Love Blooms From Within (Kyunta / Binguk/ Nohtaedong)

ตอนที่ 2 : Chapter 02 : Would You Like Some Coffee

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 74
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    20 ก.ค. 61

::: CHAPTER 02 :::

 

 

#lbfwjbj

 

 

::: WOULD YOU LIKE SOME COFFEE :::

 

 

 

 

 

BOLBBALGAN4 : TELL ME YOU LOVE ME

 

 

 

 

 

กลับมาแล้ว…”


เสียงเจ้าของร้านคาเฟ่ตัวเล็กเอ่ยขึ้นพร้อมกับลังไม้ที่มีถุงกาแฟคั่วอยู่ข้างใน ใบหน้าของชายหนุ่มชาวญี่ปุ่นดูค่อนข้างจะไม่ค่อยสบายใจเล็กน้อยเพราะยังเจ็บใจที่ทำเมล็ดกาแฟหก


แถมยังทำให้คนอื่นเจ็บตัวเพราะความขาดสติของตนเองอีก


เป็นอะไรอ่ะพี่ หน้ามุ่ยกลับมาเชียว


ชายหนุ่มส่วนสูงร้อยแปดสิบเจ็ดเอ่ยถามพร้อมเกับเดินออกมาจากหลังบาร์แล้วมารับไม้ต่อเจ้าของร้านร่างเล็ก ชายหนุ่มร่างสูงมองของในลังไม้อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของร้านชาวญี่ปุ่น


เดินอยู่ดีๆพี่ก็เดินไปชนคนอื่นจนล้มอ่ะ แล้วก็ถุงกาแฟแตกไปถุงนึง เก็บส่วนที่ใช้ได้มาแค่นี้เองเคนตะขมวดคิ้วแล้วทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตรงหน้าบาร์ พี่เสียดายของอ่ะ…”


น่าไม่เป็นไรหรอกครับ ถึงพี่จะเอากลับมา พี่ก็ใช้มันไม่ได้อยู่ดีนี่นาชายหนุ่มร่างสูงเอ่ย อย่างน้อยถุงนึงมันก็ไม่ได้ใหญ่มากไงพี่ แค่ห้าโลเอง แล้วที่พี่ทำหกไปนี่มันเยอะขนาดนั้นเลยหรอ


ก็เกือบสองโลอ่ะ…” เคนตะตอบกลับมาจนฮยอนบินเองถึงกับพูดต่อไม่ออก ถึงจะบอกว่าไม่ได้ใหญ่มาก แต่เกือบสองโลที่ใช้งานไม่ได้มันก็เยอะอยู่เหมือนกันนะ


เราไปเก็บมารียูสลูกค้าก็ไม่รู้นี่นาลูกน้องร่างสูงเอ่ยขึ้นทีเล่นทีจริง ร่างสูงหัวเราะเบาๆ


ก็แย่ละ ทำแบบนั้นมันก็ผิดจรรยาบรรณไปมั้ยเคนตะร้องแหวขึ้นทันทีที่ลูกน้องของเขาพูดเล่น


ผมพูดเล่นมั้ยล่ะครับ แล้วตรงที่พี่ล้มคนเยอะมากไหมครับ?”


ไม่อ่ะ แต่พี่ดันทำคนอื่นเจ็บตัวนี่สิเคนตะพูดด้วยน้ำเสียงผิดหวัง


แล้วเขาเป็นอะไรรึเปล่าครับ?”


ไม่อ่ะ แต่พี่ทำกระถางดอกไม้ของเขาแตกอ่ะ


หืมใช่เจ้าของดอกไม้อันนี้ป่ะครับ?” ฮยอนบินถามพร้อมกับชี้ไปที่ช่อไลแลคในลังไม้


อืม…” เคนตะพยักหน้าเบาๆ


ใช่ร้านที่อยู่ถัดจากเราไปสี่ร้านรึเปล่าครับ?”


อืมใช่เคนตะพยักหน้าตามอีกครั้ง


ที่เจ้าของร้านหน้าตาหล่อๆ หุ่นดีๆรึเปล่าครับ


อืมถามไรเยอะแยะอ่ะ ฮยอนบิน!” เคนตะทำท่าหงุดหงิดกับลูกมือของตน


เอ้า ก็ผมแค่อยากรู้ แถมชนเจ้าของร้านเองอีกฮยอนบินว่า แล้วพี่จะเอายังไงกับดอกไม้อันนี้อ่ะครับฮยอนบินหยิบดอกไลแลคช่อเดียวในลังไม้ออกมาขยับเบาๆ


เดี๋ยวพี่เอาไปใส่แจกันเองเคนตะลุกจากเก้าอี้หน้าบาร์แล้วตรงมายังฮยอนบิน แต่พอจะหยิบดอกไม้ ลูกน้องตัวสูงของร้านก็กลับแกล้งด้วยการยกดอกไม้ขึ้นสูงจนสุดความสูง


นี่ ฮยอนบิน!”


เดี๋ยวก่อน…” ฮยอนบินยื้มเจ้าเล่ห์ ทำไมเขาถึงให้ดอกไม้นี้กับพี่ล่ะ


ไม่บอกหรอก เอามานี่นะ!” เคนตะเขย่งพยายามคว้าดอกไม้ในมือฮยอนบิน แต่ดูเหมือนจะเกินความสามารถของเขาไปหน่อย นี่!!”


ก็แค่ตอบผมเองฮยอนบินยิ้ม


เห้อ!...” เคนตะยอมแพ้ เค้าบอกว่าเป็นของไถ่โทษที่เค้าทำกาแฟพี่หก เค้าเลยเอาดอกไลแลคมาให้พี่เองเมื่อฮยอนบินได้คำตอบ เจ้าตัวก็ยอมคืนดอกไม้ให้เจ้าของร้านไป


ก็แค่นี้เอง งั้นผมไปเติมกาแฟหลังร้านก่อนนะครับว่าแล้วก็เดินกลับเข้าหลังร้านอย่างสบายใจที่ได้แกล้งคนพี่สำเร็จ


ไอ้เด็กบ้าเอ๊ย…” เคนตะส่ายหัวเบาๆอย่างเอือมระอากับฮยอนบินก่อนที่จะเดินตรงไปรองน้ำประปาใส่แจกันแล้วหย่อนก้านดอกไลแลคลงไปเพื่อไม่ให้ดอกไม้เหี่ยวเร็ว


ฮยอนบินเป็นเด็กฝึกงานวัยยี่สิบเอ็ดที่ร้านเคนตะได้ระยะหนึ่งตั้งแต่เปิดร้าน เนื่องจากฮยอนบินเรียนแบบนอกระบบการศึกษา จึงไม่จำเป็นต้องไปเรียนที่มหาลัยเหมือนคนอื่นๆ และด้วยความที่เป็นเด็กที่สูงร้อยแปดสิบเจ็ดและมีหน้าตาที่หล่อเหลาเป็นเอกลักษณ์ จึงมีช่างภาพมากมายมาติดต่อที่ร้านนี้จำนวนมากและทาบทามให้เขาไปช่วยเป็นนายแบบบ้าง ไปเดินแบบบ้างจนทำให้ที่ร้านมีชื่อเสียง และแน่นอนว่ามีผู้หญิงหลายรุ่นมาที่คาเฟ่นี้อยู่บ่อยๆเพราะติดใจในฝีมือชงกาแฟของเด็กหนุ่มคนนี้ ถึงแม้ว่าจะเป็นบาริสต้าฝึกหัด แต่ส่วนใหญ่แล้ว บรรดาสาวๆก็มักจะมาเสพอาหารตามากกว่ารสชาติกาแฟล่ะนะ


แขนยาวของร่างสูงค่อยๆเทเมล็ดกาแฟคั่วใส่ถังไม้โอ๊คช้าๆเพื่อเตรียมสำรองเอาไว้ สลับกับมองเจ้าของร้านที่แก่กว่าเขาสองปี ใบหน้าหวานจดจ้องอยู่กับดอกไลแลคอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจหันมาให้ความสนใจกับเมล็ดกาแฟต่อ


อะไรของเขากันฮยอนบินบ่นกับตัวเองเบาๆขณะที่สายตาก็เหลือบมองไปยังเจ้าของร้านตัวเล็ก


หา?” ชายหนุ่มชาวญี่ปุ่นขานรับเมื่อรู้สึกว่าเด็กร่างยักษ์เรียกเขา


เปล่าครับ ไม่มีอะไร!” ชายร่างสูงตะโกนออกไป


(ให้ตายเถอะ หูดีชะมัด…) เขาคิดในใจ ถ้าเจ้านายเขาอ่านใจเขาได้ วันนี้ก็คงเป็นวันาสุดท้ายที่เขาได้ทำงานในฐานะลูกมือน่ะนะ


หลังจากที่ฮยอนบินเทเมล็ดกาแฟเสร็จเรียบร้อย ฮยอนบินก็เดินเข้ามาประจำที่หลังบาร์แล้วเริ่มเตรียมอุปกรณ์ต่างๆให้พร้อมก่อนถึงเวลาเที่ยงวัน


ช่วงเวลาเที่ยงวันถึงบ่ายสองถือว่าเป็นเวลาที่เหนื่อยมากที่สุดของทั้งสองคน เพราะจะมีผู้คนมากมายทั้งพนักงานบริษัทหนุ่มสาวที่ทำงานในระแวกนี้มาหาอะไรทานเพราะคาเฟ่ของเคนตะขายทั้งเครื่องดื่มและอาหารอื่นๆด้วย ไม่ก็บรรดาวัยรุ่นสาวๆที่จะมาถ่ายรูปเล่นบ้าง ไม่ก็มาแอบถ่ายสองหนุ่มแล้วเอาไปอวดเพื่อนๆของพวกเธอให้อิจฉาเล่น โดยเฉพาะลูกมือคนสนิทของเจ้าของร้านที่ต้องตาต้องใจใครหลายๆคน


เอ้อ เดี๋ยวพี่ขอตัวเข้าไปเช็คของข้างในก่อนนะ เดี๋ยวพอเที่ยงคงไม่มีเวลาไปดูละช่ายร่างเล็กผละออกมาจากดอกไลแลคในแจกันพร้อมกับก้าวเท้าของตนอย่างสม่ำเสมอตรงไปยังหลังร้านเพื่อดูวัตถุดิบต่างๆว่าเพียงพอสำหรับวันนี้และวันอื่นๆหรือไม่ ฮยอนบินได้แต่ขานรับกลับไปพร้อมกับหันไปมองช่อดอกไลแลคสีชมพูอมม่วงที่อยู่ในแจกัน


ทำไมเจ้านายฉันต้องมองแกตลอดด้วยนะฮยอนบินลูบไปตามช่อดอกเบาๆก่อนที่จะใช้ฟ็อกกี้พ่นละอองน้ำลงบนช่อดอกไลแลคไม่ให้เหี่ยวเฉาได้ง่าย อย่าพึ่งรีบแห้งไปก่อนล่ะฮยอนบินยิ้มให้กับดอกไม้ตรงหน้าก่อนจะหันกลับมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงกระดิ่งหน้าประตูดังขึ้น


กริ๊ง!!~


ยินดีต้อนรับคร้าบ~” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอัตโนมัติเมื่อได้ยินเสียงกระดิ่งก่อนที่จะมายืนประจำตำแหน่งเพื่อรอรับออร์เดอร์


ลูกค้าคนแรกของร้านเดินตรงไปยังที่นั่งมุมหนึ่งของร้านด้วยท่าทางที่เก้อเขินเล็กน้อย ไม่รู้เพราะว่าเขามาที่นี่เป็นครั้งแรกหรือว่าประหม่ากับชายหนุ่มหลังบาร์กันแน่


เชิญตามสบายเลยนะครับ ถ้ามีอะไรกดกริ่งเรียกได้เลยนะครับ


ฮยอนบินพูดพร้อมกับยิ้มให้ลูกค้าคนแรกของร้านอย่างเป็นมิตร


อ่าครับชายหนุ่มคนนั้นมองไปมารอบๆตัวก่อนจะเริ่มเดินไปนั่งตรงมุมสุดของร้าน ฮยอนบินหันกลับมานั่งเฝ้าร้านตามปกติก่อนที่จะเริ่มมีลูกค้าคนอื่นๆที่เริ่มเข้ามาใช้บริการมากขึ้นเพราะเป็นเวลาใกล้เที่ยง แต่พอผ่านไปได้สักพักใหญ่เขาก็ต้องเดินไปหาลูกค้าคนแรกของร้านที่ยังคงนั่งมองเมนูไปเรื่อยแล้วยังไม่ได้สั่งอะไรเลย


ทั้งๆที่เขาสามารถกดกริ่งเรียกพนักงานได้นะ แต่เขากลับนั่งอยู่อย่างนั้นเฉยๆไม่มีท่าทีว่าจะเรียกหรือจะสั่งอะไรเลย


คุณครับ


เสียงทุ้มต่ำของฮยอนบินเอ่ยถามลูกค้าคนนั้นที่สะดุ้งเล็กน้อยเพราะพนักงานร่างสูงเดินมาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียงเลย


อ่า…” ลูกค้าร่างเล็กเกาจมูกเล็กน้อยเพราะไม่รู้จะสั่งอะไรดี ครับ?”


ผมเห็นคุณนั่งมาสักพักแล้วไม่สั่งอาหารอะไรเลย เป็นอะไรรึเปล่าครับ


อ๋อ ผมแค่ไม่รู้จะสั่งอะไรน่ะมันดูน่ากินทุกอย่างเลยชายหนุ่มหัวเราะแห้งๆก่อนที่จะส่งสายตาเหมือนขอความช่วยเหลือพนักงานร่างสูง คุณพอจะแนะนำผมได้มั้ยครับ


อ่า…” ฮยอนบินก้มตัวลงมาจนใบหน้าหล่ออยู่ในระดับที่จะสามารถเห็นรายชื่อเมนูของแต่ละเมนูได้ชัดเจน คุณไม่เคยมาที่นี่สินะครับ


“…”


รับกาแฟสักแก้วมั้ยครับ?”


ประโยงคำถามที่ฟังดูแล้วไม่ค่อยเหมือนประโยคคำถามมากนัก เหมือนพนักงานร่างสูงกำลังเอยชักชวนมากกว่า


ครับ?”


ปกติคุณดื่มกาแฟรึเปล่าครับ?” ฮยอนบินกลับมายืนตามปกติแล้วค่อยๆจดอะไรบางอย่างลงบนกระดาษโน้ต


- ก็ดื่มบ้างครับ


แล้วคุณดื่มกาแฟเข้มมากมั้ยครับ


ไม่ค่อยครับ ถ้าดื่มแรงมากผมจะใจสั่นน่ะครับชายหนุ่มตอบไปตามจริง แต่ตอนนี้ผมก็พยายามจะดื่มเข้มๆอยู่น่ะครับ


เหมือนผมเลยครับ…”


ฮยอนบินเอ่ยขึ้นแล้วจุดยิ้มขึ้นมุมปาก ในมือก็จดโน้ตไปด้วย


หมายถึงพยายามจะฝึกดื่มกาแฟเข้มๆน่ะครับ ไม่มีอะไรหรอกฮยอนบินหัวเราะแห้งๆกลบเกลื่อน แล้ววันนี้คุณกินอะไรมาแล้วรึยังครับ?”


ครับ?” ชายหนุ่มร่างเล็กเลิกคิ้วสงสัย ถามผมหรอ?”


ก็ต้องถามคุณสิครับ ผมคุยกับคุณอยู่นี่นาจะว่าเป็นคำตอบกวนๆก็ไม่เชิง เพราะมันก็จริงอย่างที่พนักงานร่างสูงนั่นแหละ


อ๋อยังครับ


คราวหลังอย่าลืมทานข้าวเช้านะครับ


ฮยอนบินเอ่ยออกมาเบาๆเหมือนกับเป็นคำแนะนำให้อีกฝ่าย แต่ก็เหมือนจะไม่อยากให้อีกคนรับรู้เสียเท่าไหร่


ครับ?” ชายหนุ่มอีกฝ่ายทำหน้าสงสัยเมื่อได้ยินคำพูดของฮยอนบินไม่ชัด


งั้นผมแนะนำกาแฟแฟลท-ไวท์(กาแฟเอสเปรสโซ่ : นม = 1 : 2 กาแฟนมตามที่หลายๆคนเข้าใจ) กับแซนด์วิชไข่เบเนดิกต์แล้วกันนะครับ เดี๋ยวผมรับรายการเลย


ฮยอนบินจดรายการอาหารเล็กน้อยก่อนจะเดินตรงไปยังหลังร้านแล้วยื่นกระดาษโน้ตให้กับเจ้าของร้านด้านหลัง


หืมยังมีคนสั่งไข่เบเนดิกต์อีกหรอ?” เคนตะถามเพราะปกติคนส่วนมากจะมาสั่งเป็นมื้อเช้ากันเป็นส่วนมาก แต่นี่ใกล้เที่ยงแล้วนะ


มีลูกค้าคนนึงยังไม่ได้ทานอะไรเลยน่ะครับ ผมเลยแนะนำให้เขาไปก่อนฮยอนบินตอบออกไปตมตรง รบกวนด้วยนะพี่


โอเคๆ เดี๋ยวทำให้เคนตะตอบกลับไปก่อนจะเริ่มตั้งกระทะน้ำร้อนและกระทะเปล่าไว้นาบขนมปังลงไป ส่วนลูกมือร่างสูงก็ตรงไปทำกาแฟแทนเจ้าของร้านที่ทำอาหารอยู่ด้านหลัง


ฮยอนบินเริ่มลงมือทำกาแฟสลับกับมองลูกค้าร่างเล็กที่นั่งมองไปรอบๆร้านเรื่อยๆ แต่พอเขามองมาที่เขา เขากลับละสายตาออกไปทำอย่างอื่นแทนเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้


ว่าเขาเองกำลังแอบมองอยู่


ฮยอนบินใช้เวลาอยู่พักหนึ่งในการทำเครื่องดื่มรสอ่อนให้กับลูกค้าที่นั่งอยู่มุมร้านคนเดียวด้วยความตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆเทนมร้อนช้าๆลงบนกาแฟเอสเปรสโซ่จนเกือบปริ่มแก้วแล้วเดินไปเสิร์ฟให้ลูกค้าคนดังกล่าว


อ้อ พอดีทางร้านพึ่งลองทำคุกกี้กาแฟน่ะครับ ผมเลยลองเอามาให้ชิมด้วยน่ะครับ


ฮยอนบินเอ่ยพร้อมกับวางกาแฟแฟลท-ไวท์พร้อมกับจานขนมเล็กๆไว้กินแกล้ม


อาขอบคุณครับคนตัวเล็กโค้งให้เล็กน้อยเป็นการแสดงความขอบคุณ


เดี๋ยวผมไปเอาอาหารมาให้สักครู่นะครับว่าแล้วร่างสูงก็สาวเท้าไปเอาแซนด์วิชไข่เบเนดิกต์ฝีมือเจ้าของร้านชาวญี่ปุ่นจากหลังร้านมาเสิร์ฟให้ลูกค้าคนเดิม


ฮยอนบินแอบสังเกตใบหน้าของชายหนุ่มคนนั้นด้วยความรู้สึกแปลกๆ


เหมือนกับว่ามีอะไรบางอย่างที่สามารถดึงดูดสายตาเขาอยู่ตลอดเวลา


ปากเล็กๆ จมูกน้อยๆ ตาเรียวเล็กดูจิ้มลิ้ม


จะว่าไปก็ดูน่ารักไม่เบาแฮะ


ฮยอนบินแอบสังเกตชายหนุ่มที่มุมร้านกำลังยกมือถือขึ้นมาถ่ายอาหารตรงหน้าเจ้าตัวพร้อมกับอมยิ้มมุมปากที่ดูน่ารักสดใสต่างจากตอนที่เข้าร้านมาตอนแรก


(ทำไมเขาถึงดูน่ารักจังนะ...)


ฮยอนบินคิดในใจพร้อมกับยกมือถือของตนขึ้นมาถ่ายไปยังชายหนุ่มคนนั้น แต่ก่อนที่จะได้ถ่ายไปมากกว่านั้น เจ้าของร้านชาวญี่ปุ่นก็ออกมาจากหลังร้านพร้อมกับยืนขวางทางกล้องเขาอยู่พอดี


ทำอะไรเจ้าของร้านเอ็ดคนหลังบาร์พร้อมกับยืนเท้าเอวแสดงความไม่พอใจเล็กน้อย


แหะๆ…” ฮยอนบินหัวเราะแห้งๆกลบเกลื่อนก่อนจะยอมลดโทรศัพท์ตัวเองลงแล้วผละออกมาจากบริเวณนั้นเพื่อไปทำความสะอาดถ้วยกาแฟหลายสิบถ้วยตรงอ่างล้างมือแทน


ก็รู้นี่ว่าเวลางานไม่ควรใช้โทรศัพท์เจ้าของร้านดุลูกมือตัวเองพร้อมกับมาช่วยเช็ดถ้วยกาแฟ


ก่อนมันไม่มีอะไรให้ทำนี่ครับ ช่วงนี้ก็ว่าง แถมลูกค้าก็ยังไม่เข้ามาเยอะเท่าไหร่เลยฮยอนบินตอบกลับไป ช่วงนี้พี่ก็ปล่อยผมฟรีหน่อยก็ได้นี่ครับ


ก็ใช่ แต่ตอนที่ลูกค้าจะเข้ามา เค้าจะบ่นกับเรามั้ยว่าพนักงานที่ร้านไม่ใส่ใจน่ะเคนตะบ่นลูกมือร่างสูงอีกครั้งพลางฟาดลงบนไหล่กว้างเบาๆ เข้าใจนะ


คร้าบ เข้าใจครับฮยอนบินว่าพร้อมกับนึกไปด้วยว่าถ้าเขาโดนตำหนิ มันก็คงไม่ได้ส่งผลดีเสียเท่าไหร่


แล้วเมื่อกี้นายจะทำอะไร จะถ่ายรูปลู-” ก่อนที่เคนตะจะถามจบ ฮยอนบินก็รีบส่งมือหนาขึ้นมาป้องปากเจ้าของร้านเพื่อไม่ให้ลูกค้าตรงมุมร้านรู้ตัว


ชู่วๆ พี่พูดเสียงดังไปมั้ยฮยอนบินพูดเสียงเบากว่าปกติ


อะไรของนาย!” เคนตะพูดเสียงเบาตาม เมื่อกี้จะถ่ายรูปเขาหรอไง


ไม่มีอะไรหรอก ผมก็แค่ถ่ายรูปไปเรื่อยลงอินสตาแกรมตามปกติอ่ะฮยอนบินหาเหตุผลมาแก้ต่าง แต่เอาจริงๆมันก็ดูไม่สมเหตุสมผลเท่าไหร่รึเปล่า


รู้มั้ยเนี่ยว่าแอบถ่ายคนอื่นก็ผิดกฎหมายอ่ะเคนตะพูดไปตามจริง เพราะถ้าเป็นบางประเทศ ถ้าไม่ได้รับอนุญาต ก็ถือว่ามีความผิดตามกฎหมาย


ก็ถ้าพี่ไม่ได้พูดเสียงดังอะไรเจ้าตัวเขาก็ไม่รู้หรอกฮยอนบินทำหน้ามุ่ยก่อนจะวางผ้าเช็ดแก้วลงข้างอ่างล้างมือแล้วกลับมานั่งประจำที่ตำแหน่งเดิม


ไม่นานนักชายหนุ่มตรงมุมโต๊ะก็เดินตรงมายังบาร์หน้าร้านเพื่อชำระเงิน


อาหารเป็นยังไงบ้างครับเคนตะถามด้วยความเป็นมิตรกับลูกค้าผู้ชายคนเดียวของร้าน


อร่อยมากเลยครับ กาแฟก็หอมมากเลยลูกค้าตัวเล็กเอ่ยชมเจ้าของร้านก่อนที่จะหันมาสบตากับชายร่างสูง


ฮยอนบินรู้สึกเหมือนกับจะขาดอากาศหายใจไปช่วงหนึ่งยามที่ดวงตาเรียวเล็กสบตาเขา


รอยยิ้มบนใบหน้าเล็กยิ่งทำให้ดูน่ารักและน่าทะนุถนอมมากกว่าเดิมนั่นอีก


ทั้งหมดเจ็ดพันวอนครับฮยอนบินเอ่ยพร้อมกับหยิบธนบัตรหนึ่งหมื่อนวอนจากอีกฝ่าย


เพียงแค่มือเฉียดกันก็รู้สึกแปลกๆ ให้ตายเถอะ นี่เขาคิดอะไรกันแน่


เงินทอนสามพันวอนครับ คุกกี้ถือว่าฟรีนะครับ แล้วก็นี่บัตรสะสมแต้มนะครับ ถ้าหากสั่งเครื่องดื่มอะไรก็ได้ครบสิบครั้งได้เครื่องดื่มฟรีหนึ่งแก้วหรือคุกกี้รสอะไรก็ได้หนึ่งกล่องเล็กนะครับฮยอนบินเอ่ยพร้อมกับยื่นใบเสร็จไปให้พร้อมกับรอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา โอกาสหน้าเชิญใหม่นะคร้าบ~”


ชายร่างเล็กเก็บเงินและใบเสร็จใส่กระเป๋าเงินของตัวเองพร้อมกับเดินออกจากร้านไป ทิ้งให้ร่างสูงยืนเท้าคางมองแผ่นหลังเล็กของลูกค้าชายหนุ่มคนนั้นพลางใช่ความคิดไปพลาง


น่ารักน่ารักมาก


ฮย-บิ-”


อยากเจออีกครั้งจัง


“-บิน


อยากรู้จักให้มากกว่านี้...


ป้าบ!!


โอ๊ย!!”


ร่างสูงสะดุ้งตัวโยนเมื่อรู้สึกถึงแรงฝ่ามือของเจ้าของร้านที่ฟาดลงบนไหล่ของเขา เจ้าตัวทำหน้ามุ่ยยู่ปากพลางลูบหัวไหล่ตัวเองป้อยๆ


เป็นอะไรของนาย พี่เรียกก็ไม่ยอมตอบ


หะ หืม ผมหรอ?” ฮยอนบินถามพร้อมกับชี้นิ้วที่ตัวเอง


ก็เออสิ


เอ่อช่างมันเถอะครับ ไม่มีอะไรหรอก


ฮยอนบินยักไหล่ก่อนจะเดินไปล้างแก้วกาแฟที่หลังบาร์ ทิ้งให้เจ้าของร้านยืนงงกับอาการของลูกน้องของตัวเองอยู่อย่างนั้นก่อนที่จะเดินไปเก็บจานเปล่าที่โต๊ะมุมสุด


ร่างสุงทำกำลังล้างแก้วกาแฟค่อยๆยกยิ้มขึ้นอีกครั้งเมื่อเขาเริ่มอ่านข้อความบนกระดาษโน้ตที่เขาจดไปก่อนหน้านี้


คุณผู้ชายมุมโต๊ะกับเสื้อแขนยาวของเขา ทั้งกาแฟนมและใบหน้าของเขา ช่างนุ่มนวลและละมุนเหมือนกัน^///^”

 

 

 

 

 

TBC



TALK


I'm back กลับมาแล้ว มางงๆเหมือนเดิม เพราะตอนเขียนเราเองก็งงๆ เขียนงงตรงไหนบอกเราด้วยเด้อ เราอาจจะตรวจไม่หมด รีบมาลงก่อนให้หายคิดถึง แต่จะมีคนคิดถึงมั้ยนะ...

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น

  1. #10 Mheerinstarx (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 14:22
    น๊อนนนนนห่แาหาหา น่ารักกกก
    #10
    0
  2. #3 Amewa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 22:24
    คิดถึงค่าาา ไม่นึกเลยว่ากลิ่นกาแฟจะละมุนขนาดนี้ เขิน////
    #3
    0