[ Hermit Books ตีพิมพ์ ] Just Before Sunrise ☼ เมื่อตะวันฉายแสง ( #ซันโช )(Yaoi)(จบแล้ว)

ตอนที่ 37 : ตอนพิเศษ : 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,462
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 150 ครั้ง
    22 ก.ย. 60



ตอนพิเศษ : 4


[Shogun's Part ]
   

ผมเคยถามตัวเองอยู่บ่อยๆ ว่ามันจะอยู่ได้ถึงเมื่อไหร่กันนะ... ความรักที่เรามีให้กัน เมื่อไหร่กันที่มันจะจืดจางจนไม่เหลืออะไรเลย

                

สักสิบปี... ยี่สิบปี... หรือแม้กระทั่งปีเดียวก็ไม่อาจผ่านพ้นไป

ขอโทษที่นิสัยเสียๆ มันติดตัวมานาน ถึงทำให้ลึกๆ ในใจผมยังคงหลงเหลือความกลัวแสนงี่เง่าแบบนี้อยู่อย่างไม่รู้จะแก้ยังไง แต่ผมมั่นใจว่ามันกำลังลดลง... และเชื่อเถอะว่าผมกำลังจะทำให้มันหายไป ไม่สิ... จะบอกว่าเป็นฝีมือของผมคงไม่ได้ ในเมื่อคนที่ทำให้มันหายไปจริงๆ ก็คืออีกคน... ที่ขยันเติมความเชื่อมั่นลงมาในใจ จนทำให้คำถามนั้นมันค่อยๆ หายไป จากที่เคยถามทุกวัน ก็กลับกลายเป็นอาทิตย์ละครั้ง... หนึ่งเดือน จนกระทั่งผมเลิกให้สาระกับมัน

ของแบบนั้นจะเกิดขึ้นตอนไหนใครจะรู้กัน อาจจะเป็นอนาคตแสนไกล หรือบางทีมันอาจจะจบลงพรุ่งนี้ก็ได้... ช่างปะไร

สิ่งที่สำคัญกว่านั้น คือการที่ทุกวันนี้ผมยังได้อยู่ข้างเขา และมีความสุขมากๆ เท่านั้นก็พอ

               

“จะอาบน้ำก่อนไหมครับ” ผมถามพลางวางแก้วน้ำไว้บนโต๊ะทำงาน มองคนที่ก้มหน้าก้มตาอ่านรายงานที่คนของรีสอร์ตทิ้งไว้ให้อย่างเห็นใจ

                

พอใกล้ช่วงไฮซีซั่นดูเหมือนจะมีหลายส่วนที่ต้องจัดการ รายงานปรับปรุง กับรายละเอียดค่าใช้จ่ายยาวเหยียดถูกส่งมาให้ซันเช็กทันทีที่เขากลับบ้าน ทั้งที่ควรจะได้พักหลังจากทำงานมาทั้งวันกลับยังต้องนั่งหลังขดหลังแข็งทำอีกงาน

                

“ขออ่านอันนี้อีกแป๊บหนึ่ง” แต่ถึงอย่างนั้นทุกครั้งที่สบตาผม เขาก็ยังส่งยิ้มให้ทุกครั้ง ราวกับอะไรบางอย่างในตัวผมมันทำให้เขามีพลัง

                

อะไรนะ... อยากรู้จัง

                

แต่ใครจะกล้าถาม...

                

“ผมช่วยไหมครับ” ผมบอกพลางหยิบแฟ้มเอกสารเล่มหนึ่งขึ้นมา เป็นรายงานบัญชีที่ผมคิดว่าน่าจะพอช่วยอะไรได้พอดี ผมยืนอ่านเอกสารในมือไปทีละหน้า อ่านทีละบรรทัดอย่างรอบคอบแล้วกลับมาเช็กซ้ำอีกที ก่อนจะวางลงบนโต๊ะให้เขาแล้วสรุปให้เขาฟัง

                

“อันนี้เป็น...หือ?” พูดได้ไม่กี่คำก็ชะงักไป เปลี่ยนเป็นเลิกคิ้วตั้งคำถามให้คนที่กำลังนั่งเท้าคางมองกันด้วยสายตาคล้ายจะขบขันปนมันเขี้ยว ก่อนที่คนขี้แกล้งจะเอื้อมมือมาคว้าเอวผมไปนั่งตักแล้วกัดลงมาบนใบหูเบาๆ

                

“น่ารัก” คำชมนั่นคงจะทำให้หน้าร้อนๆ ของผมขึ้นสีจัดอย่างไม่ต้องสงสัย

                

ทั้งที่คิดว่าควรจะชินได้แล้ว เพราะมากกว่านี้ก็เคยทำ แต่ผมกลับยังหวั่นไหว หัวใจเต้นแรงกับสัมผัส และคำชมเล็กๆ น้อยๆ ของเขาราวกับมันเพิ่งเกิดขึ้นเป็นครั้งแรกทุกคราวอย่างน่าอาย

                

“เดี๋ยวผมอ่านให้ฟังแล้วซันรอเซ็นแล้วกันนะครับ” แถมยังใช้มุกเดิมๆ ตีหน้าบึ้งแกล้งเฉไฉทั้งที่รู้ว่าเขาจับไต๋ได้ตั้งนาน

                

“ครับคุณเลขาฯ” ซันหัวเราะแซวแล้วกดจูบลงมาที่แก้มฟอดใหญ่  

ผมดันหน้าเขาออกอย่างหมั่นไส้ ปล่อยให้เขาย้ายมาซุกหน้าลงกับไหล่ขณะที่ผมอ่านข้อความในเอกสารให้ฟังช้าๆ ตั้งใจว่าจะให้เขาค่อยๆ พิจารณาแต่ดูท่าว่าเจ้าตัวฟังหูซ้ายทะลุหูขวา เพราะจมูกโด่งๆ เอาแต่ง่วนอยู่กับการซุกไซ้สูดดมไปทั่วไหล่และลำคอราวกับเป็นขนมที่เขาโปรดปรานแต่ต้องห้ามใจไม่ให้รับประทาน

             

“ตัดผมแบบนี้แล้วเซ็กซี่จัง” กระซิบพลางกดจูบลงมาตรงท้ายทอยที่โล่งขึ้นจากการตัดผมใหม่ ซ้ำยังไล้เลียจนผมสะดุ้งสุดตัว กำลังจะหันไปโวยวายใส่ แต่เมื่อเอาแฟ้มลงก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่ามือซุกซนกำลังวุ่นวายอยู่กับกระดุมเสื้อผมอย่างเบามือ

                

“ซนจังนะครับ” จัดการฝาดลงไปแรงๆ ทีหนึ่ง ตั้งใจว่าจะดุให้เข็ด แต่พอเห็นสีหน้ายิ้มกริ่มของเขาแล้วก็สู้ไม่ไหว

                

“รีบๆ ทำงานได้แล้ว” แล้วก็ได้แต่ตีหน้าบึ้งใส่ พลางไถหน้าผากตัวเองกับลำคอแกร่งอย่างงอแง

                

“โอเคๆ” ซันหัวเราะแล้วแกล้งยกมือยอมแพ้ กดจูบหนักลงมาบนกระหม่อมครั้งหนึ่งแล้วยอมปล่อยให้ผมเริ่มอ่านเอกสาร  


แต่เพียงไม่นานมือไม้ที่อยู่ไม่สุขก่อนหน้านี้ก็กลับมาพยายามวนเวียนแถวกระดุมเสื้อที่ยังไม่ถูกติดให้ดีจนผมต้องหันไปส่งสายตาตำหนิ ใช้มือข้างที่ไม่ได้ถือแฟ้มดึงมือเขาออก แต่เจ้าตัวก็ยังไม่วายหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วเปลี่ยนมาประสานนิ้วผมไว้ หมุนแหวนแต่งงานเล่นไปมาสักพักก่อนจะยกขึ้นมาจูบซ้ำๆ ตั้งแต่ปลายนิ้วถึงข้อมือ


สุดท้ายผมก็หลุดหัวเราะกับความวอแวไม่เลิกของซัน ปล่อยให้เขาทำตามใจ แล้วหันมาโฟกัสกับเอกสารในมือใหม่... แม้มันจะเป็นเรื่องที่ยากมากก็ตาม ผมให้เวลาซันพิจารณาแล้วเซ็นเอกสาร ก่อนจะหยิบเล่มต่อไปขึ้นมาอ่าน ทำแบบนั้นซ้ำๆ จนกองเอกสารลดลงในเวลาไม่นาน

                

“อืม... อันนี้เป็นเอกสารรายงานเรื่องพนักงานที่ซันเคยจัดการไปแล้ว ผมว่า...” ผมชะงักอีกครั้งเมื่อสัมผัสได้ถึงน้ำหนักตัวและจังหวะลมหายใจของเขาที่แปลกไป

                

“ซัน?” พอผมเรียกแล้วเขาไม่ขานรับก็ยิ่งแน่ใจว่าคนที่ใช้ไหล่ผมต่างหมอนอยู่คงเผลอหลับไป ทั้งๆ ที่อยู่ในท่าไม่สบาย

                

คงจะเหนื่อยมากจริงๆ

                

ผมปิดเอกสารในมือพลางหันไปมองนาฬิกา ตอนนี้เที่ยงคืนกว่าแล้วผมเองก็ชักจะง่วงเหมือนกัน แต่จะให้หลับไปทั้งยังไม่ได้อาบน้ำแบบนี้ก็คงไม่ไหว ยิ่งอีกคนยิ่งไม่ต้องสงสัย เห็นบ่นว่าไปออกไซต์มาทั้งอากาศร้อนๆ แบบนั้นคงจะอยากอาบน้ำกว่าผมซะอีก ว่าแล้วก็ค่อยๆ ขยับตัว ดึงมือออกจากการเกาะกุมของฝ่ามือหนาที่คลายออกแล้วลุกออกมาอย่างแผ่วเบา มองคนที่นั่งคอพับคออ่อนอยู่กับโต๊ะทำงานแล้วจัดท่านอนให้เขาได้นอนสบายขึ้นสักพัก ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำมาเปิดน้ำอุ่นใส่อ่าง ตั้งใจว่าอยากให้เขาได้นอนแช่สบายๆ เดินไปหยิบเทียนหอมกลิ่นที่ซันชอบมาจุดทิ้งไว้สร้างบรรยากาศผ่อนคลายเผื่อจะช่วยให้หายเหนื่อยบ้าง

                

ผมจัดนู่นเตรียมนี่ไปเรื่อยพลางฮัมเพลงที่ติดจากร้านกาแฟมาโดยไม่รู้ตัว พอทุกอย่างเรียบร้อยจึงตั้งท่าจะหมุนตัวกลับไปเรียกคนที่หลับคาโต๊ะทำงานมาอาบน้ำสักที

                

“เพลงอะไรอ่ะ”

                

“...!”

                

แต่ยังไม่ทันจะได้ขยับก็ถูกกอดหมับเข้าจากด้านหลังจนเผลอสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ผมขมวดคิ้วเอียงหน้าไปมองค้อนใส่คนขี้แกล้งที่มาไม่ให้สุ้มให้เสียง แต่สุดท้ายก็หลุดหัวเราะเมื่อเขาไม่สะทกสะท้านอะไร แถมยังฮัมเพลงเลียนแบบผมด้วยสีหน้าจริงจัง

                

“โคตรคุ้นเลย เพลงอะไรนะ” ไอ้น้ำเสียงกระตือรือร้นนี่มันอะไร เมื่อกี้ยังเห็นหลับคอพับคออ่อนอยู่แท้ๆ

                

“ถ้าตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำครับ” ผมตีหน้ามึนไม่ตอบคำถาม ทำท่าจะแกะแขนกำยำที่กอดเอวอยู่ออกไป แต่เจ้าตัวกลับรัดแน่นกว่าเดิม ก้มหน้าลงมาแกล้งกระซิบผะแผ่วข้างหูด้วยประโยคที่ทำให้ผมหน้าร้อนขึ้นมาอีกจนได้

                

“อาบด้วยกัน”


“ไม่...อะ!” แถมยิ่งร้อนไปกันใหญ่เมื่อหมุนตัวกลับมาเพื่อผลักเขาออกแต่กลับพบว่าร่างสูงอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า โดยที่ชุดทำงานถูกทิ้งเป็นซากไว้ตามทาง


หะ... ให้ตาย ทำไมถึง...


“อาบน้ำกันๆ” พอเห็นผมชะงักกระอักกระอ่วนเขาก็ยิ่งชอบใจ คลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะรวบตัวผมไว้แล้วอุ้มขึ้นมาอย่างง่ายดายโดยที่ผมได้แต่ผวาร้องเสียงดัง


“ซัน! ไม่เอา!”


ผมไม่อยากโวยวายนักหรอก... ก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยอาบน้ำด้วยกัน แต่ว่า... ทุกครั้งมันไม่เคยหยุดแค่อาบน้ำเลยไง... แล้ววันนี้เขาก็เหนื่อยมาทั้งวัน...


“เฮ้ย!” แต่ต่อให้ห้ามยังไงสุดท้ายผมก็แพ้จนได้ เมื่อคนขี้แกล้งจงใจปล่อยผมลงมาในอ่างอาบน้ำที่มีน้ำอยู่เต็มจนเปียกไปทั้งตัว


“ต้องอาบแล้วล่ะ” พอแกล้งผมได้เจ้าตัวก็หัวเราะพอใจ ทิ้งตัวลงไปนั่งฝั่งตรงข้าม ยิ้มจนตาเป็นสระอิมองผมที่มุ่ยหน้าตาขวางกลับไป


“นิสัยไม่ดี” ผมพึมพำ แต่คนตรงหน้ากลับไม่สะทกสะท้านอะไร ยังคงเอนหลังพิงอ่างท่าทางสบายๆ ขณะที่ค่อยๆ หุบยิ้มจนเหลือแค่จุดเล็กๆ บนมุมปาก สบตานิ่งนานด้วยสายตาที่แสดงออกชัดเจนว่าต้องการอะไร


“หึ” แล้วก็เป็นอีกครั้งที่ผมหลุดหัวเราะออกมากับความเอาแต่ใจอย่างร้ายกาจของเขา ที่ทำให้ผมแพ้ราบคาบทุกที โดยเฉพาะดวงตาคมที่มองตรงมาอย่างซื่อตรงคู่นี้ซึ่งดึงดูดให้ผมขยับเข้าไปใกล้ มอบสิ่งที่เขาต้องการโดยไร้ข้อโต้แย้งใดๆ


[1]Its the simple things you do... I just cant get enough of you...” ผมยืดตัวขึ้นนั่งคุกเข่าให้ร่างกายท่อนบนโผล่พ้นผิวน้ำ ค่อยๆ ยกมือแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวบางที่เปียกแนบร่างตัวเองออกช้าๆ แกล้งร้องเพลงถ่วงเวลาหลังจากแตะริมฝีปากลงไปครั้งหนึ่งแล้วผละออกมาอย่างอ้อยอิ่ง


Its that perfume that you wear and the way you do your hairthat I love so much...” เนื้อเพลงที่เขาถามก่อนหน้านี้ถูกเอ่ยออกมาแบบแทบไม่มีทำนอง... ราวกับเป็นแค่ประโยคทั่วๆ ไป แต่เท่านั้นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ดวงตาคู่สวยเป็นประกายขึ้นมาด้วยความรู้สึกมากมาย


And its the simple things you sayand how in bed we play…” กลับมายิ้มกว้างจนกลายเป็นหัวเราะเมื่อผมปลดกระดุมเสื้อจนถึงเม็ดสุดท้าย แล้วเปลี่ยนเป็นยกแขนขึ้นคล้องลำคอแกร่ง แกล้งคลอเคลียปลายจมูกเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาที่เงยขึ้นมารองรับการหยอกล้ออย่างเต็มใจ


Its the way you kiss my cheek when you think that Im asleep... I love it so much...”


และเมื่อจบประโยคนั้นร่างของผมก็ถูกดึงเข้าไปแนบชิดอย่างหมดความอดทน ฝ่ามือหนากระชากเสื้อผมออกไป ริมฝีปากที่รั้งรอคลอเคลียอยู่พักใหญ่ถูกครอบครองจนไม่สามารถเอ่ยอะไรได้อีก... นอกจากตอบรับสัมผัสที่ทำให้ร่างกายร้อนยิ่งกว่าอุณหภูมิของน้ำที่แช่อยู่


...และร้อนขึ้นทุกที


ไม่นาน... เสื้อผ้าทั้งหมดของผมก็ถูกปลดทิ้ง กลายเป็นซากกองอยู่ที่พื้น... พร้อมๆ กับความตั้งใจเดิมที่อยากจะให้เขาพักผ่อนอย่างเต็มที่ถูกทำลายลงอย่างง่ายดาย... ด้วยความปรารถนาที่ผมเองก็ไม่สามารถจะหยุดมันได้เช่นกัน






[1] The Simple Things - Michael Carreon 





-----------------------------------------------------------------
ใครบอกว่าจะอัพตอนที่แล้วเป็นตอนสุดท้ายคะ ตีปาก 
กลืนน้ำลายตัวเองเฉยจ้า พอดีว่าเพิ่งเขียนตอนพิเศษจบแล้วนึกได้ว่ายังไม่ได้อัพพาร์ทน้องโชกุนเลย 
เลยแอบเอามาหยอดไว้อีกหนึ่งตอนค่ะ หวังว่าจะถูกใจ  

ไหนๆ ก็จบแล้วอัพเดตนิดนึง เรื่องนี้มีตอนพิเศษ 8 ตอนนะคะ (พาร์ทซัน 4 โชกุ 4)
เหมือนจะเยอะ แต่ไม่ได้ยาวมากค่ะ รวมๆ แล้วไม่ถึง 40 หน้าเอสี่ 5555
ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดก็จะได้ออกออกต้นปีหน้าเนอะ 
ถ้ามีความคืบหน้ายังไงจะมาอัพเดตอีกทีค่ะ
ฝาก #ซันโช ด้วยน้า 


ขอบคุณค่า
- Martian -




B
E
R
L
I
N
?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 150 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

574 ความคิดเห็น

  1. #574 jareeya2538 (@jareeya2538) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 12:46

    ดีใจที่ได้อ่าน
    #574
    0
  2. #561 nillanam (@nillanam) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 08:25
    น่ารักที่สุดดดดด
    #561
    0
  3. #551 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:37
    น่ารักกกกกกก ขอบคุณอีกครั้งฮ้าบบบ เยิฟๆๆ
    #551
    0
  4. #479 sun is shining so u r (@aiimmie) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 18:56
    เพิ่งอ่านจบ น่ารักมากเลยค่ะ ตอนอ่านถึงเนื้อเพลงท่อนแรกเราตื่นเต้นมาก. เพราะเป็นเพลงที่เราชอบมากๆ ความสัมพันธ์ในอุดมคติเลย เป็นเพลงที่เหมาะกับนิยายเรื่องนี้ด้วย ฟีลกู๊ดสุดๆ ความสัมพันธ์ของซันกับโชในเรื่องนี้ก็เหมือนกัน มันดูเป็นความสัมพันธ์ในอุดมคติเนอะ คิดว่าใครๆก็คงอยากมีความรักแบบนี้ มีกันและกันในทุกๆวัน ไม่ว่าจะตอนทุกข์สุขป่วยไข้รึสบายดีก็มีอีกคนข้างๆ ดีจังค่ะ ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆนะคะ
    #479
    0
  5. #456 Phornchita Pragobsuk (@kita41) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 23:57
    ชอบนิยายเรื่องนี้ อ่านแล้วยิ้มไม่หุบเลย feel good สุดๆ ชอบมากก อ่านแล้วมีความสุข
    #456
    0
  6. #444 ^O^!-! P.Vampire !-!^O^ (@pamkab-3335) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 15:22
    ซันนี่แบบ จูบเก่งง คลอเคลียเก่งงงเหลือเกินน งื้อออ เหมือนแมวอ่ะ น่ารักกก ถ้ามีแฟนแบบนี้จะไม่ไปไหนเลยค่ะะ
    #444
    0
  7. #439 KY_ANGOON (@angoon61) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 21:51
    เราติตตามมาจากเรื่องJust another guy ของเชนตรี ชอบมากเลยค่ะ ขอบคุณที่ไรท์แต่งนิยายดีๆให้อ่านนะคะ เป็นกำลังใจให้ไรท์เขียนต่อไปเรื่อยๆค่ะเรารอติดตามอยู่น้า ปล.เราชอบคาแรคเตอร์ของเมะทั้งสองเรื่องเลย มีความแตกต่างในภายนอก แต่ภายในมีความจริงใจที่มั่นคงเหมือนกัน เขินแง้~
    #439
    0
  8. #434 kpoint (@kpoint) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 20:05
    ขอบคุณมากๆนะคะ ที่แต่งเรื่องราวน่ารักๆ แบบนี้มาให้เราได้อ่าน พอเค้ารักกันก็หวานซะ เราเขินมาก เป็นกำลังใจให้คนแต่งนะคะ
    #434
    0
  9. #380 Bbobea. (@bareebeeba) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 23:34
    เพลงนี้เพลงโปรดเราเลยยยย ><
    #380
    0
  10. #379 mamieweiei (@mamieweiei) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 15:15
    โอ้ยยยช็อตนี้ตายคะ
    #379
    0
  11. #378 Sket-D (@day-life) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 13:02
    อ่านเรื่องนี้ทีไรก็รู้สึกตกหลุมรักซ้ำๆอยู่แบบนั้น ฮือออ คู่นี้ทำไมมันอบอุ่นได้ขนาดนี้;____;
    #378
    0
  12. #376 kiyotaka45 (@kiyotaka45) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 23:51
    รอเล่มมมมมมมค่าาาา ขอบคุณไรท์ จริงๆ คิดถึง
    #376
    0
  13. #375 noowiwie (@wiwie-nmk21) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 22:45
    งื้อออ~ โชกุนโซฮ็อตแบบนี้นี่เอง เฮียซันถึงได้ทั้งรักทั้งหลง >< คิดถึงสองคนนี้มากๆๆๆๆๆ รอเล่มอยู่นะฮับบบ :)
    #375
    0
  14. #374 อิงผู้ฆ่าหลาม (@natamonING) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 22:20
    โชน้อยแอบฮอต มิน่า...ถึงคุมเฮียซันอยู่หมัด อิอิ
    #374
    0