[ Hermit Books ตีพิมพ์ ] Just Before Sunrise ☼ เมื่อตะวันฉายแสง ( #ซันโช )(Yaoi)(จบแล้ว)

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,806
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 423 ครั้ง
    20 ก.พ. 63

บทนำ

 

“พี่โม หวัดดีครับ” ผมยกมือไหว้เจ้าของร้านคนสวยทันทีที่เปิดประตู ก่อนจะเดินเข้าไปหลังเคาน์เตอร์ด้วยความคุ้นเคย

“อ้าวซัน มาพอดี มาช่วยพี่ชิมกาแฟสูตรใหม่หน่อยสิ” พี่โมที่ง่วนอยู่กับการชงกาแฟเงยหน้าขึ้นมายิ้มกว้างกวักมือเรียกให้ไปชิมกาแฟที่เพิ่งชงเสร็จพอดี

แล้วมีเหรอที่คนน่ารักอย่างผมจะปฏิเสธ สาวเท้าเดินไปหาพี่โมอย่างเร็วด้วยรอยยิ้มกว้างกว่าเดิม ก่อนจะหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจ่อริมฝีปาก รับกลิ่นหอมละมุนเป็นลำดับแรก แล้วยกขึ้นจิบเล็กน้อย

“หืม อร่อยยย” ผมเบิกตากว้าง แทบจะตะโกนด้วยความตื่นเต้น

ถึงจะไม่ใช่คนช่ำชองเรื่องกาแฟนัก แต่ประสบการณ์การทำงานที่ร้านมาร่วมสองปีก็ทำให้พอจะแยกแยะได้บ้างว่ากาแฟแบบไหนอร่อย หรือแบบไหนไม่ต่างจากน้ำล้างจาน

                ซึ่งส่วนใหญ่กาแฟในร้านล้วนผ่านการคัดสรรจากเมล็ดกาแฟคุณภาพดี นำมาคั่วในอุณหภูมิพอเหมาะ บดอย่างพิถีพิถันและกลั่นออกมาเป็นกาแฟที่หอมกลุ่นรสชาติขมทว่าละมุนลิ้น ถ้าได้ลองชิมครั้งเดียวก็คงจะติดใจ เหมือนผมนี่ไง ชิมไปชิมมากลายเป็นเบ๊เขามาจะสองปีเข้าไปแล้ว อร่อยระดับนั้นเลยจริงๆ

                ครับ... กำลังไท-อินสินค้ากันหน้าด้านๆ เลย

                “ขนาดพี่เพิ่งฝึกทำซันยังทำตาวาวขนาดนี้ ถ้าได้ชิมฝีมือคนคิดสูตรไม่น้ำตาไหลเลยเหรอ” พี่โมเอ่ยแซวกลั้วหัวเราะเมื่อผมจิบกาแฟอีกรอบแล้วยกนิ้วโป้งให้รัวๆ

                “หืม หมายถึงใครอ่ะพี่” ผมถาม วางกาแฟที่เหลืออยู่ครึ่งแก้วลงบนเคาน์เตอร์

“โชน่ะ” พี่โมยิ้มกริ่ม หยิบกาแฟขึ้นไปจิบบ้างแล้วพยักหน้าด้วยท่าทางภูมิใจ

ทำไมผมไม่แปลกใจเลยวะพอได้ยินว่าเป็นฝีมือใคร

ส่วนผสมที่ลงตัวจนกลายเป็นรสชาติที่หอมกรุ่นหวานละมุนขนาดนี้ เท่าที่ผมรู้จักก็มีแต่ไอ้ตี๋เท่านั้นแหละครับที่ทำได้

“พี่ว่าจะเริ่มทำตัวนี้ขายอาทิตย์หน้า ซันว่าดีมั้ย”

“ดีครับพี่ แต่อยากลองชิมฝีมือไอ้ตี๋อ่ะ มันยังไม่มาเหรอ” ผมถาม ชะโงกหน้ามองอีกคนที่ไม่เห็นอยู่ตรงเคาน์เตอร์ด้วย

“โชอยู่หลังร้าน เดี๋ยวพี่ไปตามให้แล้วกัน จะไปเอาเมล็ดกาแฟมาเพิ่มด้วย”

“ขอบคุณคร้าบ” ผมลากเสียงยาวอย่างทะเล้น พี่โมเลยส่ายหน้าเอือมๆ แล้วตีมาที่แขนผมทีหนึ่งอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะเดินหายเข้าไปในร้าน ทิ้งให้ผมเฝ้าเคาน์เตอร์คนเดียว

เพราะช่วงนี้ไม่ใช่ช่วงสอบ ลูกค้าช่วงดึกจึงมีไม่มากเท่าไหร่ ยิ่งเที่ยงคืนแบบนี้ลูกค้าคนสุดท้ายเพิ่งจะเดินออกจากร้านไป ทำให้บรรยากาศเงียบเหงายังไงชอบกล

แต่ไม่นานก็มีลูกค้าใหม่เดินเข้ามา ตอนที่ผมเก็บแก้วและเช็ดโต๊ะตัวที่เพิ่งว่างเสร็จพอดี

“สภาพมึงนี่ ยับเยินกว่านี้ก็ผ้าขี้ริ้วเถอะ” คำทักทายที่บ่งบอกถึงความคุ้นเคยถูกเอ่ยออกจากปากเมื่อร่างพังๆ ของไอ้เพื่อนรักเดินเข้ามาในร้าน ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะประจำ

ลูกค้าประจำยามดึกที่มานั่งลืมตาครึ่งเดียวจ้องหน้าจอแล็ปท็อปของตัวเองจนถึงเช้า

“ไง” ใช้เวลาประมวลผลอยู่นานกว่าไอ้เอ๋อตรีจะเอ่ยคำทักทายออกมา

ถ้าลำบากก็ไม่ต้องก็ได้นะมึง สงสาร

“เหมือนเดิมใช่ป่ะ” ผมว่าไม่ต้องรอให้มันพยักหน้าเฉื่อยๆ กลับมาก็เดินกลับไปที่เคาน์เตอร์ วางแก้วกาแฟเปล่าลงซิงค์ แล้วเริ่มชงชามิ้นต์เย็นๆ ให้มัน

ไอ้ตรีมันไม่ค่อยกินกาแฟครับ ทำงานหามรุ่งหามค่ำยังไงก็น้อยครั้งที่จะพึ่งคาเฟอีนที่มากับรสชาติปนขมของกาแฟ ผมเลยเสนอว่าให้มันกินชาที่มีคาเฟอีนเหมือนกัน แต่รสชาติหลากหลายกว่า น่าจะถูกปาก และพอมันขออะไรก็ได้เย็นๆ ผมเลยเลือกชามิ้นต์ที่เย็นไปถึงลำไส้ให้มัน จนติดใจมาจนถึงทุกวันนี้

ใช้เวลาสักพักก็ได้ชามิ้นต์เย็นๆ มาเสิร์ฟให้ไอ้เพื่อนซอมบี้ที่เปิดแล็บท็อปขึ้นมาคลิกเม้าส์รัวๆ จนแทบจะเป็นจังหวะเดียวกับเสียงเพลงของร้าน

ดูเหมือนพอขึ้นปีสี่งานไอ้ตรีจะหนักขึ้นไปอีกเท่าตัว ได้ข่าวว่าเทอมนี้มันต้องออกแบบโรงแรมเป็นสิบๆ ชั้นที่พ่วงห้างสรรพสินค้าเข้าไป ตอนได้ยินก็ไม่แน่ใจหรอกว่ามันยากยังไง เพราะที่บ้านผมทำธุรกิจโรงแรม ก็เห็นห้องแม่งก็เหมือนๆ กันไปหมด แต่พอมันมาถามเรื่องนู้นเรื่องนี้พวกรายละเอียดยิบย่อยเรื่องระบบการจัดการ ก็รู้ทันทีว่าการที่ที่บ้านทำธุรกิจโรงแรมไม่ได้ทำให้ผมฉลาดเรื่องโรงแรมเลยสักนิด มิน่าถึงได้ถูกเฉดหัวออกมาไม่ถูกบังคับให้สานต่อธุรกิจเหมือนพวกพี่ชาย

“เอาจริงๆ นะ กูว่ามึงควรนอน” ผมพูดกลั้วหัวเราะพลางยื่นมือไปผลักหัวไอ้ตรีที่เหมือนตาจะปิดเต็มที

นี่มึงมานั่งฝืนสังขารอยู่ทำไมเนี่ย

“พรุ่งนี้กูต้องส่งงาน” มันตอบสั้นๆ ทิ้งระยะเหมือนประมวลผลไม่ทันเหมือนเคย ผมเลยหัวเราะออกมาอีก เห็นแบบนี้แล้วอยากจะแบ่งเวลานอนให้แม่งสักสิบชั่วโมง

ถึงจะไม่ใช่ช่วงสอบ แต่ก็อย่างที่มันบอกว่ามีงานต้องส่ง ไอ้ตรีเลยมาเกือบทุกวัน มันบอกว่าช่วงนี้สตูดิโอที่คณะมันตัดไฟหลังสี่ทุ่ม เลยไม่สะดวกที่จะทำงาน ทำที่หอก็ไม่ได้ เพราะนอกจากเตียงนอนจะทำให้เสียสมาธิ ยังมีคนที่ทำให้เสียสมาธิอีก

นั่นไง พอคิดถึงก็มาเลย ผมผงกหัวทักทายร่างสูงที่เพิ่งเปิดประตูร้านเข้ามา ก่อนจะหันไปบอกคนที่น่าจะคิดถึงกว่าให้รู้ตัว

“ไอ้ตรี พี่เชนมา” ว่าพลางยิ้มแซว ไอ้เพื่อนตัวดีละสายตาจากหน้าจอแล็ปท็อปหันไปมองประตูร้านที่ถูกเปิดออกด้วยร่างสูงในชุดสูทสีเข้มที่ถูกปลดเนกไทกับกระดุมเม็ดบนลงมาลวกๆ สูทตัวนอกถูกถอดออกมาถือไว้เหมือนร้อนจนทนไม่ไหว ใบหน้าคมดูอิดโรยมาแต่ไกล ไม่แพ้คนที่ส่งยิ้มบางๆ ไปให้เป็นการทักทาย

นี่มันคู่รักซอมบี้ชัดๆ

กำลังแข่งกันว่าใต้ตาใครจะคล้ำกว่าเหรอวะ

“หวัดดีพี่” ผมยกมือไหว้พี่เชนที่เดินมาที่เคาน์เตอร์แล้วยื่นเงินให้โดยไม่ต้องเอ่ยปากสั่งเครื่องดื่มใดๆ

เอสเพรสโซ่ร้อนเหมือนเคย

กินตอนนี้กะจะตาค้างยันเที่ยงคืนของอีกวันเลยหรือไงพี่ผม

“งานเป็นไงบ้างพี่” ผมยื่นเงินทอนให้พร้อมกับถามสารทุกข์สุขดิบตามประสาน้องรหัสที่ดี พี่เชนแค่ยักไหล่ตอบกลับมาไม่ว่าอะไร แต่เห็นหน้าตายุ่งๆ แบบนี้ก็เป็นคำตอบได้อย่างดีว่าชีวิตการทำงานที่พี่ผมกำลังเผชิญอยู่เป็นยังไง

นี่ขนาดทำงานบริษัทพ่อตัวเองนะครับ ไหงสภาพยับเยินขนาดนี้

คิดเงินเสร็จผมก็เอ่ยแซวพี่รหัสพอเป็นพิธีก่อนจะมองแผ่นหลังแมนๆ ที่แสนอิจฉาเดินไปหาหวานใจที่หันกลับไปทำหน้าง่วงใส่จอแล็ปท็อปอีกรอบเรียบร้อย แต่แทนที่จะนั่งลงตรงข้ามกันเหมือนทุกที พี่เชนกลับยืนอยู่หลังไอ้ตรี มองมันนิ่งๆ พักหนึ่ง ก่อนจะมองไปรอบๆ ร้านที่ว่างเปล่า แล้วหันกลับมาหาผมที่เลิกคิ้วงงๆ

“?” อะไรของเขาวะ

“ไอ้ซัน” เขาว่าพลางชี้มือไปด้านหลัง

“ฮะ?” ซึ่งผมก็โง่หันตามมือพี่แกไปทันที

แต่ก็ไม่เจออะไรนอกจากความว่างเปล่า กำลังจะหันกลับมาถามว่ามีอะไร ก็เห็นว่าเจ้าตัวเพิ่งยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ในขณะที่เพื่อนผมนั่งเบิกตากว้าง กระพริบตาปริบๆ ก่อนจะขมวดคิ้วมองแฟนตัวเองแน่นแล้วก้มหน้างุดลงอีกครั้งจนคางแทบจะชิดกับคอ

ขึ้นสีแดงตั้งแต่หูยันคอขนาดนี้ ไม่ต้องก็รู้ว่าเมื่อกี้พี่เชนทำอะไร

แหม่... แผนสูงจังเว้ย

พี่ผมเองครับ พี่ผม

“เหนื่อย” ผมมองพี่เชนที่ตีหน้ามึนเดินล้วงกระเป๋าไปนั่งฝั่งตรงข้ามไอ้ตรีพลางบ่นเบาๆ แล้วอดแซวขำๆ ไม่ได้

“โห่ เนียนนะครับ” แต่มีหรือที่พี่รหัสผมจะแคร์ พี่แกไม่หันมามองหน้าผมด้วยซ้ำ แค่หยิบเอกสารที่ถือติดมือมาด้วยขึ้นมาอ่านอย่างไม่ใส่ใจ

เสียงนกเสียงกาชัดๆ เลยกูเนี่ย

“วันหลังไล่ผมไปหลังร้านเลยก็ได้นะพี่ ไม่ต้องเกรงใจ” ผมยังแซวต่อกลั้วหัวเราะ จนไอ้เพื่อนตัวดีที่เงียบอยู่หลายวินาทีตั้งสติได้แล้วกันมาตีหน้าเข้มใส่

“หุบปากไปเลยมึง”  

แหมที่งี้ทำเป็นตาสว่าง ท่าทางจูบพี่เชนจะฤทธิ์แรงกว่าคาเฟอีนในชาอีกนะนั่น

อยากจะแซวต่ออยู่หรอก แต่เห็นหน้าที่แดงเป็นลูกมะเขือเทศสุกของแม่งก็ขำจนไม่จำเป็นต้องแซวละ ผมเลยหัวเราะเสียงดังทิ้งท้าย ก่อนจะหมุนตัวไปชงกาแฟ

“...!” แต่ก็ต้องชะงักไปอีกรอบ เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นอีกคนที่ยืนนิ่งอยู่ตรงประตูเชื่อมหลังร้านพอดี

ประตูที่เปิดไม่ถึงครึ่งดี กับสีหน้าแบบนี้ ไม่ต้องบอกก็รู้อีกนั่นแหละว่ามันเห็นช็อตเด็ดที่ผมพลาดเข้าเต็มๆ

ชิบหายมาก... มึงมาถูกจังหวะได้ชิบหายมากเลยตี๋

ผมขมวดคิ้ว มองหน้าคนที่ซ่อนอยู่หลังประตูจนรู้ตัว หันมาสบตาด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออกว่ากำลังคิดอะไร สักพักก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วเปิดประตูออกมายืนหลังเครื่องทำกาแฟ

“ผมชงเอง” ว่าแล้วก็เริ่มชงกาแฟโดยที่ไม่ต้องถามสักคำว่าพี่เชนสั่งอะไร

“...” ในขณะที่ผมยังคงมองเสี้ยวหน้าด้านข้างนั้นอย่างพยายามจะอ่านความรู้สึก

จนกระทั่งเอสเพรสโซ่ร้อนมาวางอยู่ตรงหน้า พร้อมกับคนทำที่หันกลับมาเลิกคิ้วงงๆ พยักเพยิดไปทางกาแฟแล้วออกคำสั่ง

“เอาไปเสิร์ฟสิครับ”

“...” แต่ผมยังยืนนิ่ง สบตาตี่ๆ ของมันอยู่อย่างนั้นอย่างตั้งคำถาม จนคนตรงหน้าถอนหายใจออกมาพลางทำหน้าเอือมระอาใส่ผมเหมือนที่ชอบทำเป็นประจำ ก่อนจะเอ่ยคำที่ผมกำลังอยากได้ยิน

“ผมไม่เป็นไรหรอกน่า”

พอได้ยินคำยืนยันพร้อมกับแววตาที่มีแต่ความรำคาญไร้วี่แววความหม่นเศร้าอย่างที่กังวล ผมถึงได้ยิ้มกว้าง ยื่นมือออกไปขยี้ผมคนตัวเล็กกว่าแรงๆ ทีหนึ่งจนถูกฟาดแขนและมองมาด้วยสีหน้าปนรำคาญยิ่งกว่าเก่า ผมหัวเราะเบาๆ แล้วยักไหล่ ก่อนจะเอื้อมมือไปยกกาแฟออกมาเสิร์ฟให้พี่เชนอย่างสบายใจ

ให้มันได้แบบนี้สิตี๋ ก็สัญญากันไว้แล้วนี่หว่า ว่าต่อไปนี้จะไม่เป็นไร

สัญญาว่าจะเลิกเสียใจ แล้วทำให้ตัวเองมีความสุขสักที



------------
#ซันโช
-Martian-
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 423 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

574 ความคิดเห็น

  1. #516 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:28
    แหมมมมมมม พี่เชนนนนน
    #516
    0
  2. #486 liarguy (@liarguy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 21:24
    ชอบคำโปรยถึงพระเอกเรื่องนี้ อยากให้พี่เชนแบ่งความเท่มาให้ซันซักหนึ่งส่วน 555
    #486
    0
  3. #457 ppppjih (@ppppjih) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 16:49
    ยังไม่ได้อ่านคู่เชนตรีเลยค่ะ มาอ่านเรื่องนี้ก่อน เจอโมเม้นนิดๆเดียวเขินมาก แง
    #457
    0
  4. #430 hh_9094 (@9094_hh) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 15:57
    พี่เชนหวานมากค่ะ
    #430
    0
  5. #400 SalivaBastard (@Materialmatt) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 23:16
    อ่านจากเล้าไปแล้วรอบนึง ตามมาอ่านในนี้อีกรอบ 555555 คิดถึงคุณเขา >///<
    #400
    0
  6. #246 Sket-D (@day-life) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 04:40
    ฮือออ คิดถึงเชนตรีเบาๆ5555 เราชอบพระเอกกากๆแบบนี้ค่ะ ชีวิตสดใส มีสีสันดี55555
    #246
    0
  7. #90 UltraPP (@UltraPP) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 14:53
    เราเพิ่งมาเจอ โอ้ยย นี่ตื่นเต้นมาก กดเฟบอย่างไว
    #90
    0
  8. #42 NNYuki (@nooniiz501) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 12:01
    ฮือ คิดถึงเชนตรีมากกกกกก
    #42
    0
  9. #22 aormanii (@aormanii) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 09:28
     ฮือออออ น่ารักกกกก อ่านไปแก้มจะแตกไป
    #22
    0
  10. วันที่ 15 เมษายน 2560 / 11:23
    น่ารักกกกกกกก มีความอยากพี่เชนเป็นปั๋ว แต่เขาทีเข้าของแล้ว ไปนั่งจิบกาแฟดามใจดีก่าาาาสา
    #1
    0