อัจฉริยะน้อยตระกูลจ้าว

ตอนที่ 1 : เทพมารหรงเปาเเลกชีวิต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,636
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 397 ครั้ง
    2 ม.ค. 64

ร่างหนึ่งกำลังจมสู่ห้วงเเห่งความมืดมิดเเสงสว่างเริ่มห่างไกลออกไปทุกที จิตสำนึกสุดท้ายกำลังจมดิ่ง


"ข้าหนาว หนาวเหลือเกิน เหตุใดจึงหนาวถึงเพียงนี้สติของข้ากะ.กำ...."


ร่างนั้นกำหมัดแน่นขณะนอนทอดกายบนพื้นสนามรบอย่างไม่ยินยอมจำนนต่อชะตาฟ้าลิขิตวาสนาที่เคยมีกำลังมลายสูญเสียงเเห่งความเย้ยหยันลอยเข้ามาสู่โสตประสาทเสียงอันน่ารังเกียจเสียงนั้น ยิ่งทวีความคับเเค้นใจเหนือสิ่งอื่นใด


"ไม่ข้า!..ข้าไม่ยินยอม..."


เขาเปล่งวาจาน้ำเสียงอันแหบแห้งร้องตะโกนภายในใจ สะเทือนเลื่อนลั่นขณะดวงตาหม่นแสงจางลงภาพเเห่งความทรงจำอันเเสนสุขเเละเเสนปวดร้าวต่างย้อนกลับมาในส่วนลึกของหวนคำนึงถึงความทรงจำราวกับเป็นเพียงละครฉากหนึ่งของชีวิตนิรันดร์ที่กำลังจะดับสูญ ทั้งรอยยิ้มคราบน้ำตาทะเลโลหิต สองมือที่กุมกระบี่อาบด้วยเลือดของศัตรู นับจากก้าวเเห่งที่เริ่มเดินทาง


"หรงเปา..."


เสียงเเว่วแผ่วเบาช่างอบอุ่นดังมาจากทุกทิศทางในห้วงแห่งความมืดมิดดวงตาที่กำลังปิดลงพลันดิ่นลนเป็นครั้งสุดท้ายคล้ายดั่งมีมืออันเเสนอ่อนโยนฉุกกระชากให้ลุกขึ้นยืนฮึดสู้


"ท่านอาจารย์!"


"ดีเเล้วดีเเล้ว"


เสียงของชายชราผู้นั้นเต็มเปี่ยมด้วยความอบอุ่นราวกับบิดากล่าวชมบุตรชาย ครั้งได้ฟังเเต่ทว่า


รอยยิ้มกลับพลันปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขาชายผู้ใกล้ลาลับเขากำลังจมสู่ห้วงแห่งความมืดมิดเสียงอันเป็นการบ่นพึมพำครั้งสุดท้ายหลุดออกมาจากปากเปล่งวาจาโรยเเรง


"ท่านอาจารย์ ศิษย์พี่ศิษย์น้อง ข้าขอลาล่วงลับพวกท่านไปก่อน ช่างน่าเสียดายเเม้นหนทางสุดท้ายคือการเเตกดับเพราะมิฟังคำพวกท่านก็ดีเเล้วที่หนึ่งชีวิตเเลกนับเเสน"


ร่างกายอันอาบโลหิตฝืนลุกขึ้นยืนวาดมือทั้งสองทำตราประทับวาดจักระเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะ ตะเบ็งร้องตะโกนดังลั่นชั้นฟ้าด้วยจิตใจอันอ่อนล้า ท่ามกลางสนามรบโลหิต


"ผนึกหมื่นวิถีทำลายตนก่อสวรรค์!"


ตูม......


จอมยุทธนับหมื่นชีวิตรอบกายในสนามรบต่างอาบไล้ด้วยเเสงสีชาดเผาผลาญตกตายไปตามกันเสียงสาบเเช่งเสียงร้องอันคร่ำครวญอดครวญต่างดังเเว่วมาตามติดมา 


อ๊ากกก..


ร่างข้าขะข้า..


"ไอ้ปีศาจ...!"


มลายสูญสิ้นจากจุดระเบิดเขาจากไปด้วยรอยยิ้มเเละคราบน้ำตาของลูกผู้ชายเเม้นจะเป็นวาระสุดท้ายยังมิวายลากศัตรูไป เยี่ยมชมปรโลกกับตน พลังมากกว่า8 ใน 10 ส่วนพลันระเบิดในคราวเดียวอนุภาพย่อมทลายฟ้าล้างบางทุกสรรพสิ่งให้ไหม้เป็นจุล


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 397 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

53 ความคิดเห็น

  1. #33 palm-mild (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2563 / 13:53
    ดีแล้วๆคืออะไร ปลุกให้ตื่นใช่ไหม
    #33
    2
    • 16 ธันวาคม 2563 / 15:29
      ส่งยังปรโลก
      #33-1
    • 16 ธันวาคม 2563 / 15:43
      คิดได้สองเเบบครับ 1 หนึ่งปลุก 2 ส่ง เพราะไรท์จะใช้คำว่าน้ำเสียงชั่ง ชั่ง... (กึ่งประชดประชด เเต่ท่าใช้(ช่าง จะกลายเป็นปลอบประโลมในทันที่ ) สุดท้ายคุณนักอ่านเป็นคนตัดสินครับว่า จะมองมุมไหนเเละเห็นเช่นไร คนหมื่นพันอ่านสามก๊กความเห็นไม่ตรงกัน
      #33-2
  2. #11 usimanas (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2563 / 13:40

    เสียงนั้นชั่งอบอุ่น...คิดว่าถ้าใช้เป็น...ช่าง...อบอุ่น รู้สึกจะนุ่มนวลกว่า

    ไอ่ปีศาจ...น่าจะใช้เป็น...-...ไม้โทนะคะ ไอ่...คงจะเป็นภาษาพูดที่ใช้พูดเล่นหรือใช้เขียนเลี่ยงคำหยาบคายในโซเชียล ไม่ใช่ภาษาหนังสือค่ะ

    #11
    2
    • #11-1 Speed ​​of light(จากตอนที่ 1)
      19 พฤศจิกายน 2563 / 15:29
      ยังไม่ได้กลับไปเเก้ครับ รอเก็บงานลวดเดียวเลย
      #11-1
    • #11-2 tongpim(จากตอนที่ 1)
      26 มกราคม 2564 / 12:33
      ดิ่นลน เข้าใจว่าน่าจะเป็น ดิ้นรน
      #11-2