อัจฉริยะน้อยตระกูลจ้าว

ตอนที่ 24 : เริ่มต้นงานประลอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 727
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    5 ม.ค. 64

จ้าวลู่หันรีหันขวางเหลือบมองซ้ายขวาด้วยใบหน้าเหยเกรูขุมขนตั้งชูชันตัวสั่นเทิ้มประหนึ่งค้นพบสัจธรรมในใต้หล้าเเห่งนี้ตนยังอ่อนประสบการณ์ยิ่งนักเเถมยังพบพานเรื่องราวประหลาดพิลึกพิลั่นสุดพรรณนายากเกินทำความเข้าใจ ประหนึ่งคนเดินชมนกชมไม้เบิกบานสราญฤทัยใจกลางผืนพงไพรเเต่ดันโชคร้ายอนิจจาอนิจจังเผลอเหยียบอุจจาระระหว่างทางกลับยันบ้านส่งกลิ่นหอมรัญจวนเจริญจิตตลอดทางเเต่กลับมิรู้เลยว่าเป็นอุจจาระของผู้ใครภายในใจ ทำได้เพียงอดรนทนสาปเเช่งส่งเดช ไต่ถามดินฟ้าด้วยอาการมึนงงใคร่สงสัย อุจจาระต่ำช้าติดแห้งกรังยังฝ่าเท้าตนก้อนนั้นมันเป็นของผู้ใดใครกัน ใยไร้ยางอายเช่นนี้ เล่นมาถ่ายทิ้งมิใยดีลืมฝังกลบชั่งชั่วช้ายิ่งนัก ไอ้ครั้งตนจะสืบเสาะค้นหาก็จนปัญญาสิ้นใจไร้หนทางทรมานกับกลิ่นเสียเต็มประดา

ขณะใบหน้าของจ้าวลู่เต็มไปด้วยความสับสนมึนงงผสมความเดือดดาลจากเศษเสี้ยวความรู้สึกของหลงเปาที่หรงเหลืออยู่นั้น


 เสียงกรนน้อยน้อยของหลานฉีเอ๋อร์พลันหลุดรอดเข้าสู่โสตประสาท


เมื่อได้สตินัยตาของเด็กหนุ่มพลันอ่อนโยนลงหลายส่วนเมื่อมองเห็นยังร่างของสาวน้อยที่ยังดูปลอดภัยดีมิมีเเม้รอยขีดข่วน


นางผู้หลับฝันหวานราวกับภัยใดใดในใต้หล้ามมีผลต่อนาง เสียงเอะอะดังมาจากภายนอกคล้ายวันโลกาวินาศ ฝีเท้านับสิบดังกระหึ่มเต็มสองรูหูของจ้าวลู่ จะด้วยเหตุผลกลใดมิเเน่ชัด



เด็กหนุ่มรีบเร่งเร้าปลุกสาวน้อยตื่นจากฝันหวานขณะนางเหลือบมองพลางขยี้ตาตื่นด้วยความไม่สบอารมณ์เเถมยังมีใบหน้าบูดบึ้งตึงกรอกตาใส่อยู่ช่วงหนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวเร็วรี่กระโดดหนีออกจากจ้าวลู่ทิ้งระยะห่างนัยตาของหลานฉีเอ๋อร์ฉายเเววดุร้ายพลางตั้งการ์ด เอ่ยปากถามด้วยความระมัดระวังจนจ้าวลู่ถึงกับต้องยิ้มเจื่อนเมื่อมองเห็นเเววตาของสาวน้อยที่มองตนประหนึ่งสัตว์ร้ายผู้น่าเกลียดน่ากลัวชวนให้สำรอกอาหารเช้าออกมาเพียงเหลือบมอง 

"ท่านเป็นใคร ! "

คำถามของหลานฉีเอ๋อร์ทำให้ จ้าวลู่มึนงงมิน้อยเเถมท่าทางพร้อมสู้ตายเเบบนั้นของนางก็พลันชวนให้รู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมา


หัวใจดวงน้อยน้อยเต้นไม่เป็นส่ำคล้ายดั่งโลกหล้าทอดทิ้งตนหากนางหันสหบาทาเข้าใส่เเล้วคงมิเเคล้ว ต้องหนีหางจุกตูดเป็นเเน่ เเค่คิดก็มิกล้าเเล้วขืนตนรังเเกนางเพียงเล็กน้อยก็อาจชะตาขาดนอนหยอดน้ำข้าวต้มครั้งรู้ถึงหูของหลานหลีหมิ่นผู้เป็นมารดา 


นางใช้เพียงวาจาก็สยบหวังอี้ฟานจอมโอหังให้เป็นคนว่านอนสอนง่ายทันตาเห็น ครั้งจ้าวลู่จะหัวเราะก็ไม่ได้จะร่ำไห้ก็มิออกอย่าว่าเเต่จะมีน้ำตาเลย เรื่องราวสุดพิลึกพิลั่นเกินพรรณาต่างถาโถมกันเข้ามามิขาดสายจนจิตใจน้อยน้อยของเขาใกล้จะเป็นบ้าเต็มที 


"ข้าเองฉีเอ๋อร์ ใจเย็นเย็นก่อนนะค่อยค่อยพูดค่อยค่อยจา มือเท้าหามีตา ข้ายังไม่อยากเจ็บตัว เพราะเจ้านะ "

เมื่อหลานฉีเอ๋อร์ได้ฟังก็พลันชักสีหน้าลังเลก่อนจะเร่งก้าวเท้าก้าวฉับฉับมายืนตรงหน้าสาดส่องสายตา คลางแคลงใจสองมือน้อยน้อยจับลูบคลำถูไถตรงนั้นทีตรงนี้ทีก่อนสพตาจ้องเขม็งเอ่ยปากอย่างสาวน้อยจอมเผด็จการที่โดนจับตีก้นเเถมยังผูกใจเจ็บมิเลิกลา

"ท่านพี่ลู่รังเเกข้า ข้าจะฟ้องท่านเเม่ "

เมื่อได้ฟังน้ำเสียงผสมความขุ่นเคืองของสาวน้อยในโสตสมองของจ้าวลู่พลันขาวโพลนไร้ความคิดเห็น


มันชั่งว่างเปล่าไม่ปรากฏความคิดใดเเต่ภายในเเววตากลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวฉายชัดก่อนจะเอ่ยปากพลางฉีกยิ้มเจื่อนกล่าวโทษดินฟ้าปัดความผิดให้พ้นตน


"ฉีเอ๋อร์ข้ามิได้ตั้งใจรังเเกเจ้า ใครจะกล้าหากท่านน้าหญิงรู้ขึ้นมาชีวิตน้อยน้อยของพี่ชายคนนี้จะเป็นเช่นไร หากมิพิการก็คางเหลือง เจ้าต้องการให้เป็นเช่นนั้นจริงรึ "

คำพูดของจ้าวลู่เต็มไปด้วยการตัดพ้อต่อสาวน้อยหลานฉีเอ๋อร์ ใบหน้าของเเม่นางน้อยพลันทำหน้ามุ่ยยืนกอดอกวางอำนาจเชิดหน้าอย่างภาคภูมิ ก่อนจะเปล่งเสียงอ่อนอ่อนดูไม่ยินดียินร้ายคล้ายสาวน้อยวัยเยาว์ขี้งอแงเเถมเอาเเต่ใจเกินประมาณจนใครใครที่ได้ฟังถึงกับอมยิ้ม 

"ก็ได้ข้าจะไม่ฟ้องท่านเเม่ เเต่ท่านพี่ลู่ต้องเป็นของข้าเพียงผู้เดียวเท่านั้นหาไม่เเล้ว..."

สาวน้อยบิดตัวไปมาใช้นิ้วมือมวนเส้นผมสีดำคลับขับร่างกายให้ดูงดงามด้วยใบหน้าที่กับเเซมด้วยสีเเดงอมชมพูของนางทำให้หัวใจของจ้าวลู่เต้นไม่เป็นส่ำคล้ายอยากจะถนอมบุปผางามดอกนี้ให้คงอยู่กับตนตลอด ตราบจนสิ้นกาลลาวะสารเเต่พอนึกถึงภาพตอนที่เเม่นางดารุณีน้อยผู้นี้โกรธขึ้นมาก็พาให้ใจ อับเฉาขึ้นทันตา หวาดผวาว่าตนคงมีอันต้องตกตายด้วยน้ำมือนางเป็นเเน่หากได้เป็นคู่บำเพ็ญเต๋าเช่นนี้


เเม้หลานฉีเอ๋อร์จะงามพิลาสล้ำเเต่เเฝงเร้นด้วยระเบิดลูกใหญ่หากมิปวดกบาลตายก็คงได้ตายเพราะเผ่ามังกรเเถมทิ้งท้ายด้วยเผ่าพยัคฆ์สวรรค์เป็นเเน่ หากพวกเขารู้ว่าหลานฉีเอ๋อร์คือองค์หญิงน้อยผู้ อาภัพที่เกิดจากครรภ์ของหลานหลีหมิ่น บุตรประมุขน้อยเผ่ามังกรสุดยากจะหยั่งถึง จากคำบอกเล่าของหลานหลีหมิ่นสถานะของหลานฉีเอ๋อร์ในเผ่าทั้งสองนั้นสูงส่งเทียมฟ้า หากเรื่องนี้ เเพลงพรายออกไปคงทำให้ฟ้าถล่มดินทลายชนในใต้หล้ามิเเคล้วพากันเเห่กันเข้ามาหานางเชียวรึ หากโดนจับได้ขึ้นมาหัวของตนคงไม่ได้อยู่บนบ่าบอกลาลับโลกสิ้นที่ฝังศพตายอย่างอเนจอนาถถูกฉีกทึงร่างเป็นชิ้นๆ


หลังจากนั้นไม่นานนักทุกเหตุการณ์เองที่เกิดจากนางเขายังจดจำได้ดี


ขณะจ้าวลู่กำลังจะเอ่ยปากถามก็พลันปรากฏเเสียงอันเเหบเเห้งของหนานฟู่ผู้วิ่งหน้าตั้งพลางเอ่ยปากรายงานสถานการณ์ความโกลาหลภายนอกให้ฟังจากน้ำของหรงเปา


จ้าวลู่เเละหลานฉีเอ๋อร์ ถึงกับต้องอึ้งตะลึงลาน ก่อนจะรีบเเต่งตัวปิดบังอำพรางร่าง เร่งฝีเท้าติดตามหนานฟู่ไปเพราะพวกตนไม่ประสงค์พบปะผู้ใดทั้งนึ้หากไม่จวนตัวก็ไม่อยากก่อปัญหาเกินรับมือ เนื่องด้วยตัวเเละสถานะของจ้าวลู่บวกหลานฉีเอ๋อร์นั้นหาใช่ชนสามัญธรรมดา หากโลกพิภพสวรรค์รู้เข้าในเรื่องความลับของเขาเเละนาง พิภพกึ่งกลางคงวินาศมิน้อยจากความลับของคนทั้งสอง เพราะหวังอี้ฟานเเละหลานหลีหมิ่น กำชับนักกำชับหนาต่อให้หัวเด็ดตีนขาดก็มิควรให้ผู้อื่นล่วงรู้ถึงสถานะของพวกตนหากรักชีวิตรักความสงบสุขก็อย่าริอาจ เเพลงพรายเพียงเศษเสี้ยวถึงสถานะของพวกตน


สองวันต่อมางานประลองพยัคฆ์หมอบมังกซ่อนก็เริ่มต้นขึ้นภายในเมืองฉือเจียจวงวุ่นวายมิใช่น้อย สามแคว้นทั้ง ซูเทียน เวย เเละ เฉิน ต่างส่งสายลับจับตามองทุกพื้นที่มิให้หลุดรอดไปได้ขณะจ้าวลู่เเละหลานฉีเอ๋อร์ ได้รับการช่วยเหลือเรื่องที่อยู่จากกลุ่มการค้าหนานกงเต็มกำลัง เเขกเหลื่อมากมายถูกไล่อย่างกับหมูหมา เเถมยังประกาศปิดพื้นที่บริเวณตึกอาคารสำนักงานการค้า ด้วยผู้คุ้มกันนับพันชีวิตเฝ้าอารักขาซึ่งเเม้เพียงมดสักตัวก็มิอาจ เล็ดลอดผ่านสายตาไปได้ ฝ่ายจ้าวลู่เเละหลานฉีเอ๋อร์ถูก ปฏิบัติเป็นอย่างดีราวกับพวกเขาเป็นกษัตริย์เเละราชินีผลตัวน้อยจากกลุ่มการค้าหนานกง เเถมหนานกงซื่อยังมิวายเสนอทั้งสาวงามอาหารเครื่องดื่มนานาประการประเคนใส่พานถวายโดยมิคิดจะอิดออดสักคำ ทุกอย่างที่ได้รับจากกลุ่มหนานกงจ้าวลู่เเละหลานฉีเอ๋อร์ต่างรับไว้ทั้งหมดเเต่มีเเค่เรื่อง สตรีวัยเเรกเเย้มเพียงเท่านั้นที่โดยสาวน้อยผู้เเซ่หลานนามฉีเอ๋อร์ไล่ตะเพิดกลัวกันจนหดหัวฉี่ราดรดชายกระโปรงมิกล้าย่างกรายเข้าใกล้ที่พำนักเรืองรับรองอีกเลย

จ้าวลู่เเละหลานฉีเอ๋อร์ ต่างมอบป้ายหยกแสดงตนที่ได้มาจากหวังอี้ฟานที่คล้ายจะมองเห็นอนาคต ซึ่งก็ได้จัดเตรียมทุกอย่างจนเบ็ดเสร็จ ไว้ล่วงหน้าราวตนมองเห็นด้วยตาเนื้อ ภายในเเหวนมิติ ป้ายหยกนับสิบต่างถูกเก็บไว้เป็นอย่างดีก่อนจ้าวลู่จะโยนให้ฝ่ายหนานฟู่เเละหนานกงซื่อคนละเเผ่นคล้ายมิคิดจะใส่ใจส่วนหลานฉีเอ๋อร์ก็ ทำเฉกเช่นเดียวกัน ก่อนที่สองผู้เยาว์จะจากลายังมิวาย รีดไถวัตถุล้ำค่าจากฝ่ายกลุ่มการค้าหนานกงเพิ่มเติม 


จนเเม้สองตาเฒ่าอย่าง หนานกงซื่อเเละหนานฟู่นั้น เเทบอยากจะหลั่งน้ำตาเป็นสายธารโลหิตเเต่ก็หามีสักหยดที่ไหลรินทำได้เพียงคลี่ยิ้มส่งมอบของทั้งหลายด้วยอาการหน้าชื่นตาบานเเต่ภายในกลับระทมทุกข์ปาดเเทบขาดใจตายอยู่ร่อมร่อ


ราวกับสวรรค์ประทานพรเมื่องานประลองเริ่มต้นขึ้นสองผู้เยาว์ผู้เป็นดั่ง หลุม ไร้ก้นก็พลันลาจาก ทรัพย์สินมากมายที่จ้าวลู่เรียกร้องจากพวกตนทำให้กลุ่มการค้าหนานกงเเทบหลั่งน้ำตาเป็นสายเลือดหวาดผวาเเทบคลั่งตายเพราะความต้องการสุดมากมายเกินคณานับของเด็กหนุ่ม เเต่โชคยังดีที่สองผู้เยาว์มิอยู่นาน หากคิดอยู่ต่ออีกสามถึงสี่วัน กลุ่มการค้าหนานกงคงมิเเคล้วล่มจมสิ้นเนื้อประดาตัวเป็นเเน่ เเต่พอคิดถึงวัตถุดิบล้ำค่าจากป่าหลินตันก็พาให้ใจชื้นขึ้นมาเเทนที่ทันตาเห็น
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

53 ความคิดเห็น