[EverY] Truth or Dare #เกมท้ารัก (Yaoi)

ตอนที่ 20 : บทที่ 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,999
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 424 ครั้ง
    20 ก.พ. 63





19


[ เตวิชญ์ ]



ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง คนที่ผมเห็นหน้าเป็นคนแรกคือพ่อ...

ผมไม่คิดว่าจะเจอเขา แต่ตอนนี้ความรู้สึกสับสนมีมากกว่าตกใจ สมองมึนเบลอจนไม่อาจประมวลผลอะไรได้ในทันที

“น้ำ” เสียงทุ้มเรียบนิ่งเอ่ยพร้อมรินน้ำยื่นมาให้ ผมได้แต่อ้าปากงับหลอดเพื่อดื่มน้ำดับกระหาย ร่างกายหลายส่วนปวดระบมจนขยับแทบไม่ได้ โดยเฉพาะแขนซ้ายที่ถูกหุ้มด้วยเฝือกหนา

ภาพของเหตุการณ์ฉายเข้ามาในหัว ความรู้สึกของลมที่กระทบร่าง ความเร็วของรถที่ค่อยๆ ทะยานไปตามเส้นทาง ก่อนทุกอย่างจะพร่าเบลอด้วยไฟสว่างจ้าของรถอีกคันที่สวนเข้ามา... 

ไม่มีการปะทะ... 

แต่ผมรับรู้ได้ถึงแรงหมุนคว้างก่อนที่ทุกอย่างจะกลับตาลปัตร มันรวดเร็วจนไม่อาจปะติดปะต่อ แล้วภาพทั้งหมดก็ดับวูบไป 

“เดี๋ยวพ่อเรียกหมอ” ผู้ชายตรงหน้าดูกระอักกระอ่วนตอนเอ่ยออกมา ก่อนกดปุ่มเรียกพยาบาล 

ไม่นานหมอก็เข้ามาตรวจร่างกายผม แจ้งอาการก่อนออกไป 

ในห้องพักผู้ป่วยจึงเหลือเพียงผม พ่อ... และความเงียบงัน

“แก...” พ่อทำท่าเหมือนจะพูดอะไรออกมา คิ้วขมวดเข้าหากัน ดวงตาสีเดียวกันฉายความกังวล

“ผมไม่เป็นไร” ผมให้คำตอบในคำถามที่ไม่ได้เอ่ย 

พ่อคลี่ยิ้มจางๆ ใบหน้าที่เป็นต้นแบบของผมคลายความกังวลลงเล็กน้อย ก่อนกลับมาขมวดคิ้วใหม่ ...คล้ายมีบางอย่างอยู่ในใจ แต่ลังเลที่จะพูดออกมา แต่เมื่อเห็นสายตาตั้งคำถามของผม มือที่ล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกงจึงหยิบบางอย่างออกมา

...โพสต์อิทแผ่นเล็ก ที่ผมจำได้ดีว่าข้อความที่เขียนไว้คืออะไร

“เด็กคนนั้น... แฟนของแก เอามาให้” 

เข้าใจแล้วว่าทำไมพ่อถึงมาอยู่ตรงนี้ได้

ผมรับโพสต์อิทที่มีร่องรอยของหยดน้ำเลอะตัวหนังสือหวัดๆ จนเลือน นึกถึงใบหน้าของคนที่ได้อ่านมันคนแรกแล้วรู้สึกปวดใจขึ้นมา... พิชญ์คงรู้แล้วว่าเจตนาของข้อความนี้คืออะไร

ผมตั้งใจบอกลา... เผื่อว่าจะไม่มีโอกาสได้ลืมตาอีกครั้ง

“พ่อ... ไม่รู้จะพูดอะไร...” น้ำเสียงทุ้มแหบสับสน บรรยากาศแสนอึดอัดทำให้ต้องปลดกระดมสูทตัวนอก ยกมือข้างหนึ่งขึ้นจดหว่างคิ้วท่าทางงุ่นง่าน 

เขาไม่ได้แสดงท่าทางแบบนี้บ่อยนัก หน้าฉาก พ่อเป็นนักธุรกิจสุขุม เยือกเย็น เป็นผู้นำที่ใครเห็นก็ต้องเกรงขาม 

แต่ผมรู้ว่าข้างในพ่อเปราะบาง... ไม่ต่างจากผม

“คราวก่อนก็ไม่ใช่อุบัติเหตุใช่ไหม” เงยหน้าขึ้นถาม ดวงตาที่จ้องมามีร่องรอยของการแตกร้าว 

“แกตั้งใจจะไป... เหมือนแม่...” 

ผมไม่รู้จะตอบอะไร... น้ำเสียงที่ฟังดูเจ็บปวดของพ่อทำให้ผมได้แต่ก้มหน้ามองกระดาษในมือตัวเอง 

ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาทั้งที่เคยคิดว่าคงไม่เป็นไร... เขาคงทำใจได้

“เพราะพ่อใช่ไหม”

คราวนี้ผมส่ายหน้า “เพราะผม...” 

ก่อนจะนึกได้ว่าไม่มีประโยชน์อะไรที่เราจะเอาแต่โทษตัวเอง

“ตอนที่ยังเด็ก... คุณกับผม...เคยสร้างอาณาจักรด้วยกันใช่ไหม” 

ผมรู้ว่านี่ไม่ใช่เวลามารื้อความหลัง... ไม่ใช่เวลาฟื้นความทรงจำที่ผมเคยลืมไป... ผมคิดว่าตัวเองยังเล็กมากตอนแม่เลือกจะเดินแยกทาง แต่ผมไม่ได้เด็กขนาดนั้น

ต้องขอบคุณอุบัติเหตุที่ทำให้ภาพหนึ่งฉายชัดมา... ภาพของห้องที่เต็มไปด้วยตัวต่อสีสันสดใส ก่อร่างเป็นเมืองขนาดใหญ่ มีพ่อกับผมนั่งอยู่ข้างกันและกำลังสร้างบ้านสักหลัง เติมเต็มอาณาจักรของเรา

“ภพมีเครื่องดนตรี...” ภาพเลือนราง แต่คล้ายยังจำเสียงกระท่อนกระแท่นจากกลองชุดที่สูงท่วมหัวพี่ชาย

พ่อหัวเราะเบาๆ ผ่อนลมหายใจ นั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียงพลางปลดกระดุมเสื้อเพื่อผ่อนคลาย ดวงตาสีดำตกอยู่ในห้วงภวังค์แห่งความหลัง

“ตอนอยู่อเมริกา ภพมีวงดนตรีที่เก่งมาก” ผมไม่เคยบอกเรื่องนี้กับเขา ไม่เคยเล่าถึงช่วงชีวิตหลังจากครอบครัวแยกทาง

เขาเจอเราหลังจากที่ภพจากไป ผมคิดว่าเขาควรรู้ไว้

“ภพคิดถึงคุณ” พี่ชายของผมจำทุกความสุขที่เคยมีได้... จำได้ว่าพ่อรักเขาแค่ไหน

พ่อไม่ได้เอ่ยอะไร แต่แค่สบตาผมก็รู้ว่าคนตรงหน้ากำลังจะสื่อสารอะไร 

“พ่อครับ...”

เอ่ยเรียกคำที่ไม่เคยใช้ ยิ้มให้สีหน้าตกใจ และดวงตาที่เป็นประกายเมื่อได้ยินคำนั้น คำที่ผมควรเรียกก่อนทุกอย่างจะสายไป... เหมือนที่ผมใช้คำว่าแม่ไม่ทัน

“ไม่ใช่ความผิดของพ่อ..." 

...เราต่างต้องการการปลดล็อกความเจ็บปวดที่อัดแน่นอยู่ในใจ

"ไม่ใช่ความผิดของเรา... ที่พวกเขาจากไป” 

ให้เป็นความผิดของโลกใบนี้เถอะ ที่โหดร้ายเกินไป

“เตวิชญ์... พ่อเหลือแกคนเดียว” เนิ่นนานกว่าเสียงทุ้มแหบจะเอ่ยขึ้นมา คล้ายกำลังเว้าวอน

คำขอร้องที่ผมรู้ดีว่าคืออะไร

“ผมจะมีชีวิตอยู่”  

ร่องรอยยับย่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง เมื่อพ่อยิ้มออกมา ดวงตาทั้งสองข้างเคลือบด้วยหยาดน้ำ เช่นเดียวกับผมที่เริ่มมองเห็นภาพพร่าเลือน เพียงเอ่อล้น แต่ไม่ได้หยดลงมา... เราต่างรู้ว่าการร้องไห้เป็นเรื่องยากแค่ไหน ยังต้องเรียนรู้ที่จะระบายความรู้สึกในใจ เลิกปล่อยให้มันกดทับ กลายเป็นกำแพงความเจ็บปวดที่หนาแน่นจนยากที่จะทำลาย

ผมกับพ่อแทบไม่ได้เอ่ยอะไรกันอีกหลังจากนั้น เราไม่ใช่คนประเภทที่จะมานั่งเล่าความหลังเป็นฉากๆ เพียงมองหน้าแล้วยิ้มให้กันบางครั้ง ให้ความเงียบบอกเล่าทุกอย่างผ่านแววตา แบ่งปันความเจ็บปวด... กอบเก็บเศษแก้วขึ้นมาประกอบร่างใหม่อีกครั้ง

ไม่มีทางเหมือนเดิม... แต่รอยร้าวเตือนใจไม่ให้เราก้าวพลาด

ถึงเวลาต้องก้าวผ่าน...

“พ่อต้องไปแล้ว” เวลาผ่านไปพักใหญ่ พ่อก็ลุกขึ้นยืน ติดกระดุมเสื้อจนกลับมาดูเนี้ยบอีกครั้ง “พรุ่งนี้จะมาใหม่” มือหยาบย่น เอื้อมมาบีบไหล่ผมเบาๆ 

ผมยิ้มรับ มองแผ่นหลังกว้างเดินห่างออกไป รูปร่างภูมิฐานที่ไม่เคยถูกกาลเวลาทำลาย 

“พ่อครับ” ก่อนจะนึกได้ว่ายังมีอีกสิ่งที่ควรบอกไว้ ใบหน้าที่คงจะเหมือนผมในอีกสักสิบปีข้างหน้าหันกลับมามองนิ่ง รอฟัง 

“ผมกำลังรักใครคนหนึ่ง...”

เอ่ยเพียงเท่านั้นมุมปากบางก็ยกยิ้ม... คงรู้ว่าผมหมายถึงใคร

“เป็นเด็กที่น่ารักมาก” ผมยิ้มตาม

“ครับ พิชญ์น่ารักมาก” สบตาพ่ออีกครั้ง... ดวงตาสีเดียวกันรู้ว่าผมกำลังจะพูดอะไร “คราวนี้ผมจะรักษาไว้ให้ได้” 

“...”

ในอดีตที่ผ่านมาเราทั้งคู่ต่างไม่กล้าเอื้อมมือออกไปกอดคนที่รัก

“จะไม่ยอมปล่อยมือ” แต่คราวนี้ผมจะพยายาม

หลังจากนี้ผมจะกอดพิชญ์ให้แน่น... ทะนุถนอมให้นาน... รักให้สมกับที่ใช้ชีวิตเป็นเดิมพัน

“ต้องขอบคุณน้อง... ที่พาแกกลับมา” ผมยิ้มกว้างสบดวงตาที่ฉายชัดความเชื่อมั่น

...เชื่อว่าผมจะรักษาความรักครั้งนี้ไว้ได้













ตื่นมาอีกรอบผมถึงได้เห็นหน้าพิชญ์...

เด็กดีของผมดูโทรมลงถนัดตา สีหน้าโรยล้า ดวงตาทั้งสองข้างบวมช้ำเหมือนผ่านการร้องไห้อย่างหนัก น้องแทบไม่เงยหน้ามองผมนับตั้งแต่เข้ามา

“ดีนะที่มึงไม่เป็นไรมาก หมอบอกว่าดูอาการอีกอาทิตย์ก็กลับบ้านได้” เจดเอ่ยด้วยน้ำเสียงโล่งใจ หลังจากเห็นผมยังลุกนั่งเดินเหินได้ นอกจากแขนหักที่เหลือก็ไม่หนักหนาสาหัสอะไร

ผมยิ้มตอบ สายตาจับจ้องร่างสูงบางที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง ง่วนกับการจัดดอกไม้ใส่แจกันมาเกือบสิบนาที

น้องกำลังโกรธ ผมรู้ดี... การได้รู้ว่าคนที่นอนอยู่ข้างกันตัดสินใจจะจากไปตลอดกาลโดยทิ้งตัวเองไว้ข้างหลัง เป็นเรื่องเจ็บปวดเกิดบรรยาย

“แล้วนี่มึงไปทำอีท่าไหน คืนนั้นก็ไม่ได้เมานี่หว่า รถอีกคันบอกว่ามึงขับเข้าโค้งมาเร็วมาก ถ้าชนก็คงตาย” ได้ยินแบบนั้น พิชญ์ก็หันกลับมาสบตา คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ดวงตาสีน้ำตาลสวยสะท้อนหยาดน้ำที่เอ่อล้นขึ้นมา ผมจับจ้องดวงตาคู่นั้น เอ่ยคำที่ดังก้องอยู่ในใจ 

“กูยังตายไม่ได้”

อยากขอโทษ... อยากอธิบาย... อยากให้น้องรู้ว่าผมจะไม่ทำแบบนั้นอีก

“แต่...!” ยังไม่ทันจบคำ เจดก็ชะงักไป อ้าปากค้างเมื่อคนที่ยืนห่างออกไปสาวเท้ามายืนข้างๆ 

พิชญ์หยุดตรงหน้าผม ดวงตาฉ่ำน้ำจ้องนิ่งงัน แววตาที่คล้ายจะปลอบประโลมมากกว่ากล่าวโทษ ก่อนที่มือบางจะยกขึ้นประคองใบหน้าผมให้เงยหาก่อนประทับริมฝีปากลงมา... มอบรสจูบที่ผมโหยหา 

“อ้าว หมาเลยกู” ได้ยินเสียงเจดกลั้วหัวเราะ กับการกระทำเหนือความคาดเดาของน้องรหัส แต่พิชญ์ไม่ได้ขยับออกไป กลับยิ่งเข้ามาใกล้รั้งใบหน้าผมเข้าหา บดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างไม่สนใจ

ผมเหลือบมองเจด ส่งสายตาไล่กลายๆ เจดยักไหล่ขบขันก่อนจะลุกไป ผมหลุดยิ้ม กลับมาโอบแผ่นหลังบางกอดกระชับจนร่างกายสัมผัสกัน ปรับองศาใบหน้าจนริมฝีปากแนบสนิท ก่อนหลับตายอมให้น้องจูบอย่างเอาแต่ใจ ลงโทษผมด้วยลิ้นร้อนร้ายที่เกี่ยวกระหวัด... สูบซับความหวานพร้อมแผดเผาในคราวเดียวกัน

พรากลมหายใจเนิ่นนาน กว่าจะยอมถอนจูบออก 

“อุกอาจจริง” ผมเอ่ยล้อเลียน ยกมือเกลี่ยใบหน้าใสที่ผมแสนคิดถึง เจ้าของการกระทำอุกอาจกดมุมปากบึ้งตึงอย่างน่าเอ็นดู

“ผมรู้ว่าพี่ต้องการ” ผมหัวเราะเบาๆ กับน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ

แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าใช่ ผมต้องการ... 

ทั้งจูบนี้... และเด็กคนนี้

"ผมคิดถึงพี่" น้องกลับมามองหน้าผมอีกครั้งพลางแตะหน้าผากลงมา ผสานลมหายใจคลอเคลียปลายจมูกให้รู้ว่ายังอยู่ข้างกัน หลับตาลงซึมซับสัมผัสแสนโหยหา 

มีคำพูดมากมายอยู่ในหัวผม แต่กลับทำได้แค่ถอนใจ ดึงพิชญ์เข้ามาใกล้กว่าเดิมแล้วซบหน้าลงกับไหล่

“ขอโทษครับ” ผมไม่ได้หวังให้น้องให้อภัย เพราะรู้ดีว่าตัวเองเห็นแก่ตัวแค่ไหน 

“เตวิชญ์...” 

แต่พิชญ์ก็ยังเป็นพิชญ์... เด็กดีของผมที่ไม่ว่าผมจะทำเรื่องแย่ๆ แค่ไหนน้องก็ไม่เคยหนีไป

“ขอบคุณที่กลับมา”

ยังกอดผม ยังคงประทับริมฝีปากลงมาอย่างอ่อนโยน... 

แม้รสจูบหวานล้ำจะขมปร่าด้วยน้ำตา

   






ผมใช้เวลาที่เหลือของวันเล่าให้น้องฟัง... อธิบายทุกอย่าง ตอบทุกคำถาม บอกทุกความลับโดยไม่จำเป็นต้องมีกติกาใดๆ ไม่ต้องมีเกมเชื่อมโยงเราไว้ 

หรือต่อให้มีผมก็แพ้... ผมแพ้น้องมาตั้งนาน
   
ผมไม่ได้เล่าเพื่อหวังให้พิชญ์เข้าใจ เพราะรู้ว่ามันยากจะเข้าใจ แค่อยากให้ได้รู้ในสิ่งที่เคยเก็บไว้ น้องตั้งใจฟัง ไม่ได้เอ่ยความเห็น แต่หยาดน้ำในดวงตาเอ่อล้นจนเห็นชัดในบ้างครั้งเรียกให้ผมดึงเข้ามากอดไว้ เอ่ยขอโทษซ้ำๆ ที่ทำให้เสียใจ
   
“อเมริกาไม่มีจริง” สิ่งแรกที่เอ่ยหลังจากได้ยินความจริงทั้งหมดกลับเป็นประโยคไร้เดียงสา จนผมต้องยื่นหน้าข้ามไหล่ จูบผิวแก้มคนที่นั่งซ้อนอยู่ตรงหว่างขาพลางยกมือขึ้นลูบเรือนผมประบ่าเบาๆ
   
“เคยมี แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว” ...ผมคงไม่กลับไปอีก
   
“พี่จะไม่ไปไหนแล้วใช่ไหน” น้องเอี้ยวตัวกลับมาถาม สีหน้าจริงจัง
   
“อืม ไม่ไปแล้ว” ยืนยันพร้อมกดจูบที่ขมับอีกครั้ง ริมฝีปากบางจึงยิ้มออกมา หรี่ตาคาดโทษผมไว้
   
“พี่พูดแล้วนะเตวิชญ์ ถ้าหนีไปอีกผมจะไม่ให้อภัย” คำขู่แสนน่ารักทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะยกมือบีบจมูกรั้น ก่อนโอบไหล่กระชับให้ชิดเท่าที่จะทำได้ 

กดจูบซอกคอซุกจมูกซึมซับกลิ่นกายที่แสนหลงใหล แล้วให้สัญญา
   
“ครับ จะไม่หนีไปไหน”

   




แต่สิ่งที่ผมทำมันคงหนักหนาเกินกว่าจะทำให้ยอมเชื่อเพียงลมปากง่ายๆ 
   
วันต่อมาผมได้ยินเสียงคนเข้ามาในห้องตอนอยู่ในห้องน้ำ เสียงฝีเท้าย่ำหนักก่อนจะได้ยินพิชญ์ตะโกนเสียงดัง
   
“พี่เต!” เปิดประตูออกมาผมเห็นพิชญ์ชะโงกหน้ามองหน้าต่าง สีหน้าหวาดหวั่นตกใจ
   
“พิชญ์” ผมเองก็ตกใจ ที่เห็นน้องตื่นตระหนกแบบนั้น ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างหันมามองผม ก่อนค่อยๆ สาวเท้าเข้ามา ยกมือไม้เก้กังเหมือนไม่รู้จะทำยังไง
   
น้องไม่กล้ากอดผมแน่น เพราะรู้ว่าแผลยังไม่หาย  
   
“เตวิชญ์...” สุดท้ายเพียงเอื้อมมือมาจับชายเสื้อผม กำแน่น สีหน้าเว้าวอน  

"..."

“อย่าไป...” น้ำตาเอ่อคลอก่อนค่อยๆ ไหล
   
“...”
   
“อย่าไปต่อหน้าต่อตา...” ความรู้สึกผิดเอ่อล้นขึ้นมาเมื่อเห็นคนตรงหน้าร้องไห้อีกครั้ง เอื้อมมือรวบหลังบางมากอดไว้ กดทับแขนที่เจ็บอย่างไม่คิดสนใจ 
   
“รู้แล้ว” กระซิบบอกพลางกดจูบหางตาไล่ลงมาที่แก้วเพื่อซับน้ำตาให้ “ขอโทษ” 
   
“ฮึก...”
   
“ขอโทษครับ” 

จูบซ้ำๆ จนกว่าน้องจะหยุดร้องไห้
   
วันนั้นทั้งวันพิชญ์งอแงขึ้นมาเฝ้าผมไม่ห่าง กระทั่งปีนขึ้นมานอนบนเตียงด้วยกัน โดนคุณพยาบาลเอ็ดไปหลายรอบก็ยังดื้อเงียบอยู่อย่างนั้น จนผมขอร้องอีกแรงเขาถึงอนุโลมให้ น้องไม่ได้ทำอะไร เพียงนอนตะแคงมองหน้าผมนิ่งๆ จับจ้องมาเหมือนกลัวว่าผมจะหาย ไม่ได้รบกวน แทบไม่ยอมพูดอะไร อาจเพราะยังอายที่ตัวเองเอาแต่ร้องไห้ ตาบวมทบของเก่าจนดูไม่จืด

ผมได้แต่หัวเราะอย่างเอ็นดู ดึงใบหน้าอีกคนมาซบไหล่ เอียงหน้าซุกกลุ่มผม ให้กลิ่นหอมจากคนรักกล่อมตัวเองนอน
   
ผมหลับไปหลายรอบด้วยฤทธิ์ยา และทุกครั้งที่ตื่นมาก็จะเห็นพิชญ์นอนอยู่ข้างๆ ขยับปลายจมูกมาถูแก้มผมคล้ายออดอ้อน
   
“น้ำไหม” พอมผมพยักหน้าน้องก็ลุกขึ้นนั่ง เอื้อมมือไปรินน้ำให้ 

ผมดื่มน้ำพลางมองเจ้าลูกลิงที่เกาะไม่ห่างอย่างขบขัน กระทั่งป้อนน้ำผมเสร็จน้องก็ยังโน้มตัวมาคร่อมร่างผมไว้ จับผมที่ทิ้งตัวเกะกะขึ้นทัดหู เลียริมฝีปากหนึ่งครั้งก่อนกดจูบลงมา
   
ผมหัวเราะเบาๆ เผยอปากยอมให้ลิ้นรั้นเกี่ยวกระหวัดอย่างเอาแต่ใจ เด็กดีของผมละเลียดป้อนรสจูบแสนหวานที่ทำให้หัวใจผมเต้นแรงได้ทุกครั้ง 
   
ผละออก ก่อนจ้องผมนิ่งนานแล้วเอ่ยคำถามที่ทำให้ผมเลิกคิ้วประหลาดใจ

“ท้าหรือจริง” 

หลุดยิ้มกว้างพลางยกมือลูบผมยาว เกลี่ยนิ้วโป้งลงบนแก้มน้องเบาๆ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาแสนรั้น ก่อนเอ่ยคำตอบที่คงไม่ต้องเดา
   
“ท้า...”
   
...ไม่ลังเลที่จะเริ่มเล่นเกมที่ผูกเราเข้าด้วยกันอีกครั้ง







---------------------------------------------------
มาสุขสันต์วันเด็กล่วงหน้าค่า 
บอกแล้วว่าเด็กดีต้องได้รางวัล  :)
ผ่านความเจ็บปวดกันมาแล้วนะ หลังจากนี้มาเรียนรู้ที่จะก้าวไปข้างหน้าพร้อมกันเถอะค่ะ 
ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันตลอดมา
ตอนหน้าจบแล้วนะคะ 

ฝาก #เกมท้ารัก เช่นเคยน้า


   
   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 424 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,704 ความคิดเห็น

  1. #1681 เจ้าหมีขาว (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 กันยายน 2563 / 22:41
    อย่าบอกนะ...นี่โรง'บาลน้าคุณ!55555
    #1,681
    0
  2. #1648 pommys (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 21:16
    ดีใตที่พี่เตปลอดภัยและได้ปลดล็อคความในใจ
    #1,648
    0
  3. #1531 mileyduchess (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 22:56
    ดีใจที่พี่เตได้ระบายสิ่งที่อยู่ในใจออกมานะ ที่ผ่านมาคงอึดอัดแย่เลย อย่าทำแบบนั้นอีกเลยนะ เอาจริงถ้านี่เป็นน้องพิชญ์คงจิตตกแน่ๆ กลัวพี่เตจะไม่อยู่อีก
    #1,531
    0
  4. #1500 saisaisaisai14 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 14:06
    ขอบคุณที่พี่เตกลับมา ขอบคุณที่พี่ให้โอกาสตัวเอง อย่าทิ้งน้องไปอีกนะ
    #1,500
    0
  5. #1479 Yokyuki (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 22:56

    หนูชอบมากอะแง่งงง

    #1,479
    0
  6. #1428 galaxysecret🌈🌈 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:17
    ขอบคุณพี่เตที่ยอมปลดปล่อยตัวเอง ดูแลน้องพิชญ์ให้ดีๆเพราะถ้ามีครั้งที่สามน้องคงไม่ไหวแล้ว ขอบคุณที่กลับมา
    #1,428
    0
  7. #1357 Pantawan Khaokaew (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 04:35
    โอ้ยยยยยย ไม่รู้จะชื่นชมไรท์ยังไงที่เดินเรื่องแบบค่อยเป็นค่อยไป ไม่หวือหวาแค่หน่วงจิตได้ตลอด นิยายเรื่องนี้เป็นthe bestทางด้านอารมณ์อย่างแท้ทรู ใครลังเล อ่านเถอะ มันเยี่ยมจริงๆ
    #1,357
    0
  8. #1298 ananarnaaa (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 22:22
    น้ำตายังไหลไม่หยุดเลย ไรท์เก่งมาก ควรได้รับรางวัลแล้วอะแบบนี้
    #1,298
    0
  9. #1187 mind_kaneki (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 22:17
    ตอนน้องเข้ามาแล้วไม่เห็นพี่เตแล้วน้องตกใจอ่ะ คือแบบ จะร้อง คือพิชญ์เจอมาสองรอบแล้วไง ฮืออ สงสารนาง
    ปล.มีความสุขกันจริงๆสักทีเถ๊อะะะ
    #1,187
    0
  10. #1178 Jibangrin (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 09:01
    ขอบคุณที่กลับมา ทั้ง2คนเลยยย ขอบคุณที่ยังรักกัน TT
    #1,178
    0
  11. #1100 ฺBedroom (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 10:01
    ดีใจที่ทั้งพ่อเเละพี่เตปลดปล่อยตนเองได้เสียที
    เตคงต้องดูแลน้องพิชญ์ดีๆเเล้วเเหละ บาดเเผลในใจครั้งนี้ มันยิ่งลึกลงไปอีก คงยากจะรักษาให้หายง่ายๆ
    #1,100
    0
  12. #1074 pppeachhh2 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 05:02
    ยังดีที่กลับมา เพราะถ้าทิ้งน้องไว้คนเดียวจริงๆจะไม่ให้อภัยเตเลย ทำร้ายน้องมาตลอดจนจะจบเรื่อง

    หลังจากนี้ก็ดูแลน้องดีๆชดเชยสิ่งที่เคยทำกับน้องด้วย
    #1,074
    0
  13. #1051 maybee23 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 15:12
    ขอบคุณที่กลับมานะ ขอบคุณจริงๆพี่เต...
    #1,051
    0
  14. #1034 [12GODs ll POSEIDON]AVERY PIE (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 15:59

    ขอบคุณที่กลับมานะ

    #1,034
    0
  15. #1007 filmfilm12123 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 16:29
    ขอบคุณที่กลับมา..
    #1,007
    0
  16. #983 aommyjung2521 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 23:00
    ขอบคุณที่กลับมาหาน้องพิชญ์นะพี่เต
    #983
    0
  17. #960 nbbwink (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 11:03
    โถ คิดว่าน้องจะโกรธ แบบเอาโพสอิทมาให้แล้วก็กลายเป็นคนไม่รู้จักกันไปเล้ย แบบเนี๊ยะ แงงงงงง อยากพี่เตนังง้อบ้างตามบ้างจะได้รู้ว่าเป็นไง แต่น้องก็เป็นน้องอะเนอะ555555555 โอยยยย
    #960
    0
  18. #933 mmcolor (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 12:55
    บีบใจมากอ่านไปก็ลุ้น ดีใจกับน้องด้วยเลยที่พี่เตกลับมา
    #933
    0
  19. #914 jjtk (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 00:24
    น้ำตาไหลเลยตอนน้องรอหาพี่ ฮื่อออหนู
    #914
    0
  20. #857 Kamuki (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 02:10
    จะร้องไห้ตามตอนน้องร้องไห้ เฮ้อออออออ มันคงจบสักทีนะพายุเนี่ย
    #857
    0
  21. #786 Lowland (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 11:04
    พี่เตอย่าหนีน้องอีกนะ
    #786
    0
  22. #745 snowontherainyday (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 16:41
    โง้ยยยย เก่งมากเจ้าพิชชชชญ์
    #745
    0
  23. #713 Orathaiks (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:57
    แง่ อย่าทำให้น้องเสียใจอีกกกก
    #713
    0
  24. #642 Devil94 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:39
    ผ่านฝันร้ายไปซักทีนะ
    #642
    0
  25. #598 Sweet Time (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 23:56
    ขอบคุณที่กลับมา กลับมาแบบจริงๆ
    #598
    0