[ Hermit Books ตีพิมพ์ ] Just Before Sunrise ☼ เมื่อตะวันฉายแสง ( #ซันโช )(Yaoi)(จบแล้ว)

ตอนที่ 36 : ตอนพิเศษ : 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,046
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 121 ครั้ง
    24 ส.ค. 60

ตอนพิเศษ : 3


   
ดูเหมือนว่าการโหมงานหนักตลอดสองสามเดือนที่ผ่านมาจะเล่นงานผมเข้าให้แล้วจริงๆ 
   
จากที่คิดว่าตัวเองแข็งแรง ป่วยยาก ร่างกายทำด้วยเหล็ก จนเผลอปล่อยปละละเลยไปพักใหญ่ สุดท้ายกลับโดนหวัดโง่ๆ เล่นงานเข้าจนได้ ด้วยความที่ตอนแรกมีแค่ไอกับน้ำมูกไหลเลยคิดว่าคงไม่เป็นไรมาก เลยฝืนสังขารไปออกไซต์มาเมื่อวาน ใครจะไปคิดว่าตื่นเช้ามาจะปวดหัวหนัก แถมไข้ขึ้นจนไปทำงานไม่ไหว 
   
โชคดีที่ไม่เอาไข้ไปติดอีกคน
   
“อืม ยังไงตอนเย็นพี่จะเข้าไปอีกที ขอบใจมาก” คิดถึงก็มาพอดี  

ผมหรี่ตาที่หนักอึ้งขึ้นมามองคนตัวเล็กที่เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับชามข้าวต้มหอมฉุยขณะที่มืออีกข้างถือโทรศัพท์แนบหู คุยธุระกับเด็กที่ร้านเสร็จก่อนที่จะก้าวเข้ามาข้างเตียง วางชามข้าวต้มบนโต๊ะแล้วนั่งลงข้างๆ ผม 
   
“เป็นยังไงบ้างครับ” เอ่ยถามพลางวางทาบมือลงมาบนหน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิ คลี่ยิ้มบางที่มุมปากเมื่อรับรู้ว่าอาการไม่หนักเท่าเมื่อเช้าที่ไข้ขึ้นจนต้องบังคับให้ไปหาหมอ 

“หายปวดหัวแล้ว” ผมยิ้มตาม บอกอาการให้อุ่นใจพร้อมกับดึงมือบางลงมาทาบแก้มตัวเองอย่างออดอ้อน ขณะที่เจ้าของนิ้วเรียวเกลี่ยแก้มกันสักพัก ก็ผละออกไป

“กินข้าวก่อนนะครับ จะได้กินยา” ว่าพลางขยับหมอนมารองหลังให้ผมที่ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงอย่างรู้งาน คนตัวเล็กหันไปหยิบชามข้าวต้มขึ้นมาคนพลางเป่าให้หายร้อนสักพักก็ตักมาจ่อปากผมที่อ้าปากรับอย่างว่าง่าย

อดอมยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นคุณเขาตั้งอกตั้งใจเป่าข้าวต้มให้หายร้อนเพื่อป้อนกันโดยไม่ต้องขอสักคำ 

“ยิ้มอะไรครับ” พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นสีหน้าผมก็เลิกคิ้วประหลาดใจ ผมหัวเราะเบาๆ ก่อนจะอ้าปากรับข้าวต้มคำใหม่ ทำเป็นเคี้ยวถ่วงเวลาขณะมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยแล้วหลุดยิ้มกว้างกว่าเดิม

“ชักอยากป่วยนานๆ แล้ว” 

“หือ?” 

“จะได้มีคนเอาใจ” พอได้ยินคำตอบ มือที่กำลังคนข้าวต้มก็ถึงกับชะงักไป ก่อนจะส่ายหน้าหน่ายๆ ป้อนข้าวต้มให้อีกคำแล้วเอ่ยย้ำคำพูดตัวเอง

“เคยบอกแล้วไง ว่าถ้าซันป่วยผมจะดูแลเอง” 

ถึงจะจำได้ขึ้นใจ แต่พอได้ยินอีกครั้งมันก็อดดีใจออกนอกหน้าไม่ได้ ถ้าไม่ติดว่ามีไข้ ผมคงยื่นหน้าเข้าไปจูบให้หายมันเขี้ยวสักที แต่อีกคนคงจับได้ว่ากำลังคิดอะไร ถึงได้ยิ้มอ่อนใจ

“แต่ป่วยแล้วจูบไม่ได้นะครับ” ยกนิ้วโป้งขึ้นมาปาดริมฝีปากผมเบาๆ ไม่แน่ใจว่าเช็ดคราบข้าวต้มที่เลอะให้หรือว่าต้องการจะยั่วให้ผมอยากหาย ถึงได้ยิ้มหวานจูงใจพร้อมกับเอ่ยประโยคที่จำได้เหมือนกันว่าตัวเองเคยพูดไว้ ตอนที่ขอร้องให้คุณเขาหายป่วยสักที

“เพราะงั้น หายได้แล้วครับ เป็นห่วงจะแย่แล้ว” 

ให้ตาย... ต้องทำยังไงถึงจะหายป่วยได้ เดี๋ยวนี้เลย





ถึงไข้จะลดแล้ว ก็ใช่จะหายภายในวันเดียว ผมเพลียจนได้แต่นอนเป็นผักอยู่บนเตียงทั้งวัน แต่ก็หลับไม่สนิทเพราะครั่นเนื้อครั่นตัว แถมไอ้อาการเจ็บคอกับไอนี่ก็โคตรน่ารำคาญ จนอยากจะตัดคอตัวเองทิ้งแม่งมัน 

“ซัน เช็ดตัวหน่อยนะครับ” ผมรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงเรียกข้างหู

“อืม...” ส่งเสียงตอบรับ ก่อนจะบิดตัวงัวเงียอยู่สักพักจึงลืมตาลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง คนตัวเล็กกว่าขยับเข้ามาปลดกระดุมเสื้อที่ใส่อยู่ออกให้เพื่อเช็ดตัว 

“ยังปวดหัวไหมครับ” ถอดเสื้อให้ผมเสร็จก็ยกหลังมือแตะลงมาบนหน้าผากและลำคอ

“ไม่แล้ว” ผมยิ้ม ถูใบหน้าเข้ากับมือที่แนบอยู่บนแก้มอย่างออดอ้อน

เห็นคุณเขาต้องมาคอยดูแล หาข้าวหายาให้ แถมนั่งเฝ้าผมด้วยสีหน้าเป็นห่วงทั้งวันแล้วรู้สึกผิดจะแย่ โคตรไม่ชอบที่ตัวเองอ่อนแอจนเป็นภาระให้อีกคนแบบนี้

“เหนื่อยป่ะ” ผมถามขณะมองเจ้าของมือบางใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นบิดหมาดเช็ดไปตามร่างกายให้อย่างเบามือคล้ายกับว่ากลัวผมจะเจ็บ คนตัวเล็กเลยช้อนสายตาขึ้นมาสบตาก่อนจะหัวเราะเบาๆ 

“เหนื่อยอะไรครับ” ผมดึงเอวบางให้ขยับเข้ามาใกล้อีกนิด ซบหน้าลงกับไหล่แล้วกระซิบพึมพำ

“เหนื่อยที่ต้องดูแลคนป่วยไง” 

ชะงักไปสักพักก่อนจะตอบด้วยคำถาม “แล้วซันดูแลผมเหนื่อยไหมครับ” 

เป็นคำถามที่ทำให้ผมชะงักไปเหมือนกัน เงยหน้าขึ้นมาสบดวงตาเรียวสักพักก่อนจะให้คำตอบอย่างง่ายดาย

“ไม่อ่ะ” คนตรงหน้ายิ้มกว้าง หันไปวางผ้าชุบน้ำที่ใช้แล้วลงบนกะละมัง ก่อนจะให้คำตอบเดียวกัน

“ผมก็ไม่เหนื่อย” สบตาด้วยความจริงใจ ทำให้ผมเข้าใจความรู้สึกของอีกฝ่ายที่สะท้อนขึ้นมาจากความรู้สึกของตัวเอง
ตอนนั้นผมรู้สึกยังไง ตอนนี้คุณเขาก็คงรู้สึกเหมือนกัน... เราไม่เคยคิดว่าอีกคนเป็นภาระ ตรงกันข้าม กลับอยากดูแลเหมือนเป็นร่างกายตัวเอง

“ไม่เหนื่อย แต่ทรมานเหมือนกันเนอะ” ย่นหน้าลำบากใจ พลางขยับเข้ามาใกล้เพื่อกอดผมไว้ ซบหน้าลงกับไหล่จนลมหายใจอุ่นๆ คลอเคลียอยู่กับซอกคอ “อยากป่วยแทนจัง”  

ผมหลุดหัวเราะ แล้วกดจูบลงไปบนขมับหนักๆ สักทีด้วยความมันเขี้ยว

“ทีนี้เข้าใจหรือยัง... ว่าเวลาตัวเองป่วย คนเป็นห่วงเขาก็ทรมาน” ก่อนหน้านี้ผมเป็นฝ่ายดูแลก็เลยเข้าใจ และคิดว่าตอนนี้คุณเขาก็คงเข้าใจแล้วเหมือนกัน ว่าไม่ว่าจะต้องเห็นอีกคนไม่สบาย หรือเป็นฝ่ายไม่สบายซะเองมันก็รู้สึกแย่ทั้งนั้น 

“เพราะงั้นไม่ป่วยบ่อยแล้วนะ โอเคไหม” 

“ครับ” พยักหน้ารัวๆ เหมือนเด็กที่ถูกบอกว่าอย่าทำผิดอีกยังไงยังงั้น

ผมหัวเราะเบาๆ อีกครั้ง พลางกระชับอ้อมกอดแน่นจับคนที่ซุกหน้าอยู่กับไหล่โยกไปมาอย่างหมั่นไส้ ทดกับตัวเองในใจไว้ว่าถ้าหายป่วยเมื่อไหร่จะจับฟัดให้สมกับที่มาทำตัวน่ารักใส่ผมอยู่ได้ไม่เว้นแต่ละวัน




หลังจากเช็ดตัวและให้ยาก่อนนอนผมเสร็จ คนตัวเล็กก็ขึ้นมานอนบนเตียงอีกฝั่ง ทั้งที่ผมบอกว่าคืนนี้อยากให้นอนแยกห้องกัน แต่คุณเขาก็ยังต่อรองด้วยการบอกว่ารอให้ผมหลับก่อนแล้วจะออกไป เราไม่ได้ทำอะไรนอกจากนอนมองหน้ากันอยู่นาน หลุดยิ้มออกมาเมื่อคิดได้ว่าไม่ได้อยู่ด้วยกันทั้งวันแบบนี้มาพักใหญ่ เพราะต่างคนต่างก็ต้องทำงาน ยิ่งช่วงหลังๆ ผมเริ่มออกไซต์บ้างก็เลยยุ่งกว่าปกติ บางทีต้องกลับบ้านทีหลัง หรือบางวันก็ไม่ได้กลับเพราะต้องตามพี่เชนไปต่างจังหวัด เพราะงั้นต่อให้วันนี้ทั้งวันผมไม่ได้ทำอะไรนอกจากนอนเป็นผักให้อีกคนคอยดูแล แต่ผมก็ถือว่ามันเป็นวันที่เราได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน อยากซึมซับมันไว้ อยากให้เวลาหมุนช้าลงอีกนิดเพื่อมองใบหน้าและรอยยิ้มที่แสนน่ารักนี้ให้นานกว่าเดิมสักหน่อย แต่คงเป็นเพราะฤทธิ์ยาที่กินไป สุดท้ายผมถึงพยุงหนังตาไว้ไม่ไหว และเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว

ได้สติอีกทีก็ตอนที่แสงอาทิตย์ลอดผ้าม่านเข้ามากระทบเปลือกตา ผมตื่นขึ้นมาและกำลังตั้งท่าจะบิดขี้เกียจแต่ก็ต้องชะงักไป เมื่อรู้สึกได้ถึงแรงโอบรัดรอบศีรษะหลวมๆ ลืมตาขึ้นมาก็พบว่าคนที่รับปากว่าจะรอจนผมหลับแล้วออกไปดันขยับเข้ามาใกล้ สอดแขนมาให้หนุนต่างหมอน พร้อมกับดึงใบหน้าไปซบกับแผ่นอกบาง แอบกอดกันไว้ทั้งคืนโดยที่ผมไม่รู้เรื่องรู้ราว

“ดื้อจัง” ผมบ่นทั้งที่ริมฝีปากคลี่ยิ้มที่รู้ว่าอีกฝ่ายติดผมขนาดไหน 

แต่จะว่าอะไรได้ ในเมื่อผมก็ติดคุณเขาไม่น้อยเหมือนกัน

เพราะแบบนั้นแทนที่จะผลักไส ผมกลับเลือกที่จะค่อยๆ ลอบลุกออกจากเตียงไป ค้นกล่องพยาบาลแล้วกลับมาใหม่พร้อมกับหน้ากากอนามัยสวมคาดปากไว้ ก่อนจะปีนขึ้นเตียงอีกครั้งอย่างเงียบเชียบ... มองใบหน้าที่กำลังหลับใหลอย่างเอ็นดู ก่อนจะค่อยๆ สอดตัวเข้าไปในอ้อมกอดเล็กๆ และกำลังจะแกล้งทำเป็นหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว

“ซัน...” ตกใจจนเกือบจะสะดุ้งตอนที่อยู่ๆ อีกคนก็พึมพำชื่อผมออกมา แต่ก็ทิ้งระยะไปนานจนผมต้องเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าเจ้าตัวยังหลับตาอยู่เลยรู้ว่าคงละเมอ ผมหัวเราะเบาๆ ซุกหน้าลงกับอกอุ่นๆ แล้วหลับตา แต่จังหวะที่กำลังจะเคลิ้มหลับก็รับรู้ได้ว่าคนตัวเล็กขยับตัว อ้อมแขนเล็กๆ โอบกอดผมไว้แน่นขึ้น พร้อมกับสัมผัสนุ่มหยุ่นที่แตะลงมาบนหน้าผากครั้งหนึ่ง ตามด้วยเสียงกระซิบแผ่วเบา...

“ผมรักซันนะ”  

พนันได้เลยว่าตื่นมาอีกทีผมจะหายดี... ด้วยถ้อยคำที่เป็นยิ่งกว่ายาแก้ไข้ทุกขนานที่เพิ่งกินไป...





--------------------------------------------------------------
ทั้งที่เป็นตอนสุดท้ายที่จะอัพ แต่ดันสั้นจิ๊ดเดียว ฮืออ ขอโทษด้วยค่ะ 
เป็นตอนที่ไม่อยากให้เลิฟซีนใดๆ มากลบจริงๆ ;^;
เชื่อว่าหลายๆ คนคงเคยฟังเพลงคู่ชีวิต ของ Cocktail 
มันมีท่อนนึงที่เรามักจะนึกถึงเป็นท่อนแรก และร้องได้แค่นั้น 
ยามป่วยไข้หรือสุขกายสบายดี... (ใช่ค่ะ เราร้องได้แค่นี้ 55555) 
เราว่ามันเป็นเพลงที่เข้ากับชีวิตคู่ของสองคนนี้ดีนะ 
ขอบคุณที่เป็นแรงบันดาลใจให้เกิดตอนนี้ขึ้นมา ^^

ไม่รู้จะต้องย้ำอีกกี่รอบถึงจะสมกับที่อยากจะขอบคุณ ขอบคุณจริงๆ ที่ยังอยู่ด้วยกันถึงตอนนี้นะคะ
ขอบคุณที่รักโช เอ็นดู (ปนหมั่นไส้) เจ้าซัน 55555 
ทุกฟีดแบ็กที่ส่งกลับมาเราได้รับและทำให้มีกำลังใจเขียนต่อมาจนจบจริงๆ ค่ะ 
ขอบคุณมากๆ หลังจากนี้ก็มารอเล่มด้วยกันเนอะ ^^

ปล. กำลังลังเลว่าจะเอาฉบับรีไรต์มาอัพดีมั้ยเพราะมันไม่ได้เปลี่ยนอะไรมากเท่าไหร่ 
แค่แก้ภาษากับคำผิดนิดหน่อย กลัวคนที่อ่านในแอพจะตกใจเพราะแจ้งเตือนฮือออ 
ยังไงถ้าแก้ไขตอนไหนเราจะวงเล็บบอกไว้นะคะ ขอโทษล่วงหน้าไว้ก่อนถ้าทำให้รำคาญ ;-;


รัก
-Martian-




B
E
R
L
I
N
?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 121 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

574 ความคิดเห็น

  1. #550 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:29
    งือออๆๆๆๆๆ
    #550
    0
  2. #502 bybambi2 (@bybambi) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 00:03
    อ่านรอบที่สามแล้ว น่ารักมากฮือ ;-;
    #502
    0
  3. #429 ladyinvisible (@ladyinvisible) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:04
    หวานๆแบบนี้มาวันละช็อตให้เราอ่านไปตลอดชีวิตยังได้เลย งืออ โคตรเยียวยาจิตใจ
    #429
    0
  4. #373 852626 (@toobpong1) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 20:57
    ขอบคุณไรท์มากๆเลยค่า
    #373
    0
  5. #372 Sket-D (@day-life) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 16:10
    ตอนสุดท้ายแล้วเหรอ;___; นี่รักเรื่องนี้มากเลยค่ะ อยากให้มีไปเรื่อยๆไม่อยากให้จบเลย เราติดเรื่องนี้หนักมาก55555 ตอนนี้รอเล่มแบบใจจดใจจ่อเลยค่ะ ออกเมื่อไหร่เราซื้อเก็บแน่นอน55555
    #372
    0
  6. #371 muk ka (@ooomukooo) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 13:00
    รักคู่นี้มากๆ
    อยากติดตามอ่านชีวิตประจำวันของทั้งสองคนไปเรื่อยๆและตลอดไปเลย รักมากๆ
    #371
    0
  7. #370 Bunnisa Kaewnit (@nekokiru) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 09:27
    รักเรื่องนี้จริงๆค่ะ ขอบคุณไรท์มากๆเลยที่แต่งเรื่องนี้ออกมา เราสัมผัสได้ถึงความรักที่ทั้งสองมีให้กันจริงๆ อ่านไปยิ้มไปทุกครั้ง เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่เรารัก และรู้สึกเหมือนว่าตัวละครมีชีวิตจริงๆเลย จะติดตามผลงานเรื่องต่อไปนะคะ????
    #370
    0
  8. #366 • D O CT O R ส กั๊ ง ' ' (@phreawy) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 11:59
    น่ารักมากเยยค่า อยากให้มีอีกเยอะๆจัง
    #366
    0
  9. #365 L-co-op (@steal) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 08:44
    น่ารักไปแล้ววงว โชกุนนนนน เจาๆๆ
    #365
    0
  10. #364 iammdear_ (@love_lovelove) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 08:39
    น่ารักมากๆ ฮีลหังใจสุดๆเลย หอมกลิ่นความรักเลย บรรยากาศสีชมพูเต็มไปหมด ฮืออ
    #364
    0
  11. #363 HDG-girl (@hy-dran-gea) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 07:57
    น่ารักไม่ไหวแล้วคู่นี้ งื้ออออ
    #363
    0
  12. #362 ♡ aunjai ♡ (@aumten) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 23:45
    รอในเล่มอีกร้อยตอนนะคะคุณ อ้าวไม่ใช่55555555
    ตอนนี้นี่ซันเป็นผักเลยจริงๆ โชกุนน่ารักมากโว้ย ของเราของเราของเราาาาาาาาาา ให้ซันป่วยตายเลยได้มั้ยคะ! แซวเล่นๆๆ
    รอเล่มนะคะ ฮือ รอไม่ไหวแล้วววววววว
    #362
    0
  13. #361 nammon7811 (@nammon7811) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 22:51
    หวานมากกกก ชอบที่ซันเรียกน้องว่า "คุณเขา" น่ารักและให้เกียรติมากอ่ะ :)
    #361
    0
  14. #360 alittlethink (@alittlethink) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 22:34
    รักกันขนาดนี้ได้ไง ฮืออ อิจฉาาาาา เขินด้วย แงงง ซันโชชชช
    #360
    0
  15. #359 Kim min seok's nuna (@kimminseoknuna) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 21:32
    น่ารักมากเลย..ขอบคุณค่ะ
    #359
    0
  16. #358 kiyotaka45 (@kiyotaka45) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 21:27
    อิอิอิอิ. ยิ้มแก้มแตก หวานๆละมุนๆๆๆ ชอบมาก รอเล่มนะคะ จุบุๆ รักไรท์ เขียนได้สวยมากกกก
    #358
    0
  17. #357 mamieweiei (@mamieweiei) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 19:23
    โอ้ยยยยยยยตาร้อนผ่าวๆ
    #357
    0
  18. #356 aeang1711 (@aeang1711) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 18:40
    งื้อออออยากได้เล่มแล้วว
    #356
    0
  19. #355 pandan_t (@pandan_t) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 18:25
    ฮื้ออออ เรารอเล่มเเล้ว คิดถึงงง
    #355
    0
  20. #354 noowiwie (@wiwie-nmk21) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 18:18
    งื้ออออ น่ารัก ละมุน ดีต่อใจมากกกกกกกก >< ขอให้ทั้งสองคนรักกันนานๆ นะ เราจะคิดถึงทั้งสองคนเสมอออ ~ เลิ๊ฟฟฟฟฟ <3
    #354
    0
  21. #353 ' MR.lEE3. (@ppciiz) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 17:38
    ฮื่อออต้องคิดถึงทั้งคู่แน่เลยยย
    #353
    0
  22. #351 poommyTY (@poommyTY) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 17:20
    ฮืออออ หวานนนน ละมุนนนน

    อยากได้เล่มแล้ววววค่าาาาาา
    #351
    0
  23. #350 อิงผู้ฆ่าหลาม (@natamonING) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 17:14
    คำก็คุณ สองคำก็คุณ ถ้าจะเรียกเมียได้ละมุนแบบนี้ คนโสดนี่ตาลุกเป็นไฟคร่าาาาาา อ่านไปยิ้มไป อยากได้โม้เม้นต์แบบนี้บ้างไรบ้าง งืออออออออ รักกันนานๆนะคะ ลูกเต็มบ้าน55555
    #350
    0