อัจฉริยะน้อยตระกูลจ้าว

ตอนที่ 8 : พันธสัญญาโลหิต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,712
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 116 ครั้ง
    3 ม.ค. 64

เวลาพบค่ำดวงตะวันใกล้ลับขอบฟ้า ณ บนเขายอดเขาหลินตันขอบหน้าผาหวังอี้ฟานนักพรตเฒ่ายืนมองท้องฟ้าด้วยใบหน้านิ่งสงบประดุจดั่งหลุดพ้นจากสรรพสิ่งมือขวาไขว้หลังมือซ้ายลูบเครายาว เเต่ไม่ทันไรก็สัมผัสได้ถึงเเรงกดดันลมปราณอสูรที่คุ้นเคยของมิตรสหายเเละคู่กัดในคราวเดียวกัน ใบหน้าที่เคยเรียบนิ่งมาโดยตลอดพลันบิดเบี้ยวราวกับเด็กน้อยเดินเหยียบถังอุจจาระก็ไม่ปาน เเถมในใจก็ชวนให้รู้สึกพิกลถึงเศษเสี้ยวพลังนี้

ก่อนจะส่ายหน้าเอ่ยปากพูดลอยลอย

"นางเสือเฒ่าหลานหลีหมิ่น อวดเบ่งพลังปานนี้สัตว์อสูรตนใดชั่งกล้าหาญรนหาที่ตายโดยเเท้ " 

หวังอี้ฟานนั้นเเทบไม่ฉุกคิดสักเศษเสี้ยวเลยว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นั้นจะเกี่ยวข้องกับเจ้าหลานชายมากปัณหา เพราะตาเฒ่าเพียงคิดว่าต่อให้จ้าวลู่ไปเดินเล่นในป่าหลินตันเเละต่อให้เจอกับสัตว์อสูรขอบเขตวิญญาณขั้นปลายสุดก็คงไม่กล้าเเตะต้องเจ้าหลานบ้าของตนเพราะเศษเสี้ยวพลังที่เขาทิ้งไว้ที่ต้นคอเป็นเหตุส่วนเรื่องพยัคฆ์เหมันต์จะรังเเกจ้าวลู่ก็เป็นไปไม่ได้เพราะถ้านางมีท่าทีว่าจะทำเช่นจริงหากเจอกับหลานชายตน ด้วยอุปนิสัยอวดเบ่งใหญ่โตของจ้าวลู่เเล้วก็คงเเอบอ้างชื่อตน ยัยเฒ่าหลานหลีหมิ่นก็คงเกรงใจตาเฒ่าเช่นตนมิใช่น้อย คราหากลงมือจริงก็คงจะจับเจ้าเด็กซนไปตีก้นมากกว่าเเล้วนำมาส่งถึงที่ยอดเขา ไม่ใช่ระเบิดพลังทำลายเช่นนี้ 

ขณะนักพรตเฒ่ากำลังจมอยู่กับภวังค์เหนือเส้นขอบฟ้าพลันปรากฏร่างขนาดจิ๋วของสารวิญญาณอมตะลอยเคว้งคว้างเหนือยอดเขาหลินตันหวังอี้ฟานขมวดคิ้วก่อนจะสะบัดมือทันใดนั้น ร่างวิญญาณอมตะก็กลายเป็นสารไม้ไผ่ฉบับหนึ่งบนมือตน เขาคลี่มันออกเเล้วเปิดอ่านอย่างใคร่รู้ 

เมื่อหวังอี้ฟานอ่านจบก็โยนมันขึ้นเหนืออากาศเเล้วกลายเป็นร่างวิญญาณอมตะขนาดจิ๋วอีกครั้งลอยกลับไปยังทิศทางที่จากมา 

ในเวลาทุกๆ 50 ปี พิภพมนุษย์จะจัดงานประลองเพื่อคัดสรรค้นหาอัจฉริยะวัยเยาว์เข้าศึกษายังยอดสำนักสามเสาหลักเป็นประจำ ซึ่งสารประเภทนี้จะถูกส่งไปทั่วพิภพมนุษย์ล่วงหน้าหลายเดือนเพื่อบอกกล่าวข่าวสาร 

รอยยิ้มเล็กๆปรากฏขึ้นที่มุมปากของหวังอี้ฟานเมื่อได้รับข่าวเรื่องนี้ ถือเป็นข่าวดีสำหรับจ้าวลู่เลยก็ว่าได้ หวังอี้ฟานคิดจะส่งหลานชายตนเข้าไปยังยอดสำนักสามเสาหลักอยู่เเล้ว เป็นทุนเดิมเพราะตนรู้ตัวดีว่าไม่มี ทรัพยากรมากพอในการเลี้ยงดูหลานชายให้เติบโตได้อีก ระดับการบ่มเพาะของจ้าวลู่ก็คงที่มานานมันคงถึงเวลาอันควรเเล้วที่จะต้องปล่อยเด็กน้อยให้ออกไปผจญภัยสู่โลกกว้าง 

เวลาผ่านไปรุ่งเช้าวันต่อมา

ขณะหวังอี้ฟานกำลังนั่งรินน้ำชาอยู่ภายในบ้านกระท่อมหลังน้อยทันใดนั้นเองหวังอี้ฟานก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยเเต่ก็มีลมปราณของสัตว์อสูรคล้ายหลานหลีหมิ่น จนตาเฒ่าต้องหยุดชะงักวางกาน้ำชาลงพลางสะบัดชายเสื้อหายไปจากภายในบ้านพัก 

ณ ตีนเขา

ร่างอันเหนื่อยหอบของจ้าวลู่อาบไปด้วยเหงื่อจนเปียกปอนขณะหลานฉีเอ๋อร์สัตว์อสูรตัวน้อยนอนหลับในห่อผ้า เด็กหนุ่มเร่งเดินทางตลอดทั้งคืนเพื่อกลับมายังบ้านหลังน้อยบนยอดเขาของสองปูหลานตลอดเส้นทาง เผชิญภัยมากมายนานัปการ ทั้งสัตว์อสูรทั้งอากาศที่หนาวเย็นทั้งความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง เพราะป่าหลินตันนั้นกว้างใหญ่เมื่อสิ้นจ้าวเหนือหัวพวกสัตว์อสูรก็สิ้นโซ่ตรวนล่ามจึงดุร้ายขึ้นมา จ้าวลู่จดจำไม่ได้เเล้วว่า กี่ครั้งกันที่ตนเจอเข้ากับการต่อสู้ของพวกสัตว์อสูรภายในป่าหลินตัน 

น้ำเสียงดุดันพลันดังขึ้นมาจากท้องฟ้าใต้ดวงอาทิตย์

"มาเเล้วรึลู่เอ๋อร์ในห่อผ้านั้นคือสัตว์อสูรใช่หรือไม่ "

เด็กหนุ่มพลันปั้นหน้ายิ้มก่อนจะรีบพยักหน้าหวังอี้ฟานปรากฏกายตรงหน้าจ้าวลู่ด้วยความเร็วเเสงก่อนจะแสยะยิ้มที่มุมปากพลางยกมือเขกหัวเด็กหนุ่ม

โอ๊ด...

"ท่านปู่..."

กรร...

หลานฉีเอ๋อร์ในห่อผ้าคำรามเสียงต่ำตัวสั่นระริกเเต่ก็ยังชูคอเเยกเขี้ยวสู้สะกดความกล้ว หวังอี้ฟานถึงกับต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นร่างของหลานฉีเอ๋อร์ซึ่งในเวลาต่อมาเขาก็เบิกตาโพลงตะโกนลั่น

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าสัตว์อสูรตัวนี้เป็นลูกของอสูรตนใด "

จ้าวลู่ยิ้มหวานก่อนจะกระแอมไอกลบเกลื่อนถึงที่มาของหลานฉีเอ๋อร์ 

"ข้าไปเจอมาข้างทางน่ะท่านปู่ "

หวังอี้ฟานเเทบจะลมจับก่อนชี้หน้าจ้าวลู่ที่ดันโกหกชนิดน่าตาย

"เจ้าอยากตายรึข้าจะบอกนางยังดี จะทำเช่นไรดี "

หวังอี้ฟานกระสับกระส่ายก้าวเท้าเดินไปมาพลางครุ่นคิดหาทางออก ในตอนนี้ตนได้คำตอบเเล้วว่า ทำไมหลานหลีหมิ่นนางถึงได้คลั่งระเบิดพลัง เพราะต้นเหตุของตัวก่อปัญหาอยู่ตรงนี้เอง 

จ้าวลู่มองดูหวังอี้ฟานเดินไปกลับวนมาหลายต่อหลายรอบด้วยความร้อนใจปากก็บ่นพึมพำไม่หยุดหย่อนว่า

 "ข้าควรทำเช่นไรดี ข้าจะอธิบายกับยัยเฒ่าเช่นไรดี หรือจะซ่อนเอาไว้ดี"

 ร่างที่อยู่ในห่อผ้านั้นหวังอี้ฟานเพียงเหลือบมองด้วยหางตาก็ไม่ต้องบอกก็รู้ได้ว่า อสูรตัวน้อยในห่อผ้าที่กำลังมองตนด้วยดวงตาคู่ใสอยู่นั้นคือลูกใครหากไม่ใช่ ของนางเฒ่าหลานหลีหมิ่น หรืออีกชื่อคือพยัคฆ์เหมันต์จ้าวเหนือหัวเเห่งป่าหลินตันเเล้วล่ะก็โลกหล้าคงพลิกคว่ำพลิกหงายเป็นเเน่ หากตนต้องต่อสู้กับนางจริงๆ หวังอี้ฟานก็มั่นใจอยู่เพียงเเค่ 5 ใน 10 ส่วน ครั้งเคยประลองกันมาตั้งหลายครั้งเเต่ก็ยังไม่เคยรู้ผลเเพ้ชนะ ซึ่งตอนนี้เองหลานชายตัวเเสบดันไปยุแหย่จมูกยัยเฒ่าเสียได้ คิดเเล้วก็อนาถใจแท้

จ้าวลู่มองดูหวังอี้ฟานที่กำลังเดินไปมาชนิดสิ้นสภาพนักพรตเฒ่าผู้สงบเยือกเย็นอยู่นั้นพลันเอ่ยปาก ด้วยดวงตาแดงกล่ำ

"คือท่านปู่ท่านน้าพยัคฆ์เหมันต์นาง..."

หวังอี้ฟานพลันหน้าเสียพุ่งทะยานคว้าจับไหล่จ้าวลู่ก่อนจะเอ่ยปากถามไถ่อย่างร้อนใจยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าจนจ้าวลู่ชักจะเริ่มไม่เเน่ใจขึ้นมาว่าตนควรจะเล่าความจริงดีหรือไม่ 

"นางเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้นกับยัยเฒ่าหมิ่นเอ๋อร์ "

จ้าวลู่ขมวดคิ้วเป็นปมเพราะตนได้เเก่นโลหิตจากนางพยัคฆ์เหมันต์ซึ่งก็มีความทรงจำคงอยู่เล็กน้อยก่อนจะเอ่ยปากถามคาดคั้นหวังอี้ฟานที่กำลังร้อนรน

"หมิ่นเอ๋อร์ เลยรึท่านปู่ ?พวกท่านมีความสัมพันธ์เเบบใดกันเเน่ตอบข้ามา "

น้ำเสียงของจ้าวลู่คล้ายดั่งตะปูตอกฝาโรงสะกิดเเผลเก่า

หวังอี้ฟานยิ้มเจื่อนพลางโบกมือเร่งเร้า

"ลู่เอ๋อร์บอกมาเกิดอะไรขึ้นกับยัยเฒ่า? หาไม่เเล้วเจ้าก็เตรียมตัวโดยโทษทัณฑ์!"

จ้าวลู่พยักหน้ารับก่อนเริ่มสาธยายเหตุการณ์ทั้งหมด เมื่อหวังอี้ฟานได้ฟังเรื่องราวก็มีใบหน้ามืดหม่นหมองคล้ำขึ้นเรื่อยๆจนกระทั่งจ้าวลู่เล่าจบเพียงเท่านั้น น้ำตาก็ไหลรินจากดวงตาของสองปู่หลานหนึ่งสัตว์อสูร 

หวังอี้ฟานสะบัดมือ พลางร้องตะโกนก้องชั้นฟ้า รัศมีโดยรอบพลันสั่นไหวไปทั้วตีนเขา

ตูม..

"ยัยเฒ่าเเม้ตกตายกลายเป็นผียังไม่ล่ะความเเค้น ข้าขอโทษเจ้าคงไม่พอเเต่การที่เจ้าทำพันธสัญญาโลหิตผูกชีวิตสองผู้เยาว์มันก็มากเกินไปยัยเฒ่านางผีบ้าเอ๋ย ! " 

เมื่อหวังอี้ฟานสงบใจได้ก็หันมามองจ้าวลู่เเละหลานฉีเอ๋อร์ด้วยสายตาเเห่งความอ่อนโยนเท่าทวีก่อนจะคลี่ยิ้มสะบัดมือนำร่างทั้งสองขึ้นสู่ยอดเขาหลินตัน เเม้นจะมีร่องลึกภายในจิตใจที่ไม่อาจเติมเต็มได้ก็ตาม 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 116 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

53 ความคิดเห็น

  1. #4 pefume (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2563 / 19:15
    สองคนนี้มีอะไรกันน่า
    #4
    1
    • #4-1 Speed ​​of light(จากตอนที่ 8)
      15 พฤศจิกายน 2563 / 19:48
      เรื่องชวนปวดตับไงครับอิอิ
      #4-1