้ากันมากยิ่งขึ้น


ร่างเล็กเดินออกมาจากหลังร้านพร้อมกับถอดเสื้อกันเปื้อนออก สายตาของเขามองตรงมาที่ร่างสูงแล้วยกยิ้มให้เล็กน้อย เช่นเดียวกับร่างสูงที่ยกยิ้มกลับ


ขอโทษนะครับ แต่พอดีผมแค่ออกมาดูก่อนว่าคุณจะมารอรึยังเคนตะเอ่ยยิ้มๆแล้วนั่งลงตรงข้ามเขา ชาเป็นไงบ้างครับ


ดีครับ หอมมากเลย สโคนกับแยมส้มก็อร่อยมากเลยครับ


ดีจังครับ พอดีฮยอนบินเป็นคนคิดเองน่ะครับ เรื่องชาผมไม่ค่อยรู้จักมากเท่าน้องเขาหรอกเคนตะหันไปหาลูกมือตัวสูงแล้วยกนิ้วโป้งให้เขา


ลูกมือคุณเก่งจังนะครับ


แต่ก็อาจจะกวนๆไปหน่อยนะครับเคนตะว่าเรียกเสียงหัวเราะของอีกคน เดี๋ยวผมทำมื้อเย็นให้คุณแล้วกันนะครับ อยากทานอะไรเป็นพิเศษรึเปล่าครับ


อยากทานอาหารญี่ปุ่นจังครับ... โว้ย! คิมซังกยุน หยุดฟุ้งซ่าน!


อะไรก็ได้ครับ ผมทานได้หมดแหละซังกยุนว่า


อยากกินอาหารญี่ปุ่นมั้ยครับ


เดี๋ยวๆๆๆ นี่คุณอ่านความคิดผมออกหรอ หรือยังไง!?


หืม…” ซังกยุนทำหน้าแปลกใจเล็กน้อย ไม่ใช่ว่าคนญี่ปุ่นทำอาหารญี่ปุ่นหรอก แต่เพราะไม่คิดว่าร้านคาเฟ่สไตล์กึ่งโมเดิร์นแบบนี้จะทำอาหารแนวนี้มากกว่า


แถมยังรู้อีกว่าเขาอยากกินอาหารแบบนี้


ราเมนซุปเกลือหมูชาชูดีมั้ยครับ


- ได้ครับซังกยุนหัวเราะแหะๆ เจ้าของร้านคว้าผ้ากันเปื้อนแล้วสวมตามเดินหลังจากเดินเข้าหลังร้านไป


ชาอู่หลงกับสโคนสไตล์อาฟเตอร์นูนทีของอังกฤษ กับราเมนหมูชาชูเข้ากันป่ะเนี่ย


ไม่นานเกินสิบห้านาที เจ้าของร้านก็เดินออกมาพร้อมกับราเมนชามใหญ่ น้ำซุปสีขุ่น ไข่ต้มกึ่งสุกเป็นยางมะตูม เส้นโซบะสดที่ทางร้านทำเอง โรยหน้าด้วยต้นหอมซอยสีขาว-เขียวตัดกัน น้ำมันงาราดเล็กน้อย งาคั่วอีกเล็กน้อย ข้าวโพดหวานวางลงบนหมูชาชู มีมิโสะวางแยกเอาไว้เผื่อต้องการเพิ่มรสชาติ


ทานให้อร่อยนะครับเคนตะยิ้มแล้วนั่งลงตรงข้ามเขา เหมือนกับว่าเขาอยากขะดูปฏิกิริยาของหนุ่มดอกไม้ตรงหน้าเขา


มากดดันเขาใช่ไหม


คุณไม่มีออเดอร์อื่นหรอครับเจ้าของคาเฟ่ส่ายหน้าแล้วยิ้ม


คุณไม่ต้องดูผมกินก็ได้นะ…” เจ้าตัวส่ายหน้าอีกครั้งแล้วยิ้มตามเดิม


คุณ…”


ปกติเชฟจะชอบดูปฏิกิริยาของลูกค้าน่ะ ผมก็เลยอยากดูคุณทานเฉยๆน่ะครับ


ตรงนี้เลยอ่ะนะ


งั้นผมทานเลยละกันมือใหญ่หยิบตะเกียบขึ้นแล้วคีบเส้นโซบะขึ้นแล้วสูดเส้นเข้าปาก ตามด้วยหมูชาชูชิ้นใหญ่อีกหนึ่งคำ


อร่อยมากเลยคุณร่างสูงพูดทั้งๆที่เส้นยังอยู่เต็มปาก อร่อยจริงๆนะ


ดีจังครับ ไม่อิ่มขอเพิ่มได้นะครับ ผมเลี้ยงเอง


แต่ผมก็ยังเกรงใจคุณอยู่ดีอ่ะถึงปากจะบอกเกรงใจ แต่การกระทำกลับสวนทางกันเฉยเมื่อมือหนาคีบเส้นสลับกับซดน้ำซุปเกลือไปด้วย


เอาน่าคุณ ยังไงผมก็เป็นคนขอร้องคุณนี่นา


ว่าแต่ ที่คุณอยากให้ผมช่วยนี่ ให้ผมช่วยตรงไหนบ้างครับ


แค่หน้าร้านนี่แหละครับ ผมแค่รู้สึกว่ามันดูหม่นไปหน่อยน่ะครับ เลยอยสกให้คุณแนะนำว่าควรใช้ดอกไม้อะไรตกแต่งอ่ะครับ


มีธีมอะไรในใจมั้ยครับเคนตะส่ายหน้า ส่วนซังกยุนก็คีบเส้นเข้าปากต่อไป


คิดไม่ออกเลยครับ


ผมว่าผมคิดออกละครับซังกยุนยกยิ้ม ผมมีแจกันเล็กๆอยู่ เดี๋ยวผมจะเอามาวางทุกโต๊ะเลย ส่วนโต๊ะยาวก็วางไว้สองใบเลย ช่วงนี้ฤดูใบไม้ผลิ เดี๋ยวผมจะเอาก้านดอกแมกโนเลียมาวางไว้ให้แล้วกันครับ ส่วนตรงหลังบาร์ผมว่ามีต้นไม้แทรกตามชั้นไม้อัดด้านบนก็พอได้ครับ ไม่ต้องแต่งเยอะมากซังกยุนซกน้ำซุปครั้งหนึ่งก่อนจะพูดต่อ แล้วดอกแมกโนเลียก็ความหมายดีมากด้วยนะครับ


มันมีหมายความว่าอะไรหรอครับ


ความบริสุทธิ์ สุขภาพ ความร่าเริง ความยั่งยืน แล้วก็…”


“…”


ความสวยงามซังกยุนยกยิ้มให้อีกฝ่าย เหมือนกับวันที่สดใสของฤดูใบไม้ผลิน่ะครับ


ดีจังครับเคนตะเอ่ยแล้วยกยิ้ม


เหมือนกับคุณเลยนะ


มันดูเหมือนคุณดีนะครับ


หืม?”


เชี่ย! หลุดปาก!! คิมซังกยุน!!!


อ๋อผมผมหมายถึงว่ามันน่าจะเหมาะกับร้านของคุณน่ะครับซังกยุนรีบแก้ตัวทันควัน


อ๋อ ครับเคนตะหัวเราะแหะๆแล้วก้มหน้าลง


อาร้อนเนอะ


ร้อนจังแหะเคนตะบนพลางใช้มือพัดใบหน้าตัวเอง เช่นเดียวกับซังกยุนที่รู้สึกเหมือนกัน


เอ้อ คุณเคนตะ


ครับ?”


กระแกรงเหล็กข้างบนเอาไว้ทำอะไรหรอครับซังกยุนถามแล้วชี้ขึ้นไปด้านบน


อ๋อ ตอนแรกผมคิดว่าจะเอาไว้ปลูกต้นไม้เล็กๆน่ะครับ แต่คงจะไม่เหมาะ


ต้นไม้เทียมก็ได้นะครับซังกยุนเสริม ผมพอมีอยู่ เดี๋ยวผมเอามาให้วันพรุ่งนี้แล้วกันครับ


อา ขอบคุณมากๆเลยนะครับเคนตะโค้งให้เล็กน้อย


จริงๆคุณไม่ต้องโค้งขนาดนั้นก็ได้ อายุเราก็อายุพอๆกันนั่นแหล่ะ


คุณรู้อายุผมหรอ?”


ไม่หรอกครับ ผมแค่เดาน่ะซังกยุนยกยิ้ม ผมยี่สิบสาม


หืม งั้นก็รุ่นเดียวกับผมสิเคนตะเบิกตากว้างเล็กน้อย ดีจัง ได้เจอเพื่อนรุ่นเดียวกันสักที


ดีใจเหมือนกันครับ ว่าแต่…”


ครับ?”


ผมผมขอเพิ่มอีกชามได้มั้ยครับซังกยุนเกาคางก่อนจะเลื่อนถาดชามราเมนหมูชาชูที่ตอนนี้ไม่แทบจะไม่เหลืออะไรแล้วนอกจากน้ำซุปก้นถ้วยที่ตักไม่ขึ้น


ฮ่าๆๆๆ ได้สิครับเคนตะหลุดหัวเราะออกมาก่อนจะรับชามเดิมแล้วเดินกลับเข้าไป ร่างสูงที่มองแผ่นหลังบางเดินหายเข้าไปเผลอเลียริมฝีปากเล็กน้อยเพราะความประหม่า ใบหน้าหวานยามที่หัวเราะช่างดูสดใสเหมือนกับฤดูใบไม้ผลิไม่มีผิด


ราเมนอร่อยมั้ยครับฮยอนบินเอ่ยแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งมานั่งข้างๆเขา สายตากวนจ้องมองซังกยุนเหมือนกับต้องการจะรีดคำตอบจากเขาให้ได้


ก็อร่อย อร่อยมากๆด้วยซังกยุนตอบไปตามจริง


พี่รู้มั้ย ก่อนพี่เข้ามา เจ้านายผมบ่นพึมพำอยู่นั่นแหละว่าจะทำอะไรให้พี่กิน


เอ้า ทำไมอ่ะ ปกติเขาไม่เป็นงี้หรอ


ก็ใช่สิพี่ แถมที่ร้านก็ไม่เคยมีเมนูราเมนมาก่อน พี่ได้กินคนแรกเลยนะครับ


รู้สึกดีใจแปลกๆแหะ


แล้วเมื่อกี้คุยอะไรกันหรอครับ ทั้งยิ้มทั้งหัวเราะดูน่าสนุกเชียวฮยอนบินยิ้มกวนๆ


ก็ทั่วๆไปอ่ะซังกยุนขมวดคิ้ว ทำไมอ่ะ


เปล่าหรอก แต่ผมเห็นนะ ว่าพี่ทำเจ้านายผมหน้าแดงอ่ะ


หรอ…” ซังกยุนไม่ได้สังเกตุเลย เห็นแค่ว่าอีกฝ่ายก้มหน้าแค่ช่วงหนึ่งเฉยๆเท่านั้น


ดีจัง


ผมไม่อยู่กวนพี่ละครับ เดี๋ยวผมไปเฝ้าหน้าร้านต่อก่อน


ฮยอนบินว่าแล้วลุกเดินไปประจำหลังบาร์ตามเดิม ทิ้งให้ซังกยุนใช้ความคิดไปกับบทสนทนาระหว่างเขากับเจ้าของร้านตัวเล็กต่อไป


.


.


.


เป็นไงบ้างพี่ คุยได้เรื่องมั้ย


ฮยอนบินเอ่ยถามเจ้านายตัวเล็กที่กำลังยกเก้าอี้ขึ้นบนโต๊ะเพื่อเตรียมปิดร้านตามเวลา


ก็ได้เรื่อง ทำไมอ่ะเคนตะว่าพลางยกมือสะบัดขึ้นให้แขนเสื้อเลื่อนลงมา


เปล่า ผมถามเฉยๆฮยอนบินส่ายหน้าเล็กน้อยพร้อมกับเดินออกมาจากบาร์ เอ้อ คุณซังกยุนทิ้งอันนี้ไว้ให้พี่ด้วย ตอนที่พี่สองคนคุยกันเสร็จแล้วเขาฝากไว้ให้ผมฮยอนบินว่าแล้วยื่นก้านดอกไม้สีขาวแซมชมพูที่ฐานดอกให้ เขาบอกว่า เป็นของขอบคุณแทนราเมนสองชามน่ะครับ


เอ้า ก่อนหน้านี้ก็คุยกันอยู่นี่นา เขาเอามาให้ตอนไหนอ่ะ


ก็พอพี่สองคนคุยเสร็จ พี่ส่งเขาที่หน้าร้านแล้วก็กลับหลังครัวไปใช่มั้ย พี่เขาก็เลยเดินกลับมาให้ผมแล้วบอกว่าฝากมันให้พี่น่ะ


อ๋อขอบใจนะเคนตะยื่นมือไปรับก้านดอกไม้ที่มีดอกไม้ขนาดพอๆกับดอกกุหลาบ ดอกไม้สีขาวแซมชมพูสามดอก พลิกดูสองสามครั้ง ซึ่งเขาก็พอจะเดาได้ ว่ามันคือดอกแมกโนเลีย


ที่อีกฝ่ายอุปมาตัวเขากับดอกแมกโนเลียว่าเหมือนกัน เขาจำมันได้ดี


ยิ้มอะไรหรอครับฮยอนบินเอ่ยถามเมื่อเจ้านายของตนอยู่ดีๆก็มองดอกไม้แล้วยิ้มให้มัน


อ๋อ เปล่าหรอก รีบเก็บร้านเถอะ จะได้รีบกลับเคนตะพูดปัดทันทีแล้วยกเก้าอี้ต่อ ส่วนฮยอนบินก็ได้แต่ไหวไหล่ตัวเองแล้วยิ้มตามไปด้วย

 

 

 

 

 

TBC

 

 

TALK

 

แง มาแล้วววว คิดถึงกันไหม ลงดึกไปหน่อย พอดีพล็อตไหลมาพอดีเลยรีบลงเลย ถ้าใครหิวขออภัย เพราะไรต์เองก็หิวมากเหมือนกัน หิวตอนเที่ยงคืน ตีหนึ่งนี่มันช่างโหดร้ายจริมๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น

  1. #5 Amewa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 15:57
    โชคดีที่อ่านตอนกลางวันค่ะเลยไม่หิวมาก แต่ก็ทำเราอยากกินราเมนเลย5555 ตอนนี้ก็น่ารักมากๆเหมือนเคย อบอุ่นมากค่ะ อ่านไปอมยิ้มทั้งตอนเลย
    #5
    0
  2. #4 kemox (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 02:44
    และนี่คือเสียงของคนที่อ่านตอนตีสามค่ะ ฮือออออ /ท้องร้องจ๊อกๆ/ ไรท์บรรยายราเมนซะเห็นภาพเลยค่ะ55555
    #4
    0