[EverY] Truth or Dare #เกมท้ารัก (Yaoi)

ตอนที่ 11 : บทที่ 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,096
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 625 ครั้ง
    20 ก.พ. 63


10

ผลจากการให้สัญญา คือความเย็นชาที่พี่ใช้ทดสอบความสัมพันธ์
   
ไม่ยินดียินร้าย... ห่างเหิน... บอกเป็นนัยว่าใกล้ถึงเวลาตัดขาด... บังคับให้ก้าวลงรถไฟในสถานีถัดไป
   
รวดเร็วจนน่าสับสน แต่มันเป็นสิ่งที่ผมเคยเตรียมใจ...
   
‘เราคบกันไหม’ จึงตัดสินใจเอ่ยถาม... คำถามเดิมเพื่อเริ่มความสัมพันธ์ครั้งใหม่ 
   
‘คบแบบที่คนอื่นเขาคบกัน’ ไม่มีแล้วการหลบซ่อน ลับเร้น... แค่เป็นเช่นคู่รักทั่วๆ ไป
   
แรงขับเคลื่อนของความสัมพันธ์ไม่ใช่ความตื่นเต้น มีเพียงความรัก... ที่ตรงข้ามกับความเร้าใจ
   
‘เอาสิ’ ผมคลี่ยิ้มเมื่อพี่ตอบรับง่ายดาย 

...แม้จะถูกทำร้ายอีกครั้งในประโยคต่อไป
   
‘กูจะได้ทำกับมึงเหมือนคนอื่นสักที’
   
‘...’
   
เอาเถอะ ไม่เป็นไร... 

อย่างน้อยผมได้โอกาสฉุดรั้งความสัมพันธ์... ได้มีโอกาสครอบครองกลางแสงไฟ... เพียงสักครั้ง

...แม้จากนี้จะเริ่มต้นสู่การนับถอยหลังก็ตาม
   





ผมมองแผ่นหลังเปลือยเปล่าของร่างสูงที่ยืนสูบบุหรี่อยู่นอกระเบียง เปลี่ยนความหงุดหงิดเป็นควันสีเทาให้สายลมพัดจนเจือจาง ทว่ากลิ่นนิโคตินยังคงคละคลุ้งอยู่ในอากาศ เด่นชัดในทุกๆ ก้าวที่ผมเข้าใกล้

อดไม่ได้ที่จะเบือนสายตาจากรอยข่วนบนผิวขาวที่ ‘คนอื่น’ ทิ้งไว้ ให้ความสนใจเพียงกลุ่มควันอ้อยอิ่งที่ปกคลุมเสี้ยวหนึ่งของใบหน้าหล่อเหลาที่ยังคงทอดมองออกไปที่ไหนสักแห่งที่ผมไม่อาจรู้ได้
 
เขาดูเหมาะกับมัน... อันที่จริงดูคล้ายจะเป็นสิ่งเดียวกัน
      
พิษร้าย ที่ค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาในลมหายใจ... ทำลายปอด กัดกินอวัยวะภายในอย่างช้าๆ... กว่าจะรู้ตัวก็บุบสลายเกินกว่าจะแก้ไข
      
รู้ตัวอีกที... ก็เสพติดเกินกว่าจะถอนตัวได้
      
“ขอบุหรี่หน่อย” รวบผมที่ยาวประบ่าขึ้นลวกๆ ก่อนจะเท้าแขนลงที่ระเบียง เอ่ยพร้อมรอยยิ้มร้าย ไร้ความรู้สึกผิดแม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าเป็นต้นเหตุความหงุดหงิดของอีกฝ่าย
      
เขาเลิกคิ้ว มองผมนิ่งนาน ก่อนจะแสยะยิ้ม 
      
ไม่มีคำตำหนิ แถมไม่ได้หยิบบุหรี่มวนใหม่ให้ กลับยื่นมวนเดิมที่ถูกเผาไหม้ไปกว่าครึ่งมาจ่อริมฝีปาก... ผมยื่นหน้าเข้าไปงับในตำแหน่งเดียวกับที่เขาทิ้งร่องรอยอุ่นชื้นเอาไว้ สูดควันเข้าปอดแล้วปล่อยออกโดยที่สายตายังคงจับจ้องเข้าไปในดวงตาสีเดียวกับท้องฟ้ายามราตรี
      
มีคำถามหนึ่งผุดขึ้นมาในใจ ก่อนจะได้คำตอบในเวลาเดียวกัน
      
ทำไมผมถึงยังวิ่งตาม... ทำไมยังตกหลุมรักผู้ชายคนนี้ซ้ำๆ ทั้งที่เขาเอาแต่หนีไป... ทำไมต้องฝืนตัวเองมากมายเพื่อให้ได้เขาคืนมา... ทำไม...
      
เพราะเป็นรักแรกจึงฝังใจ? หรือเพราะเขาพิเศษมากกว่าใครๆ?
      
ไม่ใช่...
      
เพราะผมไม่เคยทนต่อสายตาดึงดูดของเขาได้เลย ไม่เคย... แม้สักครั้ง
      
กระทั่งตอนนี้ก็เหมือนกัน
      
สายตาคู่เดิมที่เต็มไปด้วยความเย็นชา เย้ยหยัน... ทว่าแสนท้าทาย กดผมไว้แทบเท้า ในขณะเดียวกันกลับเยินยอ ทะนุถนอมผมไม่ต่างจากเจ้าชาย 
      
แค่คิดว่าเขาใช้สายตาแบบนี้ล่อลวงใครต่อใคร ก็เล่นเอาหงุดหงิด และติดกับไปพร้อมๆ กัน    
      
เพราะงั้น มันคงไม่แปลก ถ้าผมจะทะเยอทะยานอีกนิด วางเดิมพันกับเกมไร้สาระที่เหนี่ยวรั้งเราไว้ด้วยกัน
      
“ท้าหรือจริง?” 
      
คิ้วหนาเลิกขึ้นสีหน้าประหลาดใจ คงเพราะตามกติกามันไม่ใช่คราวของผมที่จะเป็นฝ่ายถาม
      
“ท้า” 

แต่เขาก็ยังเป็นเขา... แสวงหาความท้าทายมากกว่าจะสนใจกฎเกณฑ์ไหนๆ

...เป็นเหตุผลชั้นดีที่สนับสนุนว่าการไล่ตามผู้ชายคนนี้มันเหนื่อยยิ่งกว่าอะไร
    
ผมถึงได้ใช้ทางลัดตลอดมา

“นอนกับผม”

“...”

“ผมขอท้า...!”

ไม่ทันได้เอ่ยย้ำ ร่างของผมก็ถูกคว้าด้วยฝ่ามือหนา... บุหรี่ที่คาบไว้ถูกทดแทนด้วยนิโคตินปลายลิ้นที่ขมปร่า

เพียงพริบตา แผ่นหลังของผมก็ปะทะกับเตียงอย่างรุนแรง







เขาใช้รสจูบแสนร้ายกาจ และสัมผัสจากนิ้วหยาบกร้านที่ตรึงผมไว้ 

ริมฝีปากบดเบียดลึกล้ำ เรียวลิ้นที่หยอกเย้าราวเหล็กร้อนที่กำลังหลอมแม้จิลเงินให้หลอมละลาย

เร่งเร้า สลับอ้อยอิ่ง... ขมปร่าด้วยรสนิโคติน แต่กลับหวานล้ำเสียยิ่งกว่าน้ำตาล

บรรจงป้อนจนแทบลำสัก ก่อนยื้อยุดกลับให้ทรมาน... สารเสพติดที่ค่อยๆ ซึมซ่านผ่านหยาดน้ำที่เชื่อมเราไว้ด้วยกันมอมเมาจนแทบคลั่งก่อนเคลื่อนคล้อยลงต่ำ...

สู่ลำคอ... และแผ่นอกที่แอ่นรับความรู้สึกวาบหวาม

ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่กระดุมทั้งหมดถูกกระชากเปิดทางให้ริมฝีปากร้อนพรมจูบลงไป ชายเชิ้ตหลุดลุ่ยเชื้อเชิญให้ฝ่ามือหนาสอดเข้ามาด้านใน รุกล้ำสาบเสื้อ ลูบไล้ทั่วแผ่นหลังก่อนช่วงชิงจังหวะวูบไหว ใช้มืออีกข้างรั้งซิปกางเกง... เผยส่วนปลั่งร้อนด้วยราคะข้นคลั่งกลางลำตัว

“อืม...” 

เผลอหลุดเสียงครางอย่างอดไม่ได้เมื่อร่างสูงใช้เข่าดันขาทั้งสองข้างให้แยกออก ก่อนจงใจโถมทับให้ส่วนเดียวกันได้สัมผัส...ผิวกางเกงยีนหนาไม่อาจซุกซ่อนส่วนที่คับแน่นไม่แพ้กัน

ได้ยินเสียงคำรามแผ่วจากเจ้าของริมฝีปากที่ยังสาละวนกับยอดอก เมื่อผมอาสารูดซิป...ปลดปล่อยให้ส่วนร้อนของคนตัวโตคลายความอึดอัด... ลดปราการเหลือเพียงผิวชั้นในบาง... แทบไม่รู้สึกถึงขวางกั้นเมื่อเสียดทาน

ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศไม่อาจกลบทับไอร้อนจากสองร่าง อบกลิ่นราคะแผ่ซ่าน... ความต้องการทบทวี กระตุ้นอีกเพียงนิดคงไม่อาจหลบหนี... ถูกพาจมดิ่งสู่ห้วงหรรษายามราตรี

โชคดี... ที่นี่ไม่ใช่ท่าร่วมรักที่ผมโปรดปราน

ตุบ!

จึงถือโอกาสที่ไฟปรารถนาครอบงำอีกคนจนไร้แรงป้องกัน หยัดกาย พลิกกลับ... เป็นฝ่ายขึ้นคร่อมทับเหนือร่างหนาไว้ พร้อมหยุดคำทัดทานด้วยริมฝีปากและเรียวลิ้นที่จาบจ้วงล่วงล้ำ แม้ไม่อาจร้อนแรงเท่า... เพียงรสจูบบางเบา... อ่อนหวาน... เนิ่นนาน

“พี่ทำผมโกรธ” ผละจูบเมื่ออีกฝ่ายตกหลุมพราง เคลิบเคลิ้มกับจังหวะเนิบช้าที่ผมบรรจงป้อนให้

คิ้วเข้มขมวดอย่างขัดใจ “เรื่องอะไร”

ผมหัวเราะกับทั้งความงุ่นง่านและความไม่แยแสต่อความผิดที่ตัวเองทำลงไป

“เด็กคนนั้น...” ก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากพร้อมทำโทษคนหลงลืมด้วยการกัดริมฝีปากล่าง...เพียงหลาบจำ ก่อนฝังจูบหนักๆ อีกครั้ง “ผมไม่ชอบให้พี่ยุ่งกับใคร”

ที่ผ่านมาแม้ตอนคบกันผมไม่เคยแสดงความหึงหวงเลยสักครั้ง แต่คราวนี้และต่อไปผมไม่คิดอดกลั้น

“หึ” ได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอขณะที่ฝ่ามือหนายกขึ้นมาเกลี่ยแก้มพลางเอ่ยถาม “แล้วมึงจะห้ามกูยังไง” 

ตอกย้ำด้วยสายตาว่าไร้สิทธิ์ แต่ผมไม่คิดจะใส่ใจ

ไม่มีสถานะให้หึงหวง? ก็อาจใช่... 

แต่... แล้วยังไง?

“ผมจะล่ามพี่ไว้” คลี่ยิ้มตอบพลางทาบฝ่ามือลงบนหลังมือใหญ่ สอดประสานนิ้วทั้งห้าแล้วเหยียดไว้เหนือหัว โน้มตัวลงประทับริมฝีลงกับลำคอแกร่ง...ขบเม้มจนขึ้นสี ตีตราซ้ำๆ อย่างเอาแต่ใจ

แต่เพียงเท่านี้คงไม่อาจ ‘ล่าม’ เขาไว้ได้...

ผมจึงเริ่มขั้นต่อไปด้วยการทาบริมฝีปากลงบนริมฝีปากร้อนจัดอีกครั้ง ฝังจูบอ้อยอิ่ง ก่อนเปลี่ยนเป็นโอนอ่อน... ตอบรับจังหวะเร่งเร้าหวังเอาใจ ต่างเริ่มรุกไล่ป้อนรสสัมผัสล้ำลึกอย่างไม่มีใครยอมใคร...

เสียงหอบหายใจดังก้อง มือหยาบกร้านที่ไม่ถูกประสานเคลื่อนสะเปะสะปะอีกครั้ง บีบคลึงทั่วผิวจนขึ้นรอยช้ำ ก่อนแทรกตัวผ่านชายผ้าเข้ามา...นวดเค้นสะโพก...ปลุกเร้าความปรารถนา และผมก็ไม่คิดอิดออดที่จะตอบรับ โหมเชื้อไฟ... กดตัวลงทับส่วนที่กำลังขยายด้วยราคะก่อนเริ่มขยับเชื่องช้า... แม้ผ่านผิวผ้าทว่าไม่อาจลดทอนความเร้าใจ 

เสียงคำรามเล็ดรอดผสานรสจูบที่ทวีความรุนแรงบ่งบอกว่าเขากำลังจะทนไม่ไหว... ถึงเวลาที่ผมจะใช้ลูกเล่นสุดท้าย...

แกรก~!

“...!” เครื่องพันธนาการเด็กเล่นถูกเอามาใช้หลังเบี่ยงเบนความสนใจ...ไฟปรารถนาครอบงำจนอีกฝ่ายไร้การป้องกัน

รู้ตัวอีกที... แขนข้างหนึ่งก็ถูกล็อกติดกับหัวเตียง

“บอกแล้ว... ผมจะล่ามพี่ไว้” เอ่ยย้ำเจตนาอีกครั้งหลังผละริมฝีปากออกมา คลี่ยิ้มให้เจ้าของใบหน้าคมที่ขมวดคิ้วตั้งคำถาม ก่อนลุกขึ้นนั่งมองผลงานตัวเองอย่างชอบใจ

“น่ารักดีเนอะ” เขี่ยนิ้วกับส่วนโซ่ที่เชื่อมกุญแจมือพลาสติกสีชมพูพลาสเทลพลางยิ้มกว้าง

"เห็นขายอยู่ข้างทางเลยแวะซื้อมา" ส่งสายตายียวนให้เสือร้ายที่ตกหลุมพราง

“เล่นอะไร” เขาถอนหายใจทำท่าจะกระชากแขนตัวเองออกจากพันธนาการ

“เดี๋ยวเจ็บหรอก” ผมปราม แต่ไม่คิดห้าม มองเขาดิ้นรนอยู่สักพัก ก่อนเจ้าตัวจะหันกลับมาสบตาผมอีกครั้ง

“พิชญ์” 

“...” ยิ่งเห็นเขางุ่นง่านผมยิ่งยิ้มกว้าง 

...แต่ไม่ทันไรก็ต้องชะงัก

“คุณพิชญ์...” 

“...” 

เช่นเดียวกับที่ผมใช้คำเรียกปีนเกลียวทุกครั้งที่หงุดหงิด เตวิชญ์ก็มักจะเติมสรรพนามชวนห่างเหินนำหน้าชื่อผมเพื่อแสดงความไม่พอใจเช่นกัน

มันคล้ายการหยอกเย้าเอาคืนระหว่างเรา... ซึ่งผมไม่คิดว่าเขาจะจำได้ด้วยซ้ำ

การได้ยินอีกครั้งจึงทำให้ผมหวั่นไหวชั่วขณะ และเขาคงคาดไว้ว่ามันจะได้ผล... ผมจะยอมอ่อนให้เขาเช่นวันวาน

...แต่ทุกอย่างย่อมมีข้อยกเว้น

เช่นคราวนี้ที่ผมเพียงหัวเราะเบาๆ ก่อนโน้มตัวลงกดจูบหนักๆ ลงบนริมฝีปากบาง “รู้ไหม... เวลาพี่หงุดหงิดแบบนี้มันน่ารักชะมัด” 

“หึ...” เขาชะงักไปสักพัก แล้วเริ่มหัวเราะบ้าง สีหน้างุ่นง่านเริ่มคลาย มุมปากบางเผยยิ้มร้าย “มึงเปลี่ยนไปจริงๆ”

ประโยคนั้นทำให้ผมเลิกคิ้ว ทิ้งตัวลงนอนตะแคงข้างเขาก่อนกระซิบถาม

“แล้วพี่ชอบแบบไหนมากกว่า” 

“...” ดวงตาสีรัตติกาลหันกลับมาประสาน ทว่าไม่มีคำตอบให้สิ่งที่ผมสงสัย 

ระหว่างพิชญะที่ว่าง่าย กับอีกคนที่ไม่ยอมเป็นของตาย... น่าสนใจนะว่าเขาจะเลือกแบบไหน

แต่ยังไงซะ... ทั้งสองก็คือคนเดียวกัน

ดังนั้นต่อให้เลือกเพราะด้านหนึ่ง... ตัวตนอีกด้านก็พร้อมจะตามติดไปอยู่ดี ถูกไหม?

“พรุ่งนี้ผมจะมาไขให้” ตัดสินใจจบบทสนทนาเพียงเท่านี้ แล้วลุกขึ้นล้วงลูกกุญแจออกมาจากกระเป๋า... แน่นอนว่าไม่ได้จะยื่นให้เขา แต่ยังใจดีพอจะเผยที่ซ่อนด้วยการรวบเส้นผมให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนซุกซ่อนมันลงไป 

"ฝันดีนะครับ" คลี่ยิ้มทิ้งท้ายก่อนก้าวออกจากห้อง ปิดประตูตามหลังโดยไม่คิดหันกลับไปมองว่าเขากำลังทำสีหน้าแบบไหน 

ผมทิ้งตัวพิงประตูด้วยความอ่อนล้าไร้ที่มา เผลอถอนใจขณะก้มสำรวจร่างกายตัวเอง กระดุมเสื้อที่ถูกปลดเผยให้เห็นร่องรอยที่เขาฝากไว้ ความร้อนจากริมฝีปากที่พรมจูบทั่วร่างยังแจ่มชัด...รสสัมผัสยังคงทิ้งไว้คล้ายควันที่ยังไม่จาง... 

เถ้าราคะยังคงปลั่ง คั่งค้างอยู่ในร่างด้วยไม่ได้รับการระบายจนสุดทาง...

นึกโกรธตัวเองเหมือนกันที่หลงปล่อยให้ความต้องการถลำลึกไปขนาดนั้น แต่เมื่อคิดว่าความปรารถของอีกคนก็กำลังชูชันไม่ต่างกันก็เปลี่ยนเป็นขบขัน

เอาเถอะ... อย่างน้อยก็ไม่ได้มีแค่ผมที่ทรมาน






ถ้าคิดว่าเขาจะรอให้ผมเป็นคนปลดเปลื้องพันธนาการให้... คุณคงต้องคิดใหม่

ทิฐิของเตวิชญ์สูงเกินไป และกุญแจมือเด็กเล่นก็อ่อนหัดเกินกว่าจะล่ามเขาไว้ได้จริง 

ไม่แปลกใจเลยที่เห็นเขายืนอยู่ตรงหน้ากลางดึก พร้อมกับผ้าห่มผืนหนาที่คลุมร่างให้... แผ่วเบาราวไม่อยากให้รู้สึกตัว แต่เพราะตื่นง่ายเป็นทุนเดิมผมจึงงัวเงียขึ้นมา ในจังหวะที่ร่างสูงนั่งคุกเข่าลง ควานหาลูกกุญแจในเส้นผมของผมอย่างเบามือ

ไม่ทันไรก็ได้ในสิ่งที่ต้องการ พันธนาการถูกปลดทิ้งอย่างไม่ไยดี 

“หึ” หลุดหัวเราะเบาๆ เมื่อสุดท้ายเขาก็หาทางหลุดพ้นจนได้ เจ้าของใบหน้าคมเลิกคิ้วประหลาดใจ ก่อนจะเอื้อมมือมาลูบหัวคล้ายขอโทษที่ทำให้ตื่น

“ไปนอนในห้องนอนแขกไป” เขาว่า คงเห็นว่าโซฟาไม่อาจทำให้หลับสบาย ผมคลี่ยิ้มส่ายหน้าปฏิเสธอย่างเอาแต่ใจ

“ผมไม่อยากนอนทับที่ใคร” 

...แค่คิดว่าในห้องนั้นมีกลิ่นของเขาปะปนกับใครต่อใคร ก็ชวนฟุ้งซ่านจนหลับไม่ไหว

“ทำไมถึงใจร้ายนัก” อาจเพราะยังก้ำกึ่งระหว่างความฝัน ผมจึงพึมพำถามออกไป 

ไม่ทันคิดว่ามันเป็นกรเปิดเปลือยความรู้สึกที่ควรซุกซ่อนไว้... เปิดโอกาสให้เขาได้ทำร้าย

“แล้วทำไมถึงดันทุรัง” ฝ่ามือที่ลูบหัวแผ่วเบา ช่างสวนทางกับความบาดลึกในข้อความ

“...”

“...” สุดท้ายเราทำได้เพียงจ้องตากันนิ่งงัน ปล่อยทิ้งคำถามที่ไร้คนตอบอยู่อย่างนั้น ก่อนที่ผมจะเป็นฝ่ายคลี่ยิ้มแล้วหลับตาลงอีกครั้ง

จมลึกสู่ความฝันที่เขาปีนขึ้นมากอดผมไว้ กระซิบว่าพอแล้ว...ผมไม่ต้องพยายามอีกต่อไป... 

เกมจบแล้ว... เขายอมแพ้

...แต่ในความเป็นจริง สิ่งที่ผมได้รับคือสายตาคู่เดิมที่ยังคงจ้องนิ่งนาน

...และรอยจุมพิตที่ฝังลงมาบนหน้าผากอย่างเงียบงัน







ผมไม่แน่ใจนักว่าตัวเองชอบว่ายน้ำไหม... 

ความรู้สึกที่ถูกโอบล้อมด้วยสายน้ำมันชวนให้ผ่อนคลาย ขณะเดียวกันความทรงจำก็ยังย้ำเตือนเสมอว่ามันอันตราย

“ทำอะไร” เสียงทุ้มเอ่ยถามทันทีเมื่อเห็นผมแหวกว่ายอยู่กลางสระในเช้าตรู่โดยไม่ได้รับอนุญาต

ผมหันไปตามต้นเสียงก่อนว่ายเข้าไปหา หยุดลงขอบสระพร้อมกับเจ้าของฝีเท้าที่ยืนอยู่ตรงหน้า  

“กำลังรอเสื้อผ้าแห้ง” ว่าพลางชี้ไปทางห้องซักผ้าที่ถือวิสาสะใช้งานเพราะรู้ว่าเขาคงไม่ว่าอะไร ตอบแทนที่ผมเองก็เคยให้เขายืมใช้เครื่องซักผ้าที่ห้องเหมือนกัน 

เจ้าของใบหน้าคมขมวดคิ้วก่อนถอนหายใจ ร่างสูงเดินกลับเข้าไปในห้องตัวเองอีกครั้งแล้วกลับมาพร้อมผ้าขนหนูหนึ่งผืนและเสื้อผ้าของเขา

“ขึ้นมาก่อนเป็นหวัด” 

อืม จริงของเขา ถ้ายังรอคงต้องใช้เวลานับชั่วโมง และผมคงไม่อาจแช่ตัวอยู่ในสระได้นานขนาดนั้น 

...แต่จะให้ขึ้นตอนนี้ก็ไม่ได้เหมือนกัน

“พิชญ์” เสียงทุ้มเข้มขึ้นเมื่อเห็นผมยังรั้งรอ ผมหัวเราะ ก่อนถอยออกมาจากขอบสระ ให้เขารู้ว่าเพราะอะไร...

ผมมีเสื้อผ้าชุดเดียว และเรื่องเมื่อคืนก็ทำให้มันสกปรกเกินกว่าจะใส่ต่อได้... โดยเฉพาะชุดชั้นใน

ถึงแม้จะมีสายน้ำช่วยบดบัง แต่เขาคงมองเห็นง่ายดาย... ร่างกายเปล่าเปลือยที่หลบเร้นอยู่ภายใต้ความโปร่งใส

ผมคลี่ยิ้มแล้วว่ายกลับไปที่ขอบสระอีกครั้ง สบเจ้าของดวงตาสีรัตติกาลที่ขมวดคิ้วนิ่งค้างก่อนเอ่ยคำถาม

“ท้าหรือจริง” 

เช้าเกินกว่าจะเล่นเกม แต่เขาไม่คิดขัดใจ ร่างสูงย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งตรงหน้าผมจ้องนิ่งนานเพื่อขุดค้นความต้องการ

แต่สุดท้ายเลือกเอ่ยคำตอบที่ไม่ต้องเดา

“ท้า” 

ผมยิ้มรับ ก่อนเท้ามือลงกับสระ ยกตัวขึ้นอีกนิดจนปลายจมูกแตะปลายคางมน คลี่ยิ้มกว้างกว่าเดิมเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นร่องรอยสีกุหลาบหลายตำแหน่งที่ลำคอแกร่ง ก่อนช้อนสายตากลับมาสบตา... เพื่อกระซิบคำท้าแสนง่ายดาย

“ข้าวเช้า” 

เดิมทีคิดจะท้าให้เขาเปลื้องผ้ากระโดดลงมาว่ายน้ำด้วยกัน... แต่แบบนั้นคงอันตรายเกินไป... ผมคงอดใจไม่สานต่อเรื่องเมื่อคืนไม่ไหว

อีกอย่าง การว่ายน้ำแต่เช้าทำให้ผมเสียพลังงานเยอะจนกระเพาะเริ่มส่งสัญญาณให้หาอะไรเข้าปากทดแทน

“อยากกินอะไร” เขาชะงักไปนาน ก่อนหัวเราะเบาๆ และเอ่ยถามขณะที่ผมถอยกลับมา ฝังร่างลงน้ำถึงครึ่งอกอีกครั้ง 

“ไข่ดาวกับไส้กรอกก็ได้ ผมเห็นมีอยู่ในตู้เย็น” ยิ้มทะเล้นให้ร่างสูงที่ลุกขึ้นยืน เขายักไหล่น้อยๆ ราวบอกว่าไม่มีปัญหา ก่อนหันหลังกลับไป 

ผมจึงอาศัยจังหวะนั้นดีดตัวขึ้นจากสระ...ให้ร่างเปลือยเปล่าได้สัมผัสอากาศ ไม่กังวลสักนิดว่าเขาจะหันกลับมา บอกแล้วว่าทิฐิของเตวิชญ์สูงเกินไป 

เว้นเสียแต่ว่า...

“พี่เต” เขาชะงัก และเมื่อผมไม่ยอมเอ่ยความต้องการสักทีเขาจึงหันมาเลิกคิ้วถาม

น่าเสียดาย... มันเป็นจังหวะเดียวกับที่ผมดึงผ้าขนหนูขึ้นมาพันเอวไว้พอดิบพอดี

แต่ความสั้นเหนือเข่าก็แทบไม่เหลือพื้นที่ให้จินตนาการ

“ไข่ดาวไม่สุกนะครับ” ปล่อยให้เขาสำรวจเพียงชั่ววินาทีสั้นๆ ก่อนรั้งสายตาคู่นั้นขึ้นจากรอยสักตรงเชิงกรานเหนือขอบผ้าที่พันไว้อย่างหมิ่นเหม่แล้วเอ่ยความต้องการ 

"หึ" เจ้าของดวงตาสีรัตติกาลแสยะยิ้มมุมปากครั้งหนึ่งก่อนหันกลับไป คำว่า ‘ตัวแสบ’ ถูกนิยามด้วยน้ำเสียงพึมพำที่ไม่อาจเล็ดรอดหูของผมไปได้ ประกายงุ่นง่านในแววตาที่เขาทิ้งไว้เรียกให้ผมยิ้มกว้างอย่างได้ใจ

บอกแล้วไง เวลาเขาหงุดหงิดน่ะ น่ารักจะตาย







------------------------------------------------------------
ยัยตัวแสบจะเข้ามาป่วนในชีวิตพี่เขาอย่างเต็มรูปแบบแล้วค่ะ 55555 
ขัดใจตรงไหน หรือมีอะไรบกพร่องติติงได้เสมอเลยนะคะ
น้อมรับทุกความคิดเห็นค่ะ

ฝาก #เกมท้ารัก ด้วยนะคะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 625 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,704 ความคิดเห็น

  1. #1672 เจ้าหมีขาว (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กันยายน 2563 / 17:42
    ศีลเสมอกันมากอ่ะ
    #1,672
    0
  2. #1634 Spices_smile (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 10:36
    เห้ออออออ
    #1,634
    0
  3. #1583 pommys (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มีนาคม 2563 / 12:07
    ท้ากันไปท้ากันมา
    #1,583
    0
  4. #1547 Gzimmyy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 17:13
    น้องพิชญ์ลูก แม่รู้นะว่าพี่เตมันรักหนูแต่แม่อึดอัดใจมากเลย ถ้าแม่เป็นหนูแม่ตะหาผัวใหม่ เอาให้พิ้เตอกแตกตายไปเลย
    #1,547
    0
  5. #1525 mileyduchess (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 14:25
    แสบมากเลยน้องงงง
    #1,525
    0
  6. #1491 saisaisaisai14 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 23:12
    แสบไม่พอ แซ่บด้วยจ้าา
    #1,491
    0
  7. #1477 Beeber06 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 03:06
    เรายังยืนยันคำเดิมว่าเตรักน้องมากตั้งแต่คบกันตอนช่วงมัธยมแล้ว...แต่อาจมีเหตุผลบางอย่างที่ไม่อาจเอาน้องมาเกบไว้ได้เลยจำเป็นต้องปล่อยน้องไป><
    #1,477
    0
  8. #1419 galaxysecret🌈🌈 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:06

    นี่อยากรู้ว่าทำไมพี่เตถึงทำเหมือนว่าไม่ได้รักพิชญ์อ่ะ ทั้งที่แต่ก่อนกับตอนนี้ก็ยังรู้สึกว่าพี่เตชอบน้อง แต่เหมือนไม่อยากดึงน้องมาอยู่ด้วย เห็นหลายครั้งพี่แต่จะบอกน้องว่าอย่าดันทุรังเลย แต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือน้องจริงๆ มันต้องมีเหตุผลอะไรสักอย่างแน่ๆ
    #1,419
    0
  9. #1370 AyeHunYeheT (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 12:36
    ทำไมเราคิดต่างจากคนอื่นนะ เราคิดว่าเตก็รักพิชญ์ แต่มีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้รักพิชญ์ไม่ได้รึป่าว
    #1,370
    0
  10. #1167 Jibangrin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 22:04
    พิชชชชชชชช งืออออ อิพี่!!! ทำไมทำกับน้องแบบเน้!! โกรธ
    #1,167
    0
  11. #1111 beamkd2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 20:00
    เศร้าอ่ะพิชญ์พอเถอะ ไม่รักก็เรื่องของ-เตมัน(เริ่มไม่ชอบเต)
    #1,111
    0
  12. #1091 ฺBedroom (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 22:05
    ความสัมพันธ์ที่คนหนึ่งต้องพยายามหาเกมมาให้อีกคนสนใจอยู่ตลอดเวลา สักวันก็ต้องเหนื่อย สุดท้ายไม่ว่าจะชนะหรือไม่ชนะ คนที่หมดเเรงก็ต้องเป็นน้องพิชญ์อยู่ดี
    #1,091
    0
  13. #1070 pppeachhh2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 03:42
    เราว่าน้องพยายามมากเกินไป พยายามจนเกินไป หลายคนอาจชอบที่น้องเป็นแบบนี้แต่เราไม่ เราอึดอัด เราอยากให้น้องเป็นตัวเอง เราอยากให้น้องเจอคนที่ดีกว่านี้ จริงๆเตไม่มีค่ามากพอให้น้องพยายามขนาดนี้ด้วยซ้ำ่
    #1,070
    0
  14. #1028 [12GODs ll POSEIDON]AVERY PIE (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 09:00

    น้องแซ่บจริง

    #1,028
    0
  15. #1014 reinaria (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 00:37
    ยัยพิชญ์ โอ๊ยยยยย เตวิชจะทนได้นานเท่าไร
    #1,014
    0
  16. #991 ppppjih (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 01:56
    ชอบน้องพิชญ์เวอร์ชั่นนี้ ._.
    #991
    0
  17. #963 agasep2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 11:36
    โอ้โหห แซ่บมากๆ ไม่ยอมเป็นของตายแล้วน่าสนใจกว่ามากกก
    #963
    0
  18. #952 nbbwink (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 20:30
    ขอเข้าไปเดินวนในหัวใจบ้างได้มั้ยคะ
    #952
    0
  19. #929 mmcolor (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 10:30
    อยากกดหัวใจให้น้องสักร้อยๆรอบคนอะไรทำไมขี้แกล้งพี่เค้านัก
    #929
    0
  20. #903 jjtk (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 11:22
    แงงงน้องงงลูกกก เซกซี่มากกกก เอาเลยให้พี่มันคลั่งตายไปเลยยยย
    #903
    0
  21. #875 chompu_y (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 22:44
    ดีค่ะพิชญ์ เอาให้คลั่ง
    #875
    0
  22. #738 Tatangts 🐋 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 12:48
    พี่เต้เนี่ยยยยยยยย โอ้ย
    #738
    0
  23. #726 snowontherainyday (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 19:34
    อยากให้พี่เตเป็นคนตามดูบ้างอะ ง่ะ
    #726
    0
  24. #704 Orathaiks (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:05
    พี่เตก็เอ็นดูน้องมันไม่มากก็น้อยแหละว้าาาา
    #704
    0
  25. #634 Devil94 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:35
    แพ้ใจรึยังคุณเต
    #634
    0