คัดลอกลิงก์เเล้ว

ผนึกสองกำลังหาญ (superbat)

โดย GoldMoon

ก็แค่เรื่องราวของซูเปอร์แมนสองมิติที่รักแบทแมนมาก... โจ๊กเกอร์ที่คิดจะฆ่าพวกเขาเลยต้องโดนลงโทษ... มั้ง

ยอดวิวรวม

973

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


973

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


22
จำนวนโหวต : 0
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  14 มิ.ย. 59 21:14 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

Title: Twice the power ( Superbat )

Pairing: Superman x Batman (Clark K. x Bruce W.)

Rate: ท. (ทั่วไป) , ด. (ดราม่า) เนื้อหาหวานๆค่ะ

Warning: Drama(?) YAOI มีเนื้อหาเกี่ยวกับชายรักชายนะคะ –w-

Note: เนื้อหามีทั้งหวานๆใสๆและดราม่าเข้มข้น(น่าจะนะคะ...) เตรียมใจก่อนอ่านด้วยนะคะ!

**ฟิคเรื่องนี้เกิดจากการมโนล้วนๆ ไม่อ้างอิงเนื้อหาหรือนิสัยของตัวละครจากอะไรทั้งสิ้น ไม่มีเจตนาทำให้ใครหรือตัวละครใดเสื่อมเสียทั้งสิ้น

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 14 มิ.ย. 59 / 21:14

บันทึกเป็น Favorite


บรูซ...

ไม่ไหวแล้ว คิดถึงใจจะขาด

ซูเปอร์แมนตกอยู่ในห้วงแห่งฝัน เขาฝันร้าย ฝันว่าโลกทั้งใบของเขาสลาย และแบทแมนหายตัวไป โลกที่ขาดแบทแมนก็เหมือนกับโลกที่ไร้ดวงอาทิตย์ ทั้งหนาวเย็นและมืดมิด

หลังดิ้นทุรนทุรายอยู่นานจนเตียงหักซูเปอร์แมนก็ตื่นจากฝันร้าย... เพื่อมาเจอความจริงที่ร้ายยิ่งกว่า บรูซ เวนย์ ตายแล้ว

.             

.

.

'บรูซ เวนย์ มหาเศรษฐีหนุ่มแห่งก็อตแท็มหายไปอย่างไร้ร่องรอยหลังเกิดเหตุจลาจลมีรายงานพบศพ อ่านต่อหน้า3 20/1/00 -เดย์ลี่เพลเน็ต'

ข่าวการหายตัวไปของบรูซที่ขึ้นหน้าหนึ่ง สร้างความตื่นตระหนกให้ซูเปอร์แมนอย่างมาก แต่มีอย่างหนึ่งที่ซูเปอร์แมนไม่เข้าใจ... ทำไมแบทแมนยังออกหากิน ? บรูซหายตัวไปกว่า 98 ชั่วโมงแต่แบทแมนยังออกหากินทุกคืน...

'แบทแมนฆ่าคน ? พบศพ บรูซ เวนย์ ถูกประทับตราค้างคาวหรือนี่จะเป็นความบาดหมางส่วนตัวระหว่างทั้งสอง? 23/1/00-เดย์ลี่เพลเน็ต'

มีบางอย่างผิดปกติ สัญชาตญาณของซูเปอร์แมนบอกอย่างนั้นและวันนี้เขาต้องรู้ให้ได้ว่ามันคืออะไร อาจเป็นเพราะเขาเชื่อว่าบรูซยังไม่ตาย และแบทแมนไม่มีทางฆ่าคน!หนังสือพิมพ์พวกนี้ต้องมีอะไรแน่ๆ

.

.

.

หลังเลิกงานซูเปอร์แมนรีบตรงไปก็อตแทม ไปถ้ำค้างคาว ค้างคาวยักษ์บางตัวอาจมีปัญหาที่ปรึกษาใครไม่ได้ เขาจะไปหาบรูซและคุยกันให้รู้เรื่อง

ซูเปอร์แมนถือวิสาสะเข้าไปในถ้ำค้างคาวโดยไม่ขออนุญาตเจ้าของถ้ำ เขาพยายามไม่ทำตัวเด่น เลียบเคียงไปกับความมืดของเงาหินให้เงียบเชียบที่สุด แบทแมนอาจไม่พอใจที่เขามาโดยไม่บอกก่อน

'แปะ' เสียงวัตถุชิ้นเล็กกระทบผ้าแผ่วเบา แต่ไม่เบาเกินกว่าที่ซูเปอร์แมนจะได้ยิน

'ปิ๊ปๆๆ' เสียงกระพริบของวัตถุชิ้นนั้นดังขึ้น

ซูเปอร์แมนใช้ซูเปอร์สปีดดึงผ้าคลุมตัวเองออกและโยนทิ้งไป

'ตูม!' ผ้าคลุมสีแดงผืนใหญ่กลายเป็นเศษผ้าด้วยระเบิดลูกไฟ

"ฮี่ๆๆ สวัสดีๆ ยินดีต้อนรับสู่บ้านตัวตลกนะซุปปี้!" เสียงทุ้มที่ถูกดัดให้แหลมดังขึ้นรอบทิศทาง รอบตัวซูเปอร์แมน

"โจ๊กเกอร์?!" ซูเปอร์แมนพึมพำอย่างมึนงง

"ออกมาตามหาใครงั้นหรือ? แบทซี่? บรูซ เวนย์? หรือผู้หญิงของนาย? โลอิส?" เสียงตัวตลกผมเขียวยังคงดังไม่หยุด

"เวรเอ้ย!" ซุปเปอร์แมนถึงกับสถบออกมาเมื่อพอจะเดาเรื่องราวได้ แบทแมนและโลอิสคงจะถูกโจ๊กเกอร์จับตัวไว้และล่อเขาออกมา... ไม่เห็นรู้ตัวเลยว่าโลอิสหายไป

"นี้ๆ ซุปปี้ รู้อะไรไม? จริงๆแล้วค้างคาวน่ะเลี้ยงง่ายมากเลยนะ การที่จะทำให้เชื่องราวลูกหมาน่ะมันไม่ยากเลย" ตัวตลกที่คนทั้งหลีกร่วมมือจัดการยังลำบากส่งเสียงน่าขนลุกข้างหูซูเปอร์แมน... เมื่อไหร่กัน!? "รู้ไหมซุปปี้ ค้างคาวตัวนี้น่ะอ่อนไหวสุดๆ นอกจากเรื่องพ่อแม่แล้ว... สิ่งเดี่ยวที่กระทบจิตใจเขาได้ก็คือ... "

'กึง' โจ๊กเกอร์พูดยังไม่จบดีก็มีเสียงเหล็กตกกระทบพื้น ซูเปอร์แมนเพียงนิ่งและเพ่งสมาธิให้ไม่วอกแวก เสียงมาจากไหน?

"โลกนี้คนดีอยู่ไม่ได้" เสียงที่ไม่ว่าฟังยังไงก็เป็นเสียงของซูเปอร์แมนนั้น ทำให้ตัวคลาร์กที่อยู่ในร่างซูเปอร์แมนตกใจไม่น้อย "ยินดีที่ได้พบ... ซูเปอร์แมน ยอดวีรบุรุษแห่งเมโทรโพรลิส ฉันออกเสียงถูกใช่ไหม? ช่างมันสิใครสน" ไม่ มันไม่เหมือนซะทีเดียว เสียงนั้นแข็งกร้าว เฉยชาและโกรธแค้น "รู้อะไรไหมคลาร์ก เคนท์ บรูซ เวนย์ตายไปแล้ว เขาตายไปแล้วในโลกของฉัน และฉันจะไม่ยอมเสียเขาไปอีก! ไม่มีทางต่อให้ฉันต้องฆ่านายเพื่อทำให้บรูซมองแต่ฉันก็ตาม!" เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเกรียวโกรธ

ซูเปอร์แมนงง เขาไม่เขาใจว่าคนที่หน้าตาเหมือนเขาเสียงเหมือนเขาแถมยังบินได้มาทำอะไรในถ้ำค้างค้าวกับโจ๊กเกอร์... "ขอโทษที่ฉันมันซื่อบื่อนะ" คลาร์กพึมพำ เขาเพ่งมองซูเปอร์แมนที่อยู่หน้าเขาอีกครั้ง ชุดที่อีกฝ่ายสวมไม่ใช่สีน้ำเงินสดผ้าคลุมก็ไม่ใช่สีแดง ชุดของคนตรงหน้าเป็นสีดำ ดำมืดมิดยิ่งกว่าคืนที่ฟ้าไร้ดาว ราวต้องการไว้อาลัยให้คนที่รักที่สุดที่สูญเสียไป ถึงตราตรงหน้าอกจะเป็นสีขาวแดงมันก็ทำให้ซูเปอร์แมนตรงหน้าดูน่ากลัว ยิ่งผ้าคลุมของเขาเป็นสีขาว ขาวบริสุทธิ์ราวจิตใจเด็กแรกเกิด มันทำให้คนตรงหน้าดูไม่น่าคบเท่าไหร่

"โอ้ๆ ซุปเปอร์แมน นายกำลังทำให้ซุปปี้กลัว?" เสียงโจกเกอร์ดังขึ้น ซูเปอร์แมนสีดำหันไปหาโจ๊กเกอร์ ตาของเขาเรืองแสงสีแดงเดือดดาลออกมา "ตึกในก็อตแทมมากกว่าครึ่งทาสีผสมตะกั่ว... นายหาเขาไม่เจอแน่ ถ้าปราศจากความช่วยเหลือของฉัน" โจ๊กเกอร์ยิ้มอย่างมีชัย ซูเปอร์แมนผ้าคลุมขาวทำได้เพียงถลึงตาบึงตึงมองโจ๊กเกอร์อย่างเคียดแค้น และคลาร์กได้แต่ทำหน้างุนงง บางที่เขาก็เกลียดสมองตัวเองที่ประมวลผลช้าไปหน่อย

"ฉันจะจัดการหมอนี่เงียบๆ นายต้องการอะไรก็บอกมาแล้วกันฉัน... ฟังอยู่" ซูเปอร์แมนชุดดำลากผ้าคลุมคลาร์กที่ยังอยู่ในอาการสับสนให้ตามตนไปจนลับสายตาโจ๊กเกอร์

"หึหึหึ เหล่าฮีโร่งี่เง่า" โจ๊กเกอร์หัวเราะอย่างบ้าคลั่งให้กับความคิดของตน

.

.

.

"นี่ นายซูเปอร์แมนสีฟ้า" ซูเปอร์แมนในชุดสีดำพูดขึ้น

คลาร์กลุกขึ้นยืนและปัดฝุ่นตามลำตัว "ว่าไง?" เขามองซูเปอร์แมนชุดดำตรงหน้า ถึงเขาจะดูดำมืดแต่ผ้าคลุมของเขากลับเป็นสีขาวสว่างสะดุดตา มองแล้วชุดนี้เป็นสีขาวดำราวการไว้อาลัยให้กับความรักอันบริสุทธิ์ที่แห้งหายไป

"โลกของนาย คืออะไรกันแน่?" ซูเปอร์แมนชุดดำเอ่ยถามหลังเงียบไปนาน

คลาร์กเพียงมองหน้าคนตรงหน้า "ทำไมนายถึงได้งี่เง่าและปล่อยให้ตัวเองเสียเขาไปง่ายๆ" ซูเปอร์แมนชุดดำพูดต่อโดยไม่สนแม้จะไม่มองหน้าคลาร์ก "โจ๊กเกอร์ต้องชดใช้ในสิ่งที่เขาทำกับบรูซของฉัน" ราวเสียงคำรามประกาศศึก

สิ้นเสียงของซูเปอร์แมนชุดดำ นัยน์ตาฟ้าสวยของคลาร์กก็เรื่องแสงสีแดง "นายพูดว่าอะไรนะ!? บรูซของนายอย่างนั้นหรือ?" คลาร์กพร้อมจะปล่อยเลเซอร์มาทำให้คริปโตเนี่ยนตรงหน้าเป็นขี้เถ้า บรูซน่ะ ของเขาต่างหาก!

ซูเปอร์แมนสีดำชายตามองอย่างเหยีดหยาม "นายคงไม่เคยรู้อะไรเลยสินะ" เขาพูดราวตัดเพ้อ "โลกที่ไร้ซึ้งแบทแมนน่ะ ไม่มีเหตุผลให้ซูเปอร์แมนดำรงอยู่บนความดีหรอก   มันมีแต่จะหลอหลอมให้กลายเป็นคนบ้า เพ้อพร่ำถึงอดีต ถูกหลอกง่ายเสียจนต้อเกลียดตัวเอง"

คลาร์กมองหน้าซูเปอร์แมนสีดำ... อีกฝ่ายราวกับใจสลาย "นายทะเลาะกับบรูซหรือ?" คลาร์กถามอย่างกล้าๆกลัวๆ

ซูเปอร์แมนดำยิ้มอย่างเศร้าสร้อย "ในมิติของฉัน ในโลกของฉัน บรูซคือคนที่ทำทุกอย่างเพื่อความยุติธรรม จนกระทั้งโจ๊กเกอร์ฆ่าลูกชายของเขานั่นล่ะทำให้บรูซเปลี่ยนไป  ชีวิตมีอยู่เพื่อการแก้แค้นไม่ว่าฉันหรือใครจะห้ามอย่างไรก็รั้งเขาไม่ได้" คลาร์กมองดูอีกฝ่ายที่ทำหน้าเหงาหงอยราวไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้เงียบๆ "มิติเกิดการแทรกแซงด้วยอุปกรณ์จากเล็กซ์ครอป... โจ๊กเกอร์ในมิติของฉันฆ่าเล็กซ์ ลูเทอร์และบิดมิติเวลาเพื่อมายังมิติของนาย เขาพาโจ๊กเกอร์มิตินี้กลับไปด้วย พวกมันวางแผนโค่นแบทแมน โจ๊กเกอร์ฉลาดยิ่งมีสองคนแผนที่มันวางจึงไร้ที่ติ บรูซของฉันฆ่าคน เขาฆ่าโจ๊กเกอร์จากมิติของนาย... โจ๊กเกอร์ในมิติของฉันใช้ช่วงเวลานี้ที่บรูซกำลังหวั่นไหวฆ่าเขา... และข้ามมามิติของนาย จับตัวบรูซของนายไปและเรียกฉันที่คลั่งเพราะการตายของบรูซมาจัดการกับนาย การตายของบรูซ เวนย์เป็นจุดออ่นของซูเปอร์แมน มันต้องการให้เราทั้งสี่ตาย ทั้งฉันทั้งนายและบรูซของเรา" ซูเปอร์แมนสีดำหยุดพูด เขาดูอ่อนล้าและว่างเปล่าราวกับอยากหายไปจากตรงนี้ ราวอยากให้เรื่องทั้งหมดนี้เป็นเพียงฝันร้ายที่พอตื่นมาก็หายไป

คลาร์กมั่นใจว่าเขาไม่ได้คิดไปเอง ซูเปอร์แมนตรงหน้าเขากำลังร้องไห้เงียบๆ ใต้ใบหน้าเฉยชาที่ฉาบไปด้วยความแค้นมันเปียมไปด้วยน้ำตา "อย่างน้อยนายควรมีความสุขกับบรูซของนาย" น้ำตาของบุรุษเหล็กผ้าคลุมขาวไหลอาบแก้มทันทีเมื่อเขาย้อนนึกถึงวันที่มีความสุขกับบรูซ ก่อนแววตาเขาจะแข็งกราวอีกครั้ง เขาคิดเพียงว่าโจ๊กเกอร์ต้องโดนทำลาย!

.

.

.

ลมพัดเบาหวิวทำแบทแมนเจ็บราวโดนมีดกรีด การโดนฟาดจนถลอกแทบทั้งตัวแล้วมัดแขนด้วยโคมระยาขาดๆกลางตึกร้างพังๆไม่น่าอภิรมย์เท่าไหร่ แบทแมนพยายามแค้นสมองหาทางออก แต่ศพซูเปอร์แมนที่โจ๊กเกอร์เอามาให้เขาดูมันทำเขาสติแตกจนคิดอะไรไม่ออก ทั้งๆที่น่าจะรู้ว่าเป็นกลลวง เขาก็ยังเผลอเต้นไปตามการลวงนั้น "คลาร์ก... บานานามัฟฟิน*" บรูซกระซิบแผ่วเบา หวังเพียงว่าซูเปอร์แมนจะได้ยิน

.

.

.

ซูเปอร์แมนทั้งสองกำลังตั้งใจหาเสียงหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะของโจ๊กเกอร์อย่างเงียบเชียบ บรูซต้องอยู่กับโจ๊กเกอร์แน่ๆ พวกเขาเชื่ออย่างนั้น แต่เสียงที่เขาได้ยินกลับเป็นเสียงบรูซร้องขอความช่วยเหลือ แม้จะกลัวว่าเป็นกับดักแต่พวกเขายอมเสี่ยง แค่ช่วยบรูซออกมาได้ให้ทำอย่างไรก็ยอม "เดียวก่อนบิ๊กบลู? นั้นฉายานายใช่ไหม? นั่นแหละๆ รอก่อน ฉันหาโจ๊กเกอร์เจอแล้ว ฉันจะไปบอกมันว่าฉันฆ่านายไปแล้ว... นายก็ไปช่วยบรูซนะ" ซูเปอร์แมนชุดดำรั้งคลาร์กไว้ ถ้าโจ๊กเกอร์รู้ว่าบิ๊กบลูยังไม่ตายล่ะก็ บรูซจะโดนอะไรบ้างก็ไม่รู้ ความปลอดภัยของบรูซต้องมาก่อน

.

.

.

อยากทำลายโลก เป็นความคิดบ้าๆสำหรับเด็กๆ แบทแมนหายใจอย่างอ่อนระทวยพลางทบทวนสิ่งที่โจกเกอร์บอกไว้ 'แบทตี้ ฉันจะทำลายโลกที่แสนโสโครก โลกที่มีแต่พวกเรียกร้องความสงบสุข เอาให้มันวุ่นวายม้อดไหม้ แล้วปกครองมันด้วยความหวาดกลัว... เกมที่ฉันเล่นกับนายกำลังจะจบแล้ว และฉันต้องชนะ" แบทแมนไม่ชอบโจ๊กเกอร์จริงๆเขาไม่ชอบวายร้ายสักคนนั่นแหละแต่เขาก็หวังว่าคนพวกนั้นจะกลับตัวมาเป็นคนปกติ ให้โลกนี้ไร้ซึ่งอาชญากรรม มันคงเป็นความหวังลมๆแล้งๆ เมื่อเขาอาจต้องมาจบชีวิตที่นี้...

.

.

.

 

"โจ๊กเกอร์!!" เสียงคำรามราวปีศาจดังก้องไปทั่วโกดังแห่งหนึ่งในก๊อตแทม

มันทำให้โจกเกอร์ต้องออกมารับแขกอย่างเลียงไม่ได้ "มีอะไรหรือซูเปอร์แมน?" โจ๊กเกอร์พูดอย่างหยี่ยวน

"ฉันฆ่ามันไปแล้ว.. บรูซอยู่ไหน" ซูเปอร์แมนตอบพร้อมอุ่นดวงตาจนแดงก่ำ

โจ๊กเกอร์ยิ้ม "นั้นสิ อยู่ไหนน่าาา" เขาเลียงไม่ตอบคำถามและเดินวนไปวนมา "เรามาดูอะไรกันดีกว่า ซูเปอร์แมน" โจ๊กเกอร์เดินนำซุปไปยังคอมจอยักที่มีถึงห้าจออย่างไม่รีบร้อน เขากดลงไปบนปุ่มสีแดงบนเครื่องมันทำให้สองหน้าจอกลายเป็นหน้านับถอยหลังสามนาที อีกสองหน้าจอเป็นภาพซากตึกพังๆที่ทับกันจนแทบไม่มีช่องให้อากาศเข้าไปด้านในได้ และหน้าจอสุดท้าย

"บรูซ" ซุปครางเบาหวิวแทบจะทรุดลงกับพื้น ภาพที่เขาไม่อยากเชื่อว่าจะได้เห็นและไม่อยากเห็น ภาพจองบรูซที่โดนทำร้ายปางตาย รอยแผลสดทั่วตัวราวแก้วราวที่กำลังจะพัง

"แก!" ซุปคำรามและเหาะไปกระชากเสื้อโจ๊กเกอร์ โจ๊กเกอร์ยิ้มกว้างกว่าเดิม "ไม่รีบไปช่วยก่อนเวลาหมดจะดีหรือ?" โจกเกอร์ไม่ระหยีกับการเกือบโดนฆ่า "ติกตอกติกตอก?" เขาฮัมเพลงอย่างอารมดี

ซุปดำรีบเหอะไปยังสถานที่ที่ตนเห็นพลางเกี่ยวซุปสีฟ้าที่กำลังหมดแรงจากคริปตอนไนท์พุ่งเข้าตึกพังๆไปด้วย เขาหยิบคริปตอนไนท์ก้อนยักที่วางไว้รอบตึกร้างออกก่อนจะฝืนเอามันออกไปให้ห่างจากซุปฟ้า ซุปฟ้าปรือตามองทุกการกระทำ เขาร้องห้ามอย่างแผ่วเบาแต่ซุปดำกลับตะโกนบอกให้ช่วยบรูซ ซุปฟ้ารวมกำลังและบินขึ้นไปเอาตัวบรูซลงมาก่อนรีบบินจากไป

ซุปดำรีบขนคิปตอนไนทออกมาไกลพอที่ซุปฟ้าจะมีแรงแล้วเขาก็วิ่งสุดฝีเท้าเพื่อตั้งหลักบินกลับไปหาโจกเกอร์ เขาจัดการทำทุกอย่างให้เร็วที่สุด ทุกอย่างเพื่อบรูซ ให้บรูซมีความสุข ไม่ต้องเป็นเขาก็ได้ แค่บรูซมีความสุขซุปเปอร์แมนยอมทุกอย่าง

'โครม' แบทแมนพยายามปรือตาหาต้นเสียง ตอนนี้เขากำลังเผชิญกับความกลัวที่ไม่ได้เจอมานาน

"บรูซ" เสียงเรียกอ่อนหวานมาพร้อมสัมผัสที่อ่อนโยน ซูเปอร์แมนพาตัวบรูซลงมาจากเพดานที่จะพังอยู่รอมร่อ คลาร์กเอาผ้าคลุมของตนมาห่อตัวบรูซอย่างเบามือเขากลัวว่าบรูซจะเจ็บ "ไม้เป็นไรแล้วนะครับ ผมอยู่นี้ บรูซ คุณปลอดภัยแล้ว" ซูเปอร์แมนปลอบแบทแมนราวเขาเสียวขวัญมากมาย ก่อนจะอุ้มบรูซกลับไปรักษาตัวยังคฤหาส์นเวนย์

.

.

.

บรูซกระชับผ้าห่มชั่วคราวสีแดงสดให้ห่อตัวแน่นขึ้น หลังเขาตื่นก็พบซูเปอร์แมนนั่งเฝ้าอยู่ใกล้ๆ ซุปเปอร์แมนยืนยันว่าจะไปช่วยเพื่อนซึ่งบรูซก็ไม่รู้อยู่ดีว่าเพื่อนที่ซูปพูดถึงเป็นใคร... จากท่าทีร้อนร้นของเขา คงเป็นเพื่อนที่สำคัญมาก

บรูซจ้องหน้าบิ๊กบลูอย่างมุ่งมัน “เปลี่ยนชุดให้ฉัน” เขาหายใจเข้าอย่างยากลำบาก “ฉันไปด้วย!

ซูเปอร์แมนวางร่างบรูซไว้หน้าโกดังร้างแห่งหนึ่ง ข้างในนี้เขาได้ยินเสียงโจ๊กเกอร์ เสียงหัวเราะโรคจิตเบาๆที่ชวนหลอน เขาหายใจเข้าแล้วพังประตูเข้าไป

"Big Blue Eye! Welcome to my stage!" โจกเกอร์ผายมือต้อนรับคลาร์กอย่างเป็นกันเอง "Ladies and gentlemen!, don't close your eyes. Here a fight! Super fight!" โจ๊กเกอร์หมุนตัวพูดไปมาราวมีผู้ชมนั่งอยู่ทั้วโกดังร้าง "Actually… it's a SUPERMAN fight" เขาหรี่เสียงลงราวกระซิบบอกผู้ชมที่ไร้ตัวตน "Chooses your side... annnnd bet your money!" ราวศึกตัดสินมวยชิงแชมป์โลก

โจ๊กเกอร์กำลังเพลิดเพลินกับการนำเสือสองตัวมาห้ำหันกัน หากตัวใดเพลี่ยงพล้ำเขาพร้อมซ้ำเต็มที่ และเขาพร้อมที่จะครองโลกแล้ว... ไม่มีซูเปอร์แมนมาขวางทาง แบทแมนก็เช่นกันแน่แหละก็พวกมันยังบาดเจ็บอยู่น่ะสิ โจ๊กเกอร์หัวเราะอย่างบ้าคลั่งในใจก่อนหันกลับไปมองที่เวที เขายิ้มกว้างและกระโดดไปมา

“เอาล่ะหนุ่มๆ" โจ๊กมาหยุดหน้าคันโยกอันใหญ่ "เกมเริ่มขึ้นแล้ว" เขาพูดต่อแล้วสับคันโยกลงทันที พื้นค่อยๆแยกตัวออกก่อนที่ซุปสีดำจะพุ่งออกมาด้วยความเร็วสูง "ฉันฆ่าบิ้กบลูไปแล้วว" โจ๊กเกอร์ทำเสียงล้อเลียน "คงฆ่าอีครั้งได้โดยที่ไม่ตะขิดตะขวงใจนะ" เขาเลื่อนตัวไปหยิบป็อปคอร์นมาเคี้ยวกินอย่างสบายใจ

ซูเปอร์แมนผ้าคลุมขาวคำรามลั่นก่อนจะพุ่งไปบีบคอโจ๊กเกอร์ โจ๊กเกอร์เพียงฮัมเพลงในลำคอ

"นายเปลี่ยนอะไรไม่ได้! แบทแมนมิตินี้ต้องเป็นของซุปมิตินี้... แต่โลกทุกมิติต้องเป็นของฉัน" ว่าแล้วโจ๊กก็หัวเราะอย่างโรคจิตอีกครั้ง

ซูเปอร์แมนชุดดำเพิ่มแรงกดคอโจ๊กเกอร์ "ซูเปอร์แมน! หยุดเดียวนี้!" เสียงทุ้มแห้บแห้งตวาดลั่นทำให้ซูเปอร์แมนชุดดำชะงักมือ "นั้นนายคิดจะทำอะไร!? ฆ่าเขาหรือ? ฆ่าแล้วฉันจะฟื้นไหม?" เสียงตวาดในคราแรกเริ่มอ่อนโยน

"บรูซ" ซูเปอร์แมนชุดดำเพ้อ

"ใช่ ฉันคือบรูซ... ที่นี้ปล่อยมือซะ" บรูซพยายามอย่างยิ่งในการเค้นเสียงพูด

ซูเปอร์แมนชุดดำยอมวางโจ๊กเกอร์ที่เกือบไปทัวร์นรกลงอย่างช้าๆ แล้วหันไปหาต้นเสียง

"บิ๊กบลู? บรูซ? นะ นาย ควรพักผ่อนนี้?" ซูเปอร์แมนผ้าคลุมขาวรีบบินไปหาคลาร์กที่อุ้มแบทแมนในชุดใหม่สะอาดตาไว้ บุรุษเหล็กไหลสีฟ้าเพียงใช้ซูเปอร์สปีดของเขาให้เป็นประโยชน์ ไปพาตัวแบทแมนมาขวางซูเปอร์แมนจากการฆ่าคน

"อย่าฆ่าเขาเลยนะคลาร์ก" บรูซยื่นมือไปลูบใบหน้าซูเปอร์แมนต่างมิติ "เขาต้องโดนลงโทษ... โทษที่มากกว่าความตาย" ดวงตาแบทแมนแข็งกร้าวเมื่อพูดประโยคนั้น

ซูเปอร์แมนต่างมิติจับมือแบทแมนไว้ "นายโอเคนะ" เขาคิดถึง คิดถึงบรูซของเขา

"ฉันโอเค นายพาโจกไปที่คุกเถอะ... ฉันจะไปพักผ่อน เสร็จแล้วไปหาฉันที่บ้านนะ" บรูซตัดบท

ซูเปอร์แมนผ้าคลุมขาวยิ้มหวาน "ตกลง"

.

.

.

ซูเปอร์แมนชุดดำมองบรูซที่นอนนิ่งบนเตียงใหญ่ ลมหายใจของบรูซแผ่วเบาลงมาก เดาได้เลยว่าบรูซคงดื่อรั้นขอตามคลาร์กไป เพื่อห้ามเขาจากการฆ่าโจ๊กเกอร์แน่ๆ "เฮ้ๆ จ๋อยทำไมพ่อบิ๊กแบล็ค?" บรูซพูดทั้งๆที่หลับตา

ซูเปอร์แมนชุดดำกุมมือบรูซไว้หลวมๆ "ผมควรกลับไป"

คำพูดนั้นทำให้บรูซยอมเปิดเปลือกตาอันหนักอึ้งออกมาดูภาพตรงหน้า ภาพซูเปอร์แมนต่างมิติที่ร้องไห้จนน้ำตาจะเป็นสายเลือด "นี้ พ่อเบิ้ม... หยิบเข็มฉีดยาข้างโคมไฟบนโต๊ะมาฉีดให้หน่อย" บรูซเปลี่ยนเรื่อง ซูเปอร์แมนต่างมิติทำตามอย่างว่าง่าย บรูซดันตัวขึ้นนั่งหลังยาในหลอดออกฤทธิ์

"ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ" บรูซเริ่มพูด "ไม่มีใครเป็นคนดีตลอดเวลา... เพราะอะไรนายน่าจะรู้" บรูซมองซุปดำที่จ้องหน้าเขาอย่างเหงาหงอย

"โลกนี้คนดีอยู่ไม่ได้" ซุปดำพูดขึ้น

บรูซนิ่งไปสักพักก่อนพยักหน้ารับ "แต่นายไม่ใช่คนดี?" เขาพูดนิ่งๆ ซูเปอร์แมนต่างมิติหัวใจเต้นแรง "นายน่าจะอยู่ได้... ถ้าคลาร์กไม่ว่าอะไรน่ะนะ" บรูซหัวเราะน้อยๆ ซูเปอร์แมนชุดดำยิ้มกว้าง ไม่ว่าเมื่อไหร่บรูซก็ใจดีเสมอ มันทำให้เขารักบรูซ เวนย์สุดหัวใจ

.

.

.

แถม 

"ปล่อยมือเดียวนี้คาร์!" ซุปเปอร์แมน, คลาร์ก เคนท์, คลา เอล์, บิ๊กบลู หรือ ความหวังสีฟ้า ก็แล้วแต่... ตอนนี้ความหวังสีฟ้าของเรากำลังจะกลายร่างเป็นความแค้นสีฟ้า

ตั้งแต่ซุปดำมาอยู่ด้วยบรูซก็เปลี่ยนชื่อซุปดำเป็นคาร์(car**) เพื่อที่จะได้ไม่ซ้ำกับซุปเปอร์แมนหวานใจเขา ซึ่งมันก็ดีอยู่หรอกถ้าไม่ติดว่าคคาร์จะทำตัวเหมือนบรูซเป็นแม่คนใหม่... คาร์ทำตัวเหมือนเด็กขาดความอบอุ่น เขาตามบรูซต้อยๆทุกฝีเก้า ดูเผินๆมันก็น่ารักดีหรอก แต่มองด้วยสายตาของคลาร์ก เคนท์ บุรุษเหล็กแห่งเมโทรโพลิสแล้วมันขัดหูขัดตามาก อะไรจะต้องการกอดจากบรูซขนาดนั้น!... ดีนะที่ยังไม่ถึงขั้นงอแงขอกินนมบรูซน่ะ ก็บรูซเป็นของเขาคนเดียวนี้นา! 

จบเถอะ.

 

*บานานามัฟฟิน เป็นโค้ดลับ(?)ที่ซูเปอร์แมนคิดเอาไว้ให้แบทแมนใช้ตอนต้องการความช่วยเหลือจากเขาค่ะ (อ้างอิงจากคอมมิก / ถ้าเจอรูปจะเอามาแปะวันหลังค่ะ)

**คาร์(car) แปลว่ารถยนต์นั่นแหละค่ะ อ่านถูกแล้ว... คุณบรูซแค่อยากแกล้งซุปเปอร์แมนเฉยๆค่ะ(คาร์ออกเสียงคล้ายๆคลาร์ก ซึ่งแบทแมนของเราเพียงต้องการกวนคลาร์กเล่นๆ ไม่มีอะไรแฝงจ้า)

 

คุยกับคนเขียน!

สวัสดีค่ะ! กลับมาอีกครั้งกับฟิคซุปแบท เป็นอย่างไรกันบ้างค่ะ? ยาวจุใจกันไหม? สนุกกันหรือเปล่าเอ่ย? //ฮ่า

มีอะไรจะบอกค่ะ... ทุกความคิดเห็นคือกำลังใจอันยิ่งใหญ่ ยินดีรับฟังทั้งคำติและคำชมคะ ฮี่

 

ติดตามผลงานข้าน้อยได้! จากช่องทางต่อไปนี้จ้า

twitter : GoldMoon_SCBua

จิ้มโล้ดดดด

https://twitter.com/GoldMoon_SCBua

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ GoldMoon จากทั้งหมด 15 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 20:09
    น่ารักจังคาร์กมีคู่แข่งที่สูสีกันละ 5555+
    #6
    0
  2. วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 19:46
    โฮะ!!! บานานามัฟฟิน!ไม่บอกไมารู้นะเนี่ย น่ารักมากเลยค่า กรี้ดๆๆๆๆ
    #5
    0
  3. วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 15:33
    โอ้ยยย อยากให้มีต่ออ่ะค่ะ มันคงน่ารักน่าดูซุปสองแบทหนึ่งไรงี้ แย่งกันไปมาา0///.////0
    #4
    0
  4. #3 สายป่าน
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 14:34
    จะสงสารคลาร์กก็ใช่ที่ ยอมนิดยอมหน่อยเถอะคลาร์ก

    แอบฮาบรูซที่ตั้งชื่อให้บิ๊กแบลค เหมือนจงใจแกล้งคลาร์กจริงๆ(555)
    #3
    0
  5. วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 03:02
    อ้ากกกก!~ เรียกฉายาได้แบบมุ้งมิ้งมาก บิ๊กบลู,บิ๊กแบล็ค ตั้ลล๊ากกกกไม่คิดว่าจะได้อ่านลอร์ดซุปแบบใสใส งุ้ยย♥
    ป๋าคะอย่ามัวแต่แกล้งสามีเดี๋ยวนางหึงสะโพกจะแย่เอานะคะ >w<'//เขิล
    #2
    0
  6. #1 someone like you
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 00:35
    ตอนแรกก็ดูเข้มข้นดีนะไรท์แต่ตอนท้ายนี้อย่างฮาเลย

    #1
    0