อัจฉริยะน้อยตระกูลจ้าว

ตอนที่ 36 : อุบายเด็กหนุ่มผู้มาพร้อมหายนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 373
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    7 ม.ค. 64

จ้าวลู่หันมองไปทางปิงอี้เฟยพลางพยักหน้ากระพริบตาสองครั้งติดติดให้นางหมายส่งสัญญาณรหัสลับที่รู้กันเพียงสองคนเมื่อสถานการณ์ดูเเปลกพิกลเเถมจ้าวลู่เองยังฉุกคิดได้ว่า เเม่นางผู้นั้นที่ถูกเรียกว่าเฉินเหยาเเละบรรดาอีกสองคนที่ตบเท้าเสนอหน้าหล่อหล่อกันเข้ามาพร้อมกับกลุ่มผู้ติดตามคงมิเเคล้วผูกใจเจ็บครั้งคราก่อนเป็นเเน่


เพราะเคยบาดหมางกับตนมิใช่น้อยที่ดันเเย่งชิงกระดาษเน่าเน่าครั้งงานประมูลหนานกงที่ตนยังมิอาจถอดความได้เพียงหนึ่งจ่างงอหากเป็นเช่นนั้นก็ไม่เท่ากับคนพวกนี้


ภายในใจกำลังคิดว่า


พวกเจ้าหมายเสแสร้งตบตาให้มิทันระวังตัวเเล้วลอบเเทงข้างหลังฉกชิงของชิ้นนั้นไปจากมือของข้าจ้าวลู่เช่นนั้นรึ ข้าจ้าวลู่หาใช่คนโง่เขลาเบาปัญญาหากหวังดีจริงใยถึงประจวบเหมาะเช่นนี้ดันเสนอหน้ามาพร้อมเพียงกันโดยมิได้นัดหมายคล้ายสุมหัววางแผนร้ายกับข้าเป็นเเน่ เมื่อคิดได้ดั่งนี้หัวใจของจ้าวลู่คล้ายโดนเปลวเพลิงโหมลุกไหม้เเทบจะก้มกราบไหว้ขอชีวิตอีกใจหนึ่งก็ระเเวงอีกใจก็ยินดียิ่งนักที่ดันมีคนเสนอหน้ามาปกป้องรับเคราะเเทนตนเเต่ทว่าจะเป็นดั่งคำของหวังอี้ฟานจริงหรือไม่นั้นยากจะพิสูจน์ให้ประจักษ์เเจ้ง ดั่งคำกล่าวที่ว่า ท่องยุทธภพมานับร้อยปีจะประสพพบพานมิตรเเท้นั้นยากยิ่งดั่งค้นหาหยาดน้ำท่ามกลางทะเลทรายจงอย่าไว้ใจผู้ใดหากมิใช่มีสายโลหิตเเละหากยังมิมีผลประโยชน์ร่วมกัน ในโลกนี้ไม่มีสิ่งใดได้มาฟรีฟรีหากปราศจากสิ่งเเลกเปลี่ยน

เเถมคนพวกนี้อาจปั้นหน้ายิ้มเเต่ใจจริงอาจซ่อนดาบไว้ข้างหลังก็ได้ ซึ่งปิงอี้เฟยที่อยู่ข้างกายตน ก็มิต่างกันนักเพราะนางต้องการล้วงความลับจากจ้าวลู่ส่วนจ้าวลู่เองก็ต้องการสิ่งเดียวกันจากนางเเละทั้งสองต่างอยู่บนพื้นฐานของผลประโยชน์กันทั้งสองฝ่าย

นางต้องการสิ่งใดจากตนนั้นจ้าวลู่ยังมิเเน่ชัดประจักษ์ใจเเต่สิ่งที่จ้าวลู่ต้องการจากนางคือข่าวสารของโลกภพสวรรค์หมายอยากทราบถึงผู้เป็นมารดาว่าตอนนี้มีชะตากรรมเช่นใดกันเเน่

เเต่เมื่อมีคนเสนอหน้าสาวเท้าก้าวเข้ามาเป็นที่รองรับความละโมบของฝูงชนมีรึที่จ้าวลู่เด็กหนุ่มผู้ถูกหวังอี้ฟานคนมากเลห์เพทุบายผู้สร้างหายานะมาทั่วภพสวรรค์ที่ดันอบรมสั่งสอนฟูมฟักมากับมือจะมองมิเห็นโอกาศท่ามกลางวิกฤต เดิมทีเขาก็มิมั่นใจนักว่าพอจะซื้อเวลาหลบหนีคนมากมายถึงเพียงนี้ได้หรือไม่ตามเเผนการเเต่ทว่าเมื่อปรากฏตัวแปรที่ 3-4-5 เสนอหน้าเข้ามาถึงที่ครานี้ก็ง่ายดายราวพลิกฝ่ามือก็มิปานหากคิดจะหลบหนี

จ้าวลู่คลี่ยิ้มหวานเเลดูพิกลนักก่อนจะสาวเท้าก้าวฉับฉับทำใจดีสู้เสือเปล่งวาจาชั่วร้ายชนิดหน้าชื่นตาบานเร่งเร้าพลังเตรียมสู้ศึกครั้งสุดท้าย

"ข้าผู้เเซ่จ้าวนามลู่ต้องขอบคุณพวกท่านอย่างยิ่งที่ออกตัวเเสดงตนดั่งมิตรสหายยามยากเเต่ในโลกนี้มิมีสิ่งใดได้มาฟรีฟรี ท่านน้าเคยกล่าวไว้ว่า มิตรภาพที่เเท้จริงต้องผ่านเวลาหาใช่ฉาบฉวย ลาก่อนท่านทั้งหลายข้าจะไม่ลืมบุญคุณหากพบกันครั้งหน้า "

จ้าวลู่สะบัดมือสลายคลื่นพลังจิต เผยให้เห็นค่ายกลสีขาวนวลตาเเลดูไร้พิษสงเเต่ทว่ากลับเเผ่เเรงกดทับชนทั้งหลายให้รู้สึกราวกับว่ากำลังเผชิญ ย่ำเท้าในหลุมบ่อโคลนก็มิปาน ซึ่งร่างของจ้าวลู่เเละปิงอี้เฟยนั้นไม่ได้รับผลกระทบใดใดก่อนจะพากันห้อตะบึงหลบหนีควงกระบี่ฟาดฟันคนที่ขวางทางชนิดไร้ความปราณี คนที่ตั้งสติได้ทันการต่างพากันเร่งเร้าพลังปกคลุมร่างกายต้านทานฤทธิ์เดชค่ายกลกดทับชนิดมิลืมหูลืมตา เร่งพุ่งทะยานเข้าปะทะกลุ่มตัวเเทนของสามเเคว้นที่ดันมีเเผ่นป้ายหยกมรณะวางอยู่เบื้องหลัง ความชนละมุนวุ่นวายก่อตัวไปทั่วบริเวณ เสียงอึกทึกครึกโครมทำลายความสงบให้เเลดูครึกครื้นยิ่งนักในสถานที่เปลี่ยวร้างเช่นนี้ ต่างฝ่ายต่างเข้าห้ำหั่นกันโดยหมายเเย่งชิงเเผ่นป้ายหยกชนิดหูหลับตับไหม้

เเต่ทว่ามีรึที่จ้าวลู่ผู้ถือเผือกร้อนอยู่ทุกเช้าค่ำจะมองมิเห็นถึงภัยจากป้ายหยกชิ้นนี้เเถมยังวางกลเเอบสลับเเผ่นป้ายหยกก่อนจะโยนทิ้งคล้ายกระดูกชิ้นงามให้ฝูงหมาป่ากัดกันเล่นเพื่อเเย่งชิงป้ายหยกราคาถูกที่หาซื้อได้จากถนนริมทางของเมืองฉือจี้จวง หากเหล่าบรรดาอัฉริยะชนทั้งหลายมารับรู้ในภายหลังว่าสิ่งที่พวกตนดิ้นรนเเย่งชิงกันเเทบตายด้วยเลือดเนื้อเเละโลหิตของมิตรสหายที่ตกตายเพราะมัน


ก็มิเเคล้วคลั่งเเค้นชนิดกระอักโลหิตเป็นลมล้มพับสิ้นสติตั้งปณิธานสัตย์สาบานไว้กับเหล่าบรรดาดวงวิญญาญผู้ล่วงลับว่า พวกข้าเเละปีศาจไร้ใจนามจ้าวลู่ผู้นั้นมิอาจอยู่ร่วมโลกกันได้คราพบหน้าวันใดจะจับมันมาเซ่นสังเวยดวงวิญญาณของเหล่ามิตรสหายที่ตกตายในศึกครั้งนี้


ในโลกนี้จะมีสิ่งใดกันเล่าจะเจ็บใจเท่าการขโมยไก่ไม่ได้เเล้วยังเสียข้าวสารอีกหนึ่งกำมือ

เเถมจ้าวลู่ยังมิวายลากสามตัวเเทนจากสามเเคว้นมาเป็นโล่รองรับความโกรธเเค้นเเทนตนมิต่างจากมือเท้าเผชิญฝูงหมาบ้าอีกนัยหนึ่งด้วยประการทั้งปวง

ส่วนฝ่ายทั้งสามกลุ่มเองก็มองดูเเผ่นหลังของจ้าวลู่เเละปิงอี้เฟยที่หายลับตาไปด้วยความโกรธเเค้นผสมความเดือดดาลเเทบจะคลั่งตายชนิดเรียกได้ว่าอยากกินเลือดกินเนื้อบดเคี้ยวเคี่ยวกระดูกให้แหลกลาญเป็นส่วนส่วนกันเลยที่เดียว เหตุเพราะการกระทำที่จ้าวลู่ผู้ชั่วร้ายดันวางกลใช้พวกตนต่างโล่เหล็กรับคมกระบี่จี้คอรอดพ้นภัยหลบหนีไปหน้าตาเฉยโดยไม่เเม้เเต่จะเหลียวหลังมองดูสนใจใยดีเลยสักนิดนั้น ต่ำชาเสียกว่าผู้ใดที่เคยพบพานมาในความทรงจำ

หากหวังอี้ฟานรู้ถึงเหตุการณ์ในวันนี้ที่ปีศาจตัวน้อยของตนก่อขึ้นนอกจากจะไม่ตำหนิจ้าวลู่เเล้วยังฉีกยิ้มกว้างยินดีปรีดาเอ่ยปากกล่าวชมอย่างภาคภูมิอีกตังหากเสียด้วยซ้ำไปว่า ประเสริฐเเล้วหลานชายข้ามิเสียเเรงที่ข้าอุตส่าห์เลี้ยงดูฟูมฟักเจ้ามากับมืออยู่กับพญามังกรย่อมเป็นดั่งลูกมังกรหาใช่ลูกสุนัขริมทางที่ไหน ใครกันเล่าจะมากเลห์เท่าข้าในโลกสามภพเเห่งนี้เมื่อเอ่ยถึงนามหวังอี้ฟาน อัจฉอริยอชนทั้งหลายยังมิอยากเข้าใกล้เพราะหวั่นเกรงจะลากพวกตัวไปส่งยังปรโลกเพราะโทษะของผู้เคราะห์ร้ายตกกลายเป็นเครื่องมือของข้าใช้ปั่นหัวผู้คนเล่นขั้นเวลาหาความสำราญซึ่งในโลกนี้ เเม้เเต่บิดาข้ายังต้องคอยตามเช็ดตามล้างทุกค่ำเช้าต่อให้มีเวลาอีกนับร้อยปีก็มิมีวันหมดสิ้น ฮ่ะฮ่ะฮ่า!


เเน่นอนว่าทั้งจ้าวลู่เเละหลานฉีเอ๋อร์นั้นคือตัวหายนะอย่างเเท้จริงหากไปที่ใดเเล้วเขาเเละนางมิก่อปัญหา


ปัญหาทั้งหลายจะตั้งเเถวยาวชวนกันเสนอหน้าเข้ามาหาเขาเเละนางอยู่ดี


หากคิดจะเเบ่งนิสัยของจ้าวลู่เป็นส่วนส่วนเเล้วล่ะก็ จะวัดได้เป็น ขี้ขลาดตาขาวเสีย 3 ส่วน โหดเหี้ยมอำมหิตไร้ความปราณีเสีย 3 ส่วน มากเลห์เพทุบายเสีย 4 ส่วน เพราะขี้ขลาดจึงมากเลห์เป็นธรรมดา เพราะโหดเหี้ยมจึงมิสนวิธีการ ถือคติว่าหากพาตัวรอดจากเภทภัย จ้าวลู่ก็ไม่เกี่ยงว่าจะมีคนรับเคราะต่างโล่เเทนตน หรือไม่ขอเพียงเป็นอันใช่ได้ก็พอ

ร่างของจ้าวลู่เเละปิงอี้เฟยต่างห้อตะบึงหลุดหายลับตาไปภายในม่านพลังทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้เบื้องหลังโดยมิคิดจะเเยเเส การต่อสู้ทั้งหลาย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

53 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 14 ธันวาคม 2563 / 19:47

    เขียนมาทั้งหมดเพื่อตอนนี้โดยเฉพาะ หากตามไปทันเหตุการณ์ไรท์เเนะนำกลับไปอ่านใหม่นะครับ ส่วนเร็วเร็วจะกลับไปเเก้ไขตอนทั้งหมดที่ผ่านมาทั้งคำผิดคำตก จะทยอยเเก้ให้หมด ขอบคุณที่ติดตามครับ อาจลงบ้างหยุดบ้างเพราะเวลามีน้อย ต้องขออภัย
    #31
    2
    • #31-1 omacom2011(จากตอนที่ 36)
      14 ธันวาคม 2563 / 20:06

      มุขตลกเดิมๆทั้งนั้นนี่เเหละสไตล์คิดถึงเรื่องทรราชเลย น จุดจุดนี้เเสดงว่าเลิกปูทางเเล้วใช่ปะคุณหมัด
      #31-1
    • 14 ธันวาคม 2563 / 20:17
      ใช่ครับน่าจะพอเเล้วมั้งเข้าเรื่องเลยขืนปูเนื้อเรื่องเเน่นเกินไปจะพาให้เนื้อเรื่องชวนสับสน ยิ่งภาษาที่ใช้ในเรื่องผมเอง ก็กำลังคิดว่า จะใช้สำนวนประหลาดประหลาดเเบบนิยายจีนจ้า ทั้งหมดดีเลยไหม (วันนี้ว่างเลยจัดสองตอน คิดว่าจะให้จบงานประลองไม่เกิน 20 ตอนนะครับ )
      #31-2