[EverY] Truth or Dare #เกมท้ารัก (Yaoi)

ตอนที่ 4 : บทที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,023
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 767 ครั้ง
    20 ก.พ. 63





3

   
“กูยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เมื่อวาน”
   
“...”
   
“เวลานี้กูควรอยู่ในร้านอาหารดีๆ”
   
ผมหัวเราะพรืดกับคำพูดงอแงที่ไม่คิดว่าจะออกมาจากปากคนที่ยืนเปลือยท่อนบนอวดซิกซ์แพ็คอยู่ตรงหน้า
   
“คนแพ้ไม่มีสิทธิ์ต่อรอง” ผมยกคำพูดของเขาขึ้นมา มองสีหน้างุ่นง่านแล้วยิ่งอารมณ์ดี โคลงหัวตามเพลงอัลเทอร์เนทีฟร็อคที่เปิดคลอพลางจุ่มสีแต้มลงบนผิวหนังแน่นตึงราวผ้าใบที่ถูกขึง
   
“อย่างน้อยควรให้กูนอน” 
   
แล้วให้ผมนั่งคร่อม? 

อืม... ก็น่าสนใจ
   
“แบบนั้นมันง่ายไป” เก็บไอเดียนั้นไว้ ถ้าคราวหน้ามีโอกาสได้ใช้ก็คงดี
   
แต่คงยากแล้วล่ะที่จะหาโอกาสให้เขายอมให้เอาสีมาละเลงร่างกาย

“เอาน่า อีกแป๊บเดียว” ผมบอกขำๆ แล้วก้มหน้าจรดปลายพู่กันลงไปใหม่ ไล่ตั้งแต่แผ่นอกลงไปถึงหน้าท้อง... ตลอดความยาวของรอยแผลเป็น 

ยิ่งเห็นมันในระยะประชิดยิ่งพบว่ามันน่าสนใจ รอยเย็บเหมือนตะเข็บขนาดใหญ่ ชวนให้คิดว่าเป็นอุบัติเหตุประเภทไหนกัน

“มันสวยดี” เผลอหลุดปากพร้อมกับไล้นิ้วลงไปสัมผัสแผ่วเบาคล้ายกับกลัวมันจะปริแตกออกมา

ดูบอบบางทั้งที่หยาบกร้าน... เป็นรอยตำหนิที่พิถีพิถันราวกับมีใครบรรจงวาดลงไป

“หึ” หน้าท้องแกร่งขยับเบาๆ เมื่อเขาหัวเราะ “มึงนี่แปลกคน”

ผมเงยหน้ามองเขา ขมวดคิ้วข้องใจ

“ใครก็ว่ามันน่ากลัว” เขาสบตาผม ควานหาบางอย่างที่ผมไม่แน่ใจว่าคืออะไร 

“น่ากลัวยังไง?” 

เมื่อได้ยินคำถาเขาเลิกคิ้ว ก่อนจะยิ้มพลางเอื้อมมือมาเกลี่ยเส้นผมออกจากใบหน้าให้ “เหมือนจะมีปีศาจร้ายโผล่ออกมา” 

ผมชะงักไป มองหน้าเขาสลับกับรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ก่อนจะหัวเราะ “ไม่จริงหรอก”

“...”

“อยากรู้ไหมอะไรจะโผล่ออกมา” ยกยิ้มยั่วเย้า จนเห็นความสงสัยในแววตาของเขา จึงกลับมาก้มหน้าก้มตาป้ายสีลงไปอีกครั้ง โทนสีสุดท้ายถูกแต่งแต้มลงไปปะปนกับสีก่อนหน้า

...ลวดลายบนเรือนร่างสมบูรณ์แบบกำลังจะเสร็จสมบูรณ์

ผมพอใจกับผลงาน และคงจะแสดงออกทางสีหน้ามากเกินไป เจ้าของร่างที่ใช้ต่างเฟรมผ้าใบถึงได้หัวเราะเบาๆ ขยับเข้ามาใกล้พลางยกมือสองข้างขึ้นมาเกลี่ยตามกรอบหน้า ไล่เก็บเส้นผมแสนเกะกะไปรวบไว้ด้านหลัง ฝ่ามือข้างหนึ่งถูกใช้แทนยางรัดผมที่ผมไม่อาจยื่นให้ด้วยกำลังจดจ่ออยู่กับปลายพู่กัน

“ทำไมไว้ผมยาว” ผมเลิกคิ้วให้กับคำถามที่ไม่คิดว่าจะถูกถาม ก่อนจะตอบไป

“เป็นพี่ว้ากไง ไว้ผมยาวจะได้ดูโหดๆ” ไม่แน่ใจหรอกว่าเป็นเหตุผลจริงๆ ไหม แต่จุดเริ่มต้นคงประมาณนั้น

“นี่โหดแล้ว?” เขาทำเสียงประหลาดใจ  

ผมเลยยักไหล่ เอ่ยอวดอ้าง “เด็กไม่รับน้องจะรู้อะไร เห็นแบบนี้ผมอนาคตเฮดว้ากนะครับ” 
   
แม้ในความเป็นจริงเหตุผลที่ถูกเลือกจะไม่ได้เกี่ยวกับความโหดสักนิด แค่ไปยืนนิ่งๆ ตั้งสติ มีหน้าที่ตบไอ้พวกที่ออกทะเลเข้าประเด็นให้ได้ก็เท่านั้น แทบไม่ได้โชว์ความเกรี้ยวกราดเลยด้วยซ้ำ 
   
“งั้นลองไว้หนวดอาจช่วยได้” มือข้างที่ไม่ได้ใช้รวบผมยกขึ้นมาเกลี่ยเหนือริมฝีปากจากซ้ายไปขวาวาดหนวดปลอมๆ ลงไป 
   
“...” สัมผัสของปลายนิ้วหยาบๆ ทำให้ผมชะงัก เงยหน้าขึ้นไปสบตาเขาอีกครั้ง จ้องมองนัยน์ตาสีรัตติกาลสะท้อนแสงไฟ 
   
“...” อีกฝ่ายจ้องตอบไม่ยอมแพ้กัน ก่อนจะคลี่ฝ่ามือหนาแนบแก้ม ขณะเดียวกันนิ้วโป้งที่แตะเหนือริมฝีปากก็ค่อยๆ วาดต่ำลงมา 

ไล้ไปตามกลีบปากเชื่องช้า... ดึงผมเข้าสู่วังวนสีรัตติกาล
   
ได้ยินเสียงหัวเราะแผ่วเบาเมื่อผมหลับตาลงซึมซับสัมผัสหยาบกร้านแสนอ่อนโยน... เอียงใบหน้าซบฝ่ามือเขา ...ปล่อยให้ทำตามอำเภอใจ
   
เพียงไม่นานปลายนิ้วที่เคยลูบไล้ก็ค่อยๆ แทรกเข้ามาด้านใน... ใช้แรงน้อยนิดบังคับให้เผยอปาก เปิดทางให้เขาเข้ามาตามรอยแยกของฟัน... เป้าหมายคือจิลสีเงินวาววับ 

ไข่มุกในตลับกำลังถูกนักล่าล่วงล้ำ... ยั่วยวนจนพร้อมพลีกาย เพียงปลายนิ้วกดลงแผ่วเบาแล้วให้อิสระ... กดอีกครั้งด้วยแรงที่มากกว่าแล้วปลดปล่อย... ค่อยๆ ล่อลวงด้วยพันธนาการแสนหวาน ปลุกปั่นให้เป็นฝ่ายรุกไล่... ไล้ปลายลิ้นหยอกเย้าปลายนิ้วที่ซุกซนไม่แพ้กัน

แต่ก่อนที่จะถูกมอมเมาจนเตลิดไป... ผมลืมตา... เห็นความปรารถนาจากอีกฝ่ายฉายชัดจึงตัดสินใจหยุดทุกอย่างเอาไว้... ด้วยการกัดลงไป

“...!” แรงพอจะทำให้เขาผงะ ดึงมือกลับไปแม้จะไม่ถึงขั้นหวีดร้อง แต่ก็ทำให้ผมสะใจนิดๆ ที่แกล้งเขาได้ 

“สนิทหรือไงถึงมาเล่นลิ้นกัน” เผลอคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายชนะ 

“หึ” แต่ไม่ทันไรกลับพ่ายแพ้ย่อยยับเพียงเขาขยับยิ้มมุมปาก

แทนที่จะขุ่นข้องที่ถูกแว้งกัด ดวงตาสีรัตติกาลที่จ้องตรงมากลับฉายแววพอใจ รอยฟันที่ผมทิ้งไว้ถูกเรียวลิ้นลากไล้ เชื่องช้าราวสัตว์ป่าที่เลียบาดแผลตัวเอง... 

ไม่ใช่ปฏิกิริยาที่คาดไว้ แต่ก็ไม่เชิงว่าเหนือความคาดหมาย

เขาชอบความท้าทาย... และไม่ชอบอะไรที่ง่ายเกินไป ผมควรจำสองข้อนี้ให้ขึ้นใจ
 
“เสร็จแล้วล่ะ” สุดท้ายก็ต้องเบี่ยงประเด็น เบือนหน้าหลบสายตาขณะวางพู่กันกับจานสีลงบนโต๊ะข้างๆ พลางลุกขึ้นบิดขี้เกียจไปมา

ทั้งที่ผมนั่งบนเก้าอี้ยังปวดเมื่อยขนาดนี้ นับประสาอะไรกับคนที่ยืนนิ่งๆ มานานนับชั่วโมง 

แต่เขากลับไม่บ่น เพียงก้มลงมองลวดลายประหลาดบนร่างกาย

“รูปอะไร”

เขาถาม คงเพราะการลงสีที่จงใจทำให้ดูพลิ้วไหว มองเพียงแวบแรกแถมกลับหัวจึงยากที่จะบอกได้ว่าคือรูปอะไร

“วิญญาณ” ผมตอบตามความหมายแฝง

ไล่สายตาตามสีสันที่ตัวเองแต่งแต้มลงไป... ลวดลายน่าฉงนบนปีกสองข้างที่กำลังสยาย ลำตัวพาดยาวตามแกนกลาง ขาทั้งหกคล้ายกับกำลังเกาะเกี่ยวรอยแผลที่สลักลึกบนร่างกาย

เขาว่าผีเสื้อหมายถึงวิญญาณ...

อาจเป็นวิญญาณของผม... วิญญาณของอดีตที่ปรารถนาจะเหนี่ยวรั้งเขาไว้

“มันจะรักษารอยแผลเป็นของพี่ไว้” เป็นอีกครั้งที่ผมเผลอไล้มือไปบนรอยตำหนิแสนงดงามบนร่างกายเขา 

“หรือไม่ก็พาหนีไป” 

“...” ผมชะงัก ไม่รู้ทำไมถึงตกใจคำพูดของเขา

“มันเหมือนกำลังจะบิน” 

ผมยิ้ม ก้มลงมองรูปที่ตัวเองวาดอีกครั้ง “ก็จริง”

ถ้าเป็นแบบนั้น... สักวันผมคงต้องหักปีกมันทิ้ง 
   
“มึงว่า... มันจะบินไปถึงดวงจันทร์ได้มั้ย” คราวนี้เขาเป็นฝ่ายเอื้อมมือมาแตะผิวกายเปลือยเปล่าของผมบ้าง

เพราะกลัวว่าสีจะเลอะ ผมจึงถอดเสื้อตัวเองออกไปเหมือนกัน ตอนนี้จึงไม่มีอะไรปกปิดมัน... รอยสักรูปพระจันทร์เต็มดวงที่เชิงกรานด้านซ้าย

“อาจจะได้... ถ้าไม่ปีกหักตายซะก่อน” ผมหัวเราะ เพิ่งคิดได้ว่าแสงระยิบระยับบนรอยสัก ไม่ต่างจากดวงตาสีรัตติกาล
 
ทอประกายสว่าง ทั้งยังลึกลับน่าหลงใหล ไม่แปลกที่จะล่อลวงให้แมลงตัวเล็กๆ ตกหลุมรักเอาง่ายๆ

“แต่พระจันทร์สวย มีค่าให้ปีกหัก... ถูกมั้ย” เขาคลี่ยิ้มอีกครั้ง รอยยิ้มล่อลวงที่ทำเอาผมแทบคลั่ง

อยากจูบชะมัด...

แต่ถ้าทำแบบนั้นเขาคงรู้แน่ว่าผมกำลังเดินหน้าลงหลุมที่เขาขุดไว้อย่างเต็มใจ 

การเดินหน้าเร็วเกินไปจะทำให้ผมก้าวพลาด... อีกครั้ง
   
“สวยดี” ต้องขอบคุณเขาที่ทำให้ผมหลุดจากภวังค์ 

“จะเอาไปสักบ้างก็ได้นะ ผมขาย” ยักไหล่พลางหัวเราะไม่จริงจัง  
   
“ไม่ล่ะ กูกลัวเข็ม” 

“ผ่าขนาดนี้ยังจะกลัวเข็ม?” ผมเลิกคิ้วประหลาดใจ แต่เขากลับไม่ยี่หระ
   
“แปลกตรงไหน ตอนผ่ากูไม่ได้รู้สึกตัว”
   
คราวนี้ผมเงียบไปพักใหญ่มองรอยแผลเป็นของเขาแล้วความสงสัยที่ผมพยายามสะกดไว้ฉายชัดขึ้นมา
   
“บอกได้มั้ยว่าอุบัติเหตุอะไร” รู้ว่าไม่ควรถาม แต่มันก็ยากที่จะอดใจ “แผลใหญ่ขนาดนี้ท่าจะร้ายแรง”
   
“...” ยิ่งเขาเงียบความสงสัยยิ่งปะทุจนเผลอโพล่งออกไป
   
“แล้วมีแผลอื่นอีกมั้ย เหมือนในละครที่สมองกระทบกระเทือนจนความจำเสื่อมอะไรแบบนั้น” 

บาดแผลที่ทำให้พี่จำผมไม่ได้...
   
“ชู่ว...” แต่คงเพราะคำถามผมเฉพาะเจาะจงเกินไป หรือไม่สีหน้าผมก็กระตือรือร้นเกินไปเขาจึงยกนิ้วชี้ขึ้นมาแตะปากผมไว้
   
“...”
   
“มึงใจร้อน” แล้วเลื่อนนิ้วขึ้นไปเคาะหัวผมเบาๆ “ตามกติกามึงยังไม่มีสิทธิ์ถามความลับ”  
   
ผมชะงัก นึกเสียดายที่ตัวเองเพิ่งใช้โควตาเล่นเกมของวันนี้ไป แต่จะไว้ถามวันอื่นก็คงไม่ง่าย 

น่าเสียดายแต่ผมก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากบอกตัวเองว่าต้องหาโอกาสใหม่

“พี่จะล้างเลยก็ได้นะ” ผมเบี่ยงประเด็น ชี้ไปยังร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยบทลงโทษจากปลายพู่กัน
 
“ไม่เป็นไร” เขาว่าพลางหันไปหยิบเสื้อจากโต๊ะด้านหลังมาใส่ เพราะใช้สีที่แห้งเร็วเลยไม่ต้องกังวลว่ามันจะเลอะอะไร “กูจะกลับเลย” 

ผมไม่มีอำนาจคัดค้านจึงได้แต่มองแผ่นหลังกว้างค่อยๆ ห่างออกไปที่ประตู

อยู่ๆ ก็รู้สึกเหนื่อยขึ้นมา... ไม่รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองทำอยู่นี้มันมีประโยชน์อะไร

“พิชญ์...” จนกระทั่งเขาหันกลับมา เรียกชื่อผม และมันก็ทำให้ผมเผลอเบิกตากว้าง

นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้ยิน...

ขี้โกงชะมัด สุดท้ายผมก็ปล่อยให้คำพูดของเขามีอิทธิพลเหนือสิ่งใด

“สมองกูไม่ได้กระทบกระเทือน”

แต่ผมคงลืมไป

“ความทรงจำกูไม่ได้หายไป” 

ว่าเขาไม่เคยปล่อยให้หัวใจผมพองโตได้นาน

“แต่ถ้าจะมีอะไรที่จำไม่ได้...”

“...”

“ก็เพราะมันไม่มีค่าให้จำ” 
   
“...” ว่าจบก็หันหลังอีกครั้ง ร่างสูงเดินจากไปพร้อมกับทิ้งให้ผมได้แต่จ้องบานประตูที่ปิดลง
   
นั่นสินะ... บางทีคนที่สมองกระทบกระเทือนอาจเป็นผมก็ได้

ถึงไม่เคยจำสักที เรื่องที่เขาสามารถทำให้หัวใจผมเต้นแรง... และแตกสลายได้ในคราวเดียวกัน 

   





ถ้าผมรู้... ผมจะบอกพี่ว่าอย่าไป
   
ถ้าผมรู้... ผมจะไม่ให้พี่หรอก... สิ่งสุดท้ายที่อาจเหนี่ยวรั้งเราไว้
   
‘ถ้ามึงไม่พร้อมก็ไม่เป็นไร’

แต่เพราะไม่รู้ ผมถึงให้พี่ง่ายๆ
   
‘ถ้าไม่พร้อมผมจะมาทำไม’

...ร่างกายที่พร้อมเป็นของพี่ตลอดมา 
   
ปล่อยให้ความปรารถนาครอบงำ... โง่เง่าแค่ไหนที่คิดว่ามันจะสามารถผูกเราไว้ด้วยกัน
   
ทั้งที่บทเรียนมีให้เห็นมากมาย
   
อะไรที่ได้มาง่ายๆ... พี่ก็มักจะทิ้งมันได้เร็ว… ใช่ไหม?
   
แต่ผมไล่ตามจนเหนื่อย... เหนื่อยเกินไป เพราะฉะนั้นขอพักหน่อยคงไม่เป็นไร ขอแค่แป๊บเดียวให้ผมได้เผลอไผลไปกับมัน
   
อ้อมกอดที่รัดแน่น... จูบที่แสนอ่อนโยนจนผมแทบลืมหายใจ... ลมหายใจกลิ่นบุหรี่ที่ผมหลงใหล... ความร้อนและสัมผัสที่ทำผมแทบคลั่งตาย... ร่างกาย...ที่ได้กลืนกินตัวตนของพี่เอาไว้...
   
ขอแค่แป๊บเดียว...ให้ผมซึมซับมัน แล้วอนุญาตให้ผมวิ่งใหม่... จะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นด้วย ดีไหม?
   
แต่พี่คงไม่ให้
   
อันที่จริงพี่ไม่ได้บอกอะไร... ไม่ได้ไล่หรือผลักไส... 

พี่แค่หายไป… เหมือนพระจันทร์ที่ถูกกลีบเมฆบดบัง 
   
ผมอาจจะคิดไปเองก็ได้ แต่พี่ไม่ได้เกลียดเซ็กซ์ของผมใช่ไหม?
   
‘พิชญ์...’ 

ถ้าเกลียด... คงไม่เรียกชื่อผมซ้ำๆ...

'ไม่เป็นไร'

ถ้าเกลียด... คงไม่อนุญาตให้กอดไว้...

'อย่าร้อง'

ถ้าเกลียด... คงไม่จูบซับน้ำตาให้...

'เด็กดี...'

จะทะนุถนอมผมทำไมถ้าเกลียดมัน...

แต่ในวันที่พี่ไปมันไม่มีคำอธิบาย ไม่เคยบอกว่าผมผิดตรงไหน ผมทำอะไรให้พี่ไม่พอใจ... เพราะอะไร
   
...

คนมักพูดว่าครั้งสุดท้ายมักไม่มีสัญญาณเตือน

นั่นไม่จริงเลย

ในกรณีของพี่... มันชัดเจนจะตาย

ว่าความสุขที่พี่ป้อนให้ผมจนสำลักนั่นไง สัญญาณเตือน...








-------------------------------------------
เป็นตอนที่เขียนหนึ่งบรรทัดต้องพักหนึ่งครั้ง
ใช้พลังงานมาก 55555
ถ้ามีตรงไหนติดขัดติติงได้เสมอเลยนะคะ
ฝาก #เกมท้ารัก ด้วยน้า ช่วยเอ็นดูเตพิชญ์ด้วยนะคะ

ขอบคุณสำหรับการติดตามค่า ^^





   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 767 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,703 ความคิดเห็น

  1. #1665 เจ้าหมีขาว (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กันยายน 2563 / 23:58
    อย่างแรง โคตรเจ็บ
    #1,665
    0
  2. #1637 Brownsugar1980 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 04:24
    ไม่รักไม่ชอบก็ไม่เห็นต้องทำร้ายจิตใจกันขนาดนี้ด้วยนะ สงสารพิชญ์
    #1,637
    0
  3. #1625 EyesPark (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 02:31
    ทำไมเราร้องไห้คือสงสารพิชญ์อ่ะตอนเตบอก ไม่มีค่าให้จดจำคือจุกมากกก พิชญ์ลูกแม่ปลอบนะ;-;
    #1,625
    0
  4. #1576 pommys (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 20:43
    อาาาาาาา วิ่งตามคนที่เห็นเราไม่ใช่สิ่งสำคัญ
    #1,576
    0
  5. #1567 pkmcn_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 19:23
    ชอบมากเลยค่ะคุณ ชอบแบบอธิบายไม่ถูก แต่ชอบมากๆเลย
    #1,567
    0
  6. #1551 Kamonporn13 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 23:42
    กลับมาอ่านอีกครั้งในครสที่ต่างออกไปจากครั้งเเรกที่อ่าน สุดยอดมากเลยค่ะชอบมากๆ
    #1,551
    0
  7. #1546 Gzimmyy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 11:57
    จุกไปหมดเลยแม่
    #1,546
    0
  8. #1518 mileyduchess (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 14:11
    อยากรู้ว่าทำไมเตถึงหายไป แล้วทำไมถึงจำน้องไม่ได้ ไหนจะแผลผ่านั่นอีก ฮือ เตไปเจออะไรมา
    #1,518
    0
  9. #1484 saisaisaisai14 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 21:08
    จุกๆไปเลย
    #1,484
    0
  10. #1481 khun_Na (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 16:52

    ไรท์แต่งดีมากกกกก รับรู้ได้ถึงความรู้สึกความอึดอัดความรักของพิชญ์ได้ดีทุกบรรทัดเลย ต้องแต่งยากมากแน่ๆ
    #1,481
    0
  11. #1470 SHERNEW (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 20:46
    อือ หน่วงเเล้วอะ
    #1,470
    0
  12. #1469 karikkiki (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 22:15
    อ่านจบแล้วต้องอุทานออกมาเลยอ่ะ แม่งโคตรดี ไรท์เก่งมากกก สุดยอดเลยค่ะ
    #1,469
    0
  13. #1464 KWSP (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 18:03
    ภาษาสวยมากกก
    #1,464
    0
  14. #1458 MygayieN (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 12:39
    ภาษาสวยจังค่ะ ฮือแ
    #1,458
    0
  15. #1443 weendy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 22:34
    สุดยอดเลยค่ะไรท์ ชอบภาษามากกกกกก
    #1,443
    0
  16. #1412 galaxysecret🌈🌈 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:04

    อยากรู้เหตุผลที่ทิ้งน้องไปอ่ะ
    #1,412
    0
  17. #1403 Muay40 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 16:48
    ขอร้องไห้ได้ไหมมมมม. :(
    #1,403
    0
  18. #1401 Som-O' (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 13:57
    มันดีมากๆตอนนี้ อ่านแล้วร้องเลย 😭
    #1,401
    0
  19. #1389 FonFonTP (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 03:20
    อยากด่า........ ฮึบไว้ๆ
    #1,389
    0
  20. #1376 fewho_1169 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 21:08
    น้ำตามาาา
    #1,376
    0
  21. #1360 kray khunkhun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 11:41
    ภาษาดีมากกก ชอบบบ
    #1,360
    0
  22. #1289 iSTK... (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 13:38
    จุกเจ็บแทนน้อง คนพี่ยังไงไม่รู้ แต่ตอนนี้เรากำลังจะตาย
    #1,289
    0
  23. #1284 ananarnaaa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 23:41
    เจ็บและจุกมาก แบบอินเว่อร์ คือรู้สึกเหนื่อยแทนเลยอะ
    #1,284
    0
  24. #1238 FaiiSmail (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 15:23
    วงวารร ความรู้สึกเทาๆนี้
    #1,238
    0
  25. #1223 NoonaVK (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 15:06
    คำพูดจากปากพี่เค้าคือแทงใจโคตรๆ
    #1,223
    0