[ Hermit Books ตีพิมพ์ ] Just Before Sunrise ☼ เมื่อตะวันฉายแสง ( #ซันโช )(Yaoi)(จบแล้ว)

ตอนที่ 32 : บทส่งท้าย : เมื่อตะวันฉายแสง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,760
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 149 ครั้ง
    8 ส.ค. 60

บทส่งท้าย

เมื่อตะวันฉายแสง


*ฉาก Cut รบกวนตามอ่านในเล้าเป็ดนะคะ (ดูลิ้งค์ได้ที่หน้าเพจค่ะ)


[ Shogun's Part ]



- CUT -

 


ถ้าเมื่อคืนคือการเอาคืนที่ผมทำโทษเขาตลอดหนึ่งเดือน... มันก็เป็นการเอาคืนที่ทบต้นทบดอกอย่างสาสมโดยไม่ต้องคำนวณ

 

กว่าจะรู้ว่าครั้งเดียวที่เขาขอมันไม่มีอยู่จริง ก็หลวมตัวหลงเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสแสนหวานซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนหมดเรี่ยวแรง อยากจะต่อว่าเจ้าหมาป่าเจ้าเล่ห์ที่โลภมากทำตามอำเภอใจ แต่ก็ว่าได้ไม่เต็มปาก... เพราะสุดท้ายตัวเองก็เผลอไผลปล่อยให้ความปรารถนาครอบงำไม่ต่างกัน

 

“โช” ไม่รู้ว่าผมเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ สติห้วงสุดท้าย อยู่กับผมในตอนที่ร่างกายชุ่มเหงื่อของตัวเองถูกกอดไว้ หลักจากถูกพาไต่ระดับอารมณ์ไปถึงจุดสูงสุดไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

 

“โชกุนครับ” ได้ยินเสียงเรียกอีกทีจึงลืมตาขึ้นมา และพบว่าเจ้าของอ้อมแขนที่กอดไว้ทั้งคืนไม่ได้อยู่บนเตียง กลับยืนเรียกผมอยู่ด้านหลัง แต่ผมเพลียเกินกว่าจะเอ่ยปากถามอะไร ปล่อยให้หนังตาหนักๆ ปิดลงอีกครั้งอย่างไม่อาจต้านทาน

 

“หึ” ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ก่อนที่จมูกโด่งจะซุกลงมาที่ไหล่ กดจูบไล่ขึ้นไปจนถึงขมับซ้ายก่อนจะกระซิบอีกครั้ง “อาบน้ำกัน”

 

ไม่รอให้ผมตอบอะไร อ้อมแขนแข็งแกร่งก็ยกร่างเปลือยเปล่าของผมขึ้นมาอย่างง่ายดาย ในใจงอแงปฏิเสธ ทว่ากลับไร้เรี่ยวแรงขัดขืนจนต้องปล่อยให้เขาอุ้มออกจากเตียงทั้งที่ยังลืมตาไม่ขึ้นด้วยซ้ำ ร่างกายสัมผัสกับอุณภูมิที่เปลี่ยนไปเมื่อเขาพาผมเข้ามาในห้องน้ำที่น่าจะผ่านการเปิดน้ำอุ่นเอาไว้ ผมกำลังจะหลับอีกครั้งอย่างรู้สึกผ่อนคลาย แต่กลับสะดุ้งสุดตัวเมื่อร่างกายถูกวางให้นั่งลงบนวัตถุเย็นๆ

 

กว่าจะรู้ตัวว่าอะไรเป็นอะไร ก็ตอนที่นิ้วเรียวของอีกคนรุกล้ำเข้ามาในร่างกาย เพื่อกวาดเอาสิ่งที่ตกค้างอยู่ภายในออกมาให้กัน

 

“อะ...อื้อ... ซัน...” ผมผวาร้องเรียกชื่อเขาออกมาอีกครั้ง ส่งสายตาเว้าวอนทั้งที่หน้าร้อนผ่าวด้วยความอาย

 

“ผม... ผมทำเองได้” จับแขนเขาไว้พยายามผลักออกไป แต่กลับไม่ต่างอะไรจากการวางมือไว้เฉยๆ อย่างไร้เรี่ยวแรง

 

“ไม่เป็นไร” ร่างสูงโน้มตัวลงมากดจูบบนหน้าผากพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน มือข้างที่เหลือเอื้อมมาจับแขนที่ไร้เรี่ยวแรงของผมไปพาดบ่าไว้ ให้ผมเกาะเกี่ยวพยุงร่างตัวเอง

 

สุดท้ายผมก็ได้แต่ทิ้งตัวซบอกหนา ซุกหน้าร้อนฉ่าลงกับไหล่กว้างเพื่อหลบซ่อนความอาย ปล่อยให้เขาล้วงทำความสะอาดต่อ จนแน่ใจแล้วว่าไม่มีคราบใดหลงเหลืออยู่จึงถอนนิ้วออกไป ยกร่างปวกเปียกของผมขึ้นมาอีกครั้งแล้วพาเดินต่อไปยังอ่างอาบน้ำที่อยู่ด้านใน เช็คอุณหภูมิจนแน่ใจแล้วจึงวางร่างผมลง แล้วตามมานั่งซ้อนหลังเป็นเบาะรองให้กัน

 

ผมเอนหลังซบอกกว้างอย่างหมดแรง ปล่อยให้อ้อมแขนอุ่นโอบกอดร่างตัวเอง ขณะที่จมูกโด่งคลอเคลียซุกไซ้อยู่กับไหล่และซอกคอของผมราวกับจะสูดดม กักเก็บกลิ่นกายเอาไว้ในทุกลมหายใจ

 

“ซัน” รู้ตัวว่าอุณหภูมิที่ไม่ร้อนเกินไป และสัมผัสแสนสบายทำให้ผมเคลิ้มอีกครั้ง จึงต้องเตือนไว้ก่อนที่จะเผลอหลับเข้าจริงๆ

 

“ปลุกผมนะ” ถูใบหน้าเข้ากับใบหน้าอีกคนอย่างออดอ้อนเพราะกลัวว่าเขาจะเห็นผมเหนื่อยเกินกว่าจะทำสิ่งที่เราตั้งใจไว้ “ไปดูพระอาทิตย์ขึ้นกัน”

 

คนถูกอ้อนเงียบไปนาน ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

 

“โอเค” ยอมรับคำขอพร้อมกับกดจูบลงมาที่ขมับแผ่วเบา “ไปดูพระอาทิตย์ขึ้นกัน”

 

เมื่อได้ยินคำตอบที่พอใจ ผมก็ปล่อยให้ดวงตาหนักๆ ปิดลงอีกครั้ง แน่นิ่งทว่ายังไม่อยากจะหลับ เพราะกำลังรอบางอย่าง...

 

ซึ่งเขาไม่เคยปล่อยให้ผมต้องรอนาน... หลังจากฝ่ามือหนาเลื่อนมาจับมือของผมไว้ ลูบไปมาตรงตำแหน่งแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายอยู่พักหนึ่ง แล้วประทับจูบลงไป เขาก็เอ่ยมันออกมาแผ่วเบา

 

“รักโชนะครับ”

 

คำพูดที่เขาไม่เคยรู้ว่าผมได้ยิน... และรอที่จะได้ฟังมันทุกครั้งก่อนหลับไป



 

 

“หน้าโคตรง่วงเลย” เสียงทุ้มเอ่ยกลั้วหัวเราะทันทีเมื่อผมขยับตัวนั่งกอดเข่าซุกหน้าลงกับแขนอย่างงัวเงีย

 

เพราะรับปากผมไว้ว่าจะปลุกมาดูพระอาทิตย์ขึ้นด้วยกัน ตอนนี้พวกเราเลยนั่งอยู่ที่ชายหาด รอเวลาก่อนที่พระอาทิตย์จะฉายแสงขึ้นมาในอีกไม่กี่นาที แต่กว่าจะถึงตอนนั้นผมกลัวว่าตัวเองจะหลับไปอีกรอบ... สายลมเย็นๆ กับเสียงคลื่นทะเลไม่ต่างจากเพลงกล่อมที่ทำให้ดวงตาที่หนักอึ้งของผมพร้อมจะปิดลงได้ทุกวินาทีจริงๆ

 

ไม่อยากจะโทษเขา แต่มันก็อดไม่ได้ที่จะตีโพยตีพายในใจ ว่าที่หมดสภาพขนาดนี้เพราะใคร

 

“กลับไปนอนมั้ย” คนถูกคาดโทษในใจเอ่ยถามพลางเอื้อมมือมาเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าออกไป รอยยิ้มจางๆ เจือไปด้วยความเป็นห่วงจนผมต้องเงยหน้าขึ้นมาส่ายหน้ารัวๆ

 

“ผมไหว” พยายามจะถลึงตาสุดกำลัง แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ช่วยอะไรอยู่ดี สุดท้ายก็ต้องซุกหน้าลงกับเข่าอย่างหมดแรง

 

“ผมอยากดูพระอาทิตย์ขึ้นกับซัน” เอ่ยพึมพำราวกับกำลังพูดกับตัวเอง แต่รู้ดีว่าคนตรงหน้าก็ได้ยิน เขาถึงได้ยิ้มพร้อมกับลูบหัวผมเบาๆ

 

“รู้แล้ว...”

 

“...”

 

“ทนอีกหน่อยเนอะ” โน้มตัวลงมากดจูบลงขมับครั้งหนึ่ง "เนอะๆๆ" ก่อนจะแกล้งซุกจมูก งับแก้มผมหลายๆ ก่อกวนไม่ให้หลับ

ผมหัวเราะ ก่อนจะผลักหน้าเขาออกไปอย่างปัดรำคาญ ซันเลยยิ้มขบขันเปลี่ยนเป็น เลื่อนมือมาเกลี่ยใบหน้าผมไปมา... สบตากันนิ่งนาน ราวกับจะใช้ดวงตาคู่นั้นเฝ้าระวังไม่ให้ผมหลับไปจนพลาดโอกาสสำคัญ


โอกาสที่เขาจะได้ทำตามคำพูดที่ครั้งหนึ่งเคยเกือบจะสัญญา...

 

ในวันที่ไปดูพระอาทิตย์ขึ้นบนเขาด้วยกัน ซันบอกว่าถ้าผมอยากดูพระอาทิตย์ขึ้นที่ทะเลเขาจะพามา ถึงผมจะเป็นคนบอกเขาเองว่าไม่อยากให้สัญญา แต่ว่าเอาเข้าจริงผมกลับจำคำพูดนั้นได้ขึ้นใจ เพราะแบบนั้นถึงได้รู้ดีว่าตัวเองดีใจแค่ไหน ที่ได้ยินเขาชวนจริงๆ

 

แต่ถึงอย่างนั้นผมก็รู้ดีอีกนั่นแหละว่าใจความสำคัญที่ผมต้องการกลับไม่ใช่การนั่งมองพระอาทิตย์ขึ้นด้วยซ้ำ ไม่ต้องมีพระอาทิตย์ ไม่ต้องมีน้ำทะเลหรือชายหาดสวยๆ ก็ได้... แค่มีซัน

 

แค่เห็นเขานั่งอยู่ข้างๆ แบบนี้ มันก็ทำให้ผมอิ่มใจมากกว่าวิวไหนๆ ในโลกแล้วจริงๆ

 

“มาแล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาเมื่อรับรู้ได้ถึงแสงสีส้มที่กำลังฉาบขึ้นมาบนท้องฟ้ากว้าง ลบความมืดยามค่ำคืนด้วยแสงสว่างที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาอย่างเชื่องช้าระมัดระวัง

 

แต่ถึงอย่างนั้นผมกลับยังนั่งนิ่ง ไม่คิดจะสนใจมัน...

 

สิ่งเดียวที่ตราตรึงดวงตาเอาไว้ คือเสี้ยวหน้าด้านข้างอันสมบูรณ์แบบของคนที่ผมตกหลุมรักซ้ำไปซ้ำมาทุกวัน เฝ้าพิจารณาและถามตัวเองอยู่หลายต่อหลายครั้งว่าทำไมกัน... ทำไมต้องเป็นเขาที่ทลายกำแพงในใจของผมได้ซ้ำๆ จนแหลกละเอียด กลายเป็นฝุ่นผงปลิวหายไปกับสายลม

 

เพราะดวงตาคู่นั้นที่จับจ้องมาอย่างหวังดี และซื่อตรง... หรือเพราะมือคู่นั้นที่มักจะเข้ามาโอบกอด กุมมือผมไว้เพื่อบอกว่าผมไม่ได้อยู่อย่างเดียวดาย...

 

เพราะริมฝีปากที่กดจูบลงมาซ้ำๆ ทั้งปลอบประโลม และมอบสัมผัสลึกซึ้งอย่างที่ไม่เคยได้รับจากใครที่ไหน... หรือเป็นเพราะเสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยทุกคำพูดออกมาอย่างจริงใจ และกระซิบบอกรักยามผมหลับในทุกๆ วัน 

 

คำถามที่ผมเสียเวลาถามตัวเองมาตั้งนาน ทั้งๆ ที่คำตอบมันอยู่ตรงหน้า... ชัดเจน... ไร้คำตอบอื่นใด

 

ที่เขาทำลายกำแพงเข้ามาได้ ก็เพราะเขาคือซัน... พระอาทิตย์ดวงนี้ที่อยู่ข้างๆ ผมตลอดมา ดวงตะวันที่ฉาบแสง แทรกซึมเข้ามาในท้องฟ้ามืดมนของผมอย่างช้าๆ ...จนกลายเป็นสีสว่างได้อย่างน่าอัศจรรย์

 

มันถึงไม่น่าแปลกใจเลยสักนิดที่ผมจะตกหลุมรักเขาซ้ำๆ... และมากขึ้นในทุกๆ วัน

 

แต่จำได้... ว่าไม่เคยเลยสักครั้งที่จะพูดคำนั้นออกไป

 

“หือ? ไหนบอกจะดูพระอาทิตย์ขึ้นไง แล้วมานั่งมองหน้ากันอยู่งี้คืออะไรครับ”

 

“ซัน...” เพราะงั้นถึงได้ฉวยโอกาสตอนที่เขาหันกลับมาสบตาอีกครั้ง ยื่นใบหน้าเข้าไปกดจูบเจ้าตัวครั้งหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยคำพูดดังก้องอยู่ในใจเสมอออกไป “รัก...”

 

“...”

“ได้ยินมั้ยครับ?” เงยหน้าขึ้นถาม เมื่อเขาเอาแต่นิ่งค้าง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง สบตาผมเหมือนไม่แน่ใจ

 

“ได้ยิน” แต่ไม่นานก็จับใจความได้ จึงพยักหน้าตอบก่อนจะค่อยๆ คลี่ยิ้มออกมา กว้างขึ้นจนกลายเป็นหัวเราะเบาๆ

 

ผมยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะหลุดหัวเราะเมื่อคนเอาแต่ใจขยับเข้ามาคลอเคลีย ออดอ้อนร้องขอแผ่วเบา

 

“พูดอีกทีสิ”

 

อดไม่ได้ที่จะงับจมูกโด่งเบาๆ อย่างมันเขี้ยว ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากลงไปทางบนริมฝีปากบาง ก่อนเอ่ยในสิ่งที่เขาอยากได้ยินซ้ำไปซ้ำมาอย่างไม่คิดอิดออดปิดบัง

 

“รัก...”


ไม่รู้ว่าทำไม ผมถึงเคยหวาดกลัวที่จะเอ่ยมันออกไป ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันเป็นเพียงไม่กี่คำที่ทำให้หัวใจคนฟังพองโตขึ้นมาราวกับได้รับสารอาหารอันอิ่มหนำได้

 

“รักซันนะครับ” แต่ต่อไปนี้ผมจะพยายามพูดมันออกไป 


เอ่ยทุกความรู้สึก สบตาให้เขารู้ว่าผมสื่อมันออกมาจากใจจริง... ผมพร้อมจะทิ้งทุกความกลัว


พร้อมจะเชื่อใจ... เพื่อก้าวไปข้างหน้ากับเขานับจากนี้ไป


"รักโชเหมือนกัน" เพราะแน่ใจแล้วว่าเขาจะไม่ทิ้งให้ผมเดียวดาย


เราต่างยิ้มกว้างกว่าเดิมเมื่อได้แลกเปลี่ยนความในใจ โน้มตัวเข้าหากันเพื่อทาบริมฝีปากอีกครั้ง... แตะสัมผัสเพียงแผ่วเบา ก่อนจะผละออกอย่างอ้อยอิ่งเพื่อมองหน้ากัน สบตาเนิ่นนานราวกับกำลังซึมซับทุกความรู้สึกผ่านดวงตา ปล่อยให้แสงอาทิตย์ของวันใหม่ฉาบไล้ใบหน้าของอีกฝ่ายโดยไม่มีใครคิดจะหันกลับไปสนใจมันสักเสี้ยววินาที... ต่อให้เป็นคนร้องขอเอง แต่ผมกลับไม่รู้สึกเสียดายสักนิดที่จะไม่ได้เห็นความสวยงามของมัน

 

เพราะสำหรับผมแล้ว... คนตรงหน้าก็ให้แสงสว่างงดงามไม่แพ้กัน เป็นพระอาทิตย์ดวงเดียวที่เติมเต็มหัวใจให้ผม...

 

เป็นดวงตะวันในยามเช้า ที่ส่องสว่าง... ทว่าไม่แผดเผา

 

ดวงตะวัน... ที่ฉายแสงอบอุ่น... ขณะโอบกอดหัวใจของผมไว้ อย่างอ่อนโยน






--------------------------------------------------------------

ตั้งใจไว้ตั้งแต่เหลือสองตอนสุดท้ายว่าจะอัพทั้งหมดพร้อมกัน 

เพราะต้องการความต่อเนื่องของอารมณ์

ขอโทษด้วยที่หายไปนาน เพราะยิ่งครั้งสุดท้าย เรายิ่งกังวลไปหมด 

อยากทำให้ดี อยากสื่อทุกอย่างให้ครบถ้วนไม่เหลืออะไรติดค้าง

ก็เลยแก้นานมาก เขียนบรรทัดเดิมซ้ำไปซ้ำมาตั้งหลายรอบเลยค่ะ 55555

หวังว่าจะถูกใจกัน


มีหลายเรื่องเลยที่อยากจะบ่นให้ฟังในตอนจบ แต่พอเอาเข้าจริงๆ ลืมเกือบหมด... (ฮืออ)

เรื่องที่จำได้คือ เรื่องความรักของทั้งสองคน ทุกครั้งที่เขียนเรากังวลตลอดอ่ะว่ามันล้นไปหรือเปล่า

รักกันเกินไปมั้ย แอบถามคนอ่านตลอดว่าเลี่ยนมั้ยคะ 5555 แต่สุดท้ายมันก็ไม่ได้แก้ไขอะไรอยู่ดี

ขนาดตัวเองยังแอบท้วงเลยว่ามันเป็นความรักในอุดมคติ ไม่มีแบบนี้จริงๆ หรอก (ทั้งนี้ทั้งนั้นคือยังไม่เคยสัมผัสสักครั้งเลยค่ะ 5555) แต่อีกใจก็บอกว่าช่างหัวมัน ถูกนังซันกรอกหูว่าจะรักกันให้ตายไปข้างหนึ่งเลยจะเป็นไร ไม่ใช่เพราะมันคือนิยาย แต่เพราะพอลองคิดภาพในหัวแล้ว สำหรับสองคนนั้นมันเป็นความรักที่สมเหตุสมผลดีน่ะค่ะ ^^

อีกเรื่องคือชีวิตน้องโช (อ้างอิงตอนหลงตะวัน 12) เราร่างตอนนี้มานาน เคยตั้งใจจะเอาเป็นฉากจบด้วยซ้ำ เป็นตอนที่โชกุนปลดเปลื้องทุกอย่างออกมาในใจ ออกมาจากเซฟโซนของตัวเองแล้วจริงๆ ที่เอาปูมหลังที่ค่อนข้างดราม่าของโชมาไว้ตอนท้ายก็เพราะว่าไม่อยากให้กลายเป็นนายเอกที่น่าสงสารขนาดนั้นน่ะค่ะ ไม่อยากให้อ่านด้วยความคิดที่ติดค้างว่าเพราะโชไม่เหลือใครซันเป็นคนเดียวที่ช่วยได้ แต่อยากให้เห็นตอนที่ชีวิตมีซันเข้ามาก่อนมากกว่า อยากให้อ่านถึงตรงนั้นแล้วรู้สึกว่า ที่เคยคิดไว้ว่าซันเข้ามาเป็นแสงสว่าง... มันกลายเป็นอะไรที่สว่างยิ่งกว่า เพราะก่อนหน้านี้มันมืดมาก เหมือนท้องฟ้าก่อนพระอาทิตย์จะขึ้นจริงๆ อะไรแบบนั้น

เรื่องสุดท้ายคือเรื่อง nc... จะบ่นสั้นๆ เพราะเขินค่ะ 5555 จะบอกว่าก่อนเขียนเรื่องนี้แทบไม่ได้แตะ nc เลย นิยายที่อ่านก็ไม่ค่อยเจอฉากแบบนี้ ยิ่งเรื่องเขียนนี่... ไม่เคยคิดจะเขียนด้วยซ้ำอ่ะ 

ตอนเขียนครั้งแรกนี่หมกมุ่นมาก ขู่เข็ญให้เพื่อนหาเอ็นซีดีๆ มาให้อ่าน แต่สุดท้ายก็ได้แค่นี้แหละค่ะ 5555 ดังนั้น ถ้ามีอะไรผิดพลาดช่วยบอกกันด้วยนะคะ กระซิบก็ได้ แบบ... แกๆ เค้าไม่ได้ทำกันอย่างนั้นเว้ย (ขอรายละเอียดด้วยก็ดีค่ะ -..-) อย่าปล่อยเราเขียนอะไรเด๋อๆ นะ


เนี่ย ขนาดลืมไปบ้างยังบ่นยาวขนาดนี้เลยอ่ะ ถ้าจำได้ทั้งหมดนี่ขึ้นเป็นนิยายตอนใหม่ได้เลยมั้ง 55555 ขอลงท้ายด้วยการขอบคุณอีกหลายๆ ครั้ง ขอบคุณมากๆ ที่แวะเข้ามาอ่านกัน ขอบคุณทุกคนที่กรุณาฝากคอมเม้นต์ไว้ ติด #ซันโช ในทวิตเตอร์ให้ได้ชื่นใจ ดีใจมากที่ไม่ปล่อยให้เราอัพเองอ่านเองอยู่คนเดียว ;^;


ขอบคุณจริงๆ ค่ะ


ปล. แปะเพจนิดนึง เผื่อใครจะตามฉากคัทแล้วหาไม่เจอ 5555 

makok_num 

(คลิกที่ชื่อเพจได้เลยค่ะ)


รัก

- Martian -




 

                

B
E
R
L
I
N
?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 149 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

574 ความคิดเห็น

  1. #547 Jibangrin (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:50
    ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆนะคะะะ เพิ่งมาอ่านน ขอบคุณที่อัพจนจบ ชอบคำบรรยายมากกกกกก เขียนดีเหมือนเดิมมม อ่านตั้งแต่เกมท้ารัก หมีแต่รัก เชนตรี ซันโช แง้ ละมุนนน อบอุ่นมากกก รักกก รอติดตามผลงานเรื่องอื่นๆนะะค้าาา
    #547
    0
  2. #514 Wooddy (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:19

    ขอบคุณมากมากค่ะ สำหรับนิยายที่ดีเรื่องนึง และขอขอบคุณที่เปิดให้อ่านฟรี

    #514
    0
  3. #512 Khanjaratt (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 11:53
    ขอบคุณค่ะ..ติดตามเรื่องนี้เป็นเรื่องที่สอง ต่อจาก เชน ตรี ชอบลักษณะการเขียน การดำเนินเรื่องของผู้เขียนมากค่ะ..และจะขอตามอ่านผลงานต่อไปเรื่อยๆ ค่ะ..เป็นกำลังใจสร้างผลงานดีๆ ต่อไปนะคะ ❤️❤️❤️
    #512
    0
  4. #508 Beom_0601 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 20:02
    ขอบคุณมากนะคะ เป็นเรื่องที่อ่านแล้วมีความสุขจริง ๆ ชอบคาแรคเตอร์พระเอกมาก อาจเป็นเพราะเบื่อคาแรคเตอร์พระเอกส่วนใหญ่ตอนนี้
    ที่เริ่มต้นด้วยความโหด

    เลว แบบไม่มีเหตุผล แต่ซันดูเป็นผู้ชายที่เราสามารถเจได้ในชีวิตจริงอ่านแล้วมีความสุขจริง ๆ ค่ะ
    #508
    0
  5. #501 mmamaexx (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 07:23
    ละมุนนนน ชอบความซันโชมาก ๆ
    #501
    0
  6. #475 ppppjih (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 21:09
    อบอุ่นมาก ดีต่อใจ ฮือ ;//; ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆนะคะ~
    #475
    0
  7. #445 in the midnight (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 17:52
    รักมากเลยค่ะ อบอุ่นสุดๆ ฟินมาดกกกกก
    #445
    0
  8. #410 pimchasri (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 21:06
    น่ารักดีมากกก
    #410
    0
  9. #402 teetaefxxx (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 14:01
    ประทับใจมาก ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดีๆ ค่ะ เป็นกำลังใจให้ รัก (:
    #402
    0
  10. #396 mookyoun (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 00:06
    อบอุ่น
    #396
    0
  11. #314 852626 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 21:38
    เราเพิ่งได้มาอ่านนิยายของคุณโอลีฟเรื่องแรกเลยค่า มีหลากหลายความรู้สึกในช่วงเวลาที่แตกต่างกันไป ขอบคุณมากๆนะคะ ที่แต่งให้ได้อ่านกัน จะตามอ่านเรื่องก่อนๆ ทันทีที่มีเวลาหาความสุขให้ตัวเองเลยค่า รอติดตามน้าค้า
    #314
    0
  12. #313 parkhyun6104 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 09:47
    ฮือออออจบแล้วต้องคิดถึงซันโชแน่ๆเลย เป็นนิยายที่เต็มไปด้วยความละมุน รอติดตามเรื่องต่อไปนะคะ~
    #313
    0
  13. #312 kiyotaka45 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 20:55
    ชอบบบบบ ละมุนมากมาย เรื่องนี้อ่านไปยิ้มไปตลอด ทำให้วันที่ได้อ่านกลายเป็นวันดีๆ จะรอซื้อหนังสือนะคะ
    #312
    0
  14. #309 UltraPP (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 19:32
    จบแล้ว
    งื้อ เราชอบมากเลย ละมุนมากจนอยากมีซันเป็นของตัวเอง แต่คนอีกที ให้ซันคอยดูแลโชดีที่สุดแล้ว
    #309
    0
  15. #307 Sket-D (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 19:12
    จบแล้ว;____; ใจหายมากเลย เราไม่ได้เจอนิยายดีๆแบบนี้มานานพอสมควรแล้วอ่ะ แอบไม่อยากให้จบเพราะไม่รู้จะหาอะไรที่มันอ่านแล้วรู้สึกดีเท่าที่อ่านเรื่องนี้ไหม เราชอบเรื่องนี้มากจริงๆค่ะ เราชอบแบบไม่รู้จะชอบยังไง ชอบทุกอย่างในเรื่องจริงๆ ความรักของซันโชมันไม่ใช่ความรักที่รวดเร็วหรือฉาบฉวยแต่ค่อยๆพัฒนาและเป็นความรักที่ทำให้หัวใจของคนสองคนอบอุ่นไปด้วยกัน เราว่าทั้งสองคนรักกันไม่ได้หวานเลี่ยนเกินไปเลยค่ะ5555 มันดูหลงใหลและหลงรักคนที่เรารักแบบจริงๆ ฮืออออ ไรท์แต่งเก่งมากๆ การบรรยายที่ทำเอาเราเข้าถึง หลงใหลหลงรักตัวละครในเรื่อง เราชอบจนอยากซื้อเก็บมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อยากให้หนังสือออกพรุ่งนี้เลย55555 ยังไงก็จะคิดตามผลงานเรื่องต่อๆไปนะคะ ขอบคุณไรท์มากๆที่เขียนนิยายดีๆแบบนี้มาให้อ่าน เราต้องคิดถึงเรื่องนี้มากแน่ๆเลย;___;
    #307
    0
  16. #301 noowiwie (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 13:43
    จบแล้วววว งื้ออออ ~ // เราไม่เคยอ่านนิยายของไรต์มาก่อนจนมาเจอเรื่องนี้ ก็เลยได้มีโอกาสไปย้อนอ่านผลงานเรื่องก่อนๆ ของไรท์ด้วย อยากบอกว่าชอบมากกกกกก ชอบภาษา ชอบการบรรยายของไรท์มากกกก ทำให้เรารู้สึกอินแบบโคตรอินเหมือนตัวเองเป็นซัน เหมือนตัวเองเป็นโชกุน เป็นความรักที่แบบ.. ถึงมันจะดูเป็นความรักในอุดมคติแต่ก็มีโอกาสที่จะเกิดขึ้นได้ในชีวิตจริง เวลาสองคนนี้มีความสุขเราก็มีความสุข พอสองคนนี้ดราม่าเราก็ดราม่าตาม 55555 ขอบคุณไรท์มากๆ นะคะสำหรับนิยายดีๆ เรื่องนี้ จะรอติดตามผลงานเรื่องต่อๆ ไปน้าาา เยิ๊ฟฟฟฟ <3
    #301
    0
  17. #297 aormanii (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 10:53
    จบแล้ว ฮืออออ // เราอ่านเรื่องของตรีกับพี่เชนมาก่อน แล้วก็ไล่อ่านทุกเรื่องของไรต์ จนมาถึงเรื่องนี้ อยากบอกว่าชอบภาษาของไรต์ ชอบการดำเนินเรื่อง มันละมุน ตอนหวานก็หวานน้ำตาลล้น ตอนดราม่าก็น้ำตาท่วมหน้าจอไปด้วย ^^ ขอบคุณนะคะที่เขียนเรื่องดีๆ ให้เราได้อ่าน เดี๋ยวจะรอติดตามเรื่องต่อไปด้วยน้าาาา 
    #297
    0
  18. #295 ♡ aunjai ♡ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 10:50
    อยากดูพระอาทิตย์ขึ้นบ้างจังเลย
    ซันละมุนตลอดเวลา แต่ก็ร้ายนะ55555
    โชอย่าไปยอมมากลูก
    ฮือออ ไม่อยากเชื่อว่าจบแล้ว ม่ายยยยยยย
    ขอตอนพิเศษอีกยี่สิบตอนไปเลยค่า
    ขอบคุณสำหรับนิยายที่ดีและสนุกแบบนี้นะคะ ชอบมากกกกกกก <3
    #295
    0
  19. #294 roscor.q (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 10:41
    ซันโชหวานมากๆ ฮือออ ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆนะคะ
    #294
    0