Luhan Story in Little Galaxy

ตอนที่ 8 : Café Universe

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    23 เม.ย. 61

CaféUniverse

 


I search the Universe

 

ผมกำลังตามหาคุณ ไม่ว่าคุณอยู่ที่ใด เป็นเพียงเศษฝุ่นของจักรวาลหรือยิ่งใหญ่เทียมทานดั่งพระอาทิตย์ ผมก็จะตามหาคุณให้เจอ

 



กริ้ง


กระดิ่งสีทองกระทบประตูยามถูกดันออกแล้วดันเข้าที่เดิม เด็กนักเรียนชายสวมชุดมัธยมต้นมองซ้ายมองขวาหาโต๊ะนั่ง แต่มองหาเท่าไหร่ก็ดูเหมือนทั้งร้านจะมีแค่เคาท์เตอร์สีขาวกลางห้อง

 

และผู้ชายตัวสูง ผมสีน้ำตาลเข้มยืนมองเขาอยู่ไม่ห่างกันนัก

 

และใช่ ทั้งร้านมีแค่นี้

 

แค่นี้จริงๆนะ

 

บ้าไปแล้ว!ร้านเจ๊งเหรอ!

 

เด็กน้อยทำหน้าเลิกลั่ก สองจิตสองใจว่าจะก้มหัวขอโทษแล้วเดินออกไปหรือถามพี่ผู้ชายคนนี้ดี

 

 

กาแล็คซี่ของคุณ มีแรงโน้มถ่วงรึเปล่า?

 

บนจักรวาลที่แสนยิ่งใหญ่ จะกาแล๊คซี่ไหน ก็ไม่สามารถดึงดูดผมเข้าหาได้เท่าของคุณ

 

 

พี่พนักงานโปรยยิ้ม ก้าวขาสองก้าวก็ประชิดตัวเขา ส่วนสูงที่ต่างกันรวมถึงขนาดตัวทำให้เด็กน้อยรู้สึกเหมือนยืนอยู่กับไททั่น

 

Bienvenue

ยินดีต้อนรับครับ คุณลูกค้า

 

 

 

 

 

กาแฟแก้วนี้ไม่เห็นจะหวานเจื้อยเหมือนที่คุณทำ

รสชาติอร่อยเกินกว่าจะเป็นของคุณ

กลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟที่คั่วกำลังดีต่างจากเมล็ดกาแฟที่คั่วจนไหม้ของคุณ

 

 

ไม่มีอะไรเหมือนเดิมสักอย่าง

 

แต่ผมกลับคิดถึงรสชาติกาแฟรสมือของคุณ

 

รสชาติที่มีเพียงคุณคนเดียวที่ทำได้

 

กาแฟแก้วนั้น กาแฟในร้านจักรวาล

 

แก้วแรกและแก้วสุดท้าย ก่อนเราจะถูกเหวี่ยงออกจากกันอย่างไม่มีทางหาช่องทางเชื่อมต่อกันได้อีก

 

ยิ่งหวนนึกถึง ขอบตาก็เหมือนจะร้อนผ่าว มือหนากุมแก้วเซรามิคสีขาวแน่นจนเส้นเลือดนูน

 

 

ผมผมทำให้ คือ คือว่า…”

เอามาสิเด็กน้อย อ้ำอึ้งอยู่แบบนั้น กาแฟคงได้เย็นก่อนพอดี

 

... 

 

อร่อยมั้ยครับ?”

 

รสชาตินี้

 

รสชาติ

 

น้ำเชื่อมไซรัป น้ำตาลก้อน น้ำผึ้ง และวานิลลาไซรัปเด่นชัดที่ปลายลิ้น

 

ห่าเอ้ย

 

หวานเหมือนกินน้ำตาลเหลวมากกว่าจะเป็นกาแฟอเมริกาโน่

 

เน้นอีกที อเมริกาโน่

 

เหมือนคุณยืนอยู่บนหน้าผา พอดื่มเข้าไปก็เหมือนคุณโดนถีบลงจากหน้าผา ตกลงมาด้วยความเร็วแสงจมหายไปกับเศษน้ำตาลเกล็ด

 

เขาว่าเขาก็เลือกเมนูที่ง่ายที่สุดไป

 

ความคิดสัปดนอะไรของเด็กนี่ที่ใส่ของเล่นหวานๆลงไปขนาดนี้

 

เขาเผื่อใจเอาไว้ว่าหากมีอะไรผิดพลาดก็น่าจะเป็นรสชาติที่ขมจนเกินไป ไม่ก็จืดเหมือนน้ำเปล่า

 

นี่เล่นมาเหนือความคาดหมายไปมากโข เหนือจนเห็นกราฟต์ความดันพุ่งสูงปรี๊ด เขาค่อนข้างแน่ใจว่าไม่วันนี้ก็พรุ่งนี้ที่ต้องไปหาหมอตรวจเรื่องโรคเบาหวานที่เดินมาทักเขาอย่างเพื่อนบ้านคนใหม่

 

 

รสชาติของมันทำให้เขาอยากอ้าปากแล้วคายของเหลวในปากทิ้งเสียเดี๋ยวนี้

 

แต่แววตาแป๋วแหววนั่นทำให้เขาไม่อยากใจร้ายใจมารทำลายความตั้งใจอันยิ่งใหญ่นั่นลง

 

 

อึก

 

 

กลืนลงคอพร้อมยกแก้วกาแฟกระดกทั้งแก้วรวดเดียว!

 

 

เด็กน้อยทำหน้าตื่น ตาโต มือที่หวังจะฉวยแก้วกาแฟมาชิมค้างเติ่งกางอากาศ

เฮือก!

ชายหนุ่มสะดุ้งตื่น กรอบหน้ามีหยดเหงื่อเกาะ เขาหายใจเข้าออกหนักหน่วง อัตราการเต้นของหัวใจถี่เหมือนจะหลุดออกมา เขาชันตัวขึ้นพิงกับหัวเตียง ยกมือนวดขมับทั้งสองข้าง คิดทบทวนถึงความฝันที่ผ่านสมองไปซ้ำแล้วซ้ำเล่าในทุกๆคืน

 

มันคือฝันร้ายที่เริ่มต้นด้วยฝันดี

 

การเริ่มต้นของจักรวาลสู่การระเบิดที่มาจากแรงอัดจากดวงดาว 1 ดวง

และเกิดเป็นการแตกดับของจักรวาลเล็กๆ

 

โอ เซฮุนมองนาฬิกาดิจิตอลหัวเตียง ตอนนี้เวลาบ่าย 3 โมง เขาต้องลุกจากเตียง เดินไปหยิบเสื้อเชิ้ตสีดำในตู้เสื้อผ้า หยิบผ้าขนหนูที่แขวนไว้หน้าตู้ อาบน้ำในเวลาไม่ถึง 10 นาที แต่งตัว จัดผมและออกไปทำงาน

 

นี่คือวิถีชีวิตในช่วงอายุ 94 ปีของเซฮุน มันคือวัยชรา วัยเกษียณ อายุที่บอกได้ว่าใกล้ตายเต็มที

 

แต่ไม่ โอ เซฮุนไม่ตายด้วยอายุเพียง 94 ปี

เขาเป็นผู้ชายตัวสูง ผิวสีขาวเนียน มัดกล้ามงามเรียงตัวใต้ร่มผ้า บุคลิกมาดเท่ห์ มีรอยยิ้มอบอุ่นประดับตลอดการทำงาน นี่คือตัวเขาในปัจจุบัน

 

อายุของเขายืดยาวไปเรื่อยๆ ไม่แก่ ไม่ตาย ไม่ป่วยไม่ไข้สาหัส

 

และ 94 ปีที่ผ่านมา มากกว่าครึ่งเขามีชีวิตที่วนอยู่เช่นนี้ในทุกวันทุกเดือนทุกปี  ออกไปทำงาน กลับมานอนในช่วงเช้าและตื่นมาในตอนบ่าย แต่งตัวและทำงาน

 

ชีวิตที่จืดชืดไร้เรื่องราวความสนุก ตื่นเต้น แต่เซฮุนพอใจกับเรื่องแบบนี้ กระทั่งมีดาวเคราะห์น้อยเคลื่อนตัวเข้ามาในแรงดึงดูดของจักรวาลเขาเมื่อ 3 ปีก่อน

 

เซฮุนมองรูปภาพโพลาลอยด์ที่แปะไว้ตามผนังห้องนอนสีขาว มันเด่นชัดไปทุกที่ ทุกสัดส่วนของผนังห้องนอน ชายหนุ่มกดจูบเบาๆกับแผ่นที่ใกล้ที่สุด ดึงออกมา  ริมฝีปากบางแย้มรอยยิ้มอบอุ่น

และมือหนาจุดไฟแช๊คเผารูปนั้นทิ้งไป ปล่อยมือให้รูปตกลงไปในอ่างอาบน้ำสีขาว ดวงตาคมมองกระดาษที่ถูกเผาไหม้จนเหลือเพียงขี้เถ้า

 

เขาหมุนตัวกลับและออกจากห้องโดยไม่เหลียวหลังเมื่อแน่ใจว่าตนเองเรียบร้อยดีแล้ว

 

ทิ้งไว้แต่บรรยากาศหม่นในห้องสีขาวที่มีแต่รูปเด็กมัธยมในอากัปกิริยาต่างๆ

 

ไม่ว่าจะเป็นตอนนอน ทำการบ้าน อ่านหนังสือ ร้องไห้ ยิ้มตาหยี ดีใจสุดขีด ตกใจจนหน้าตาตลก

 

แม้กระทั่งรูปภาพที่เด็กน้อยเปลือยเปล่าอยู่บนเตียง





Talkativewithwriter

แม่งเอ้ย เรื่องเก่ายังไม่จบเลย

#จักรวาลของซฮ.

(c) Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9 ความคิดเห็น