`( exo ) ♡ YOU NOT STYLE l LUMIN

ตอนที่ 3 : YOU NOT STYLE ♡ W O U N D

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 515
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    2 ต.ค. 58






never trust luhan to take a photo of you

W O U N D

Luhan x Minseok

 

 

 
 

 

 





 

            ตึก ตึก ตึก ตึก

 

 

            "มึงอย่าหนีนะเว้ยไอ้เหี้ยมินซอกกกกกกก!!" เสียงที่ตะโกนดังขึ้นตามหลังทำให้ผมและไอ้ชานยอลต้องรีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นกว่านี้อีกพร้อมกับโต้ตอบกลับไปอย่างกล้าหาญ

 

            "ไม่หนีกูก็โดนตีนมึงสิไอ้สัส!"

 

            "ปากเก่งนะมึง กูตามทันเมื่อไรกูจะกระทืบมึงให้จมดินเลย!" ผมกัดฟันวิ่งพลางเอ่ยขอทางผู้คนที่เดินสวนกันไปมา เหล่าลุงๆป้าก็พากันตกอกตกใจที่อยู่ก็เห็นเด็กหนุ่มหน้าตาดีสองคนกำลังหนีเอาเป็นเอาตายแถมยังซุบซิบนินทาอีก บางคนนี่ถึงขั้นโทรศัพท์อีกต่างหาก นี่อย่าบอกนะว่าโทรหาตำรวจอ่ะ!

 

            "เอาไงวะมึง ตอนนี้พวกมันจะตามทันแล้วนะเว้ย" ไอ้ชานยอลหันมาพูดกับผมในขณะที่พวกเรากำลังวิ่งตามเส้นทางในซอยแคบๆแห่งหนึ่ง ผมส่ายหน้าให้มันทันทีเพราะผมเองก็ไม่รู้จะเอาไงต่อไป วันนี้รู้สึกอะไรๆก็ไม่เป็นใจให้ผมเลย

 

            "งั้นก็วิ่งๆไปก่อนละกัน" ผมตอบกลับมันไปเมื่อเราสองคนไม่ได้วางแผนอะไรนอกจากนี้ ไอ้ชานยอลถึงกับเบ้หน้าแต่ก็ยังไม่หยุดซอยเท้า

 

            "เหนื่อยตายห่าพอดี"

 

            ก็ไม่อยากจะเชื่อหรอกว่าจะมีวันนี้วันที่กระผมมินซอกสุดหล่อกับไอ้ชานยอลจะต้องวิ่งหัวซุกหัวซุนกันอลหม่านขนาดนี้ หลังจากที่โดนพวกมันไล่กระทืบจนแทบเอาตัวออกมาจากส้นเท้าของแต่ละคนแล้ว พอตั้งตัวได้ก็วิ่งหนีทันทีครับ แหม่ ทั้งปากแตกคิ้วแตกหน้าบวมขนาดนี้คงจะสู้ไหวอ่ะเนอะ ก็คงจะต้องวิ่งหนีเป็นธรรมดาตามประสาคนรักตัวห่วงตาย ห่าแดก ถ้ารอดกลับไปนี่แม่ต้องบ่นจนหูชาแน่ๆ

 

            ผมหันไปมองด้านหลังที่เห็นไอ้ชานยอลวิ่งอยู่ข้างๆแทบจะล้มหน้าคะมำกับพื้นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะจิ๊ปาก ไอ้ห่ามึงสูงมาเสียชาติเกิดจริงๆ ขายาวๆของมึงนี่ใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้นอกจากข่มความสูงของกูหรอกใช่มั๊ย

 

            "แฮ่กๆ เหี้ยมินซอก มึงนินทากูในใจอ่อ" สัส เสือกรู้อีก =_= 

 

            ผมพยักหน้ารัวๆไปก่อนจะสะดุดเข้าที่ร้านแห่งหนึ่งที่เปิดประตูไว้อยู่ เหมือนจะไม่ค่อยมีคนเข้าร้านเยอะซะด้วย ไม่ทันจะได้มองป้ายก็รีบคว้าเข้าที่มือหยาบกร้านของไอ้ชานยอลแล้วจัดการลากมันไปทางประตูร้านโดยที่ไอ้เพื่อนเหี้ยได้แต่ทำหน้าหมางงใส่ มึงไม่ต้องมาทำเป็นงง กูกำลังพามึงหลบอยู่นะเพื่อนนะ ก่อนจะโดนตีนพวกมันเข้าจริงๆ เมื่อกี๊ตอนเหลือบไปมองด้านหลังคือพวกมันแทบจะตามทันแล้ว ดีนะที่เลี้ยวเข้ามาในร้านก่อนพร้อมกับจัดการปิดประตูร้านดัง ปึง!

 

            และตามด้วยเสียงรองเท้าอีกหลายคู่ที่วิ่งสลับกันผ่านร้านนี้ไปอย่างไม่คิดฉงนใจอะไรเลยแม้แต่นิดน้อย

 

            เรียบร้อย มินซอกรอดตายแล้วแม่จ๋า ^0^

 

            "สัสซอก มึงพากูเข้ามาในร้านเขาทำไมวะเนี่ย เดี๋ยวก็โดนด่าหรอก" ผมมองหน้าไอ้ชานยอลที่ทำหน้าหมาตื่นตกใจก่อนจะปัดเศษดินตามแข้งตามขาออกโดยที่เพื่อนรักมันก็ทำตามผมเช่นกัน แหม่ ระหว่างกลัวโดนด่ากับโดนตีนมึงจะเลือกอะไรครับเพื่อน

 

            "มันไม่มีคนหรอกน่า" ผมตอบปัดๆไปพร้อมกับใช้สายตาสำรวจภายในร้านก่อนจะเจอกับกรงน้องหมาหน้าตาน่ารักตั้งอยู่บนตะขนาดใหญ่ ดวงตาบ๊องแบ๊วของมันก็น่ารักอยู่หรอกนะ แต่เหี้ยหันไปข้างๆ นั่นมันตัวอะไรว๊า ขนฟูๆสีดำๆจนมองไม่เห็นหน้าเห็นตา

 

            ตัดสินใจสาวเท้าเข้าไปดูใกล้ๆ ยิ่งเดินเข้ามาก็ยิ่งพบว่ามีกรงสัตว์มากมายถูกตั้งอยู่บริเวณนั้นและเมื่อหันไปเจอกับป้ายขนาดใหญ่ที่มีภาษาบ้านเกิดของตัวเองแล้วก็ต้องร้องอ๋อออกมาเสียงดัง

 

            "คลีนิคสัตว์นี่เอง มิน่าล่ะ กูก็ว่าดิทำไมสัตว์เยอะชิบหาย" เสียงทุ้มของไอ้ชานยอลดังขึ้นข้างๆผมพร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสเหมือนสาวน้อยที่เจอรักแรกพบก่อนที่ร่างสูงเกือบเท่าเสาไฟฟ้าของมันจะพุ่งตัวเข้าไปหากรงน้องหมาด้วยตาหยาดเยิ้มพร้อมจะแดกสัตว์ในกรงทุกเมื่อ ผมรีบจับแขนเสื้อมันไว้จนมันต้องเอี๊ยวตัวมามองแล้วทำสายตาประมาณว่า อะไรของมึง ประมาณนี้นะ

 

            "กูจะเล่นกับหมา มึงมารั้งกูไว้เหี้ยไรวะ"

 

            "ไอ้เหี้ยนี่ อย่าไปยุ่งกับร้านเขาดิวะ" ทั้งห้ามทั้งรั้งแขนเสื้อไว้แต่ไอ้เหี้ยนี่ก็ดึงดันจะไปเล่นให้ได้ เพราะยื้อแย่งและโวยวายกันเหมือนเด็กๆแบบนี้ทำให้ผมเริ่มเจ็บแผลตัวเองขึ้นมาบ้างและคงไม่ใช่แค่ผมหรอก ไอ้ชานยอลก็ด้วย

 

            "ซี๊ดดดด! กูเจ็บว่ะ / โอ๊ยยย ห่า กูเจ็บ" พวกเราร้องโอดโอยขึ้นพร้อมกันพร้อมกับร่างของผมที่ทรุดลงตรงพื้นตรงนั้นอย่างหมดแรงจนไอ้โย่งชานยอลร้องเฮ้ยๆตามก่อนที่มันจะก้มลงมาถามผมที่ร้องซี๊ดซ๊าดด้วยความเป็นห่วงทั้งๆที่มันก็เจ็บไม่แพ้กัน ผมได้แต่กุมข้อเท้าของตัวเองที่เริ่มเจ็บและปวดขึ้นมาอย่างรุนแรงจนน้ำตาข้างขวาเล็ดออกมา

 

            "สงสัยตอนวิ่งเท้ากูพลิกแหงเลยว่ะมึง"

            "มินซอก...มึง...ต้องให้กูนวดข้อเท้าให้ป่ะ" ไม่น่าถามเลยนะชานยอล แมนๆแบบกูนี่ไม่ต้องการให้ใครมานวดข้อเท้าให้เหมือนพวกนางเอกละครในทีวีทั่วไป นี่ใคร คิมซอกนะ คิมมินซอก มินซอกซังนัมจาเลยนะเว้ย วิถีแมนๆอ่ะเข้าใจป่าวเจ็บตัวแบบลูกผู้ชาย

 

            ผมยกมือชกอกข้างขวาตัวเองอย่างคนแมนๆเขาทำกันก่อนจะยักคิ้วใส่ไอ้ชานยอลสักสองสามทีให้มันระลึกได้ว่าเพื่อนสุดหล่อคนนี้ของมันน่ะแมนขนาดไหน

 

            บ๊ะ! กูนี่เท่จริงๆ -.,-

 

            "เจ็บขนาดนี้ยังจะเสือกห่วงแมนอีกนะมึง" หน้าหล่อๆ(น้อย)และหูกางๆ(มาก)ของมันส่ายไปมาก่อนที่ผมจะยิ้มกว้างออกมาทั้งที่ในใจนี่กูแทบอยากจะนอนราบไปกับพื้นเพราะความเจ็บแล้ว แต่ก็ต้องทนอ่ะ คนมันจะแมน

 

            "ไม่ให้กูห่วงได้ไงวะ มึงก็รู้นี่ว่าช่วงนี้กูต้องเจอกับอะไร =_=" พูดไปแล้วก็เริ่มจะอารมณ์เสีย ไม่รู้ทำไมตั้งแต่เจอมันชีวิตของผมสองวันมานี้ถึงได้เจอแต่เรื่องซวยๆและน่ารำคาญอยู่เรื่อยไป ไม่นับโดนแม่ด่าทุกวันเพราะเอาแต่ไปเล่นเกมและดูบอลที่บ้านเพื่อนเกือบทุกวันหรอกนะ เกรดที่ดิ่งลงเหวนั่นด้วย แต่จากที่ไม่เคยต้องวิ่งหนีตีนใคร วันนี้ผมก็มาราธอนยาวเลยถ้าไปวิ่งแข่งคงได้ที่หนึ่งอ่ะ ไหนจะหน้าหล่อๆที่เกือบจะเสียโฉมนี่อีก ทั้งแค้นอริพวกนั้น ทั้งแค้นไอ้ลู่หานอีก อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก

 

            แต่แล้วเสียงหัวเราะของไอ้ชานยอลดังขึ้นขัดจังหวะซะก่อน ทำเอาภาพที่อยู่ในมโนนั้นหายไป ก็ดีเหมือนกัน เพราะแมร่งไม่ค่อยจะน่าพอใจเท่าไรเลยนะ ว่าแต่ไอ้หูกางนี่จะหัวเราะขึ้นมาทำไม

 

            "หัวเราะอะไรวะมึง"

 

            "หัวเราะคนที่บอกว่าตัวเองแมนโดนผู้ชายจีบ" ว่าจบก็ลงไปชักดิ้นชักงอหัวเราะเหมือนชาตินี้มึงไม่เคยหัวเราะ แถมยังไม่เกรงใจพวกสัตว์ตาดำๆทั้งหลายที่มองมา ถ้าผมเป็นสัตว์คิดว่าแมร่งอีตัวประหลาดนี่สติเต็มหรือเปล่า ผมหัวเราะเหอะ! ออกมา แค่นั้นแหละครับ ประโยคเดียวแต่บ่งบอกว่ากูขำ

 

            ขำมากป่ะสัส - -

 

            "ตลกมากเหรอชานยอล" นานๆทีผมจะทำเสียงเรียบและพูดเพราะแบบนี้ ไอ้ชานยอลที่นอนหัวเราะอยู่เลยหยุดแต่ก็ใช่ว่าจะไม่กลั้นขำผมซะหน่อย ตอนนี้แก้มป่องๆ(ไม่อยากจะยอมรับเท่าไร)ทั้งสองข้างของผมมันเห่อไปด้วยความร้อนเพราะโมโหบุคคลที่เป็นต้นเหตุทุกอย่างในช่วงนี้ คุณคิดว่ามันไม่เกี่ยวเหรอ? แต่ผมว่าไอ้ห่าลู่หานน่ะเกี่ยวเต็มๆ!

 

            "เชี่ย มัวแต่หัวเราะมึงกูลืมตัวเลยเนี่ยว่ากำลังเจ็บแผลอยู่" ชานยอลลุกขึ้นมาก่อนจะนวดตามร่างกายของมัน เราสองคนเลยตกลงกันเล็กน้อยว่าจะไปทำแผลที่บ้านของไอ้ชานยอลเพราะว่าบ้านมันก็อยู่ไม่ไกลจากที่นี่สักเท่าไร และที่สำคัญไอ้พวกนั้นก็คงจะไม่ย้อนมาทางนี้แล้วล่ะ ร่างกายกำยำ(?)ของผมถูกพยุงขึ้นด้วยแขนแข็งแรงของไอ้ชานยอล ห่า เกิดมาหน้าตาดีสูสีกับกูยังเสือกมีร่างกายที่น่าอิจฉานะมึง T^T

 

 

            "เป็นเหี้ยไรอีกวะ ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เจ็บเหรอสัส" มันถามผมในขณะที่ผมเบ้ปากเหมือนจะร้อง ฮือๆ มึงอย่ามาถามให้กูรู้สึกต่ำต้อยไปมากกว่านี้กับคำตอบของตัวเองได้ป่ะ

 

            "......"

 

            "ถามแล้วไม่ตอบ หยิ่งนะมึง ตั้งแต่โดนผู้ชายจีบนี่แผ่นิสัยเคะออกเยอะเลยนะ"

 

            "ไอ้เหี้ยชาน!"

 

            แอ๊ดดด

 

 

            ตะโกนชื่อไอ้เพื่อนตัวสูงพร้อมกับกำลังจะฟาดฝ่ามือให้มันได้เจ็บซะบ้าง แต่ประตูที่เปิดออกจากคนข้างนอกทำให้ผมต้องหันไปมองพร้อมกับไอ้ชานยอลที่ส่งสายตาไปมองด้วยความสงสัย รองเท้าแตะราคาแพงก้าวเข้ามาก่อนที่ร่างสูงจะโผล่ออกมาให้ผมได้เห็นว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาคือใคร เสื้อนักเรียนแบบเดียวกับผมที่หลุดรุ่ยออกมาจากกางเกงนักเรียนขายาวนั่นบวกกับสีผมและทรงผมที่โคตรจะคุ้นตา และก็ได้แต่อ้าปากค้างตาเบิกโตเพราะความตกใจและเมื่อคนนั้นเงยหน้าขึ้นมาสบตา รอยยิ้มกว้างและรอยตีนกาก็ถูกจุดขึ้นใบหน้าหวานนั้นทันที

 

            "มินซอก!"

 

            ไม่เคยจะเกลียดชื่อตัวเองวันไหนเท่าวันนี้มาก่อนเลย ผมหุบปากที่อ้าค้างลงฉับเมื่ออยู่ๆลู่หานก็พุ่งตัวเข้ามาหาผมอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหวานนั้นสำรวจผมไปทั่วร่างจนขนที่อยู่ในตัวผมทุกที่แทบจะลุกขึ้นเต้นเป็นจังหวะโอเวอร์โดสพร้อมกัน ดวงตากวางเป็นประกายของหมอนั่นทำเอาผมต้องหันหน้าหนีก่อนที่น้ำเสียงทุ้มๆใสๆของมันจะดังขึ้น

 

            "มินซอกอ่า เจ็บมากมั๊ยครับ?" หงุดหงิดเว้ย มาถามอะไรกูนักหนาห๊า กูไม่อยากเห็นหน้ามึง ไอ้คนวิปริตผิดเพศ ไอ้คนไม่เจียมตัว แล้วนี่ผมต้องตอบมันไปว่าไงวะ

 

            "ไม่เจ็บมั๊งสภาพแบบนี้อ่ะ!" เออ กูต้องตอบมันไปแบบนี้ เหอะ  พอผมบอกมันเสร็จมันก็ขมวดคิ้วเหมือนไม่ค่อยพอใจสักเท่าไร ทำไม ทำมาย มึงมีปัญหาอะไรกับกูเหรอไอ้ลู่หาน กูหล่อมากใช่มั๊ย! อิจฉาอ่ะดิ

 

            ผมเดาะลิ้นไปเล่นๆพลางมองท่าทีของมันที่เหมือนอยากจะพูดอะไร แต่พอจะพูดมันก็ถอนหายใจออกมาอย่างแรงอย่างกับชีวิตของมันเหนื่อยและยุ่งมาก

            "เฮ้อ! งั้นไปทำแผลที่ห้องกันดีกว่ามินซอก อุปกรณ์มันอยู่ข้างใน อ่อ เชิญคุณชานยอลด้วยนะครับ" ก็ไม่ค่อยอยากจะเสือกเท่าไรหรอกนะ แต่ทำไมมันทำอย่างกับมันเป็นเจ้าของคลีนิคเองวะ แล้วนี่คลีนิคสัตว์ เอ้าเฮ้ย! ไอ้ลู่หาน!

 

            "ที่นี่มีอุปกรณ์ทำแผลสำหรับคนอยู่ครับ นอกจากจะเป็นคลีนิคสัตว์แล้วก็ยังเป็นคลีนิคให้คนด้วยแต่ว่าของคนจะอยู่ชั้นบนและสัตว์อยู่ข้างล่าง อ่อ อีกอย่างฉันเป็นหลานของเจ้าของที่นี่ด้วยล่ะเผื่อมินซอกจะไม่รู้ ฉันยินดีตอบคำถามทุกอย่างเลยนะถ้ามินซอกอยากรู้อะไรเกี่ยวกับฉันอีก ฉันเต็มใจ" อธิบายยาวรวดราวกับรู้ใจว่าผมอยากรู้อะไร แต่ไอ้ประโยคข้างหลังนี่คือเต๊าะกันใช่มั๊ย ไหนจะยิ้มแบบเจ้าเล่ห์นั่นอีก

 

            หางโผล่อ่ะมึง

 

            "ขอบใจ แต่กูไม่อยากรู้อะไรเกี่ยวกับมึงอีกหรอก" พูดเสร็จก็เชิดหน้าขึ้นครับพร้อมกับขยับเท้าเล็กน้อย แต่ลืมไปว่าเจ็บเท้าอยู่ ผลที่ตามคือ

 

 

            โอ๊ยยยยยยยยยยยย!!!!

 

 

            "มินซอก! นี่เจ็บข้อเท้าเหรอ?" มันถลาเข้ามารับผมก่อนที่ผมจะร่วงลงไปกองกับพื้น แต่เหี้ย! นี่มึงโอบเอวกูอยู่! มึงแต๊ะอั๋งกูววววววววววว

 

            "ถามเฉยๆ มือไม่ต้อง!" ผมพยายามสะบัดตัวออกจากมันอย่างสุดแรงเกิด ฮอลลลล แรงที่เคยมีมากมายของผมมันหายไปไหนหมด TOT ทำไมถึงดูอ่อนปรวกเปียกไปหมดจนไอ้ชานยอลต้องกลั้นขำ ไอ้เพื่อนชั่วนี่ก็ไม่ช่วยกูเลย ปล่อยให้กูโดนมันรังแกอยู่ได้  ไอ้ลู่หานเองก็ทำสายตาเป็นห่วงผมสุดๆ ขนที่ลุกอยู่แต่แรกอยู่แล้วนี่แทบจะหลุดออกจากร่างกาย แล้วอยู่ๆผมก็รู้สึกว่าเท้าของผมลอยเหนือขึ้นจากพื้น พร้อมกับร่างของผมที่โดนแขนข้างหนึ่งของลู่หานช้อนตัวไว้ ส่วนอีกข้างก็ประคองแผ่นหลัง สรุปผมถูกอุ้มในท่าเจ้าสาว! เพราะกลัวตกมือทั้งสองข้างของผมเลยรีบโอบรอบคอลู่หานเอาไว้และยังเผลอซุกหน้าเข้าที่คอของมัน จากนั้นก็ได้ยินเสียงหัวเราะหึหึๆจากไอ้คนที่อุ้มผมอยู่

 

            "เบากว่าที่คิดแฮะ อย่างนี้ช้อนขึ้นเตียงได้สบายเลย" เสียงกระซิบเบาๆที่ใบหูของผมทำให้ผมต้องถลึงตาค้อนใส่มันที่บังอาจมาพูดจากำกวมลวนลามคนแมนๆแบบผม ยังดีนะที่ไอ้ชานยอลมันไม่ได้ยิน ถ้าได้ยินนี่กูโดนล้อไปหลายวันแน่

 

            "ขึ้นเตียงห่าไร ปล่อยกูลงนะ!" ลู่หานทำลอยหน้าลอยตาไม่สนใจคำพูดของผมก่อนจะหันไปพูดกับไอ้ชานยอลที่เอาแต่หัวเราะและมองพวกเราสองคนอยู่

 

            "วานคุณชานยอลช่วยปิดประตูร้านและเปลี่ยนป้ายร้านเป็น close ให้ด้วยนะครับ เดี๋ยวผมจะพามินซอกไปทำแผลข้างบนก่อน คุณชานยอลเองก็เดินขึ้นไปตามบันไดได้เลยนะครับ ชั้นบนก็ไม่ค่อยซับซ้อนเท่าไร ผมจะเตรียมยาไว้รอ" ก็ไม่ลำเอียงเท่าไรหรอก แต่ลู่หานแค่อยากอยู่กับมินซอกสองต่อสองสักเล็กน้อย ส่วนมินซอกก็คัดค้านในใจ

 

            ชานยอล มึงอย่าไปยอมทำตามคำพูดมันนะ มันกำลังจะหาทางสบโอกาสลวนลามกูอยู่นะเว้ย มึงอย่าไปบ้าจี้ทำตามน๊า

 

            "โอเค เดี๋ยวฉันจะตามไป ฝากมินซอกด้วยนะ" นอกจากจะไม่ช่วยเหี้ยไรแล้วยังมาทำนิ้วโอเคยิ้มหมาๆใส่ไอ้ลู่หานอีกไอ้ฟายยย เอ้ย! มึงจำไว้เลย มึงจำไว้เลยยยยยยยยยยยย!

 

 

            "ถ้างั้นเราไปทำแผลกันก่อนเถอะมินซอก"

 

 

 

 

         LUHAN PART

 

 

          หืม ไม่คิดว่าคนน่ารักๆแบบมินซอกจะดื้อได้ขนาดนี้ ขนาดโดนอุ้มอยู่ยังดิ้นขลุกขลักและโวยวายเสียงดัง เกือบจะทำตกอยู่หลายครั้งแล้วด้วยแต่ดีนะที่ผมยังพอแข็งแรงไม่งั้นล่ะร่างบอบบางของมินซอกคงได้ไปกองอยู่กับพื้นตั้งแต่ย่างเท้าขึ้นบันไดมาชั้นบนแล้ว และผมก็คงจะรู้สึกผิดเอามากๆที่ทำให้คนน่ารักของผมเจ็บตัวเพราะผมเอง ดูสิ ใบหน้าน่ารักแก้มป่องๆนี่มีแต่รอยช้ำเพราะโดนต่อยและโดนกระทืบ ปากแตกคิ้วแตก ไหนจะตามร่างกายที่มีรอยต่างๆนั่นอีก ซ่าได้ใจจริงๆเลยว่าที่แฟนของเขาเนี่ย

 

            "เน่! ปล่อยฉันลงนะไอ้หน้าหวาน" มินซอกเอ่ยขึ้นมาในตอนที่เราสองคนได้เข้ามาอยู่ในห้องส่วนตัวของอาผมที่อยู่ชั้นบนแล้ว ยังไม่ทันที่จะได้วางลงบนเตียงสีขาวที่อาผมใช้นอนเล่นเจ้าตัวการก็ดิ้นไปมาอีกครั้ง เอาอีกแล้ว ไม่ทันไรก็ดื้ออีกแล้ว ผมมองคนที่โดนอุ้มอยู่อย่างเอ็นดู ยิ่งมองแก้มขาวๆทั้งสองข้างหอมกรุ่มอย่างซาลาเปานึ่งสุกใหม่แล้วก็อยากจะเอาจมูกโด่งของตัวเองไปสูดดมเอาความหอมนั่นให้หมด ผมยิ้มให้คนน่ารักก่อนจะพูด

 

            "ยังไม่ถึงเตียงสักหน่อย มินซอกไม่ต้องใจร้อนมากก็ได้ ฉันเองก็ไม่ได้รีบอะไรมากอยู่แล้ว" แกล้งไปอย่างนั้นแหละครับ ที่จริงผมน่ะอยากรีบๆทำแผลให้จะตายกลัวมันจะช้ำไปมากกว่านี้ แค่นี้ผมก็รู้สึกแปลกๆแล้ว แต่อีกใจหนึ่งผมก็อยากอุ้มร่างนิ่มๆนี่นานๆเหมือนกัน ปกติไม่ค่อยจะได้เข้าถึงเนื้อถึงตัวสักเท่าไร

 

            "ฉันแค่อยากทำแผลให้เสร็จๆหรอกน่า" เขาทำหน้าเบื่อๆแต่มือที่โอบรอบคอผมยังแน่นเหมือนเดิม สงสัยคงกลัวตกแน่ๆ 

 

            "งั้นเหรอ" ผมพยักหน้าหงึกๆเป็นเชิงว่าเข้าใจแล้ว แต่ก็นั่นแหละมินซอกน่ะเบ้ปากใส่ผมอีกแล้ว อยากถามจริงๆว่าทำปากแบบนี้บ่อยๆเป็นเพราะอยากได้สัมผัสจากริมฝีปากผมนักเหรอ ความจริงก็อยากให้อยู่หรอกนะ แต่เห็นมินซอกไม่ได้ชอบผู้ชายด้วยกัน และผมเองก็พึ่งบอกชอบมินซอกไป ผมเลยคิดว่าพวกเราควรค่อยเป็นค่อยไปดีกว่า

 

            "วางเร็วๆเซ่! ฉันจะได้ทำแผลสักที แล้วเนี่ยชานยอลมันปิดประตูท่าไหนของมันวะเนี่ย ช้าจังเลย" ประโยคแรกเขาเอ่ยกับผมและประโยคหลังมินซอกเหมือนจะพูดกับตัวเองเบาๆ แต่ผมก็ได้ยินเพราะอยู่ใกล้กันแค่นี้ แต่แล้วเท้าของผมก็เหมือนจะสะดุดกับอะไรสักอย่าง

 

 

 

            ที่เรียกว่าอากาศ

 

            "โอ๊ะ!"

 

            ทำให้ร่างผอมบางอย่างผมเซไปที่เตียงก่อนจะล้มลง และไม่รู้ว่าล้มไปท่าไหนอย่างไรแต่ตอนนี้ผมกำลังคร่อมมินซอกเอาไว้อยู่ ส่วนคนน่ารักของผมเองก็ร้องเสียงหลงด้วยความตกใจอยู่ด้านล่างเช่นกัน ดวงตาโตขึ้นอย่างน่ารักเหมือนชิบุน(พุดเดิ้ลทอยส์ที่บ้าน) ปากก็น่าจูบเอามากๆด้วย ผมไม่ควรจะคิดอะไรแบบนี้ใช่หรือเปล่า ตอนนี้ผมควรจะห่วงว่ามินซอกจะเจ็บตัวหรือเปล่าสิ

 

            "ไม่เป็นไรใช่มั๊ยมินซอก?" พอจบคำถามของผม ผมก็ได้รับสายตาที่มองมาอย่างขัดเคืองก่อนที่เจ้าตัวจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงขุ่นๆ

 

            "ก็เจ็บน่ะสิ!"

 

            "ขอโทษนะ ฉันก็ซุ่มซ่ามแบบนี้ตลอดล่ะ" ผมเอ่ยขอโทษพลางแอบยิ้มกับตัวเองอย่างพึงพอใจเล็กน้อยที่ได้ใกล้ชิดกับเขาแบบนี้ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆแบบที่ผู้ชายทั่วๆไปเขาใช้กันลอยเข้ามาแตะจมูกมันก็ปนไปด้วยกลิ่นเหงื่อของเขาบ้างแต่ก็ไม่ได้เหม็นอะไรมากถึงแม้ว่าเหงื่อของเขาจะออกเยอะก็เถอะ และดูท่ามินซอกเองก็จะไม่ได้ใส่ใจอะไรผมเลยแถมยังมัวแต่เจ็บแผลเลยไม่ได้สังเกตเลยว่าพวกเราสองคนกำลังอยู่ในท่าที่ล่อแหลมมากแค่ไหน ถึงมินซอกจะไม่ได้คิดอะไรก็ตามเถอะ แต่ลู่หานคนนี้คิดนะ

 

            ผมค่อยๆโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เรื่อยๆอย่างลืมตัว ภาพวันนั้นตอนบอกชอบมินซอกและขอเขาเป็นแฟน อีกอย่างผมก็ยังหอมแก้มมินซอกไปค่อยๆไหลเข้ามาในหัว ความรู้สึกลึกๆในใจที่เรียกให้ตัวผมเองนั้นอยากจะลองทำมันอีกครั้งแต่คราวนี้ไม่ใช่ที่แก้มแต่หากเป็นริมฝีปากชมพูอ่อนแต่มันแค่แตกและมีเลือดออกเล็กน้อยกำลังขมุบขมิบบ่นกับตัวเอง

 

            มินซอกอ่าาาาาาา

 

            ทำไม

 

            ปากของนาย

 

            ถึงได้ดูเย้ายวนขนาดนี้

 

            ขอฉันสักครั้งเถอะนะคนดี....

 

 

            แป๊ะ!

 

            "ไอ้เหี้ย! มึงจะทำเหี้ยไรกู!" ถึงกับหลับตาด้วยความมึนงง เพราะโดนฝ่ามือเล็กจุ๋มจิ๋มนั้นฟาดเข้าที่กลางหน้าอย่างจัง สัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากใบหน้าและจมูก ได้แต่คิดในใจว่า จมูกที่ผมค่อนข้างภูมิใจกับมันจะยุบไปแล้วหรือยัง

 

            ลืมตาขึ้นมาก็พบว่ามินซอกนั้นถดถอยหนีไปติดกับหัวเตียงอย่างหวาดๆซะแล้ว ไม่วายยกเท้าข้างที่ไม่เจ็บขึ้นมาชี้(?)หน้าผมอีก

 

            "อย่าทำรุ่มร่ามอะไรกับกูนะเว้ย คราวนี้เจอกูฟาดจนปากแตกแน่!" กระดิกเท้าดุ๊กดิ๊กไปมาอย่างน่ารักเป็นการบอกว่านี่แหละอาวุธที่จะใช้ฟาดเขา ฮึ มินซอกเนี่ยทำอะไรก็ดูน่ารักสำหรับเขาไปหมดเลย ผมทำท่าจะคลานเข้าไปหาก็โดนขู่ด้วยใบหน้าแมวน้อยจอมดุอีกครั้ง อ่า ใช่แล้ว มินซอกน่ะขู่เหมือนแมวเลย

 

            โธ่ พ่อแมวน้อยของลู่หาน

 

            "อย่าเข้ามานะ!" ผมยิ้มบางๆให้กับท่าทางที่คิดว่าตัวเองแมนนั่นก่อนจะยกมือทั้งสองข้างขึ้นพลางเปลี่ยนเป็นท่านั่งคุกเข่า

 

            "ไม่แกล้งแล้วก็ได้ เดี๋ยวฉันไปเอากล่องทำแผลมาให้นะ อยู่เฉยๆก่อนล่ะอย่าพึ่งลุกไปไหนไม่งั้นเท้ามินซอกอาจจะบวมได้" คนน่ารักไม่ตอบมีเพียงแต่การพ่นลมหายใจออกมาเสียงดัง โอเค ลู่หานจะคิดว่านี่คือคำตอบรับของมินซอกละกัน

 

            ก้าวเท้าลงจากเตียงแต่ไม่ลืมที่จะขยิบตาให้คนบนเตียงที่นั่งทำหน้าขยะแขยงใส่ผมเหมือนรังเกียจสักเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปสวนทางกันกับปาร์ค ชานยอลที่พึ่งเดินเข้ามาทันที

 

            ผมยิ้มให้เล็กน้อย ชานยอลเองก็ยักไหล่ทั้งสองข้างแล้วเดินผ่านไป สายตาของผมมองตามไปเห็นเพื่อนรักต่างความสูงที่กำลังเปิดปากใส่กันเสียงดังก่อน ส่ายหน้าเล็กน้อยกับความเสียงดังของทั้งคู่ก่อนจะเดินไปหยิบกล่องทำแผลที่อีกโซนหนึ่งของชั้น

 



         MINSEOK PART



            "ไอ้เหี้ยชานยอล มึงทำอะไรเหี้ยซะนานขนาดนั้นวะ รู้มั๊ยว่ากูเกือบโดนมันจับปล้ำคาเตียงละเนี่ย!" ได้ทีก็ต้องโวยวายครับ โหยยย ไอ้สัส กูนี่ใจหายคว่ำไปหมดนึกว่าจะโดนมันทำมิดีมิร้ายแล้วเนี่ย เกือบแล้วหนอประตูหลังของพ่อที่ไม่ยอมให้ใครบุกมาตั้งแต่เกิด(ยกเว้นนิ้วตัวเองที่ใช้เช็ดขี้ตอนไม่มีทิชชู่) เกือบโดนไอ้หน้าหวานมันตุ๋ยเอาแล้วไง 


            TOT


            "เอ้า กูนึกว่ามันจะทำแล้วซะอีก" ไอ้เหี้ยยยยยยยยยย!

 

            "มึงมันคนไม่รักเพื่อน ไปตายที่ไหนก็ไปเลย!" ผมอยากจะใช้เท้าฟาดปากไอ้ชานยอลสักครั้งสองครั้งจังเลย ห่ามึง นี่มันเป็นเพื่อนประเภทไหนวะ ทำไมมันถึงชั่วและเลวกับผมได้ขนาดนี้ ไอ้ที่เคยสาบานว่าจะรักและเหี้ยด้วยกันนี่ คือการกระทำของมึงคนเดียวใช่ม๊ายยยยยย

 

            "โอ๋ๆ ป๋าล้อเล่นค่ะหนูมินซอก" แขนยาวๆเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อพยายามโอบเข้าที่ไหล่ของผม แต่ผมก็เบี่ยงตัวหลบได้ทัน มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาชูนิ้วกลางให้อย่างไม่คิดลังเลพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆคิดว่าหล่อมาก

 

            "ป๋ากับหนูมินซอกบ้านมึงสิ กูไม่ใช่ผู้หญิงอย่ามาพูดสรรพนามแบบนี้กับ เสียชื่อมินซอกคนแมนหมด"

 

            "เออ มึงมันแมน ทั้งสูง ทั้งหล่อ หญิงตรึม" จากที่จะโอบมันก็เอานิ้วชี้ดันหน้าผากผมสองสามครั้ง เอ้าห่า ลามปามจริง กูเกิดก่อนมึงตั้งหลายเดือนหลานวันหลายนาที หลายวินาที!นะไอ้ห่านี่ ผมทำทาจะใช้มือฟาดเข้าที่มันสักครั้งแทนตีนที่กำลังคันยุบยับ แต่ลู่หานก็เดินเข้ามาพร้อมกับกล่องทำแผลก่อนทำให้ผมต้องนิ่งเงียบและสงบไว้ เพราะถ้าเผลอพูดอะไรไปหมามันก็จะเลียปากครับ

 

            ก็ไม่ค่อยจะสยองเท่าไรครับ คือไอ้หน้าหวานเหี้ยนี่แมร่งปฏิบัติอย่างกับกูโดนรถชนมา คือความจริงกูแค่ข้อเท้าพลิกป่ะวะ หน้าก็แค่ช้ำคิ้วแตกเล็กน้อยปากแตกไม่เท่าไร ทำแผลให้กูดี๊ดี พอหันไปมองไอ้เพื่อนสูงเกือบเท่าเสาไฟฟ้าที่มันกำลังทำแผลให้ตนเองเงียบๆแล้วก็สงสารครับ คือต้องนั่งหน้ากระจกแล้วทาแอลกอฮอล์ให้ตัวเองแบบนั้น แต่ผมว่าแบบนั้นยังดูปลอดภัยกว่า ผมเองซะอีกที่กำลังโดนไอ้มนุษย์หน้าหวานนี่รุ่มร่ามใส่ไม่หยุดไม่หย่อนคือบางทีเผลอเมื่อไรอาจมีเสียประตูหลังได้

 

            "มินซอกอ่า วันหน้าอย่าไปมีเรื่องกับใครอีกนะ เดี๋ยวจะเจ็บตัวแบบวันนี้อีก"


            "เรื่องของกูป่ะ ซี๊ดดดด! เบาๆหน่อยสิวะ นี่มือหรือตีน" ผมซี๊ดปากเสียงดังเมื่อรู้สึกแสบๆตอนที่มันทายาให้ที่มุมปาก

 

            "พูดไม่เพราะอีกแล้วนะ ก็ไม่ไง ก็เป็นห่วง" มันพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนไปพลางเลื่อนมือไปทายาให้บริเวณหางคิ้วเบาๆ มันคงคิดว่าหล่อและจะทำให้ผมเคลิ้มสินะ ขอโทษเถอะ ผมน่ะไม่หวั่นไหวไปกับเพศเดียวกันง่ายๆหรอก มันต้องหญิงสาวหน้าตาน่ารักหน้าตาเซ็กซี่ นมตู้มๆไรงี้ ถ้ามาทำแผลให้งี้นะคงไม่จบที่แค่ทำแผลอ่ะ ตอนนี้ผมเลยจินตนาการภาพสาวมัธยมสุดสวยที่อยู่ในชุดนักเรียนขาดๆรุ่ยๆกำลังทำแผลให้ผมพร้อมกับหน้าอกหน้าใจที่เอามาแนบชิดกับแผงหน้าอกอันเซ็กซี่ของผม

 

            หึหึ

 

            "คิดหื่นอะไรกับฉันอยู่ล่ะสิ หน้าเคลิ้มขนาดนี้" สาวน้อยของผมหายวับไปกับตาในทันทีที่เสียงไอ้หน้าหวานดังขึ้นขัดจังหวะสำคัญ! จากใบหน้าน่ารักของผู้หญิงก็กลายเป็นใบหน้ามันที่ยิ้มและยักคิ้วทั้งสองข้างไปมาให้ผมอย่างอ้อนตีน ก่อนที่มันจะพูดขึ้นมาอีกด้วยประโยคที่ผมอยากจะหาอะไรที่หนักกว่าตีนฟาดเข้าที่หน้ามัน

 

 

 

 

 

            "ฉันรู้ว่าฉันหล่อและน่าลวนลามแค่ไหน แต่มินซอกก็ต้องห้ามใจตัวเองด้วยนะ"

 

 

            เหอะ! ไอ้คนหลงตัวเอง!

 

            .เบะปาก





TBC.

              






 


           

 


 

            

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

106 ความคิดเห็น

  1. #102 crayonsodium (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 15:44
    ยนนเลยค่ะพี่ลู่555555555
    #102
    0
  2. #99 Nabee_neko (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2558 / 12:28
    พี่ลู่ไมร้ายจีงวะ
    #99
    0
  3. #82 minihun (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 10:38
    โอ้ยยยยพี่หาน มินซอกด้วย พอกันเลย 55555 เออดี น่าจะไปกันรอด ป่าว 55555 มินซอกเริ่มเคลิ้มอะดิ โดนหยอดนิดหยอดหน่อย พี่หานนี่ก็เจ้าเล่ละเกิ้นนนน แฮ่ สงสารพี่ชานอะ นั่งทำแผลดูเขาสวีท?กัน 55555
    #82
    0
  4. #81 344555 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 09:03
    พี่ลู่มันร้ายยยยยยย

    มินซอกก่อแบบ จ๊ะพ่อคนแมน
    #81
    0
  5. #80 PiiProud (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 03:35
    อพลรุกรุนแรงอ่ะ 5555
    #80
    0
  6. #79 Pasteque (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มกราคม 2558 / 23:34
    พี่ลู่หื่นเงียบนะเนี่ย5555555
    #79
    0
  7. #78 little.praew (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มกราคม 2558 / 01:40
    โอ้ยชอบบบบบบบ 555555555 มาต่อเร็วๆนะค้า พี่ลู่เจ้าเล่ห์จังอะ เอาอีก เอาอีกกกก ซอกเสร็จแน่ 5555555
    #78
    0
  8. #77 MInx2 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 22:00
    รอมาต่อนะคะ อพลนี่เเอบหื่นนะเนี่ย5555555
    #77
    0
  9. #76 nastsi (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 21:11
    เสร็จแน่คนแมน อพล นี่แอ็บใช่ป่ะ ทำตัวติ๋มๆแต่ที่จริงแล้วเซียนชิมิห่ะ
    #76
    0
  10. #75 paochat (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 20:57
    ชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ ดีใจที่ไรท์กลับมาต่อแล้นนน อิอิ พี่ลู่ดูเจ้าเล่ห์จริงๆแฮะ อะไรมีการลำเอียงอุ้มแต่มินซอกขึ้นไป แกมีแผนอาร๊ายยยย อร๊ายย ชอบบบ(?)555555
    #75
    0
  11. #71 teaPearl' (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 20:27
    เอาแล่วววว คนแมนโดนแล่วววว อุ้มไปเตียงเลยเถอะ แผลค่อยทำ 555 รอคนเขียนนะครัช!
    #71
    0
  12. #70 เปาจือของลู่เก่ออ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 17:54
    กรี๊ดดด ไรท์กลับมาแล้ววว ฮือออ พี่ลู่คะ จะพามินซอกไปทำแผลแน่ใช่มั๊ย 5555555 ชานยอลนี่เหมือนจะเอาใจช่วยพี่ลู่นะ รออ่านต่อนะคะ
    #70
    0
  13. #69 my_puppy1209 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 11:59
    โถ่ๆๆๆๆ มินซอก นี่หนูแมนจริงๆใช่ม้ายยยย 555 เคะนักเลงจริงๆ ลู่หานจัดการเลย ถถถถ
    #69
    0
  14. #68 minihun (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 11:35
    คิดถึงงงง ฮรือ กลับมาแล้ว นี่นั่งอ่านนั่งกุมท้องไป ฮาอะ มินซอกนี่ โอ้ยยย จ้าแมน เจอพี่หานนี่หงอเลย 5555 สู้ๆพีีหาน อยากเห็นมินซอกคนงามหงอ 5555
    #68
    0
  15. #67 kyuminnie (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 10:10
    ทำแผลหรือทำอะรายยยยยยยยยยย มินซอกเอ้ยย แมนนักใช่มั้ยยย เด่วเจอเกอจัดการร
    #67
    0
  16. #66 myungfon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 07:19
    มาอัพต่อแล้ว ดีใจมากอ่ะ ><
    พี่ลู่ทำแผลให้มินซอกเฉยๆนะเว้ย -0-
    อย่าพึ่งทำอะไรมาก เดี๋ยวแมวตื่น
    #66
    0
  17. #65 PiiProud (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 04:14
    ลู่หานหื่นเงียบชิมิ 55555
    #65
    0
  18. #63 PATRISTA (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 01:04
    กรี๊ดดดดดดดด ไรท์กลับมาแล้ว ชอบเรื่องนี้มาก รอทุกวัน อย่าหายไปอีกนะคะ มิสยุวววววววส
    #63
    0
  19. #62 เมียมินซอกอปป้า (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 18:15
    ปูเสื่อรอออ
    #62
    0
  20. #59 Kwon dragon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2557 / 18:45
    ชอบฟิคสไตล์นี้ มาอัพต่อนะคะ นะ นะ นะ นะ #กอดขา
    #59
    0
  21. #57 paochat (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 01:40
    ชอบเรื่องนี้มากเลย มาต่อเร็วๆนะคะ อิอิ
    #57
    0
  22. #56 luminlove (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 เมษายน 2557 / 12:28
    ไรท์ อย่าลืมมาต่อนะ รอๆๆ
    #56
    0
  23. #54 รักเองเจิ้ล (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 14:53
    ไรท์ขามาต่อเร็วๆนะคะ สู้ๆ
    #54
    0
  24. #52 รักเองเจิ้ล (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 00:31
    ไรท์ขาาาาา มาต่อด่วนๆลุ้นตัวโก่ง จะรอดมั้ยเนี้ย??
    #52
    0
  25. #45 MinseokJin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 เมษายน 2557 / 18:35
    มาอัพต่อเร็วๆนะคะไรท์

    เค้ารออ่านอยู่ ^^
    #45
    0