Walking In The Dark พลิกตำนานร้าย ป่วนตำนานรัก

ตอนที่ 5 : Chapter 3 : Suspects

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 636
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 ก.พ. 56

3

Suspects

 

            “สารภาพมาซะว่าพวกเธอไปก่อเรื่องอะไรเอาไว้”

            “...”

            “นี่ไม่ใช่เรื่องตลกนะ รู้ตัวหรือเปล่าว่าสิ่งที่พวกเธอก่อมันร้ายแรงมากแค่ไหน”

            “...”

            “ถ้าพวกเธอไม่ยอมพูด เรื่องมันก็ยิ่งจะแย่ลงนะ เราอาจะต้องพักการเรียนพวกเธอ หรือถ้าแย่กว่านั้นพวกเธออาจถูกไล่ออก...”

            “พวกเราไม่ได้ทำอะไรผิดนี่คะ”

            “แต่เรามีหลักฐานว่าพวกเธอ...”

            “แต่หลักฐานพวกนั้นมันเชื่อไม่ได้! พวกเราถูกใส่ร้าย พวกเราต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกกระทำ!

            “เฮ้ๆ พวกเธอ หยุดนะ!

            เหตุการณ์เริ่มจะบานปลายเมื่อผู้หญิงผมสีน้ำตาลหัวฟูๆ สองคนทำท่าจะเข้าไปทำร้ายอาจารย์ที่กำลังเจรจาด้วย จนถูกอาจารย์ท่านอื่นเข้ามาล็อกตัวเอาไว้

            “บ้าเอ๊ย! บอกแล้วไงว่าพวกฉันไม่ได้เป็นคนผิด ปล่อยนะ ไอ้พวก@$#^%(&$#@ กรี๊ดดด!” ยัยหัวฟูเบอร์หนึ่งกรีดร้องออกมาอย่างเหลืออดก่อนที่พวกเธอจะถูกลากออกไปท่ามกลางสายตาของอาจารย์มากมายที่อยู่ที่อยู่ที่ห้องพัก รวมถึงฉันกับเจวานที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่ด้วย  

            ...

            อะไร? ทำไมมองหน้าฉันอย่างนั้น -O-?  

หึ ตกใจล่ะสิ คิดว่าคนที่โดนด่าคือพวกฉันใช่มั้ยล่ะ -.- ยังหรอก มันยังไม่ถึงเวลา  พวกเราเพิ่งจะมาถึงเท่านั้น และกำลังนั่งรอให้ถูกเรียกเข้าไปในห้องผอ. อยู่

...แต่ก็ไม่แน่นะ พอพวกฉันเข้าไป ก็อาจจะโดนเหมือนยัยหัวฟูสองคนนั่นก็ได้ ถึงฉันจะมาไม่ทันฟังว่าพวกหล่อนทำผิด หรือถูกข้อกล่าวหาอะไรก็เถอะ แต่เชื่อได้เลยว่างานนี้...รอดยาก -_- นี่ฉันไม่ได้แช่งนะ แต่มันคือความจริง ลุคของพวกเธอดูเป็นสาวแสบสุดๆ แต่งตัวพังค์ๆ ...ไม่สิ จะเรียกว่าพังค์ดีมั้ยล่ะนั่นน่ะ ทำไมมันดูแรงๆ แบบประหลาดๆ =_=เอาเถอะ ที่ฉันจะพูดคือ คนเราชอบมองกันที่ภายนอกทั้งนั้น แค่เราแต่งตัวแรงกว่า กรีดตาหนากว่า ชอบสัก หรือเจาะนู่นเจาะนี่ตามร่างกาย คนก็หาว่าเราแปลก และเตรียมพร้อมจะโจมตีเราได้ทุกเมื่ออยู่แล้ว ดังนั้นต่อให้พวกเธอไม่ได้ทำผิดจริง แต่ถ้าไม่มีหลักฐานที่เพียงพอก็ไม่มีทางพ้นผิดได้ง่ายๆ หรอก

            “เข้ามาได้แล้ว” มิสซาร่า (ยัยป้าที่เดินไปดักหน้าพวกเราเมื่อกี้นี้แหละ) เปิดประตูออกมาบอก หลังจากที่หายเข้าไปในห้องผอ. พักใหญ่ ฉันเพิ่งรู้ตอนเดินมาด้วยกันนี่เอง ว่าป้าแกมีตำแหน่งเป็นถึงเลขาฯ คนสนิทของผอ. เชียวนะ มิน่าล่ะ ถึงได้แต่งตัวเนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า ลุคเหมือนเลขาฯ จอมเฮี้ยบในหนังยังไงยังงั้น

            ฉันหันไปสะกิดเจวานที่นั่งสัปปะหงกไปเรียบร้อย (หมอนี่หลับไปตอนไหนเนี่ย =_=) ก่อนจะเดินนำเข้าไปในห้อง  ยอมรับเลยว่าฉันแอบเกร็งนิดหน่อยที่มาเรียนวันแรกก็ต้องเข้ามาเจอผอ. เลย เพราะปกติถึงฉันจะเข้าห้องผอ. บ่อย (ด้วยเหตุผลที่ใครๆ ก็รู้ -_-) แต่มันก็มักจะเลยสามวันแรกของการเปิดเทอมไปแล้วทั้งนั้น

แต่ทันทีที่เข้ามาในห้องฉันก็ถึงกลับชะงักไป เพราะอะไรๆ มันช่างแตกต่างจากที่คิดโดยสิ้นเชิง ...ผู้อำนวยการโรงเรียนที่ฉันจินตนาการเอาไว้ว่าเป็นชายแก่ร่างท้วม ใส่สูท หน้าตาเคร่งขรึม กลับกลายเป็น...

ชายหนุ่ม (ที่หล่อเหลา)...ถึงสองคน =O=

ฉันอยากจะหันไปถามมิสซาร่าอยู่หรอกนะว่าผู้ชายสองคนที่อยู่ในห้องนี่คือใคร แต่หลังจากที่เรียกพวกเราเข้ามา มิสซาร่าก็กลับไปนั่งที่โต๊ะประจำตำแหน่งของตัวเองที่อยู่ข้างนอกทันที ด้วยความเคยชินฉันจึงหันไปมองหน้าเจวาน เหมือนทุกครั้งที่ฉันทำเมื่อเจอเรื่องน่าแปลกใจ 

แน่นอนว่าเจวานก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา นอกจากแววตาที่มีแต่ความง่วงงุน เขาหาวหวอดใหญ่พร้อมกับบิดขี้เกียจราวกับว่านี่คือห้องนั่งเล่นในบ้านตัวเอง -_-

เอากับหมอนี่เหอะ คิดจะเดือดร้อนอะไรกับใครเขาบ้างมั้ยเนี่ย ให้ตายสิ

“ไง เด็กใหม่ J” ฉันเลิกสนใจเพื่อนจอมขี้เกียจของตัวเอง และหันไปตามเสียงเรียกนั้น ผู้ชายผมสีบลอนด์เจิดจ้าเอ่ยทักทายพวกเราด้วยน้ำเสียงร่าเริง แต่...น้ำเสียงเขาจะเป็นยังไงก็ช่างเถอะ เรื่องที่ฉันข้องใจ คือทำไมคนที่ท่าทางเหมือนยังไม่บรรลุนิติภาวะอย่างหมอนี่ถึงได้มานั่งทำท่าสบายใจอยู่บนเก้าอี้ประจำตำแหน่งของผอ. โรงเรียนล่ะ?

แต่เชื่อเถอะ ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีทางที่หมอนี่จะเป็น...

“ฉันชื่อลูคัส เป็นผู้อำนวยการโรงเรียนนี้ ^^

=O= ปะ...เป็นผอ.

“ส่วนคนที่นั่งอยู่ตรงนั้น ก็คือเคนเซย์ เป็นรองผู้อำนวยการ” ยังไม่ทันที่ฉันจะหายอึ้งดี นายผมบลอนด์ที่อ้างตัวว่าเป็นผอ. โรงเรียน ก็ผายมือไปทางผู้ชายผมดำอีกคนที่นั่งไขว่ห้างอ่านหนังสืออยู่บนโซฟารับรองแขก

เฮ้ย เอาจริงดิ -O- คนพวกนี้อ่ะนะจะเป็นฝ่ายบริหารของโรงเรียน?

โอ้...จะเป็นฝ่ายบริหารที่หนุ่ม (และหล่อ) ไปมั้ยเนี่ย -_-^

อันที่จริงฉันเกือบจะเชื่อที่เขาพูดแล้วนะ...เกือบจะเชื่อแล้วจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะว่าสายตาของฉันมันดันเหลือบไปเห็นป้ายคริสตัลที่วางเอาไว้บนโต๊ะพอดี และแน่นอนว่ามันไม่ได้ได้สลักชื่อว่าลูคัสแต่อย่างใด แต่เป็น วิคเตอร์  แฮนเดอร์สัน ต่างหาก

หึ! จะอำใครก็ให้มันเนียนกว่านี้หน่อยดีกว่ามั้ยน้อง

นายผมบลอนด์มองตามสายตาฉันจนไปเห็นป้ายชื่อก่อนจะหัวเราะออกมาเมื่อรู้ตัวว่าถูกจับได้ “ว้าว เธอนี่ฉลาดแฮะ”

ฉันว่านายต่างหากที่ไม่เนียน =_=

“พวกนายเป็นใคร” ฉันขมวดคิ้วถามพลางมองไปที่พวกเขาทั้งสองคน นายคนผมดำที่นั่งอยู่ที่โซฟาเงยหน้าขึ้นมามองนิดหน่อย ก่อนจะก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ และโบ้ยให้ลูคัสเป็นคนตอบคำถาม

“พวกเราเป็นประธานนักเรียน ยินดีที่ได้รู้จัก J” ลูคัสว่าพลางเดินเข้ามายื่นมือเช็คแฮนด์พวกเรา แต่เจวานแค่มองหน้าเขานิ่งๆ อย่างไม่มีอารมณ์ ในขณะที่ฉันยังมีข้อกังขาอยู่

“พวกเรา? ...หมายถึงทั้งสองคนเลยเหรอ -O-” ฉันถามและเมินการเช็คแฮนด์กับเขาไปโดยสิ้นเชิง แต่ลูคัสก็ไม่ได้ว่าอะไร เขาเปลี่ยนเป็นเอามือล้วงกระเป๋า และพยักหน้าตอบด้วยท่าทางสบายๆ

“ใช่~ ฉันหมายความว่าอย่างนั้น ...ทั้งฉันแล้วก็เคนเซย์ เป็นประธานนักเรียนของที่นี่ ^^

ฉันยังคงอึ้งอยู่นิดหน่อย นี่โรงเรียนนี้มันใหญ่โตถึงขั้นต้องมีประธานนักเรียนปกครองถึงสองคนเลยเหรอเนี่ย ทำไมฉันไม่ยักรู้ -_-^ แต่เท่าที่ได้ยินมานักเรียนของที่นี่มีอยู่ไม่กี่ร้อยคนเองนะ แล้วจะแต่งตั้งประธานนักเรียนขึ้นมาตั้งสองคนทำไมอ่ะ ไม่เข้าใจ? แต่เอาเถอะ ไม่ว่าเหตุผลที่มีประธานนักเรียนสองคนจะเป็นอะไรก็ตามแต่ แต่เชื่อฉันสิ ว่านายสองคนนี่ต้องได้ตำแหน่งมาเพราะหน้าตาแหงๆ ดูแต่ละคนสิ อย่างกับหลุดมาจากนิตยสาร -_-

ฉันเงยหน้ามองลูคัสเพื่อจะพิจารณาหน้าตาของหมอนี่ให้ชัดๆ เขาเป็นผู้ชายผมบลอนด์ ที่แลดูสว่างจ้าสุดๆ นัยน์ตาของเขาเป็นสีเขียวมรกตที่มีประกายวิบวับประหลาดๆ แบบคนที่ขี้เล่นอยู่ตลอดเวลา จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากได้รูป อืม...สรุปง่ายๆ ว่าหล่อ จบ -_-

ส่วนอีกคน...เขาชื่ออะไรนะ เคนเซย์ใช่มั้ย? (ชื่อจำยากไปมั้ยเนี่ย =_=) หมอนี่ดูจากใบหน้าคมเข้มของเขาแล้ว น่าจะมีเชื้อสายทางเอเชียนะ ฟังจากชื่อก็น่าจะเป็นญี่ปุ่น (หรือเปล่า?) ผมสีดำของเขาตัดกับผิวขาวซีดนั่นเป็นอย่างดี ดวงตาของเขาเป็นสีดำสนิทที่เรียวคมและดูดุดันจนคนที่เผลอไปสบตาด้วยอย่างฉันถึงกับหลบสายตาแทบไม่ทันเลยทีเดียว

“แล้วพวกนายเรียกเรามาทำไม” เจวานถามขึ้นมา หน้าตาเขาดูเซ็งจัดเต็มที (แล้วก็ง่วงเต็มที่แล้วด้วย -_-)

“พวกฉันเปล่าเรียก ผอ. ต่างหาก”

“แล้วผอ. อยู่ไหน” คราวนี้ฉันเป็นคนถาม ลูคัสก้มหน้าลงมาสบตาฉันนิดหน่อย ก่อนจะยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

“ไม่รู้สิ อาจจะกำลังมามั้ง” เขาเดินไปนั่งที่โซฟาข้างๆ เคนเซย์ และการที่พวกเขานั่งข้างๆ กันแบบนี้ก็ทำให้ฉันถึงกับนิ่งไปเลย

โอ้โห...ทำไมหล่อกันจังอ่ะ -O-

คนหนึ่งก็หนุ่มผมบลอนด์นัยน์ตาเขียว ท่าทางขี้เล่น ส่วนอีกคนก็ผู้ชายผมดำ นัยน์ตาดำ ที่มองจากสายตาแล้วท่าทางเขาคงจะเย็นชาสุดๆ ว้าว...นี่ถ้าพวกเขาออกอัลบั้มคู่กันเป็นดูโอนี่คงจะฮอตน่าดู ...เอ๊ะ ไม่สิ เอาเจวานเสริมเข้าไปด้วยอีกคนดีกว่า จะได้เป็นบอยแบนด์ไปเลยไง

นี่อย่าเพิ่งดูถูกเจวานเพื่อนฉันเชียวนะ หมอนี่น่ะหนุ่มฮอตนะจะบอกให้ องค์ประกอบบนใบหน้าของเขาจัดว่าดีมาก หมอนี่มีผมสีเข้มและดวงตาสีน้ำทะเลที่ดูมีเสน่ห์สุดๆ ตอนอยู่โรงเรียนเก่าเขาดังจะตาย แต่เพราะนิสัยขี้เกียจ บวกกับที่เขาอยู่กับยัยเด็กเหลือขออย่างฉันแทบจะตลอดเวลา เลยทำให้ไม่ค่อยมีใครกล้าเข้าใกล้สักเท่าไหร่ แต่ยังไงฉันก็การันตีได้เลย ว่าหมอนี่อ่ะหล่อติดอันดับท็อปไฟฟ์ของโรงเรียนแน่นอน เชื่อสิ

แอด~

ในขณะที่ฉันกำลังคิดอะไรเพ้อเจ้ออยู่คนเดียว ประตูห้องก็ถูกเปิดออกพร้อมกับมิสซาร่าและผู้มาใหม่

“ข้างนอกอบอ้าวจริงๆ เลยนะซาร่า คุณว่าผมควรจะเบิกงบมาติดเครื่องปรับอากาศให้ทั่วโรงเรียนเลยดีมั้ย” ผู้ชายท่าทางมีอายุคนนั้นว่าพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อ

“ผมว่าไม่ดีมั้งครับมิสเตอร์แฮนเดอร์สัน ^^” ลูคัสพูดแทรกขึ้นมาโดยที่มิสซาร่ายังไม่ทันได้อ้าปากตอบ

ฉันมองไปที่ผู้ชายท่าทางมีอายุคนนั้น อา...นี่สินะ ผอ. ตัวจริง ถึงหน้าจะไม่ได้โหดอย่างที่ฉันคิดไว้ แต่ก็ถือว่าไม่ได้หลุดจากมาตรฐานผู้อำนวยการโรงเรียนโลกเลย ทั้งตัวใหญ่ พุงพลุ้ย และใส่สูท -_-

ดูเหมือนว่าผอ. จะไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนอื่นอยู่ในห้อง จนกระทั่งได้ยินเสียงลูคัส ท่านจึงหันหน้ามามองพวกเราอย่างงงๆ

“อ้าว นี่พวกเธออยู่ด้วยเหรอ”

“ครับ ^^ พวกเรารอท่านอยู่” ลูคัสเป็นคนตอบ ผอ. นิ่งไปพักใหญ่ แล้วก็ร้องอ๋อออกมาอย่างนึกขึ้นได้

“อา...ฉันนัดพวกเธอไว้สินะ” ท่านพยักหน้าเบาๆ  ก่อนจะมองมาทางฉันกับเจวาน “แล้วพวกเธอ...”

“เด็กสองคนนี้คือเจวาน  อิวานอล์ฟ และอลิซ  เบรค นักเรียนที่เพิ่งย้ายเข้ามาค่ะ” คราวนี้มิสซาร่าเป็นคนเฉลย

สรุปว่าผอ. อยากเจอเราหรือจริงหรือเปล่าเนี่ย ทำไมท่าทางท่านเหมือนไม่รู้เรื่องอะไรเลยล่ะ =_=

“อ่า โอเค ฉันจำได้แล้ว นั่งลงก่อนสิ ทุกคนเลย ^^” ผอ. ว่าพลางเดินไปนั่งที่โซฟารับแขกอีกตัว ฉันกับเจวานซึ่งเป็นเด็กใหม่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากมองหน้ากันอย่างมึนๆ และเดินไปนั่งตาม

“แล้วนี่พวกเธอรู้จักกันหรือยัง?” ผอ. ถาม พลางหันไปมองหน้าลูคัสซึ่งเป็นคนตอบคำถาม

“ครับ เรียบร้อยแล้ว”

            “อ่า...งั้นก็ยินดีต้อนรับพวกเธอเข้าสู่โรงเรียนของเรา ฉันชื่อวิคเตอร์ เป็นผอ. ของที่นี่ ^^” ผอ. พูดอย่างใจดีพลางกระชับสูทตัวนอกของตัวเอง ซึ่งฉันว่าท่านควรจะปลดกระดุมมันออกมากกว่าจะกระชับมันให้แน่นกว่าเดิมนะ เพราะแค่นี้ฉันว่ามันก็ทำให้ท่านดูเหมือนลูกบอลยักษ์ที่ถูกยัดไว้ในสูทแล้ว เห็นแล้วอึดอัดแทน =_=

            ฉันยิ้มรับ แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรออกไป เพราะแน่ใจว่าถึงฉันแนะนำตัวกลับไปก็ไม่มีใครสนใจจะจำอยู่ดี เอาไว้ถ้าฉันเข้ามาที่นี่อีกครั้ง ท่านก็คงจะรู้จักชื่อฉัน (เชื่อสิว่าฉันต้องได้เข้ามาอีกแน่ พร้อมกับข้อหาอะไรสักอย่างที่รอให้ท่านได้พิจารณาโทษ -_-)

“โรงเรียนเราถึงจะเป็นโรงเรียนเล็กๆ ที่ห่างไกล แต่ก็มีความสะดวกเพียงพอสำหรับเด็กทุกคน และเพราะนักเรียนมีน้อย ดังนั้นการดูแลของเราจึงค่อนข้างใกล้ชิด ถึงพวกเธอจะเป็นเด็กใหม่แต่ก็ไม่ต้องห่วงหรอกนะ เพราะนักเรียนทุกคนที่นี่ต่างก็รักใคร่กันเสมือนทุกคนเป็นพี่น้องอยู่แล้ว ^^

“...”

 อื้อหือ...โกหกกันเห็นๆ -_- นี่แสดงว่าผอ. อยู่แต่ในห้องแอร์เย็นฉ่ำนี่ตลอดเวลาเลยใช่มั้ย ถึงได้ไม่รู้เอาซะเลยว่าตอนนี้ที่ข้างนอกเด็กๆ ที่ (อาจจะเคย) แสนเป็นมิตรต่อชาวโลกในสายตาท่าน ได้กลายร่างเป็นนักเรียนวิปริตกันไปหมดแล้ว =_=

            “แต่ถ้าพวกเธอขาดเหลืออะไรก็บอกประธานนักเรียนทั้งสองคนของเราได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ ^^

            ฉันพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะหันไปมองหน้าเจวาน หมอนั่นเองก็หันกลับมาสบตากับฉันเหมือนกัน และถึงไม่ต้องพูดออกมาฉันก็รู้ว่าเขาเองก็กำลังคิดในสิ่งที่ฉันคิด

            “แค่นี้เหรอคะ?”

            “หืม?” ผอ. ทำท่าแปลกใจในคำถามของฉัน ฉันเลยถามซ้ำ

            “ที่เรียกมา เพื่อจะคุยเรื่องแค่นี้เหรอคะ?” ผอ. ทำหน้าแปลกใจนิดหน่อยก่อนจะร้องอ๋อออกมาเบาๆ

            “อันที่จริงมันก็ไม่ได้มีแค่นี้หรอก”

            นั่นไงล่ะ ฉันว่าแล้ว ฉันยังไม่ลืมหรอกนะว่าก่อนเข้ามาในห้องนี้ ตัวเองเพิ่งจะประสบกับเหตุการณ์อะไร -_- งานนี้ฉันโดนจวกยับแหงๆ โทษฐานที่ทำให้โรงเรียนเกิดความวุ่นวายตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาเรียน ดีไม่ดีอาจจะโดนหักคะแนนความประพฤติอีกตามเคย...

            “พวกเธอเพิ่งมาที่โรงเรียนเราครั้งแรก จึงอาจจะยังไม่คุ้นทาง ฉันเลยมอบหมายให้เคนเซย์กับลูคัสช่วยพาพวกเธอเดินสำรวจรอบโรงเรียนก่อนในช่วงเช้านี้ หวังว่าพวกเธอจะไม่ขัดข้องนะ”

            -O-?

            “อา...ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไม่สะดวกหรือเปล่า?”

            “มะ...ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ พวกเราสะดวกค่ะ เพียงแต่คิดว่า...ฮ่ะๆ” ฉันได้แต่หัวเราะเจื่อนๆ ออกมาเพราะไม่กล้าพูดออกไปว่าคิดว่าผอ. จะเรียกมาด่า

            นี่มัน...คดีพลิก! ...สุดๆ =O= ผอ. อะไรจะใจดีขนาดนี้ ผิดกับผอ. ที่โรงเรียนเก่าฉันลิบลับเลย ให้ตายเถอะ ทำไมฉันไม่ย้ายมาที่นี่ให้มันเร็วกว่านี้นะ จะได้ไม่ต้องมานั่งป่วยจิตกับการถูกหักคะแนนความประพฤติทุกอาทิตย์ จนแทบจะประสาทตายไปแล้ว -_-

            “แต่ผมไม่ว่าง” จู่ๆ นายประธานนักเรียนหัวดำก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

            โห...เสียงหล่อนะเนี่ย ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเอาแต่นั่งนิ่งเป็นรูปปั้นอยู่ได้ตั้งนาน -O-

            “ผมด้วย” คราวนี้เป็นลูคัสที่ยกมือสละหน้าที่ที่ได้รับหมายหมายอย่างไม่มีลังเล

            เอ่อ...นี่ประธานนักเรียนสามารถปฏิเสธคำสั่งของผอ. อย่างซึ่งๆ หน้าแบบนี้ได้ด้วยเหรอ เพิ่งรู้

            “อ้าว งั้นเหรอ” ตอนแรกฉันคิดว่าผอ. จะว่าอะไรสองคนนี้ซะอีก แต่เปล่าเลย ท่านเพียงแค่ร้องออกมาเบาๆ พร้อมกับทำหน้าเหวอๆ “ไม่เป็นไร ถ้าอย่างนั้นฉันจะเป็นคนพาพวกเธอเดินสำรวจโรงเรียนเอง ถือเป็นการกระชับความสัมพันธ์ระหว่างฝ่ายบริหารกับเด็กนักเรียนด้วยไง ^^

            ฉันกับเจวานมองหน้ากันโดยอัตโนมัติทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ...มันจะดีเหรอ =_=

            “ขออภัยค่ะผอ. แต่เมื่อสักครู่ ทางกระทรวงเพิ่งจะโทรมาเรียนว่าจะมาเข้าพบท่านตอนเที่ยงนี้ ซึ่งก็เหลือเวลาอีกประมาณ...ยี่สิบสี่นาที” มิสซาร่าพูดขึ้นมาพลางมองนาฬิกาด้วยสิหน้าเคร่งขรึม ในขณะที่ผอ. ของเรากลับ...

            “อ้าว เหรอ -O-

            ไหวมั้ยเนี่ยท่าน -_-  

ฉันพอจะรู้แล้วล่ะ ว่าทำไมเด็กนักเรียนโรงเรียนนี้ถึงมีนิสัยประหลาดๆ ก็ขนาดผู้อำนวยการโรงเรียนยังเบลอซะขนาดนี้ นักเรียนจะเพี้ยนไปจากคนปกติบ้างก็คงจะไม่แปลกหรอก ว่ามั้ย?

            “ถ้าอย่างนั้น ก็คงต้องเอาไว้วันหลังแล้วล่ะ ขอโทษด้วยนะ ยังไงพวกเธอจะไปพักผ่อนก่อนก็ได้ ส่วนพวกเธอสองคน ฉันมีเรื่องจะปรึกษานิดหน่อย” ประโยคหลังผอ. หันไปพูดกับลูคัสและเคนเซย์

            เฮ้ เดี๋ยวสิ นี่หมายความว่าหมดธุระกับเราแล้วเหรอ? แต่ว่าไหนๆ ก็ได้เจอระดับผู้อำนวยการทั้งที ฉันยังมีเรื่องที่อยากจะถามอยู่นี่นา

            “ผอ. คะ” เร็วเท่าความคิด ฉันโพล่งออกไปเสียงดังจนทุกคนในห้องถึงกับหยุดชะงัก ผอ. และสองประธานนักเรียนมองฉันอย่างแปลกใจ ในขณะที่เจวานเองก็หันกลับมามองหน้าฉันเหมือนรู้ว่าฉันจะพูดเรื่องอะไร

            “มีอะไรหรือเปล่า?” ผอ. ถามอย่างใจดี ใบหน้าของท่านยังคงดูยิ้มแย้มไม่เปลี่ยน ฉันสบตากับเจวานอย่างลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่พอหมอนั่นยักไหล่เหมือนให้ฉันตัดสินใจเอง ฉันจึงเงยหน้าขึ้นและพูดออกไปในที่สุด

            “คือฉันอยากจะถามเรื่องพี่ชายของฉัน...โรเบิร์ต คริส ฮวอกินส์...เขาหายตัวไปเดือนหนึ่งแล้ว ท่านพอจะทราบเรื่องมั้ยคะ”

            “...”

            ฉันไม่แน่ใจว่าคำถามของฉันมันเป็นคำถามที่แปลกประหลาดอะไรหรือเปล่า... แต่ทันทีที่ฉันพูดออกไปแบบนั้น สีหน้าของคนทั้งสามก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ผอ. ถึงกับนิ่งไป ในขณะที่ลูคัสและเคนเซย์ก็มองหน้ากัน ก่อนจะหันมามองฉันด้วยสายตาแปลกๆ

            อะ...อะไร? ฉันทำอะไรผิดอีกเนี่ย =_=

            บรรยากาศในห้องเงียบไปพักใหญ่ ก่อนที่ผู้อาวุโสที่สุดอย่างผอ. จะเป็นคนตอบคำถามฉัน “ขอโทษด้วย ฉันไม่แน่ใจว่าเธอหมายถึงใคร”

            ...แต่นี่มันไม่ใช่คำตอบที่ฉันต้องการ...ไม่ใช่เลย

            “โรเบิร์ตไงคะ เขาชื่อโรเบิร์ต คริส ฮวอกินส์ เป็นนักเรียนทุนของที่นี่...”

            โครม!

...!!

คำพูดของฉันเป็นอันต้องหยุดชะงักลงเมื่อจู่ๆ ก็มีเสียงดังมาจากหน้าประตู ฉันกับเจวานที่นั่งอยู่ข้างๆ กันถึงกับสะดุ้งนิดๆ เลยด้วยซ้ำ ในขณะที่คนอื่นกลับตีสีหน้าเซ็งก่อนจะหันไปมองที่ประตูห้องซึ่งเป็นที่มาของเสียง

            “บ้าชิบ! ใครเอาประตูมาขวางทางไว้เนี่ย” เสียงโวยวายดังขึ้นมา ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกโดยผู้ชายร่างสูงที่เดินกุมหน้าผากเข้ามาด้วยท่าทางหงุดหงิด

            มะ...หมอนี่ใครเนี่ย -*- จู่ๆ ก็ทะเล่อทะล่าเดินโหม่งประตูเข้ามาเฉยเลย ไม่เห็นหรือไงว่าเขากำลังคุยธุระสำคัญกันอยู่น่ะ 

            นายคนที่มาใหม่สบถพึมพำอะไรสักอย่างพร้อมกับเดินเข้ามา ก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นว่าในห้องมีคนอยู่เต็มไปหมด เขากวาดมองไปทั่วด้วยสีหน้ามึนๆ พร้อมกับยกมือขึ้นปิดหน้าผากที่แดงแปร๊ดของตัวเองอย่างอายๆ (แต่ฉันว่าไม่ทันแล้วนะ =_=) แต่ทันทีที่ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเขาเลื่อนมาสบตากับฉัน จู่ๆ หมอนี่ก็มีสีหน้าตกใจ ก่อนจะก้าวถอยหลังสองก้าวโดยอัตโนมัติทันที

            เฮ้ๆ หมายความว่าไงเนี่ย หน้าฉันมันมีอะไรน่ากลัวงั้นรึ?

แต่จากปฏิกิริยาของหมอนี่ มันเริ่มทำให้ฉันชักจะไม่มั่นใจในตัวเองซะแล้วสิ ...ฉันว่าวันนี้บนตัวฉันมันต้องมีอะไรสักอย่างผิดปกติแหงๆ ทำไมใครๆ ก็เอาแต่มองฉันด้วยสายตาแปลกๆ =O= ให้ตายเถอะ แล้วไอ้ความผิดปกตินั่นมันคืออะไรล่ะ

            “เจฟ ดูดิ๊มีช็อคโกแลตติดฟันฉันป่ะ” ฉันเอียงหน้าไปกระซิบถามเจวาน พร้อมกับยิงฟันให้เขาดู แต่อีตานี่กลับขมวดคิ้วมองหน้าฉัน ก่อนจะตอกหน้าหงายด้วยประโยคเจ็บๆ ว่า

            “เพ้อเจ้ออะไรของเธอ -*-

            โอเค...งั้นช่างมันเถอะ

            “ลุง...เอ๊ย ผอ. ผมเอางานมาส่ง =_=” ในขณะที่ฉันได้แต่ขมวดคิ้วทบทวนกับตัวเองว่าฉันมีอะไรผิดปกติ นายคนมาใหม่ก็พูดขึ้นมาก่อนจะเดินเอาเอกสารไปวางไว้บนโต๊ะอย่างลวกๆ และทำท่าว่าจะเดินออกไปเลย ถ้าท่านผอ. ร่างท้วมไม่ได้เรียกเขาเอาไว้ซะก่อน

            “เดี๋ยวชุน”

เขาชะงัก และหันมาทำหน้าอึนใส่  “คะ...ครับ?”

“เธอมาก็ดี ช่วยพาเด็กใหม่สองคนนี้ไปสำรวจโรงเรียนหน่อยสิ”

“ฮะ?”

“ฮะ?”

ทั้งฉันและนายชุนอะไรนั่นต่างก็อุทานขึ้นมาพร้อมกัน ฉันเงยหน้ามองผอ. อย่างไม่เข้าใจ แต่เมื่อกี้เรายังคุยเรื่องพี่ชายฉันไม่จบเลยนะ จู่ๆ จะมาตัดบทง่ายๆ แบบนี้ได้ไง -*-

“ไม่ต้องห่วงหรอกนะ เพราะชุนเองก็มีตำแหน่งเป็นถึงรองประธานนักเรียนของเราเช่นกัน ดังนั้นถ้าพวกเธอมีเรื่องอะไร ก็ถามเขาได้เลย ^^

ใครเขาห่วงเรื่องนั้นล่ะ =_= ฉันหันไปมองหน้าเจวานเพื่อขอความเห็นว่าจะเอาไงต่อดี ในเมื่อผอ. เมินใส่ปัญหาของฉันแบบนี้ เจวานยักไหล่ ก่อนจะลุกขึ้นยืน

“ไปเถอะ สำรวจโรงเรียนกัน” เขาพูดนิ่งๆ พร้อมกับปรายตามองคนอื่นๆ ด้วยสายตาที่ฉันไม่อาจเข้าใจ และพอเห็นว่าฉันได้แต่นั่งงงอยู่ที่เดิม หมอนี่จึงเอื้อมมือมาดึงแขนฉันให้ลุกขึ้น และเดินไปด้วยกัน

ฮะ...เฮ้ เดี๋ยวสิ นี่หมายความว่าฉันต้องปล่อยให้เรื่องมันคาราคาซังแบบนี้น่ะเหรอ

ฉันพยายามยื้อตัวไม่ให้ไปตามแรงลากของเจวาน แต่หมอนี่กลับหันมามองหน้าฉัน ก่อนจะยื่นหน้ามากระซิบเบาๆ พอให้ได้ยินกันแค่สองคน

“คาดคั้นไปตอนนี้ก็ไม่ได้อะไรหรอก พวกเขาไม่มีทางบอกอะไรเธอแน่ เชื่อฉันสิ”

“...” พอได้ยินเจวานพูดแบบนั้น ฉันก็ถึงกับชะงักไป ก่อนจะหันกลับไปมองหน้าคนอื่นในห้องอีกครั้ง พวกเขาต่างมองฉันด้วยสายตาแปลกประหลาด... สายตาที่เหมือนกับมีอะไรบางอย่างปิดบังฉันเอาไว้ และฉันแน่ใจว่าฉันไม่ได้คิดไปเอง เมื่อเหลือบไปเห็นว่ารอยยิ้มของลูคัส...มีอะไรบางอย่างแอบแฝงอยู่

 “รบกวนด้วย” ฉันได้ยินเสียงเจวานพูดออกมา ก่อนที่พวกเราจะเดินตามนายรองประธานนักเรียนออกไปจากห้องโดยที่ฉันไม่สามารถสลัดเรื่องค้างคาบางอย่างออกไปจากหัวได้เลย

ฉันว่า...คนพวกนี้น่าสงสัย...จริงๆ นะ

 

            11.56 A.M.

            “ฉันว่าพวกเขาต้องรู้อะไรแน่ๆ” ฉันพูดขึ้นมาในระหว่างที่เรากำลังเดินสำรวจโรงเรียนกันอยู่

            แต่เป็นการเดินสำรวจที่มีไกด์ห่วยแตกที่สุดในโลกอ่ะนะ =_= ตลอดหลายนาทีมานี้อีตาชุนอะไรนี่เอาแต่พาพวกเราเดิน เดิน แล้วก็เดิน ปากก็พล่ามว่าไอ้นั่นห้องนี้ ไอ้นี่ห้องนั้น ซึ่งฉันมั่นใจเลยว่าไม่มีใครเข้าใจหรอกว่าไอ้โน่นไอ้นั่นไอ้นี่ของเขามันคืออะไร -_-^ ที่สำคัญหมอนี่เดินไวอย่างกับติดล้อ ในขณะที่ฉันเดินได้สามก้าว แต่เขาเหมือนวิ่งไปสักแปดก้าวได้ ไม่รู้จะรีบไปไหน L

            “ใคร” เจวานถาม

            “ก็คนพวกนั้นไง ผอ. กับประธานนักเรียนสองคนนั่น ฉันว่าท่าทางพวกเขาแปลกๆ ตอนที่ฉันพูดถึงโรเบิร์ต นายไม่เห็นเหรอ”

            “อืม”

            “ฉันคิดว่าเขาต้องปิดบังอะไรเราไว้แน่ๆ”

            “อืม ก็อาจเป็นไปได้” เจวานพยักหน้าหงึกหงัก

            “ไม่ใช่แค่อาจ ฉันว่ามันเป็นแบบนั้นเลยล่ะ!” ฉันเผลอตะโกนออกมาอย่างลืมตัว เจวานเลยทำหน้ายู่ใส่ก่อนจะโคลงศีรษะอย่างรำคาญ

            “ฉันรู้ๆ แต่ที่ฉันไม่เข้าใจคือ พวกเขาจะปิดบังเราทำไม”

            “...” ฉันชะงัก...นั่นน่ะสิ พวกเขาจะปิดบังอะไรเราทำไม เพราะไม่อยากให้โรงเรียนมีประวัติไม่ดีเหรอ? ไม่สิ...ถ้าเขากลัวเรื่องแบบนั้น ก็แสดงว่า...มันมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับโรเบิร์ตจริงๆ น่ะสิ O_O!

            “แย่แล้วเจฟ ฉันว่าโรเบิร์ตต้องอยู่ในอันตรายแน่ๆ”

            “หรือไม่เขาก็อาจจะตายไปแล้ว”

            “เจฟ!” ฉันแหวเสียงดังทันทีที่อีตาเจวานพูดอะไรพล่อยๆ ออกมา เขาถอนหายใจก่อนจะมองหน้าฉันอย่างจริงจัง

            “ฟังนะอลิซ...พี่ชายเธอหายตัวไปร่วมเดือนหนึ่งแล้ว แต่โรงเรียนกลับไม่มีท่าทางเดือดร้อนอะไรเลย ทั้งๆ ที่เขาเป็นนักเรียนทุน เธอไม่ว่ามันแปลกเหรอ”

            ฉันพยักหน้า ใช่ มันแปลก...แปลกมากด้วย

            “ที่สำคัญ เธอก็ได้ยินที่ผอ. พูดนี่ เขาบอกว่าเขาไม่รู้จักพี่เธอ ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้เลย เขาจะไม่รู้จักคนที่ตัวเองมอบเงินเป็นหมื่นให้ทุกปีได้ยังไง และถ้าเรื่องนี้มันมีเงื่อนงำอะไรจริงๆ มันก็เป็นไปได้สูงว่าทั้งผอ. แล้วก็ประธานนักเรียนสองคนนั่นมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย ผู้มีอิทธิพลของโรงเรียนขนาดนั้นเธอคิดว่าพี่ชายเธอจะรอดหรือเปล่า”

            ทะ...ทำไมมันฟังดูน่ากลัวจังเลยล่ะ

            “ไม่มีทาง...ฉันเชื่อว่าโรเบิร์ตยังมีชีวิตอยู่ มันต้องมีสักคนสิที่จะให้เบาะแสเราได้บ้างน่ะ” ฉันยืนกราน รู้สึกว่าจู่ๆ ตาก็ร้อนๆ ขึ้นมา แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังคงมองหน้าเจวานอย่างไม่ยอมแพ้

            เจวานถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “โอเค...งั้นเรามาดูกันว่านายรองประธานนี่จะให้ข้อมูลอะไรเราบ้าง” เขาพูดเสียงเนือยๆ ก่อนจะหันไปตะโกนเรียกชุนที่เดินนำหน้าเราไปประมาณร้อยเมตรได้ (หมอนี่รีบจริงๆ ใช่มั้ยเนี่ย -_-^)     

“เฮ้ รองประธาน” ชุนหยุดเดินแล้วหันกลับมาทำสีหน้าหงุดหงิดงุ่นง่านใส่พวกเรา

            “อะไร -*-” หน้าตาหมอนี่ดูหาเรื่องสุดๆ ไปเลย        

            “เรามีเรื่องจะถามหน่อย” เจวานพาฉันเดินเข้าไปใกล้เขา ก่อนจะพูดต่อ “นายรู้จักผู้ชายชื่อโรเบิร์ต ที่เรียนอยู่เกรดสิบสองหรือเปล่า”

            “ฮะ? ใครนะ” ชุนขมวดคิ้ว ฉันจึงขยับเข้าไปใกล้อีก ก่อนจะเป็นฝ่ายถามแทน

            “โรเบิร์ต คริส ฮวอกินส์ เกรดสิบสองที่เป็นนักเรียนทุนน่ะ นายรู้จักมั้ย?” แต่ดูเหมือนว่าฉันจะขยับมาใกล้เขามากเกินไป หมอนี่เลยสะดุ้งนิดๆ ก่อนจะถอยหลังสองสามก้าวโดยอัตโนมัติ

            อะไรของหมอนี่ ทำไมต้องทำท่าระแวงฉันขนาดนั้นด้วยน่ะ -*-

            แต่พออยู่ในระยะปลอดภัย (สำหรับเขา) แล้ว ชุนก็เงยหน้าขึ้นพูดกับเจวานหน้าตาเฉยทั้งๆ ที่ฉันเป็นคนถามแท้ๆ

            “ไม่รู้จัก คนชื่อยาวขนาดนั้นใครจะไปจำได้”

            ตอบง่ายไปมั้ยเนี่ย -*-

            แต่ว่าท่าทางเขาก็ดูซื่อบื้อๆ ไม่น่าจะจำชื่อยาวๆ ของใครได้จริงๆ นั่นแหละ ฉันกับเจวานหันกลับมามองหน้ากัน เขายักไหล่ในขณะที่ฉันได้แต่ถอนหายใจ นี่เราจะไม่ได้เบาะแสอะไรเลยจริงๆ น่ะเหรอ

            ออด

            ในขณะที่พวกเรากำลังยืนอึนกันอยู่ เสียงออดบอกเวลาพักเที่ยงก็ดังขึ้นมา  ฉันเห็นแววตาดีใจของอีตาชุนนี่แวบหนึ่งก่อนเขาจะปั้นหน้านิ่งถาม

            “จะสำรวจต่อหรือจะไปกินข้าว” เขาถามเจวาน (หมอนี่เคยเห็นฉันอยู่ในสายตาบ้างมั้ยเนี่ย -_-^)

            กล้าถามมาได้นะ ใครจะไปอยากเดินสำรวจโรงเรียนกับไกด์ห่วยๆ อย่างเขากันล่ะ อยากไปไหนก็เดินหาเองง่ายกว่าอีก -_-

            “ไม่เป็นไร พวกเราพอรู้ทางแล้ว ขอบใจนายมาก” เจวานพูดอย่างสุภาพ ชุนเลยพยักหน้าอย่างตกลงตามนั้น

            “โอเค งั้นฉันไปล่ะ” ว่าจบเขาก็หมุนตัวเดินออกไปเลย แถมตอนหมุนยังไม่วายมองฉันด้วยสายตาแปลกๆ อีกต่างหาก

            เอาตามตรงนะ...ฉันว่าหมอนี่ต้องเป็นเกย์แหงเลยอ่ะ -_- ไม่อย่างนั้นเขาจะเลือกคุยแต่กับเจวานทำไม แถมยังชอบมองฉันด้วยสายตาประหลาดๆ เหมือนกับหวาดระแวงอยู่ตลอดเวลาอีกต่างหาก ยังไงฉันก็ว่าหมอนี่ต้องเป็นเกย์ และกำลังแอบเล็งเพื่อนฉันไว้ชัวร์ๆ เลย เชื่อสิ -_-

            “งั้นเราก็ไปกันเหอะ”

            “ไปไหน” ฉันถาม เมื่อเจวานหมุนตัวกลับ ตอนแรกฉันคิดว่าเขาจะพาฉันไปหาเบาะแสเรื่องโรเบิร์ตต่อ แต่คำตอบที่ได้จากหมอนี่ก็ทำเอาฉันแทบอยากจะกระโดดกัดหูเขาให้ขาดไปเลย

            “ไปโรงอาหารไง”

            -_- ขอบคุณ นี่สรุปว่าเขาจะไม่เดือดร้อนกับเรื่องของฉันแล้วใช่มั้ย

            “อะไร -_-^ ทำไมมองหน้าฉันแบบนั้น”

            ฉันเบ้หน้า ก่อนจะหรี่ตามองเขาอย่างหมั่นไส้ “คุณชายเจวาน  อิวานอล์ฟ...ชีวิตนี้นายคิดจะทำอะไรอย่างอื่นบ้างมั้ย นอกจากกินกับนอนเนี่ย -^-

            “หึ! งั้นก็มานี่ เดี๋ยวฉันจะบอกให้ ว่าคุณชายอย่างฉันจะทำอะไรให้เธอได้บ้าง” เจวานกระตุกยิ้มมุมปากอย่างงร้ายกาจ ก่อนจะเข้ามาลากฉันให้เดินตามเขาไป

            “เฮ้ๆ นายจะพาฉันไปไหนเนี่ย =O=!” ฉันโวยวายในขณะที่เท้าก็ได้แต่เดินตามแรงลากของเขาไปอย่างช่วยไม่ได้ เจวานไม่ได้ให้คำตอบอะไร นอกจากหันมายักคิ้วกวนประสาทใส่ ซึ่งก็แปลความหมายได้ว่า ให้ฉันหุบปากแล้วเดินตามเขาไปเงียบๆ ซะ

            โอเค...ในเมื่อฉันไม่รู้ว่าหมอนี่จะทำอะไรต่อ ดังนั้นฉันก็คงไม่มีอะไรจะพูดแล้ว นอกจาก...

โปรดติดตามตอนต่อไป -_-
 

-------------------------------------------------------------------------------

อัพ อัพ อัพพพ >.< ฮ่าๆๆ
แอบมาอัพแล้วค่า อาทิตย์ละตอนตามที่บอกไว้ ใช่มั้ย? ใช่เนอะ (. .)
ช่วงนี้ไรเตอร์แอบมึนๆ นิดนึง (อันที่จริงก็มึนอยู่แล้ว) แอบจำวันเวลาไม่ได้บ้างเล็กน้อย ฮ่าๆๆ
ช่วงนี้หลายคนคงปิดเทอมกันแล้วใช่มั้ยคะ?
ยินดีด้วยน้า ช่วงเวลาปิดเทอมเนี่ยมันสวรรค์ชัดๆ สำหรับเด็กวัยเรียน ฮ่าๆๆ (แต่สวรรค์มักมาในเวลาอันสั้นเสมอ T^T)
แต่สำหรับเด็กม.6 ที่ยังโหวงเหวงอย่างไรท์ ปิดเทอมนี้คงยังไม่ใช่สวรรค์ซะทีเดียว (ฮือออ)
ใครรอแอดบ้าง ยกมือขึ้น >.</ (ยกเลยคนแรก ฮ่าๆๆ)

ยังไงถ้าใครว่างก็ฝากติดตามนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ น่าจะวางแผง.... ตอนไหนอ่ะ ยังไม่แน่ใจเลย ฮ่าๆๆ
เอาไว้ถ้ารู้กำหนดการที่แน่นอนเมื่อไหร่จะแวะมาบอกกันนะคะ 
แล้วเจอกันค่า >o</

 

             

 


∆ ( คูลิโอ้' ) 。
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

56 ความคิดเห็น

  1. #27 PLAY$: (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 เมษายน 2556 / 15:05
    เจวาน ๆ พี่ โอลีฟฟฟฟฟฟฟฟ ><
    #27
    0