[EverY] Truth or Dare #เกมท้ารัก (Yaoi)

ตอนที่ 22 : ตอนพิเศษ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,375
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 352 ครั้ง
    20 ก.พ. 63




ตอนพิเศษ 1

   
ผมไม่เคยประหม่าเวลาที่ยืนอยู่หน้ากระจกเลยสักครั้ง... ต่อให้ร่างกายเกือบจะเปล่าเปลือย

ไม่เคยมือสั่นเวลาหยิบเครื่องประดับขึ้นมา กลัดมันลงตามร่องรอยการเจาะของร่างกาย

ความวาววับทำให้ผมมั่นใจ แต่กลับดูดเอาทุกความมั่นใจไปหมดเมื่อมันสะท้อนอยู่ในแววตาที่จับจ้องทุกการกระทำ ควันบุหรี่เจือจางไม่อาจปกปิดประกายอ่อนหวานหยาบโลนในสีรัตติกาลคู่นั้น

เขามองร่างกายท่อนบนของผมที่วาวระเรื่อด้วยเครื่องประดับ

จิลเม็ดเล็กที่จมูก... ปลายลิ้น ต่างหู... ห่วงเงินที่หน้าอกซ้าย

และของเล่นชิ้นใหม่... บาเบลที่สะดือ

มือของผมสั่นเล็กๆ ตอนติดมัน... เพราะรอยยิ้มมุมปากร้ายๆ ยามสูดและพ่นควัน เพราะดวงตาใต้กรอบแว่นที่นานๆ ทีจะเห็นเขาหยิบขึ้นมาใส่... และทุกครั้งมันกลับทำให้เจ้าตัวกลายเป็นหนุ่มแว่นโคตรฮอตอย่างไม่น่าให้อภัย

“พี่อนุญาตผมแล้ว” ผมสบตาผ่านกระจกพลางยักไหล่ ร้อนตัว

เจาะคราวนี้ผมบอกก่อน และเขาไม่ได้ห้าม พี่เตไม่มีสิทธิ์ ‘ลงโทษ’ ผมเหมือนครั้งนั้น 

“ยังไม่ได้ว่าอะไร” เขาหัวเราะเบาๆ ดวงตาใต้กรอบแว่นยังคงจับจ้อง หรี่มองเครื่องประดับบนใบหน้า ไล่ลามลงมาถึงเครื่องประดับชิ้นใหม่ ก่อนสบตาผมอีกครั้ง มุมปากบางยกยิ้มร้าย

“แค่กำลังสงสัย...”

“...” ผมไม่กล้าเอ่ยถาม เพราะเห็นชัดว่าดวงตารัตติกาลกำลังสื่อสารอะไร

ความร้อนแรงที่ทำเอาผมลอบกลืนน้ำลาย

“ว่าพิชญ์ไม่ได้จงใจยั่วพี่อยู่ ใช่ไหม?”

ผมหัวเราะเบาๆ ผละจากหน้ากระจกเดินไปหาเขา ปีนขึ้นเตียง แย่งบุหรี่มาอัดควัน ให้นิโคตินดับความร้อนที่กำลังแล่นพล่าน มืออีกข้างพับแล็บท็อปที่อยู่บนตักเขาโยนไปข้างๆ แล้วนั่งลงทดแทน... จงใจให้สะโพกกดทับ สัมผัสตัวตนแกร่ง

“กลับกัน...” ยื่นหน้ากระซิบข้างหู ดับบุหรี่ เอื้อมมือออกไปถอดแว่นกรอบดำ ปลดปราการบดบังสายตาพราวระยับ...

ผ้าขนหนูผืนบางไม่อาจปกป้องผมจากความร้อนจัด... ชูชัน

ร่างกายใต้ผ้าของผมเปลือยเปล่า ส่งสัญญาณความต้องการเช่นกัน

“พี่ต่างหาก ที่ยั่วพิชญ์” 

สิ้นคำหยอกเย้า ร่างสูงพลิกกายเป็นฝ่ายคร่อมทับ ปราการเดียวของผมถูกกระชากทิ้ง เรียวขาทั้งสองข้างถูกดันให้แหวกกว้าง... เข่าคุกเข่าตรงหน้าผม ร่างกำยำแทรกกลาง สายตาร้อนแรงโลมเลียร่างกายเปลือยเปล่า 

นิ้วเรียวแตะลงที่สะดือ ลูบไล้ เล่นล้อกับเครื่องประดับแผ่วเบา ก่อนที่จะสบตากับผมอีกครั้ง เขาเลียริมฝีปาก ยกยิ้มร้าย สีรัตติกาลแผดเผา...

“ยั่วขึ้นอีกต่างหาก” แค่นั้นก็เพียงพอ ให้ผมกลายเป็นฝ่ายโถมจูบ เกี่ยวกระหวัดเขาไว้ 

...เปิดรับเขาเข้ามาในร่างกายด้วยตัวเอง


   


การร่วมรักของเราทั้งเติมเต็มและกระตุ้นความกระหายไปพร้อมกัน
   
ล้นปรี่แต่กลับไม่เคยอิ่มเลยสักครั้ง... ผมเรียกร้องมากขึ้น และยิ่งมาก อย่างคนละโมบที่ก่อร่างตัวเองด้วยไฟราคะ
   
และเตวิชญ์ไม่เคยทำให้ผิดหวัง
   
เขาขยี้ผมจนละเอียด... แหลกสลาย 

มอดไหม้อยู่ใต้ร่าง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า... เท่าความต้องการ

ผมรู้สึกตัวอีกครั้งตอนรุ่งสาง หงุดหงิดเพราะคิดว่าลืมปิดม่าน แสงอาทิตย์ถึงได้สาดเข้ามา
   
แต่เปล่า ไม่เพียงม่าน แต่ประตูสู่ระเบียงกว้างกลับถูกเปิดครึ่งบาน ให้สายลมลอดผ่านเข้ามาในห้องพร้อมกลิ่นควัน

สีขาวขุ่นในรุ่งสาง สะท้อนภาพเขาพร่าเบลอ
   
เรือนร่างกำยำที่มีเพียงกางเกงขายาวปกปิดท่อนล่าง แผ่นหลังกว้างเต็มไปด้วยรอยรัก ใบหน้าเพียงเสี้ยวทอดมองออกไปยังพระอาทิตย์ไกลโพ้นที่กำลังโผล่พ้นตึกราม
   
ดูลึกลับ... งดงาม
   
แต่ถึงเวลาที่ต้องพาเขากลับมา
   
“เตวิชญ์” ผมเรียก ดังพอให้เขารู้ตัว
   
ประติมากรรมจากพระเจ้าหันมาคลี่ยิ้มบาง ดวงตาสีรัตติกาลเปี่ยมความรู้สึกทำให้ผมยิ้มตาม 
   
ร่างสูงดับบุหรี่แล้วเดินเข้าห้อง โถมตัวคร่อมทับผมแต่เลื่อนกายต่ำลงไป จรดริมฝีปากลงกับรอยสักตรงเชิงกรานที่โผล่พ้นผ้าห่มหนา ก่อนช้อนสายตาขึ้นมา ขานรับต่ำพร่า
   
“ครับ?” 
   
ผมหัวเราะเบาๆ ดึงใบหน้าเขาขึ้นมา จูบเขา อ่อนหวานและดื้อรั้น โอบแขนรอบคอแกร่ง กอดกระชับคนตัวโตแนบร่าง
   
“อย่าไปไหน”
   
ผมจะคว้าเขาไว้ กอดแน่น และไม่ยอมปล่อยเขาไป

   




ตั้งแต่ปิดเทอม มีกฎข้อหนึ่งที่ผมต้องทำตาม
   
ทุกอาทิตย์ผมต้องกลับบ้าน นอนค้างอย่างน้อยสองวัน ผลพวงจากการเปิดใจกับพ่อแม่ว่าผมกำลังคบกับพี่เต
   
ไม่ใช่การทำโทษ... กลับกัน มันคือการทำความเข้าใจตัวตนของผมอีกขั้น
   
พวกเขาเจอกันแล้ว เป็นไฟต์บังคับเมื่อพี่เตมารับมาส่งผมทุกครั้ง เขาไม่ได้มุทะลุเข้ามา เช่นกัน พ่อกับแม่ไม่เคยแสดงท่าทีต่อต้าน ผลักไส 
   
เขาไม่ได้อวดอ้างว่าครั้งหนึ่งเคยช่วยชีวิตผมไว้ แต่พ่อกับแม่จำได้ ปราการชั้นแรกจึงถูกทำลายอย่างง่ายดาย แม่ผมใจอ่อนกับความดีที่เขาทำไว้... แต่กับพ่อ เหมือนยังต้องดูกันไป
   
แต่อย่างที่บอก ผมไม่เคยเจอใครใจแข็งเท่าพี่เต พ่อผมยิ่งเทียบไม่ได้
   
เคล็ดลับคือความธรรมชาติ... ทั้งในนามธรรมและรูปธรรม
   
“คุณพ่อน้องพิชญ์บอกว่าถ้าคุณเตมาแล้วให้ไปหาที่สวนนะคะ เห็นว่าจะให้ช่วยลงต้นไม้” คุณป้าแม่บ้านเอ่ยหลังจากรับของฝากมาเต็มมือ เขาพยักหน้ารับ หันกลับไปหยิบของที่เหลือจากหลังรถ 
   
ผมอาศัยจังหวะนั้น เดินสะโหลสะเหลเข้าไปหาเขา กอดไว้จากด้านหลัง
   
ร่างสูงชะงัก ก่อนหัวเราะเบาๆ 

“คุณพิชญ์ ถ้าคุณแม่มาเห็นเดี๋ยวก็โดนดุเอา” ทำเป็นเอ็ด แต่กลับกุมมือผมไว้

คุณแม่ไม่ชอบให้ทำตัวรุ่มร่าม เวลาพี่เตมาหาผมเลยโดนดุหลายครั้งเพราะอดเกาะแกะเขาไม่ได้

“พิชญ์คิดถึง” ผมรั้น เอี้ยวตัวมากอดเขาจากด้านข้าง ช้อนสายตาพร้อมอ้าปากน้อยๆ... รอรับจูบจากเขา

พี่เตหรี่ตาคาดโทษแต่สุดท้ายก็หลุดขำ เลื่อนมือมาประคองหน้าผม แกล้งขบริมฝีปากยั่วก่อนจะประทับจูบอย่างที่ต้องการ

ผมหัวเราะ เมื่อคนที่ตักตวงความหวานราวอดอยากกลับกลายเป็นเขาซะเอง

“คิดถึงเหมือนกัน” กระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนกดจูบลงมาอีกครั้ง

จูบลึกล้ำ แบบที่ถ้าคุณแม่มาเห็นเข้า ผมคงถูกตีก้นลาย






อันที่จริงผมว่าพี่เตเป็นคนขี้โกงใช้ได้

ทั้งที่โลกส่วนตัวสูงปานนั้น แต่กลับมีวิธีชนะใจคนง่ายๆ ธรรมชาติอันลึกลับของเขาคล้ายกับดัก ที่สัมผัสเพียงนิดก็ติดกับ ไร้ทางต่อต้าน 

เหมือนที่เกิดขึ้นกับผม... เขากำลังทำให้มันเกิดขึ้นกับครอบครัวผมเช่นกัน

“ทีนี้ รดน้ำ” ผมแอบมองผู้ชายสองคนก้มหน้าก้มตาลงต้นไม้ต้นใหม่ในสวนหลังบ้านโดยไม่มีใครสังเกตเห็น

ผมบอกแล้วว่าพี่เตน่ะขี้โกง

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาทลายกำแพงมาถึงขั้นนี้ได้ ด้วยตัวช่วยง่ายๆ อย่างต้นไม้ใบหญ้าที่พ่อผมกำลังให้ความสนใจ
คล้ายเป็นเรื่องบังเอิญที่พันธุ์ไม้หายากที่พ่อต้องการ ดันหาได้ที่บ้านพ่อพี่เตพอดิบพอดี

คราวนี้มันเลยกระโดดข้ามขั้น ไม่ใช่แค่เขาที่ได้รับการต้อนรับ... เพราะผู้ใหญ่สองฝ่ายก็คุยเรื่องเดียวกัน

ร้ายชะมัด

“น้ำครับ” ผมมองตามร่างสูงที่เดินไปล้างมือแล้วรินน้ำมาให้พ่อที่ยืนมองต้นไม้ของตัวเองอย่างพอใจ

ท่านรับมาดื่ม ไม่เอ่ยอะไร สายตามองตามพี่เตที่เริ่มก้มหน้าเก็บอุปกรณ์เลอะดินไปล้างเก็บในที่ของมัน เมื่อเขากลับมาอีกครั้งพ่อก็เอ่ยปาก

“ขอบใจ” เขายิ้มรับ ทำท่าจะเดินไปทำอะไรต่อแต่พ่อเริ่มอึกอัก

“กับพิชญ์... เป็นยังไงบ้าง” 

ผมลุ้นกับคำถามมากกว่าคำตอบเสียอีก

พี่เตยิ้มนิดๆ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร แต่แววตาคล้ายฉายความขบขันระคนเอ็นดู “น้องเป็นเด็กดีครับ” 

ผมไม่ควรเขินกับคำชมเด็กๆ นั่น แต่ใบหน้ากลับร้อนจัด
   
ติดแต่พ่อทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ แก้คำ “เขาเอาแต่ใจ” 
   
พี่เตหัวเราะเบาๆ “ครับ แต่ก็ยังน่ารัก”
   
“อย่าให้ท้ายนัก ถ้าดื้อเกินไปก็ต้องปรามบ้าง” พ่อดุ ทั้งผมทั้งคนเอาใจ
   
พี่เตขมวดคิ้ว สีหน้าลำบากใจ คล้ายเจอเรื่องที่ทำได้ยาก “ผมจะพยายาม”
   
อะไรกันล่ะนั่น

เหมือนสมาคมคุณพ่อปรึกษากันว่าต้องทำยังไงถึงจะแก้นิสัยเสียของลูกชายตัวน้อยได้ยังไงยังงั้น
   
แต่ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะครับ
   
ทั้งพ่อทั้งพี่เตเงียบไปสักพัก ต่างจับจ้องต้นไม้ทิ้งให้ความเงียบสื่อสารกัน มันไม่ใช่ความอึดอัดที่แผ่ออกมา แต่กลับทำให้ผมไม่กล้าออกจากที่ซ่อนออกไปเรียกทั้งสองคนเข้าบ้านตามที่ถูกคุณแม่ไหว้วาน
   
คล้ายรู้ว่าถ้าทิ้งจังหวะอีกนิด ผมจะได้ฟังบทสนทนาที่ยังคั่งค้าง
   
“เข้าใจใช่ไหมว่าพ่อไม่ได้จะกีดกัน” ในที่สุดพ่อทำลายความเงียบอีกครั้ง สรรพนามแทนตัวทำให้ผมเบิกตากว้าง
   
คำว่า ‘พ่อ’ ไม่เคยหลุดออกมาเวลาที่คุยกับพี่เตเลยสักครั้ง
   
“มันยากนะ กับลูกชายคนเดียวที่เราวาดชีวิตเขาไว้อย่างหนึ่งแต่เขาเลือกจะเป็นอีกอย่าง” เป็นครั้งแรกที่พ่อเปิดใจ เอ่ยความรู้สึกที่เลี่ยงจะแสดงออกมาตลอดกระทั่งวันนี้
   
“เหมือนเราต้องปรับความคิดใหม่ พ่อกับแม่หัวโบราณ พอต้องเห็นชีวิตเขาต่างออกไป บางเรื่องก็ไม่ค่อยเข้าใจ” พ่อเงยหน้ามองพี่เตที่หยักหน้าบอกว่าเขาเข้าใจ
   
“พ่อรู้ว่าเขารักเธอมาก และเธอก็เป็นคนดี ถ้าจะคบกันพ่อก็ไม่ห้าม” 

“...”

“พ่อจะไม่ฝากฝังให้เธอดูแลเขาตลอดไปหรอก พิชญ์เขาเข้มแข็ง เขาดูแลตัวเองได้ แค่อยากให้ค่อยๆ ดูกันไป เรียนรู้กันไป เอาใจใส่กันให้มากๆ เข้าใจไหม”

“ครับ” พี่เตยิ้มรับ พ่อเองก็เช่นกัน  

วินาทีนั้นผมรู้สึกว่าไม่ควรแอบฟังอีกต่อไป 
   
“พิชญ์เขารอมานาน เขาพยายามถนอมน้ำใจเราถึงได้ไม่วู่วาม ...มันควรถึงเวลาที่เขาจะได้สิ่งที่ต้องการ” 
   
ผมออกจากที่ซ่อน เดินเข้าไปหาร่างวัยกลางคนที่สะดุ้งนิดๆ เมื่อถูกผมรวบกอดไว้
   
“หือ? เจ้าพิชญ์ กอดผิดคนหรือยังไง” พ่อเอ่ยน้ำเสียงประหลาดใจ ผมส่ายหน้าซบแผ่นหลังผ่ายผอม ลำคอเริ่มตีบตันด้วยความรู้สึกเกินกลั้น
   
“ร้องไห้ซะอย่างนั้น แสดงว่าได้ยินหมดแล้วใช่ไหม” คล้ายจะตำหนิที่ผมแอบฟัง แต่พ่อกลับหัวเราะ ตบมือผมเบาๆ 
   
ได้ยินเสียงหัวเราะทุ้มต่ำของอีกคน เรียกให้ผมมองผ่านไหล่พ่อสบดวงตาสีรัตติกาล พี่เตมองผม ยิ้มบางๆ 

รอยยิ้มอ่อนโยนที่ทำให้ผมยิ่งสะอึกสะอื้นฟูมฟาย






คุณแม่ตกใจยกใหญ่ที่เห็นผมร้องไห้อย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดได้ คนถูกคาดโทษคือพ่อที่ถูกเรียกไปอธิบาย ในขณะที่ยอมให้พี่เตพาผมมาปลอบบนห้องนอน

ผมกลายเป็นเด็กขี้แยที่เอาแต่สะอึกสะอื้นในอ้อมกอดเขา ถูกเอาใจด้วยเกมในโทรศัพท์กับไอศกรีมรสโปรดที่คุณแม่บ้านยกมาให้

กว่าจะหยุดร้องก็ใช้เวลาพักใหญ่ และผมก็เริ่มอายที่ตัวเองฟูมฟายจนไม่กล้าพูดอะไร ปล่อยให้ห้องเงียบงัน ทำเป็นก้มหน้าก้มตาเล่นเกม ใช้ตักพี่เตต่างโซฟา เอนร่างพิงเขาอย่างไม่กลัวว่าอีกฝ่ายจะอึดอัด

ปล่อยให้เขาใช้ริมฝีปากร้อนกดจูบขมับ ซอกคอ ไหล่ จูบซ้ำๆ ปลอบประโลมอยู่อย่างนั้นพร้อมเสียงหัวเราะทุ้มต่ำเป็นระยะ

“ขอพี่ดูหน้าหน่อย” นิ้วเรียวเกี่ยวผมรวบไว้ด้านหนึ่งกระซิบเรียก

ผมสูดน้ำมูก หันไปแต่ไม่กล้าสบตา ทำเป็นเฉไฉกินไอศกรีมที่อุ้มไว้บนตัก

เขาหัวเราะ จูบซับที่หางตาผมก่อนยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาแผ่วเบา

“ขี้แยขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่” เอ่ยแซว ผมจึงเงยหน้าขึ้นไป มองอย่างคาดโทษทำเสียงเอาแต่ใจ

“เพราะใคร”

“หือ?” เขาเลิกคิ้ว ไม่เข้าใจ

แต่ผมไม่ได้พาล... เป็นเพราะเขานั่นแหละ

ผมอ่อนไหวง่ายขึ้น เอาแต่ใจเพราะรู้ว่าเขาจะเอาใจ เกราะกำแพงในใจผมพังทลาย

ทั้งหมดเพราะเขา

“พี่เต” ผมวางถ้วยไอศกรีมในมือ ช้อนสายตามอง งอแง “จูบหน่อย” 

พอได้ยินผมอ้อนเขายิ้มล้อเลียน แต่ยอมตามใจ โน้มใบหน้าลงมาจุมพิตแผ่วเบา ปลอบประโลมเอาใจผมอยู่นาน

พอผละออกผมขยับตัวเปลี่ยนเป็นนั่งคร่อมตักเขาสบตานิ่ง จริงจัง 

“รัก” 

เจ้าของตาสีรัตติกาลชะงักไปก่อนหลุดยิ้ม คล้ายทำตัวไม่ถูกจึงดึงผมไปกอดไว้แน่นแกล้งจูบขมับแรงๆ งับใบหูหมั่นไส้ 

ก่อนจะได้ยินเสียงกระซิบตอบคำเดียวกัน

“รักเหมือนกันครับ” 







----------------------------------------------------------
พายัยพิชญ์มาให้กอดแล้วค่ะ หวังว่าจะยังไม่ลืมกัน  
ความยากของการเขียนตอนพิเศษคือมันไม่มีโครงให้วิ่งตามเลย
ในหัวมีเรื่องราวถูกตัดเป็นท่อนๆ กระจัดกระจาย ไม่รู้ว่าควรเอาซีนไหนมาใส่ตอนไหน 5555
เรื่องนี้ตอนพิเศษคงไม่เยอะ เพราะไม่รู้จะเขียนอะไรแล้วจริงๆ ;-;
สารที่จะสื่อก็ใส่ในเรื่องหลักหมดแล้ว จะใส่nc ก็...นะ ไม่รู้จะพลิกแพลงท่าไหนแล้วค่ะ 55555 
กลัวเลี่ยนด้วย เลยมาแบบอ้อนๆ น่ารักๆ เหม็นความรักเบาๆ... เนอะ 

ฝาก #เกมท้ารัก ด้วยน้า
ขอบคุณที่ยังคิดถึงกันนะคะ ^^


   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 352 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,704 ความคิดเห็น

  1. #1683 เจ้าหมีขาว (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 กันยายน 2563 / 23:20
    เจาะอีกแล้ว โดนอีกแล้ว555
    #1,683
    0
  2. #1650 pommys (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 08:27
    คุณพ่อคุณแม่น่ารัก
    #1,650
    0
  3. #1557 OoNuizqBk (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 21:08
    น้องน่ารักพี่ก้อปลอบเก่ง
    #1,557
    0
  4. #1533 mileyduchess (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 12:09
    น้องพิชญ์ขี้แยน่ารักมาก แงงงง
    #1,533
    0
  5. #1502 saisaisaisai14 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 14:41
    น่ารักทั้งบ้านเลยแงงงง
    #1,502
    0
  6. #1430 galaxysecret🌈🌈 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:44
    ดีจังเลยที่ครอบครัวยอมรับได้แบบที่ไม่ใช่ว่าต้องยอมรับ ชอบน้องพิชญ์โหมดขี้แย55555555
    #1,430
    0
  7. #1182 Jibangrin (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 10:15
    น่ารักกก งืออออ
    #1,182
    0
  8. #1102 ฺBedroom (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 10:42
    พิชญ์นี่นับวันยิ่งเอาเเต่ใจ แต่ก็นะ...น่ารัก//ยิ้มด้วยความเอ็นดู
    #1,102
    0
  9. #1076 pppeachhh2 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 15:56
    น้องงงงง ไม่ร้องนะโอ๋ๆ
    #1,076
    0
  10. #1016 NN_suju (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 19:15
    ชอบ ไม่ผิดหวังเลย ขอบคุณมากค่ะ
    #1,016
    0
  11. #1009 filmfilm12123 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 17:15
    รักเหมือนกันครับ
    #1,009
    0
  12. #1003 pikakaka (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 14:03
    น้องพิชญ์ แง้งงงงงงงงง มนุษย์น้อง ขอจูบปลอบใจมั่งได้ไหม /โดนพี่เตกระทืบ
    #1,003
    0
  13. #876 rumiOwO (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 11:40
    หวานกันเหลือเกินนนนนน มดขึ้นไปหมดแล้วววว
    #876
    0
  14. #860 Kamuki (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 12:06
    ตอนกอดพ่อแล้วร้องไห้นี่แบบ โอ๋ววววววลูกกกกกกก คุณพ่อเก่งมากๆแล้วค่ะ เราเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องที่ยาก คุณพ่อกับคุณแม่เก่งมากแล้วค่ะ เยี่ยมมมม
    #860
    0
  15. #811 smiilec (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 17:34
    หื้ออน่ารักกก
    #811
    0
  16. #783 ppthitimaw (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 01:56
    น่ารักกกกก
    #783
    0
  17. #717 Ar Kml (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:28
    งือออออ น่ารักกกกก
    #717
    0
  18. #716 porzaza182546 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:55
    น่าร้ากกกกกกกกก
    #716
    0
  19. #715 Orathaiks (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:38
    กลายเป็นเด็กน้อยขี้แงไปสะแล้ว น่าร้ากกกกกกกกกก
    #715
    0
  20. #692 kal.kk (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:58
    ง่า ยัยพิชญ์
    #692
    0
  21. #688 putalay07 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:55
    มาแบบไหนก็รักค่ะ ยังอยากตามติดชีวิตพี่เต น้องพิชญ์ไปเรื่อยๆเลย
    #688
    0
  22. #687 vy0Cik (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:13
    ฮือพิเตตตตตต ทำไมถึงทำให้เราตกกลุมรักได้ซ้ำๆได้ขนาดนี้ ส่วนน้องพิชญ์นั้นทำไมขี้ยั่วขนาดนี้ ฮึ่มๆ
    #687
    0
  23. #686 teetaefxxx (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:06
    ฮืออออ คิดถึง รักเรื่องนี้มากๆ อ่านกี่รอบก็ไม่เบื่อ รักๆๆๆๆ
    #686
    0
  24. #685 Ezizen (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 04:52
    ฮืออออออออออทับจัย
    #685
    0
  25. #684 MyOxygen (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 03:58
    รักน้องพิชญ์ พี่เต คุณพ่อคุณแม่ รักไรท์ด้วยค่ะ
    #684
    0