Luhan Story in Little Galaxy

ตอนที่ 5 : Summer Season II

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 101
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.ค. 60

Summer Season II



 


Yellow + Pink = Happiness Tone

 







‘Kimkai Accept Your Friend Request’

 


 

จงแดไม่ใช่พี่จงอิน : เฮ้ย!ไม่ใช่เฟสลู่หานนี่ นี่มันเฟสลู่ฮาน มึงไปรู้จักเขาตอนไหน!

Yi-iizaa : หวั่ยตัยแล้ววววว น้องฮานฮานเล่นเฟสตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ยยยย

แบคกี้ขยี้หัวใจ : งงกับชื่อเม้นบนมากครับ ณ จุดๆนี้

Yi-iizaa : อี้อิอิซ่าส์ไง๊  นังโง่วววววววว  แบคกี้ขยี้หัวใจ

แบคกี้ขยี้หัวใจ : อิอิที่หน้ามึง

Yi-iizaa : นังคนหยาบคายยย!!!

จงแดไม่ใช่พี่จงอิน : มึงไปวอร์กันในแมสเสนเจอร์  แบคกี้ขยี้หัวใจ  Yi-iizaa

ผักชันย๊อลล : ถึงเสื้อช็อปจะเปื้อนฝุ่นแต่ก็ทำให้หมออบอุ่นได้นะครับบ น่อวววววว  Luhanhan

วีวี่เป็นหมาเซฮุน: อะไรกันนน หมอไคเป็นแฟนพี่ฮานเหรอคะเนี่ยย  โอ๊ยย TT ผู้หล่อหมดโลกแน่ๆ ฮือออ

ผักชันย๊อลล : เม้นบนนี่หมาเซฮุนไม่ใช่เหรอครับ

Do Kyungsoooo : ปวดหัวให้กินยา ปวดใจให้กินอะไรดีครับเนี่ยยยยยย Luhanhan

จงแดไม่ใช่พี่จงอิน : ปวดใจให้มาทางนี้ หมอคิมไคอยู่ช่องที่หนึ่ง ห้องตรวจว่างพร้อมสัมเหมอสำหรับลู่ฮานนน Kimkai

 


เออ เอาเข้าไป

 

จงอินเอามือปิดปากด้วยความประหม่า ตอนนี้เฟซบุ๊คที่ปกติจะเงียบเหมือนป่าช้าเพราะเขาไม่ได้รับแอดสุ่มสี่สุ่มห้ากำลังเต็มไปด้วยแจ้งเตือนที่ดังถี่ยิบ ทั้งแจ้งเตือนแอดเฟรนด์และพวกเพื่อนเวรที่แม่งพากันมาถล่มคอมเมนต์เขา

 


มือสากกำลังเลื่อนหน้าจอออกจากแอพสีฟ้า แต่คอมเมนต์ล่าสุดกลับทำให้เขาสะดุดตาเกินกว่าจะกดออก

 




Luhanhan : เรียนแพทย์อ่ะได้เป็นหมอ แล้วเรียนอะไรหนอจะได้หมอเป็นแฟน

ผักชันย๊อลล : ฮิ้ววววววววววววววววววววววววววววววววว ถึง ฮานฮานจะมุ้งมิ้งแต่ก็ไม่กากนะครับบบ

Do Kyungsoooo : ฮันน่อวววววววววววววววว ผมนี่ติดแท็ก #ฮานฮานคนจริง2017

 

 



จีบเหรอ

ลู่ฮานจีบผม

บ้าหน่าไม่มีทางหรอก

แต่แม่ง

ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

มือสั่นไปหมด เชี่ยแม่งโอ๊ยยยย ไม่คิดไม่ฝันว่าจะเจออะไรแบบนี้ แล้วกูต้องตอบอะไรวะเนี่ยย หัวใจเชี่ยนี่แม่งก็หยุดเต้นสักทีได้มั้ยยยยยยย โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยย

 



 

Kimkai : ถ้าเรียนวิศวะเครื่องกลจะรับพิจารณาเป็นเคสพิเศษ Luhanhan

จงแดไม่ใช่พี่จงอิน : แย๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

Kimkai : แย๊ดแม่มึง ลิ้นเป็นสังคังไง

จงแดไม่ใช่พี่จงอิน : กูพิมพ์อยู่ครับสังคม  เพื่อความซอฟต์ในการสนทนาผ่านทางโซเชียล

แบคกี้ขยี้หัวใจ : ถ้าวิศวะมือไม่นุ่มแต่อยากอบอุ่นมาจับมือนุ่มๆของหนูกะด้ายน้าาาาาา Luhan

ผักชันย๊อลล : อ่าวเฮ้ย ไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่หว่า

Luhan : เลิกแรดแล้วไปนอน แบคกี้ขยี้หัวใจ

Do Kyungsoooo : เชี่ย คนจริงกว่าน้องฮานก็พี่หานนี่แหละครับ

 

 


 

แถบสีเขียวเด้งแจ้งเตือนขึ้นมาบนสุดของหน้าจอ  มีใครบางคนส่งข้อความมาหาผม

 

หัวใจของผมเริ่มเต้นผิดจังหวะ มันเร็วขึ้นจนผมกลัวว่าหากยังเป็นอยู่แบบนี้สักวันหัวใจเจ้ากรรมจะวายตาย

 



HanHan : หมอ

HanHan : ถามไรหน่อยสิ

 

ครับ? : Kimkai

 

HanHan : หมอมีแฟนยัง

 

 

ตรงประเด็นมาก

 

ยังครับ : Kimkai

 

HanHan : งั้นเราขออนุญาตจีบหมอนะ

HanHan :

 

 

 


นักศึกษาแพทย์คิม จงอินเลือดกำเดาไหลในรอบ 5 ปี




แม้สักวันหัวใจอันเล็กเท่ากำมือนี้จะหยุดเต้นฉับพลันเพราะการทำงานที่หนักเกินปกติ

แต่ไม่เป็นไรเลย หากมันจะเต้นเพื่อใครบางคน






 

 

 

 

 



หมอชอบสีชมพูเหรอ?” เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลโคคาโคล่าเอ่ยถามขณะที่กำลังเคี้ยวลูกอมรสเลม่อน

 

ครับ

 

เด็กหนุ่มไม่ตอบอะไรเพียงแค่หยิบลูกอมห่อสีชมพูออกมาจากกระเป๋า

 

เราให้

 

คุณไม่แปลกใจเหรอครับ?”

 

หือออ แปลกใจเรื่อง?”

 

ที่ผมชอบสีชมพูนักศึกษาแพทย์มีท่าทีเหนียมอายนิดหน่อยตอนพูด คู่สนทนาฉีกยิ้มกว้างหัวเราะออกมาเสียงดัง นำพาความแปลกใจมาสู่ชายหนุ่มผู้เขินอาย

 

เราว่าน่ารักดีออก มันออกจะดูดีที่หมอเป็นคนน่ารักแบบนี้นะ

 

เหรอครับ?” จงอินย้อนกลับด้วยความไม่เข้าใจ

 

หมอรู้ป้ะ ฮุนฮุนอ่ะ  อะแฮ่ม หมายถึงเซฮุนนะลู่ฮานกระแอมแล้วยิ้มแหยใส่จงอิน

 

เห็นหน้าอันธพาลแบบนั้นแต่ชอบกินของหวานมาก ชอบแบบ ชอบม๊ากกกกจงอินหลุดหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าเด็กหนุ่มข้างๆซึ่งกำลังบรรยายรสนิยมน้องชายอย่างออกรส

 

 

เห็นแล้วตลกดี

 

 

คนเราตัดสินกันที่ภายนอกอย่างเดียวไม่ได้หรอกนะ ดีซะอีก สีชมพูของหมอโคตรเข้ากับสีเหลืองของเราเลยลู่ฮานยิ้มกว้างเป็นจังหวะเดียวกับที่แสงแดดลอดเข้าใต้ตึกคณะแพทย์ จงอินยิ้มตามโดยไม่รู้ตัวทั้งๆที่เขารู้สึกว่าหน้าตัวเองมันเหมือนจะไหม้ไปเสียหมด แก้มสากขึ้นสีเรื่อจางๆไม่ต่างกับสีของเปลือกลูกอมเมื่อลู่ฮานชี้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยสีเหลืองทองและสีชมพูเข้ม

 

 




 

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่สีชมพูของคุณเข้ามาแต่งแต้มสีเหลืองของผม?

ผมยอมรับว่าแปลกใจ แต่เป็นตัวผมเองที่ทำให้มันกลายเป็นส่วนหนึ่งของสีเหลือง

และเป็นตัวผมเองที่ชื่นชอบมัน

 






 

คืนนี้อย่าลืมที่นัดกันไว้จงแดพูดขึ้นเมื่ออาจารย์ออกจากห้องเลคเชอร์ วันนี้ก็เหมือนทุกๆวัน เรียนหนัก จดหนัก การจะเป็นหมอคนไม่ใช่เรื่องง่าย มันเป็นเรื่องเซนซิทีฟพอตัว และพวกเขาเองก็เป็นนักศึกษาธรรมดาทั่วไป คงไม่แปลกที่กลางคืนจะออกไปเที่ยวบ้าง

 

นัด?นัดอะไร?” จงอินขมวดคิ้ว เขาเงยหน้าจากกระเป๋าเก็บชีทและเครื่องเขียนสองสามอย่าง

 

วันนี้คนในเซคเขาชวนกันไปแดกเหล้ากัน และมึงก็ตกลงไปแล้วด้วยจงแดยืนมองเพื่อนสนิทพิมพ์ตอบใครสักคนในมือถือ ดูเหมือนอีกฝ่ายจะมีปัญหาอะไรสักอย่างที่ทำให้หัวคิ้วของเพื่อนสนิทเคลื่อนเข้ามาใกล้กว่าเดิม

 

นิ้วเรียวหยุดชะงัก เขากำลังพิมพ์ตอบเด็กน้อยที่งอแงว่าอยากกินกาแฟร้อนใส่มาร์ชเมลโล่ที่ร้านขนมเปิดใหม่ใกล้บ้านเจ้าตัวแต่เนื่องจากคืนนี้มีนัดเลยอดไป

 



โวยใหญ่ว่ามีมีนัดกับเพื่อนในคณะ

 

 

 

อย่าปฎิเสธเชียวจงอิน มึงพลาดนัดเพื่อนในเซคเกือบทุกครั้งจนบางทีพวกกูก็คิดว่ามึงเป็นพวกเข้าสังคมไม่เป็น

 

เจ้าของชื่อไม่ตอบรับเพียงกระตุกยิ้มมุมปากแล้วเดินออกจากห้อง ทิ้งไว้เพียงคำพูดที่ทำให้จงแดร้องเยสออกมา

                                                   

“4 ทุ่ม

 

 

 

 

 

 

เสียงบีทส์หนักๆส่งเสียงดังอื้ออึงในร้านขนาดเล็ก ตัวร้านล้วนตกแต่งด้วยโทนสีทึบทั้งสิ้นไม่เว้นแม้แต่เวทีของดีเจและฟลอร์สำหรับนักท่องเที่ยวยามราตรีที่ต้องการวาดลวดลายเพื่อสนองความต้องการส่วนตัว

 

เสียงเพลงจังหวะเมามันส์ กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมกลิ่นบุหรี่คละเคล้าไปทั่วร้าน ผู้คนหลากเพศเบียดเสียดไปมาตามทางเดินตั้งแต่ทางเข้าร้าน แสงสีเสียงตระการตาหวือหวาและโดดเด่นยามค่ำคืนเป็นที่ดึงดูดให้เหล่าวัยรุ่นมารวมตัวกันที่นี่

 

 

แต่ทั้งหมดที่ว่ามา คิม จงอินกลับไม่ชอบมันเลยสักนิด

 

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมนักศึกษาแพทย์ปี 5 ที่รู้จักศักยภาพของร่างกายมนุษย์เป็นอย่างดีต้องมานั่งดมกลิ่นบุหรี่ ทนฟังเสียงบีสท์หนักๆ หรี่ตายามแสงเลเซอร์พุ่งมาหาตน

 

ร่างสูงโบกมือปฎิเสธแก้วใสบรรจุน้ำสีอำพันที่เพื่อนสักคนในเซคส่งมาให้เขา หากให้นับนี่คงเป็นแก้วที่ 12 แล้วที่ส่งมาให้เขา

 

 

น่าเบื่อ

 

คิม จงอินกำลังเบื่อช่วงเวลาในตอนนี้ถึงจะเพลงจะสนุก ผู้คนจะเข้ามาชวนเขาให้ออกไปสนุกด้วยกัน มีคนชวนคุย แต่สิ่งที่เขาทำได้เพียงแค่ยิ้มรับแล้วบทสนทาก็จบเพียงเท่านั้น เขามีบางสิ่งในใจที่มันถ่วงเอาไว้จนพาลให้รู้สึกหงุดหงิดทุกสิ่งอย่างไปเสียหมด

 

เขากำลังรอใครบางคน

 

ใครบางคนที่ไม่ตอบเขาทั้งๆที่ปกติคงรัวสติ๊กเกอร์หมีบราวน์มาหา

 

หรือไม่ ตอนนี้เขาก็ต้องเห็นใครคนนั้นอยู่ในร้านนี้ตรงไหนสักที่

 

จงอินยกข้อมือขึ้นมาดูนาฬิกาเรือนหรู

 

ห้าทุ่มตรง

 

เขารอเด็กน้อยมา 1 ชั่วโมงแล้ว

 

 

กวางครับ ตอนนี้อยู่ไหน? :Kim Kai

กวาง : Kim Kai

เป็นอะไรรึเปล่า? : Kim Kai

ฮานฮาน : Kim Kai

ลู่ : Kim Kai

ลู่ฮาน : Kim Kai

 

 

จงอินถอนหายใจ ลู่หานไม่ตอบเขาตั้งแต่เย็น เจ้าตัวไม่ได้บอกว่าไปไหน จู่ๆก็หายไปซะดื้อๆ  ทั้งๆที่ปกติจะรายงานก่อนตลอด

 

ไม่รู้ว่าตอนนี้ความสัมพันธ์ของพวกเราอยู่ไหนขั้นไหน มีคำถามว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาเรียกเด็กน้อยตาใสคนนั้นว่ากวางแล้วเจ้าเด็กน้อยเรียกเขาว่าพี่ไค ตอนที่เขาบอกให้ลองเรียกเขาว่าพี่ เจ้าเด็กน้อยดี๊ด๊าสุดๆ พูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด หลักๆที่พูดคือ

 

พี่ไคเริ่มใจอ่อนแล้วว

 

 

เราเริ่มรู้จักกันทีละเล็กน้อย มันค่อยเป็นค่อยไป เขารู้จักลู่ฮานมากขึ้น เด็กหนุ่มผมโคล่าเป็นเด็กพูดตรงดั่งที่คิด ไม่เคยโกหกความรู้สึกของตนเองสักครั้ง นิสัยซนเหมือนเด็กผู้ชายวัยทโมนทั่วไป ชอบสีเหลืองมัสตาร์ด ชอบกินทุกอย่างโดยเฉพาะกาแฟเย็นแต่ต้องใส่ไซรัปสองปั๊มถ้ากินที่ร้านกาแฟไร้ชื่อ ชอบฤดูร้อนมากที่สุดเพรากลิ่นแดดเวลาตากผ้า ไม่ชอบความสูง ไม่ชอบเวลาที่ใครดูถูกว่าตัวเองอ่อนแอเหมือนผู้หญิง ให้พูดตามตรง ลู่ฮานก็คือเด็กหนุ่มธรรมดาทั่วไปที่มีพี่น้องหน้าตาพิมพ์เดียวกันอีก 3 คน หน้าหวานเหมือนทอมแค่นั้น เขาเคยถามลู่ฮานว่าทำไมถึงชอบผู้ชาย คำตอบที่ได้ทำเอาเขาไปไม่เป็นแถมหัวใจยังเต้นจนปวดอกไปเสียหมด

 

ไม่ได้ชอบผู้ชายนะ เราชอบหมอคนเดียว

 

 

จงอินคิดว่าเราเดินทางมาไกลจากวันแรกที่เขาสั่งกาแฟ จนมาถึงวันนี้ถ้าให้นับมันก็ผ่านมาเกือบๆ 3 ปีเห็นจะได้ เขารอเวลาที่จะได้พบเจออีกฝ่ายแต่เพราะชีวิตนักศึกษาอย่างเราๆไม่ได้ง่ายขนาดที่จะเดินไปหาแล้วทัก มันยากมากกว่านั้น จนวันที่เด็กหน้าหวานวิ่งชนเขาอย่างจัง

 

 

หลังจากนั้นทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิม

 

จงอินพยายามหาคำตอบอย่างจริงจังเรื่องก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายที่อาการผิดปกติบ่อยๆ

 

จนได้รู้

 

 

มันเต้นเป็นจังหวะแบบนั้นเพื่อคนๆเดียว

 

 

ลู่ฮาน

 

 

ความสัมพันธ์ของเราก้าวกระโดดขึ้นจนเรียกได้ว่าเราต่างรู้เรื่องของกันและกันแทบทุกเรื่อง แค่มองตาก็รู้ใจ

 

 

ซึ่งนั่นเป็นสัญญานที่ดี

 

เขาคิดว่ามันสมควรแล้ว ใครจะบอกว่าเร็วไปเขาไม่สนใจ

 

เพราะนี่คือเรื่องของเราสองคน

 

 

จงอินไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายจะคิดเหมือนกันหรือไม่ แต่ก็มั่นใจเกินครึ่งว่าอีกฝ่ายจะตอบรับ

 

 

ความสัมพันธ์ของพวกเรามันเป็นความลงตัวที่ดูย้อนแย้งดี

 

 

11:11

 

 

มีเรื่องเล่าปากต่อปาก ไม่มีที่มาที่ไป เหมือนมากับสายลมแล้วลอยละล่องอยู่ทุกที่ให้ผู้คนนึกสงสัยและทำตาม

 

 

พูดกันว่าเมื่อไหร่ที่เลข 11 บรรจบกับเลข 11 จะสามารถขอพรได้ 1 ข้อ

 

 

มันไร้สาระ สวนทางกับหลักวิชาการ งมงาย ไม่มีมูลความจริง ไม่มีเครื่องพิสูจน์

 


แต่หมอจงอินกลับคิดว่ามันกำลังเป็นที่พึ่งสำหรับเขา

 


หากจะขอพรสักข้อในตอนนี้

 


เขาจะไม่ขอให้เจอลู่ฮานทันที แต่เขาจะขอ ให้สิ่งที่เรียกว่าความรู้สึกมันพัฒนาเป็นสิ่งที่มีชื่อเรียก

 

 

ขอให้เด็กน้อยของเขา ตอบรับคำขอ

 

 

มือกร้านกำวัตถุขนาดเล็กในมือไว้แน่น

 

 

เขาจะลองเชื่อสักครั้งหากมันจะทำให้ความต้องการในจิตใจเป็นจริงตามที่ปรารถนา

 

 

ย้อนแย้งตามสไตล์คิม จงอิน

 

 

เหมือนคำขอจะสัมฤทธิ์ จงอินมองเห็นร่างเล็กทะมัดทะแมงสวมเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งเดินไหลไปตามทางเดิน ซึ่งมุ่งหน้าไปห้องน้ำด้านหลังร้าน จงอินมองแผ่นหลังที่ห่างออกไปด้วยหัวใจที่คับพอง เขาคิดว่าเด็กน้อยจะไม่มาเสียแล้ว เรื่องที่ไม่ตอบข้อความเขาจะมองข้ามและคิดว่าอีกฝ่ายคงลืมโทรศัพท์หรือไม่ก็ปิดเสียง ซึ่งนั่นไม่สำคัญเท่ากับสิ่งที่เขาจะทำต่อไปนี้

 

 

หนุ่มผิวแทนเดินไปตามทางเดิน ดวงตาคู่คมเต็มไปด้วยประกายแห่งความหวังและประหม่าตื่นเต้น  เจ้าตัวเก็บวัตถุทรงรีเนื้อเกลี้ยงไว้ในกระเป๋ากางเกงเตรียมเซอร์ไพรส์เด็กน้อยหน้าห้องน้ำ

 

 

แต่แล้วประกายแห่งความหวังของเขาก็ต้องดับลงไม่เป็นท่า

 

 

 


ภาพเด็กน้อยของเขาจูบกับผู้ชายผมสีเทาตัวสูงริมกำแพงอย่างออกรส

 

 

 


ก้อนเนื้อที่ตอนแรกยังเต้นตอนนี้กลับนิ่งสงบ เสียงอึกทึกรอบข้างดับสนิทเหมือนใครมาดึงสายไฟ ความรู้สึกแปลกใหม่ที่ไม่เคยพบเจอรวมกันเป็นกระจุกตีตื้นขึ้นมารวมที่ขอบตา  เขาไม่ใช่คนอ่อนแอนั่นเป็นเรื่องที่เขารู้ดียิ่งกว่าใคร แต่ตอนนี้คนเข้มแข็งคนนั้นกลับหายไป ถูกแทรกซึมเข้ามาเป็นไอ้ผู้ชายเจ้าน้ำตาแสนโง่งม

 

ไม่มีแม้กระทั่งแรงจะเปล่งวาจา ถ้อยคำมากมายหดหายไป มีหลายคนที่เดินชนเขาแต่ร่างกายกลับไม่รู้สึกเจ็บใดๆทั้งสิ้น

 

มันเหมือนจะไปรู้สึกที่หัวใจแทน

 

 

 

เจ็บยิ่งกว่าตอนที่ต้องเย็บแผลที่แขนครั้งแรกเสียอีก

 

 

 

 

ทั้งคู่ดูเหมือนจะไม่ได้รับรู้ว่าใครมอง เป็นจงอินที่ทนไม่ไหวเดินหนีออกมานั่งที่โต๊ะ ระหว่างทางน้ำสีใสไหลออกจากดวงตาเป็นหยด จงอินไม่คิดจะเช็ด ทำเพียงล้มตัวลงข้างเพื่อนสนิทที่ตอนแรกคุยกับใครสักคนที่เขาไม่รู้จักอย่างสนุกสนาน แต่เมื่อเห็นเขาที่นี่งข้างๆกลับรีบตัดบทสนทาแล้วถามว่าเกิดอะไรขึ้น ชายหนุ่มไม่ตอบทำเพียงเอื้อมมือไปหยิบแก้วใสที่มีน้ำสีประหลาดต่างจากที่เคยเห็นเต็มแก้ว จงอินไม่สนคำพูดห้ามปรามของคนข้างๆ รสชาติขมปร่าบาดคอไม่ได้ช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้นแต่ก็ถือว่าเป็นตัวเลือกที่ไม่เลว

 

 

 

นักศึกษาแพทย์คิม จงอินรู้สึกว่าวันนี้เหล้ารสชาติดีกว่าที่เคย

 

 

เป็นโอกาสหายากที่นักศึกษาตัวเก็งเกียรตินิยมเมาหัวราน้ำ  หนุ่มผิวแทนตอบรับทุกสิ่งอย่างเพื่อปลอบประโลมความเจ็บปวดในจิตใจ แก้วแล้วแก้วเล่า แม้แต่บุหรี่ที่ไม่เคยแตะตอนนี้ดูเหมือนจงอินจะชื่นชอบมันไปเสียแล้ว

 

 

จงแดถอนหายใจเฮือกใหญ่ ห้ามก็ไม่ฟัง ถามก็ไม่ตอบ เหมือนมันจะเป็นบ้าเข้าไปทุกนาที ผ่านไปไม่ถึง 3 ชั่วโมง คุณชายคิม จงอินเปลี่ยนไปราวกับคนละคน

 

 

ดูเหมือนแอลกอฮอลล์ได้ซึมเข้าไปในกระแสเลือดทุกหยาดหยด ทำลายซึ่งสติสัมปชัญญะสิ้นเชิง หมดภาพลักษณ์คุณชายเหลือไว้เพียงชายหนุ่มเจ้าสำราญ เป็นที่สนใจของบรรดาสาวๆที่มองเห็น ไม่เว้นแม้แต่

 

 

คริสตัล จอง

 

 

เจ้าหล่อนเหยียดยิ้มหวานแทรกตัวเข้าไปในวงแขนชายหนุ่มอย่างไม่รู้สึกรู้สา  จงอินชะงักไปชั่ววูบหนึ่ง  เจ้าตัวไม่พูดอะไรเพียงตอบรับการกระทำด้วยการกระทำที่ทำเอาจงแดกุมขมับ

 

 

ทั้งสองคนเดินออกจากผับไปที่ไหนไม่ทราบ

 

 

แต่เขาคิดว่าจุดจบคงไม่ใช่เรื่องดี

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



 

แล้วก็ใช่

 

 

 

 



 

เช้าวันต่อมา เหตุการณ์ตรงหน้าทำเอาเขาอยากต่อยปากจงอินให้ตายถ้าไม่ติดว่าเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่มัธยม

 

 

 

จงอินทะเลาะกับลู่ฮานใหญ่โตหน้าห้องของจงอินเอง ไม่ฟังเหตุผล ใส่แต่อารมณ์จนเด็กหนุ่มผมสีโคล่าวิ่งร้องไห้สวนเขาเข้าลิฟต์

 

 

 

ใบหน้าที่มักยิ้มตายิบหยีมีแต่หยาดน้ำตา แววตาผิดหวัง เสียใจฉายแววเด่นชัดก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิดลง

 

 

 

 

ตอนแรกก็ตกใจ แต่พอเข้าไปในห้องถึงได้รู้ว่าทำไม

 

             

 

สภาพอนาคตหมอแทบดูไม่ได้ เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยข่วน เตียงนอนยับยู่ยี่ บนพื้นมีเสื้อผ้าถูกถอดวางไม่เป็นที่

 

 

 

เหมือนจะมีสองชุด

 

 

 

เป็นผู้หญิงและผู้ชาย

                                                       

 

 

จงแดยืนนิ่ง มองเพื่อนสนิทที่ออกปากไล่หญิงสาวคนเดียวในห้องให้ออกไปก่อนที่เจ้าตัวจะหมดความอดทน

 

 

คริสตัล จองทำท่าไม่พอใจแต่เมื่อสบตาคนที่นั่งกุมขมับอยู่จึงจำต้องไปแต่งตัวแล้วออกไปในที่สุด

 

 

 

 

จงอินไม่เคยเป็นแบบนี้

 

 

 

 

ไร้ทางออก หมดอาลัยตายอยาก คล้ายจะเฉาตายได้ทุกเมื่อ

 

 

จงแดถอนหายใจ เดินไปเทน้ำเปล่าใส่แก้ว ยื่นให้ตัวต้นเหตุของสภาพเละเทะบนเตียง

 

 

 

จงอินเล่าให้จงแดฟังหมดเปลือก น้ำเสียงแหบพร่าและสั่นเครือทำเอาผู้รับฟังจะร้องไห้ตาม

 

 

เป็นเรื่องเศร้ากับการถูกหักหลังความรักที่แสนงดงามชนิดนี้

 

 

ดูเหมือนจะแข็งแกร่ง แต่เปล่าเลย มันเปราะบางเสียยิ่งกว่าแก้ว

 

 

 

 

 

 

แต่มีสิ่งหนึ่งที่จงแดต้องการแถลงไขให้ไครู้ก่อนที่ตนจะปลอบ

 

 

 

ไม่แน่ใจว่าจะช่วยได้หรือไม่

 

 

 

 

 

 

บางที มันอาจยิ่งตอกย้ำร่องรอยความเจ็บปวดในจิตใจให้ลึกขึ้น

 

 

 

 

เมื่อคืน คนที่ไปผับไม่ใช่ลู่ฮาน แต่เป็นเสี่ยวลู่ ฝาแฝดคนน้อง จงอิน

 

 

 

เสียงแก้วที่แหลกละเอียดบนพื้นยังไม่เท่าเสียงแห่งความเจ็บปวดภายในใจของคิม จงอินได้สักเสี้ยวเดียว





 Writer Talkative

   Next Station ; END SUMMER Part

มีอะไรผิดพลาดติชมได้เลยนะคะ :)


จงอินคนเหี้ย 2017...




(c) Chess theme

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9 ความคิดเห็น

  1. #8 Littlesloth (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 10:06
    โดดถีบหมอขาคู่เลย โง่ในโง่ ตาทึ่มเอ้ยยยย โอ้ยยย!!ไม่รู้จะด่าจงอินยังไงดี ตามไปง้อลู่ฮานเลยนะ แกจะปล่อยให้น้องเสียใจนานกว่านี้ไม่ได้
    #8
    0
  2. #6 Littlesloth (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 21:32
    คุณหมอเขินอาการหนักนะเนี่ย โดนรุกแรงขนาดนี้ สงสัยต้องยอมโดนจีบแล้วแหละ
    #6
    0
  3. #5 aomzhp (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 17:54
    ถึงกับเลือดกำเดาไหลเลยหรอ55555
    #5
    1
    • #5-1 aomzhp(จากตอนที่ 5)
      12 พฤษภาคม 2560 / 17:55
      เขินจนเลือดกำเดาไหลในรอบ5ปี 555555
      #5-1