[ Hermit Books ตีพิมพ์ ] Just Before Sunrise ☼ เมื่อตะวันฉายแสง ( #ซันโช )(Yaoi)(จบแล้ว)

ตอนที่ 34 : ตอนพิเศษ : 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,212
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 135 ครั้ง
    20 ก.พ. 63

ตอนพิเศษ : 1


   
เคยได้ยินเหมือนกันว่าการแต่งงานมันเป็นมากกว่าเรื่องของคนสองคน และผมก็พิสูจน์ด้วยตัวเองจนรู้แล้วว่ามันไม่ใช่คำกล่าวเกินจริง เพราะกว่าจะมาถึงวันนี้มีเรื่องยุ่งยากมากมายที่ผมกับไอ้ตี๋ต้องจัดการ ไม่ใช่แค่เรื่องจัดงาน แต่เรายังต้องคอยรับมือกับหลายๆ คำถามที่ถูกส่งมาจากคนรอบกาย ถึงเราจะเห็นพ้องต้องกันว่าไม่อยากให้มันเป็นงานใหญ่ มีแค่คนสนิทคุ้นเคยมาเป็นสักขีพยาน แต่ถึงอย่างนั้นการเลือกจัดการแทบทุกอย่างด้วยตัวเองก็เล่นเอาสายตัวแทบขาดไปเลยเหมือนกัน
   
แต่เพราะแบบนั้น... มันถึงคุ้มค่าที่สุดเมื่อวันนี้มาถึงจริงๆ

“มึงจำเป็นต้องมานั่งเฝ้าขนาดนี้เลยเหรอ” ไอ้ตรีถามกลั้วหัวเราะ หลังจากแอบรัวชัตเตอร์ถ่ายรูปผมชุดใหญ่ให้สมกับหน้าที่ตากล้องประจำงาน ผมหันไปเลิกคิ้วมองหน้ามัน ไม่รู้ตัวว่ามุมปากยังคงยกเป็นรอยยิ้มกว้างเพราะยิ้มค้างอยู่แบบนี้มานาน

“ใครเฝ้า กูมานั่งพักเฉยๆ” ยังทำเป็นปากแข็งทั้งที่ไม่ทันไรก็หันกลับไปจ้องอีกคนที่กำลังถูกจับแต่งตัวเป็นตุ๊กตาอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบกริบติดกระดุมจรดคอ หูกระต่ายสีดำถูกผูกและจัดให้อยู่ตรงกลางปกเสื้ออย่างพิถีพิถัน 

ทั้งที่ชุดก็คล้ายๆ กัน ต่างตรงที่ของผมถูกผูกด้วยเนกไทสีดำเท่านั้น แต่ไม่รู้ทำไมพออยู่บนตัวอีกคนมันถึงได้ดึงดูดจนผมละสายตาไม่ได้มานับชั่วโมง ไม่รู้ว่านอกจากเส้นผมหนาที่ถูกเซตเป็นทรงอย่างดีแล้วพี่โมทำอะไรอีกหรือเปล่า ใบหน้าของไอ้ตี๋ถึงได้ดูสดใสกว่าปกติ จนคนมองอย่างผมอดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม

“หึ” เผลอมองนานจนไม่ทันรู้ตัวว่าไอ้ตากล้องประจำงานแอบถ่ายตัวเองไปอีกกี่รูป หันมาอีกทีก็เห็นไอ้ตรีกำลังยิ้มมุมปาก มองผมอย่างมีเลศนัย จนต้องย่นหน้าโบกมือไล่อย่างขำๆ

“ถ่ายอะไรกูนักหนา ไปถ่ายไอ้ตี๋นู่น” คนถูกพาดพิงพอได้ยินชื่อตัวเองก็เหลือบตาขึ้นมาสบตาผมผ่านกระจก ส่งสายตาคาดใส่ผมผ่านกระจกทันทีที่ตกเป็นเป้าเลนส์กล้องของไอ้ตรี แต่เพียงไม่นานก็หลุดอมยิ้มหลบสายตาลงอย่างเขินอายให้ผมยิ่งยิ้มกว้างกว่าเดิม

หยิบสูทตัวนอกขึ้นมาสวมแล้วลุกจากเก้าอี้เดินเข้าไปหาทันทีที่พี่โมสวมสูทตัวนอกให้ไอ้ตี๋เสร็จ และหลบฉากออกมายิ้มแหย่ผมเหมือนรู้ว่ารอเวลานี้อยู่นาน คนขี้กังวลยังสำรวจตัวเองอยู่หน้ากระจกอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งผมไปยืนซ้อนหลังโอบไหล่บาง หอมแก้มใสฟอดใหญ่ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปบนขมับ กดจูบย้ำๆ แล้วแช่ริมฝีปากไว้อย่างนั้น ซึมซับความอบอุ่นผ่านร่างกายที่สัมผัสกัน 

“เดี๋ยวเสื้อก็ยับหรอกครับ” บ่นพึมพำทั้งที่ซุกหน้าลงกับแขนผมอย่างเขินอาย ใบหน้าใสกลายเป็นสีระเรื่ออย่างน่าเอ็นดู  
ผมยิ้มกว้าง กดจูบหนักๆ ลงไปอีกครั้งก่อนจะเปลี่ยนมาเกยคางไว้บนไหล่ สบตากับดวงตาเรียวผ่านกระจกบานใหญ่เนิ่นนานจนได้คำตอบว่าที่วันนี้ไอ้ตี๋ดูสดใสกว่าปกติไม่ได้เกี่ยวกับการแต่งตัว... แต่เป็นเพราะดวงตาที่ทอประกายความสุขจนเอ่อล้นออกมา 

“ตื่นเต้นมากเลย” อยู่ๆ คนตัวเล็กก็หมุนตัวกลับมาหาเพื่อกอดผมแล้วสารภาพเสียงเบา ผมหลุดหัวเราะออกมาก่อนจะกอดกลับ กระชับอ้อมแขนจับคนตัวเล็กกว่าโยกไปมา

“เหมือนกัน” ไม่ปฏิเสธหรอกว่าไม่รู้สึกอะไร ในเมื่อหัวใจมันเต้นรัวจนอีกฝ่ายก็คงสัมผัสได้ 

ทั้งที่ข้างนอกนั่นก็มีแต่คนรู้จัก สนิทสนมกันมานานจนคิดว่าไม่มีอะไรต้องอาย แต่เอาเข้าจริงก็อดตื่นเต้นไม่ได้ ยิ่งคิดว่าต้องออกไปป่าวประกาศความรักของตัวเองต่อหน้าใครๆ ต่อให้ปกติจะเป็นคนหน้าด้านแค่ไหน แต่งานนี้ผมก็เขินจนมือไม้สั่นไปหมดอย่างที่ไม่เคยเป็น

ต้องขอบคุณคนในอ้อมกอดที่ทดแทนความตื่นเต้นด้วยความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาทางร่างกาย ไม่อย่างนั้นคงได้หมกตัวอยู่ในห้องแต่งตัวกันทั้งคู่ไม่กล้าออกไปไหน

“พร้อมหรือยัง” 

ขอบคุณมือข้างนี้ที่กุมมือกันไว้ ยอมเดินเคียงข้างกันไป ในวันที่ผมมีความสุขจนอยากจะร้องไห้ออกมา

“ครับ” 

ขอบคุณรอยยิ้มแสนน่ารัก ที่ยิ่งทำให้ผมมั่นใจว่า คนนี้แหละที่ทำให้คนอย่างผมอยากแต่งงาน อยากป่าวประกาศให้ทั้งโลกรับรู้ว่าเราจะเป็นของกันและกัน...นานเท่านาน





มันเป็นเพียงงานแต่งงานเล็กๆ ที่คนนอกมองว่าช่างไม่สมศักดิ์ศรีลูกชายเจ้าของกิจการรีสอร์ตชื่อดัง ไม่มีของตกแต่งหรูหราอลังการ ไม่มีเค้กสิบชั้นหรือรูปสลักน้ำแข็งประดับงาน มีเพียงพิธีทางศาสนาสั้นๆ และการรวมกลุ่มกินข้าวกันพร้อมหน้าพร้อมตา ฟังคำอวยพร และเคล็ดลับการครองชีวิตคู่จากป๊าและแม่ คำขอบคุณของพี่โมที่พูดซ้ำไปซ้ำมาทั้งน้ำตา พูดคุยทักทายกับเพื่อนๆ ที่ต่างแสดงความยินดีปนแซวที่ผมเป็นฝั่งเป็นฝานำหน้าทุกคน 

ส่วนหนึ่งที่งานไม่เงียบเกินไปต้องยกความดีความชอบให้พิธีกรของงานคือไอ้นายกับไอ้มิ่งที่คนหนึ่งโคตรอเลิร์ตส่วนอีกคนก็โคตรมึนเรียกเสียงหัวเราะปนเอ็นดูจากคนทั้งงาน แต่ข้อเสียคือผมโดนแฉเรื่องที่เคยเสนอตัวเป็นพ่อสื่อให้ไอ้นาย โดยแก้ตัวอะไรไม่ได้เพราะมันมีหลักฐานเป็นรูปตอนอยู่ในร้านที่ผมตามติดไอ้ตี๋แจจนไม่เปิดโอกาสให้มันแม้กระทั่งรูปแอบถ่ายไว้มโนด้วยซ้ำ เรื่องเหนือความคาดหมายอีกอย่างคือวิดีโองานแต่งที่ผมไม่คิดว่าจะมี ดันถูกไอ้ตรีเอามาเซอร์ไพรซ์ด้วยบรรยากาศในห้องแต่งตัวที่ผมเพิ่งรู้ว่าความจริงแล้วมันอัดเป็นวิดีโอไว้ ไม่ใช่ภาพนิ่งอย่างที่เข้าใจ เพราะแบบนั้นพวกผมเลยยิ่งถูกแซวยกใหญ่ จนคนตัวเล็กอายม้วนต้องมุดหน้าซุกอกผมไว้นานนับนาที

ฉากเต้นรำกลางหมู่ดาวถูกทดแทนด้วยเพลงสนุกๆ จากวง The Quantum ที่รวมตัวกันเฉพาะกิจหลังจากห่างหายกันไปพักใหญ่ ก่อนจะปิดท้ายด้วยท่วงทำนองแสนหวานของเพลงที่ผมจำได้แม่นว่าพี่เชนเป็นคนแต่งเอง ถึงจะเหนื่อยแค่ไหน แต่ผมกับไอ้ตี๋ก็ยิ้มไม่หุบที่วันทั้งวันผ่านไปด้วยดีกว่าที่คิดไว้ บรรยากาศเรียบง่าย ทว่าอบอุ่นไม่ต่างจากการนั่งกินข้าวสังสรรค์กันภายในครอบครัว

“อ้าว ซัน” ผมชะงักฝีเท้าเมื่อกำลังจะเดินกลับเข้าไปในงานแล้วสวนกับพี่โมเข้าพอดี ผมเพิ่งไปส่งป๊ากับแม่ที่รีสอร์ตมา หลังจากแขกเหรื่อแยกย้ายกันกลับเกือบหมดแล้ว เหลือแต่พวกเพื่อนๆ ผมที่นั่งดื่มกันต่อเพราะเปิดห้องที่รีสอร์ตไว้ให้ เลยไม่ต้องกังวลว่าจะกลับไม่ไหว 

“พี่โมจะกลับแล้วเหรอครับ ให้ผมไปส่งไหม” เอ่ยถาม เพราะผมเตรียมห้องไว้ให้ครอบครัวพี่โมเหมือนกัน

“ไม่เป็นไรจ้ะ ให้เด็กไปส่งก็ได้ ซันกลับไปอยู่กับเพื่อนเถอะ” พี่โมปฏิเสธ ผมจึงหันเรียกเด็กที่รอแสตนด์บายส่งแขกอยู่แล้วให้เตรียมรถมารับพี่โมไปส่งที่ห้องพักซึ่งอยู่ไม่ไกล

“ขอบคุณมากนะครับที่มาช่วยงาน” ผมยกมือไหว้จากใจ ถ้าไม่ได้พี่โมเป็นธุระให้ หลายๆ เรื่องคงไม่ผ่านไปอย่างราบรื่นแบบนี้

“พี่ต่างหากต้องขอบคุณซัน คิดไม่ผิดจริงๆ ที่แอบเชียร์มาตั้งนาน” พี่โมเอ่ยแซว จนผมหลุดหัวเราะเบาๆ พลางยกมือขึ้นมาเกาท้ายทอยเก้อๆ ด้วยความอาย แต่ไม่นานญาติผู้ใหญ่เพียงคนเดียวของไอ้ตี๋ก็คลี่ยิ้มอ่อนโยน พลางเอ่ยประโยคที่ทำให้ผมเงยหน้าขึ้นสบตาอีกครั้งอย่าตั้งใจฟัง

“พี่เพิ่งคุยกับแม่ของโช เค้าฝากมาขอบคุณซันเหมือนกัน” 

ก่อนหน้านี้เราส่งการ์ดเชิญไปให้แม่ไอ้ตี๋ที่ต่างประเทศเหมือนกัน แต่ดูเหมือนท่านจะไม่สะดวกมา จึงฝากพี่โมเป็นธุระแทน ซึ่งพี่โมก็ทำหน้าที่ได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่องเหมือนเป็นแม่อีกคนของไอ้ตี๋จริงๆ 

“ขอบใจมากที่ที่ผ่านมาช่วยดูแลโชอย่างดี แล้วก็ขอบคุณที่จะดูแลโชหลังจากนี้ไป ขอให้ทั้งสองคนคิดถึงช่วงเวลานี้ไว้ แล้วใช้ชีวิตคู่อย่างมีความสุข แล้วก็ห้ามทำน้องโชกุนเสียใจด้วย เข้าใจไหม” ผมหลุดหัวเราะอีกครั้ง เมื่อได้ฟังคำฝากฝังจากคุณแม่ยาย ก่อนจะพยักหน้าตอบกลับไป

“ครับ สัญญาเลย”

เพราะอยากทำทุกอย่างให้ครบถ้วนถูกต้อง ผมจึงขอให้ไอ้ตี๋ติดต่อแม่ตัวเองเพื่อขออนุญาตอย่างเป็นทางการ ได้คุยกับท่านครั้งหนึ่งก็รู้ว่าเป็นคนใจดี ถึงทั้งสองคนจะค่อนข้างห่างเหินกันอย่างที่ไอ้ตี๋เคยบอก... แต่ก็ไม่ถึงขั้นกลายเป็นความสัมพันธ์ที่ไม่ดี แม้จะมีบรรยากาศของความอึดอัดอยู่บ้างตอนคุยกัน แต่ผมก็สัมผัสได้ถึงความรัก ความเป็นห่วงที่ทั้งสองคนมีให้กันอย่างชัดเจน

เพราะถ้าไม่รัก ไม่ห่วง คงไม่ให้พี่โมมาคอยดูแลแบบนี้... รับรู้สารทุกข์สุขดิบของไอ้ตี๋โดยที่ไม่มายุ่มย่ามให้มันอึดอัดใจ เพราะรู้ว่าตัวเองผิดที่เป็นฝ่ายหายหน้าไป อย่างเรื่องที่เราคบกัน แม่ไอ้ตี๋ก็รู้มาตั้งนานแล้วผ่านพี่โมที่เป็นหูเป็นตาส่งข่าวให้ เพราะงั้นตอนที่ผมโทรไปถึงได้ไม่มีวี่แววของความตกใจ แถมยังดีใจด้วยซ้ำที่ในที่สุดลูกชายมีคนรัก...และได้รู้จักรักใครสักคน ท่านรู้แม้กระทั่งเรื่องที่ไอ้ตี๋ขี้กลัวและสร้างกำแพงจากคนรอบข้างแค่ไหน เพราะแบบนั้นถึงได้เป็นห่วง และหวังให้มันทำลายกำแพงนั้นลงสักที

มันทำให้ผมเพิ่งคิดได้เหมือนกันว่าที่ไอ้ตี๋เอาแต่คิดว่าตัวเองโดดเดี่ยว ไม่มีคนรัก ผมว่าไม่จริงเลยสักนิด... มีคนรักมันมากกว่าที่มันคิด เพียงแต่มันเป็นความรักที่แสดงออกด้วยวิธีที่แตกต่างออกไปเท่านั้นเอง

“ขอบคุณมากนะครับ” ผมยกมือไหว้พี่โมอีกครั้งอย่างขอบคุณจากใจ คราวนี้พี่โมยิ้มรับ อวยพรให้ผมกับไอ้ตี๋อีกรอบ ก่อนจะขึ้นรถกลับรีสอร์ตไป 

พอยืนส่งพี่โมจนลับสายตา ผมก็กำลังจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในงาน แต่ไม่ทันไรก็เจออีกสองคนกำลังเดินออกมา ท่าทางกำลังจะกลับเหมือนกัน 

“ไงมึง” ไอ้ตรียิ้มทักทาย ในขณะที่พี่เชนมองหน้ากันนิ่งๆ ไม่ได้เอ่ยอะไร

“กลับแล้วเหรอวะ” เลิกคิ้วถามอย่างประหลาดใจ เพราะคิดว่าทั้งสองคนจะอยู่ต่อ 

“อืม พรุ่งนี้ต้องออกแต่เช้าอ่ะ พี่เชนมีงาน” ผมพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะหันไปมองพี่รหัสสุดหล่อ แล้วยกมือไหว้ขอบคุณ

“ขอบคุณมากนะพี่ที่มาเล่นดนตรีให้” เดิมทีผมจะจ้าง แต่พวกพี่ๆ เขากลับไม่ยอม มาเล่นให้ฟรีแถมยังขนเครื่องดนตรีมาเองจนผมเกรงใจ พี่เชนยิ้มมุมปากกลับมา เหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ก่อนจะเหลือบสายตามองคนข้างตัวแล้วเอ่ยหน้าตาย

“รองานแต่งกูค่อยไปใช้คืน” ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะช่วยอะไรได้ แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้ก็ช่วยเป็นสักขีพยานว่างานต่อไปคงไม่พ้นของไอ้เพื่อนตัวดีที่ยืนหน้าแดงตกใจกับคำพูดแฟนตัวเองอยู่ตรงหน้านี่แน่นอน

“โอเคเลยพี่” ผมตอบกลั้วหัวเราะ ส่งสายตาแซวไอ้ตรี 

“เออมึง เข้าไปดูโชหน่อยก็ดี ไม่รู้ป่านนี้เพื่อนมึงล่อลวงไปถึงไหนแล้ว” แต่ไม่ทันไร มันก็เฉไฉเปลี่ยนเรื่อง 

“ล่อลวงอะไร” ผมเลิกคิ้วไม่เข้าใจ คราวนี้ไอ้ตรีเลยหัวเราะบ้าง พยักหน้าเข้าไปในงานที่ตอนนี้คงจะเหลือแต่เพื่อนๆ ผม

“ไปดูดิ กูเห็นเพื่อนมึงหลอกให้โชกินเหล้าอ่ะ ป่านนี้เมาพับไปแล้วมั้ง”   

“หา?” ผมเบิกตากว้างอย่างตกใจ ก่อนจะพยักหน้าขำๆ “โอเค เดี๋ยวกูไปดู” 

ในหัวพยายามนึกว่าถ้าไอ้ตี๋ถูกมอมเหล้าจริงจะเป็นยังไง เพราะอย่าว่าแต่เมาเลย ผมยังไม่เคยเห็นมันแตะแอลกอฮอล์เลยสักครั้งตั้งแต่รู้จักกันมา แต่ก็รู้ว่าที่ไม่กินก็เพราะไม่ชอบเท่านั้น ไม่ใช่เพราะมันแพ้หรือมีอะไรร้ายแรง

ผมบอกลาพี่เชนกับไอ้ตรีอีกครั้งก่อนจะแยกย้ายกัน กลับเข้ามาในงานที่ตอนนี้แทบจะร้างผู้คน เหลือเพียงคนงานที่กำลังเก็บจาน กับโต๊ะด้านหน้าสุดที่มีพวกเพื่อนๆ ผมนั่งล้อมวงกันอยู่แต่กลับไม่มีเสียงโหวกเหวกโวยวายเหมือนเคยก็ประหลาดใจ ก่อนจะได้คำตอบเมื่อเดินเข้ามาใกล้แล้วเห็นว่าพวกมันกำลังนั่งมองคนตัวเล็กที่นั่งชันเข่าขดตัวเป็นก้อนอยู่บนเก้าอี้เหมือนไม่รู้จะทำยังไง

“ไอ้เชี่ยซัน! ช่วยด้วย” พอเห็นหน้าผมก็ทำท่าตื่นเต้นยกใหญ่ พร้อมใจกันชี้นิ้วไปที่ไอ้ตี๋อย่างโบ้ยความรับผิดชอบให้กัน 

“พวกมึงทำอะไรเนี่ย” ผมเลิกคิ้วถาม ก่อนจะเดินไปนั่งคุกเข่าที่พื้นข้างๆ คนตัวเล็กที่ยังซุกหน้าอยู่กับเข่าตัวเองอยู่อย่างนั้น  

“โช... โชครับ” จนผมลูบหัวเบาๆ พร้อมกับเรียกชื่อถึงได้ยอมเงยหน้าขึ้นมา

“ซัน” และเชื่อเถอะว่าหน้าแดงๆ กับน้ำเสียงอ้อนๆ นี่โคตรมีพลังทำลายล้างจนผมถึงกับชะงักไปพักหนึ่งก่อนจะเอ่ยแซวขำๆ

“เมาเหรอครับคุณน่ะ” มือที่ยังคงวางอยู่บนเรือนผมนุ่มถูกเจ้าตัวยกมือขึ้นมาจับไว้ ก่อนจะเอาไปทาบแก้มแดงๆ ของตัวเอง แล้วย่นหน้ากระซิบเบาๆ ด้วยท่าทางอายๆ

“ผมคิดว่าเป็นน้ำเปล่า” พอได้ยินแบบนั้นผมก็หันไปมองไอ้พวกเพื่อนเวรที่นั่งล้อมวงอยู่อย่างรู้ทัน

“มันสลับแก้ว!” 

“เชี่ยอะไร มึงนั่นแหละ”

“ก็มึงบอกให้แกล้งอ่ะ”

“มึงเลยตัวเริ่ม” คนร้อนตัวโทษกันจนครบวง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน

“โดนไปแก้วเดียว ใครจะไปคิดว่าจะขดตัวเป็นดักแด้งี้วะ น่ารักสัด” อยากจะเอาเรื่องพวกแม่งเหมือนกันที่มาแกล้งคนของผม แต่พอหันกลับมามองเจ้าของใบหน้าแดงๆ ที่ยังขดตัวแต่เอียงหน้ามามองผมด้วยสีหน้ากระเง้ากระงอดแล้วก็อยากจะขอบคุณมากกว่า  

จริงของพวกมัน... เวลาคุณเขาเมานี่น่ารักชิบหายเลย 

“ผมง่วงมากเลย” ยิ่งทำเสียงงอแงก็ยิ่งน่ารักจนผมเผลอยื่นหน้าเข้าไปจุ๊บปากทีหนึ่งอย่างอดใจไม่ไหว เกลี่ยนิ้วบนใบหน้าร้อนๆ ไปมาก่อนจะพยักหน้าตามใจ

“โอเค ไปนอนกัน” ถูกไอ้พวกเพื่อนเวรส่งเสียงแซวแต่ไม่คิดจะสนใจ หันหลังแล้วย่อตัวลงให้คนตัวเล็กที่ขยับมาขี่หลังกันอย่างว่าง่าย 

“หาทางกลับเองนะพวกมึงอ่ะ” แกล้งเตะคนตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดอย่างหมั่นไส้

ถูกพวกมันโห่แซวยกใหญ่จนอยากจะยกเท้าให้ แต่ก็ไม่ได้ต่อล้อต่อเถียงอะไร เพราะต้องพาคนงอแงออกมาจากงาน พาเข้ามาในบ้านจนถึงห้องนอนแล้วจึงวางลงบนเตียง 

“เดี๋ยวไปเอาผ้ามาเช็ดตัวให้นะ” ผมบอกก่อนจะหมุนตัวเดินออกมา แต่ยังไม่ทันได้เดินไปไหนก็ถูกคว้ามือไว้โดยคนที่ยังนั่งมุดหน้าลงกับเข่าตัวเองขดตัวเป็นดักแด้อีกรอบอย่างน่าเอ็นดู

“ซัน”

“หืม?” ผมนั่งลงข้างๆ อีกครั้งตามเสียงเรียก แต่แทนที่จะเอ่ยอะไรต่อ ไอ้ตี๋กลับมองหน้าผมนิ่ง แล้วเรียกชื่อผมซ้ำไปซ้ำมา  

“ซัน”

“อะไรครับ” ถามกลั้วหัวเราะ พลางใช้มือข้างที่เหลือเกลี่ยแก้มใสที่เปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ก่อนที่มือบางจะยกขึ้นมาทาบลงบนมือผมอีกทีพลางหลับตาลงคล้ายกับจะซึมซับไออุ่นนี้ไว้พักใหญ่ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาสบตาผม สีหน้าเหมือนมีเรื่องมากมายอยากเอ่ย แต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากอะไร 

“โช...” แต่ถึงไม่พูดอะไร ผมพอจะเดาได้ เพราะความรู้สึกมากมายมันถูกสื่อออกมาผ่านแววตาที่เริ่มมีน้ำใสๆ เอ่อคลอขึ้นมา

“ไหนบอกว่าง่วงไง” ผมแกล้งถามยิ้มๆ พลางยื่นหน้าเข้าไปจูบเบาๆ แตะหน้าผากแช่ไว้ คลอเคลียปลายจมูกกับปลายจมูกแดงๆ ที่พ่นลมหายใจร้อนเจือไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์

“ซันครับ” เนิ่นนานกว่าน้ำเสียงออดอ้อนจะเอ่ยชื่อผมออกมาอีกครั้ง เอียงใบหน้าแตะริมฝีปากร้อนจัดลงมาบนฝ่ามือผมที่ยังทาบอยู่บนแก้มตัวเองก่อนจะเอ่ยออกมาเบาๆ   

“ทำยังไงดี... ตอนนี้ผมมีความสุขมากเลย” คลี่ยิ้มกว้างทั้งที่หยาดน้ำค่อยๆ ไหลลงมาจากดวงตาทั้งสองข้างเหมือนกลั้นไม่ไหว ใช่จะไม่รู้ว่ามันพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ตลอดทั้งวัน เพราะทุกครั้งที่หันไปสบตาก็มักจะเห็นว่าดวงตาคู่สวยมีหยาดน้ำเอ่อคลอ แต่คงเพราะไม่อยากให้ตัวเองดูขี้แยเกินไป ถึงได้ฮึบเอาไว้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรืออะไร สุดท้ายถึงได้มาทนไม่ไหวเอาตอนนี้เอง  

“ผมเคยชินกับการผิดหวังมานาน... ไม่เห็นรู้เลยว่าการถูกรักมันจะดีขนาดนี้” เอ่ยพึมพำทั้งที่สะอึกสะอื้นหนักกว่าเดิม จนผมอดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างเอ็นดู ก่อนจะดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดไว้ ลูบหัวเบาๆ ปล่อยให้ร้องไห้จนกว่าจะพอใจ  

ถึงจะเคยสัญญากับตัวเองไว้แล้วว่าจะไม่ทำให้ไอ้ตี๋ร้องไห้อีก... แต่คราวนี้คงไม่เป็นไร เพราะน้ำตาที่กำลังไหลไม่ได้เกิดจากความเสียใจ แต่เป็นเพราะความสุขที่ล้นอยู่ในใจมันระบายออกมาเป็นหยาดน้ำมากมายเกินจะเก็บไหว

“ขอบคุณนะครับ” กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นเมื่อได้ยินคำขอบคุณที่เต็มไปด้วยความรู้สึกจนสัมผัสได้ กดจูบบนเรือนผมหอมซ้ำๆ พลางจับคนตัวเล็กโยกไปมาเหมือนปลอบเด็กที่กำลังร้องไห้งอแง ก่อนจะกระซิบแทนคำขอบคุณด้วยประโยคเดียวที่ดังก้องอยู่ในใจ... 

“ซันรักโชนะ”   

และไม่สามารถเอ่ยอะไรต่อได้ เพราะรู้ดีว่าขืนเอ่ยออกไปอีกคำเดียว... ความสุขที่ล้นอยู่เต็มอกก็คงดันให้น้ำตาของผมไหลทำลักออกมาจนกลายเป็นคนขี้แยไม่แพ้กัน









--------------------------------------------------------------
สารภาพว่าตัวเองเป็นคนที่ไม่อินกับการแต่งงานเลยค่ะ 
ตอนแรกตั้งใจว่าจะข้ามฉากนี้ไป เขียนชีวิตหลังแต่งงานเลยด้วยซ้ำ 5555
แต่สุดท้ายก็ดึงกลับมา ไม่รู้เหตุผลเหมือนกัน คงเพราะมันทำให้เรื่องสมบูรณ์กว่า
เป็นงานแต่งในแบบที่เราคิดว่าทั้งสองคนน่าจะอยากให้เป็น
เรียบง่าย ไม่หวือหวา ไม่มีซีนหวานซึ้งใดๆ อย่างที่ซันบอก ว่าเหมือนแค่มานั่งกินข้าวกันภายในครอบครัว 555

คิดว่าคงอัพตอนพิเศษให้อ่านกันอีกประมาณ 1-2 ตอนนะคะ
ฝากติดตามด้วยน้า ^^





 
B
E
R
L
I
N
?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 135 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

574 ความคิดเห็น

  1. #548 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:57
    ฮื่อออออออ น่ารักกกก
    #548
    0
  2. #438 Theaeaeee (@Theaeaeee) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 11:31
    น่ารักมากๆเลยค่ะฮืออออ
    #438
    0
  3. #337 parkhyun6104 (@parkhyun6104) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 08:04
    ฮืออออออน่ารักจัง
    #337
    0
  4. #330 mamieweiei (@mamieweiei) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 20:06
    หึ้ยยยยน่ารักกกกกกก
    #330
    0
  5. #329 DsnoopyD (@linmin) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 19:31
    โอ้ยเพิ่งมาตามอ่าน น่ารักเกินไปแล้วTT
    #329
    0
  6. #328 iammdear_ (@love_lovelove) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 22:19
    ฮือ ตอนพิเศษก็พิเศษมากๆเลยค่ะ รู้สึกดี รู้สึกมีความสุขไปกับซันโชเลย ฮืออออออ
    #328
    0
  7. #327 852626 (@toobpong1) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 21:53
    อยากฟัดโชจังค่า5555
    #327
    0
  8. #326 nammon7811 (@nammon7811) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 20:05
    น่ารักมาก ทั้งซันทั้งโช อยากได้แฟนแบบซันต้องทำตัวน่ารักเหมือนโชใช่มั้ย 5555
    #326
    0
  9. #325 noowiwie (@wiwie-nmk21) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 17:25
    งื้อออออ~ อบอุ่นมากกกกก เขินมากกกกกกก นิยายเรื่องนี้มันดีมากกกกกกก ตั้งแต่พาร์ทหลงตะวันมา.. เราหยุดยิ้มไม่ได้เลยยยย ><
    #325
    0
  10. #324 kiyotaka45 (@kiyotaka45) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 15:00
    ละมุนมากมาย อ่า~ เป็นเรื่องที่ feel good มากๆๆๆๆๆ ขอบคุณไรท์มากๆ ยิ้มแก้มจะปรีกเลย จะรอหนังสือน้า
    #324
    0
  11. #323 roscor.q (@aomlovelove) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 14:31
    เป็นตอนที่อบอุ่นมากๆ รู้สึกอินและซึ้งไปกับความรักของคนทั้งคู่เลย รออ่านชีวิตหลังแต่งงานนะคะ
    #323
    0
  12. #322 อิงผู้ฆ่าหลาม (@natamonING) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 14:26
    อยากได้สามีแบบซันต้องทำยังไงคะ55555 แอบอิจโชน้อย

    อ่านไปนี่ บรรยากาศเพลง คู่ชีวิต ของคอกเทลมาเลยค่ะ เขียนดีมาก เหมือนเราเป็นผู้ร่วมงานที่แอลดอดเหล้ากลับบ้านหลังเลิกงาน5555
    #322
    0
  13. #321 HDG-girl (@hy-dran-gea) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 07:37
    เรารักคู่นี้มากเลยค่ะ เป็นอะไรที่ละมุนไปทั้งตอนเชยอ่ะ ไรท์เตอร์สุดยอดดด
    #321
    1
    • #321-1 HDG-girl (@hy-dran-gea) (จากตอนที่ 34)
      18 สิงหาคม 2560 / 07:37
      *เลย นะคะ55
      #321-1
  14. #320 Sket-D (@day-life) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 07:08
    ฮือออออ่านแล้วเขินมันทั้งตอน555555 มีแต่ความรักความอบอุ่นของคนสองคนเต็มไปหมด แล้วตอนน้องโชเมานี่อะไรคะะะะ น่ารักเว่อร์วังอลังการมากกกกกกก นี่อยากจับมามอมเหล้าแล้วนั่งมองทั้งวันทั้งคืน //โดนซันถีบ5555 รอตอนพิเศษตอนต่อไปนะคะ อยากรู้เรื่องของคู่นี้หลังแต่งงานน5555
    #320
    0
  15. #319 ♡ aunjai ♡ (@aumten) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 00:59
    ตอนนี้เหมือนมันเต็มไปด้วยความรัก เหมือนเราได้ไปร่วมงานแต่งด้วยเลย ดีใจกับทั้งคู่นะคะ อยากจะแหมให้พี่เขน หนูโชเมาแล้วน่ารักจังเลยลูก คงความน่ารักได้เหมือนเดิม <3
    #319
    0
  16. #318 alittlethink (@alittlethink) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 00:36
    อิจฉาอิจฉาอิจฉาฮืออออออ ชอบความรักของคู่นี้ที่สุดแล้ว เรื่องราวทั้งหมดทั้งมวลเลย ชอบสุดๆ รักขาวๆอบอุ่นใจแบบนี้ แงง ชอบบบบ
    #318
    0