[END] RUIN พังรัก

ตอนที่ 7 : ll ทายไหม ll พังรักครั้งที่ 6 : [150%] CUT

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,565
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    15 ธ.ค. 59




รัก...คือหนอนบ่อนไส้

-เพทาย-

 

EPISODE06



-PHUMAI TALK-

“ยาปลุกเซ็กส์”

ไม่แปลกใจกับคำตอบ คิดไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเขาต้องผสมยานรกนั่นแน่นอน ฉันรู้เรื่องที่เขาได้ยามา ผู้ชายที่เป็นเพื่อนเขาคนนั้นรู้จักกับธีมอีกที มันเป็นคนบอกฉันเอง

“ไม่แน่จริงนี่” นี่มันท้าทายชัดๆ แต่ฉันก็ยังทำ

“ท้า?” เพทายเลิกคิ้ว มุมปากขยับยกปรากฏรอยยิ้มประหลาด นาทีนี้เราเหมือนเด็กที่กำลังเล่นสนุกทั้งที่ร่างกายภายในเริ่มแปรปรวน

...ตื่นเต้น

“แล้วแต่จะคิด” บางทีไอ้ยานรกนี่ก็เล่นแรงไป มันบังคับให้ฉันไม่เป็นตัวของตัวเอง

เพทายประกบจูบอีกครั้ง ยกแขนทั้งสองของฉันคล้องรอบลำคอ อุณหภูมิภายในห้องเย็นพอสมควรแต่ร่างกายที่แนบชิดกันของเรากลับร้อนราวจับไข้ คมเขี้ยวแหลมขบเม้มมุมปากจนสะดุ้ง ความเจ็บแปลบแล่นลิ่วเพียงชั่ววูบ

ฉันหลุบตามองดั้งจมูกของคนตรงหน้า มันโด่งเรียวจนน่าอิจฉา ภายใต้สีหน้าเรียบเฉยซุกซ่อนความนุ่มนิ่มของผิวแก้ม

“อือ”

เผลอครางอือเมื่อฝ่ามือหนาลูบไล้ตามสะโพก เคล้นคลึงนวดวนด้วยจังหวะเนิบนาบ อาศัยจังหวะการพลิกลิ้นกอบโกยอากาศเข้าปอด เขาจูบอย่างกระหายอยาก ซึ่งมันเป็นเพราะฤทธิ์ยา ฉันเองก็ไม่ต่าง ร่างกายทรมานและต้องการบางอย่าง

ตัวฉันถูกดันถอยหลังก่อนจะถูกยกขึ้นวางบนเก้าอี้ทรงสูงหน้าบาร์ตัวหนึ่ง ห่างจากโซนนั่งเล่นมันเป็นบาร์เล็กๆ

ริมฝีปากเราแยกจากกันและมันเกิดเสียง ฉันชอบใส่เสื้อกล้ามและไม่แน่ใจว่ามันถูกเลิกขึ้นเมื่อไหร่ แต่ตอนนี้มันกองอยู่เหนือเนินอก บราเซียร์ลูกไม้สีดำซึ่งห่อหุ้มความนุ่มหยุ่นปรากฏต่อสายตา

ดวงตาเจ้าเล่ห์นั่นแวววาว เพทายจดจ้องมันพลางแลบลิ้นเลียริมฝีปาก เขาช้อนตามองฉันซึ่งอยู่สูงกว่าเล็กน้อย เพทายค่อนข้างสูง ขนาดฉันนั่งบนเก้าอี้บาร์ปลายจมูกยังเกือบเท่าหน้าผากเขาเลย

“ปากแตก” นิ้วโป้งเรียวลูบไล้ฝีปากล่างฉันอย่างองอาจ ตรงมุมปากมันเจ็บเพราะตอนจูบเขากัดมันไง ไม่รู้เป็นแผลรึเปล่า

“หมาทำ” ฉันสวนกลับ

“หรอ” เพทายเลิกคิ้ว แนบหน้าผากแตะกัน ปลายจมูกโด่งยื่นเข้ามาคลอเคลีย ดวงตาเรียวรีสบประสานอย่างท้าทาย

“....”

“สงสัยหมาเหงา มันอยากกัดอยู่ตลอดเวลา กัดให้จมเขี้ยว...ทั้งตัว” พูดอย่างเดียวไม่ได้จำต้องแนบริมฝีปากลงบนผิวปากฉันพลางดูดดึงเบาๆก่อนขยับถอยใบหน้า

“เจ็บ” เสียงฉันเริ่มพร่า มันไม่ดีเอาซะเลย ไม่ชอบเวลาน้ำเสียงเป็นแบบนี้

“ถอดเสื้อ” เพทายสั่ง ซึ่งไม่รู้ว่าหมายถึงเสื้อเขาหรือฉัน

“เสื้อใคร?”

“ทั้งสอง” เพทายจ้องมองเนินอกฉันตลอดเวลาที่พูด เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าหรือเบี่ยงสายตาไปทางอื่น มันมีอะไรติดหน้าฉันรึไง?

“จ้องทำไม?” ฉันถามพลางเกี่ยวนิ้วชี้ตามร่องเสื้อเขาจนกระดุมหลุดออกทีละเม็ด เขาไม่ใส่อะไรทับไว้ข้างใน พอกระดุมหลุดจากรังจนหมดจึงเผยผิวเนื้อขาวเนียนและหน้าท้องแกร่งผลจากการออกกำลังกาย

“ทำไมมันใหญ่ขึ้น” ถามพึมพำบางอย่าง ก่อนวินาทีต่อมาปลายนิ้วเรียวเย็นจะแตะสัมผัสเนินเนื้อที่เขามองไม่วางตา ฉันสะดุ้งและเสียววาบไปทั่วช่องท้อง คิดว่ายามันเริ่มออกฤทธิ์มากกว่าเดิมแล้วล่ะ

“ไม่รู้” อาจเป็นเพราะผลของยามันจึงบังคับร่างกายฉันให้โน้มหน้าจรดปลายจมูกบนเปลือกตาเขา

“ทำไร?” เพทายเงยหน้ามองฉัน

“เปล่า” คำพูดคำจาตรงข้ามกับการกระทำเป็นไหนๆ “ถอดเสื้อให้หน่อยสิ”

จะพูดว่าอ่อยก็คงได้ล่ะมั้งนาทีนี้ ร่างกายมันตื่นตัวไปหมด เขาเองก็คงไม่ต่างกัน เพทายยืนแทรกร่างกายในหว่างขาฉัน และแน่นอนบางอย่างของเขามันกำลังดุนดัน

“ยั่ว?” เพทายเลิกคิ้วแต่มือนั้นยกจับชายเสื้อไว้เรียบร้อย

“คงงั้น” ฉันชูแขนเพื่อให้เขาดึงเสื้อขึ้นอย่างสะดวก ฉันดึงเสื้อเขาออกหลังจากตัวเองเปลือยท่อนบนแล้ว

เมื่อสภาพเราอยู่ในโหมดเดียวฉันก็เริ่มวาดแขนกอดรอบลำคอเขาพลางดึงเพื่อให้ผิวเนื้อแนบชิดยิ่งขึ้น กดริมฝีปากลากไล้ตามสันกรามคม ส่งเสียงอื้ออือเป็ฯการก่อกวนอารมณ์คนตรงหน้า

“เริ่มมีอารมณ์?” เพทายวางฝ่ามือแถวสะโพก ลูบไล้วนเวียนก่อนจะสอดข้างหนึ่งเข้ามาภายในกางเกงและซุกมันไว้

“นายรึเปล่า” ฉันย้ำถาม บางอย่างของเขามันดุนดันมากกว่าเมื่อกี้

“รู้แล้วก็รีบจัดการมันสิ” ฉันผละใบหน้าออก จ้องมองดวงตาดำสนิทที่มองมาอย่างสื่ออารมณ์

“....”

“ขอเตือน ยามันแรงและคืนนี้ฉันต้องการความรุนแรงมากเป็นพิเศษ”

 



CUT

ไปหาอ่านเอาเองนะ น่าจะรู้กันอยู่







ฉันปรือตาขึ้นด้วยความเหนื่อยล้า ร่างกายแทบทุกส่วนไร้ซึ่งแรงขยับ ที่นอนข้างกายฉันวางเปล่าไร้เงาหัวของคนเมื่อคืน แต่แทนที่กันนั้นมีโพสต์อิทแปะไว้บนหมอน

 

เข้าเวร อย่าลืมกินข้าวกับยา เตรียมไว้ในครัว

 

เชื่อเขาเลย เอาแรงที่ไหนไปเรียน

ฉันวางโพสต์อิทไว้ที่เดิม นอนกลิ้งเกลือกลูกตาไปมา อยากอาบน้ำใจจะขาดแต่ติดที่ว่าปวดระบมไปทุกสัดส่วนโดยเฉพาะจุดที่โดนมากกว่าจุดใด ฉันกลิ้งสายตามองนาฬิกาบนผนัง บ่ายสองแล้วไง ฉันยังไม่ได้โทรบอกใหม่จีนเลยตั้งแต่เมื่อคืน แต่น้องคงรู้ว่าฉันหายไปไหน

ฉันปล่อยให้ตัวเองนอนอยู่เตียงกระทั่งหลับไปอีกครั้ง ตื่นอีกทีด้วยฝีมือการปลุกของใครบางคน

“อือออ” อะไรบางอย่างซุกไซร้แถวซอกคอจนน่ารำคาญ

“จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน” น้ำเสียงทุ้มต่ำในแบบที่คุ้นเคยกระซิบข้างริมหู ไม่วายขบเม้มติ่งย้ำๆเป็นการก่อกวน

“ยุ่ง” ฉันพึมพำตอบ เพทายยังไม่หยุดก่อกวนฉันเพียงเท่านั้น คราวนี้เขาล้วงมือเข้ามาขยำหน้าอกฉันถึงใต้ผ้าห่ม

ไอ้ทุเรศนี้!

เพียะ!

ฉันตบหัวเขาเต็มแรง เพทายยอมหยุดแต่มันก็แค่แป๊บเดียว เพราะเมื่อฉันลืมตาเขาก็ออกแรงบีบขย้ำจนฉันเบ้หน้า

“เจ็บ!” ฉันตะคอก

“เออ ฉันก็เจ็บ” เขาว่างั้น

คือตอนนี้เพทายนอนกอดฉันอยู่ไง กอดในที่นี่คือมือข้างที่ล้วงอยู่ใต้ผ้าห่มนั้นแหละ เขานอนตะแคงข้างเอาขาหนักๆพาดบนตัวฉัน ส่วนมืออีกข้างก็สอดอยู่ใต้ศีรษะฉันนี่แหละ ใบหน้าเขาก็ใช่ว่าจะห่าง มันแทบจะชิดซอกคอฉันรอมร่อ

“อึดอัด” ฉันขยับตัวอย่างยากลำบาก

“อืม รู้” เพทายงึมงำตอบ ไร้วี่แววการเคลื่อนไหว

“รู้ก็ปล่อย หายใจไม่ออก” เพทายพ่นลมหายใจร้อนระต้นคอก่อนเจ้าตัวจะลุกขึ้นนั่ง เขาเท้าคางมองฉันโดยไม่พูดอะไร

มองอะไรของมัน?

“มองไม?” เสียงฉันแหบพอสมควร อยากดื่มน้ำสักแก้วติดที่เรี่ยวแรงไม่มี ครั้นจะขอเขาก็ดูสำออยไปหน่อย

“มองนม” นมบ้านป้ามันสิ!

ฉันถลึงตาใส่ก่อนนวดขมับเบาๆ ปวดหัวแปลกๆแฮะ คัดจมูกด้วยไง สงสัยจะไม่สบาย

“เป็นไร?” เพทายที่ไม่เลิกจ้องถามขึ้น

“โรคสำออย” จะว่าฉันด่าตัวเองก็ได้ มันรู้สึกดีกว่าบอกว่าปวดหัวแล้วให้เขาเป็นฝ่ายด่ากลับมาว่าสำออย

“อ้าวหรอ” เกลียดเวลาเพทายใช้น้ำเสียงแบบนั้น มันจะเยาะเย้ยก็ไม่ใช่ขำก็ไม่เชิง

“จะไปไหนก็ไป” ฉันไล่เขาแล้วพลิกตัวตะแคงไปอีกด้าน ไม่อยากเสวนาด้วยเลยไง คนยิ่งปวดหัวอยู่ ขี้เกียจเข้าโรงพยาบาลเป็นบ้า

หลังจากนั้นภายในห้องก็ถูกปกคลุมด้วยความเงียบ ฉันไม่ได้หลับแค่นอนมองฝุ่นซึ่งลอยตัวอยู่ในอากาศ เพทายยังไม่ไปไหนเขาอยู่ข้างหลังฉัน

“กินข้าวยัง?” นานหลายนาทีกว่าคนใดคนหนึ่งจะเอ่ยปาก

“ยัง” เพิ่งตื่นรึเปล่า จะให้ฉันเอาเวลาที่ไหนไปกิน

“อาบน้ำยัง?” เพทายยังถามต่อไปเรื่อยๆจนฉันรำคาญ

“ตั้งแต่เข้าห้องมาเห็นฉันขยับตัวไปไหนรึเปล่า” ฉันพลิกตัวกลับไปหาเขา แอบตกใจที่หน้าเราใกล้กันมาก ฉันไม่รู้ว่าเขาอยู่ท่านี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ก็คือเขานอนเท้าแขนอยู่ข้างหลัง แล้วหน้าอกเขากับแผ่นหลังฉันมันแนบชิดกันเลยไง นี่เพิ่งรู้ตัวจริงๆไม่ได้แกล้ง

“ไม่” เพทายส่ายหน้า พาดแขนอีกข้างทับเอวฉัน

“งั้นก็อย่าถาม...”

“อาบน้ำกัน” เมื่อกี้ยังพูดไม่จบเลยแทรกขึ้นมาเฉย

“อาบเองสิ...นี่!” ฉันโวยวายเมื่อเพทายพรวดพราดลุกไม่วายอุ้มฉันด้วยไง คือไม่ทันตั้งตัวก็ตกใจมั้ย ฉันดีดดิ้นแต่เขาไม่ฟัง เดินดุ่มๆเข้ามาในห้องน้ำล็อกประตูลงกลอนเสร็จสรรพ

“ทำบ้าอะไรฮะ” ฉันถามด้วยความโมโห ตอนอุ้มฉันเข้ามาเนี่ยไม่ได้ดูอะไรเลย ฉันโป๊อยู่ไง บนตัวไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้น

“อาบน้ำไง” เพทายพูดพลางปลดเปลื้องเสื้อผ้า ฉันสะดุ้งในตอนที่เขาดึงเข็มขัดออก มันกระทบกันจนเกิดเสียง แค่ตกใจเฉยๆ

“อาบคนเดียวสิ พาเข้ามาทำไม” ฉันไม่ยอมอาบน้ำกับเขาหรอกนะบอกเลย

“อาบด้วยกัน...ประหยัดดี” ด้วยแรงที่มีฉันไม่สามารถขัดขืนเขาได้ไปมากกว่าการด่าทอ สุดท้ายแล้วฉันก็ถูกเพทายจับอาบน้ำนั่นแหละ ดีที่เขาไม่ทำอะไรนอกจากอาบน้ำให้

 

“อยากได้อะไรโทรบอก”

เพทายพูดแบบนั้นแล้วก็ออกห้องไป เขาต้องไปเข้าเวร จริงๆเหมือนวันนี้เขามีเวรทั้งวันเลยล่ะมั้ง แต่เมื่อกี้ขอลากลับมาแล้วตอนนี้ก็ไปแล้ว

ฉันรออยู่เงียบๆจนคิดว่าเขาขับรถออกไปแล้วจึงตรงไปหน้าประตู ฉันจะกลับบ้าน ไม่อยากอยู่ที่นี้ ไม่กี่นาทีก่อนใหม่จีนโทรมาแต่ฉันไม่ได้รับ พอโทรกลับดันไม่มีคนรับสาย

แกรก...?

ใจไหววูบเมื่อมือที่จับลูกบิดเกิดความรู้บางอย่าง ฉันลองหมุนอีกหลายครั้งก็ยังเหมือน...เปิดไม่ได้

หมายความว่าไง?

อยากได้อะไรโทรบอก

จู่ๆประโยคที่เพทายเพิ่งพูดไปก่อนหน้านี้ลอยแวบเข้ามาในหัว มันเป็นประโยคที่ไม่มีอะไรเคลือบแฝงเลย แต่ตอนนี้ฉันควรคิดใหม่

เพทายขังฉันไว้ในห้อง!

คือประตูห้องที่นี้มันสามารถล็อกได้ทั้งสองด้านและถ้าจะไขออกไปก็ต้องมีคีย์การ์ด ย้ำว่าคีย์การ์ด! ซึ่งฉันไม่มี ฉันจ้ำอ้าวกลับเข้ามาในห้องนอน คว้าโทรศัพท์บนเตียงขึ้นมากดโทรหาเจ้าของสาเหตุของความโมโหในตอนนี้

“(อะไร?)” ยังมีหน้ามาถาม

“ขังฉันเพื่อ?” อยากตะคอกนะ ติดที่เจ็บคอ

“(กันหนี)” ใครมันจะไปหนีวะ ฉันมีบ้านให้อยากกลับเหมือนกัน

“ฟังนะทาย ฉันมีบ้านและอยากกลับแล้ว กรุณาวนรถกลับมาซะ” ดูเป็นประโยคขอร้องที่ออกแนวบังคับกลายๆ

“(เสียใจ ฉันมาไกลเกินกว่าจะวนรถกลับ)”

“นายเพิ่งออกไปเมื่อกี้” ฉันไม่เชื่อหรอกนะว่าเพทายจะสามารถไปไกลจากคอนโดด้วยระยะเวลาแค่ไม่กี่นาที โอเคว่าเขาชอบขับรถเร็ว แต่เวลาแบบนี้รถมันค่อนข้างเยอะ อย่างน้อยก็ต้องติดไฟแดงบ้างล่ะ

“(ฟังนะไหม ฉันมีงานและต้องรีบไป กรุณารออยู่เฉยๆจนกว่าฉันจะกลับ)” เพทายลอกเลียนแบบประโยคคำพูดฉันชัดๆ จะด่ากลับก็ไม่ได้ชิงวางสายไปแล้วไง

ฉันพ่นลมหายใจและเดินออกจากห้องนอน ไม่กลับก็ไม่กลับ!

หลังส่วนนั่งเล่นเป็นโซนบาร์ ฉันเดินไปแถวนั้นเพราะเพทายบอกทำกับข้าวไว้ให้แล้ว กระเพาะมันร้องเนื่องจากวันนี้ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องแม้กระทั่งน้ำ หนึ่งทุ่มมันควรเป็นเวลาของอาหารเย็น แต่นี่ฉันกำลังทานมื้อเช้า

อยู่คนเดียวโคตรเงียบเหงา ทานข้าวเสร็จก็ตามด้วยยา แต่ประเด็นคือมันมีแค่ยาแก้ปวดแล้วก็ยาลดไข้ ฉันต้องการยาคุมต่างหาก!

“(อะไรอีก?)” เป็นอีกครั้งที่ฉันโทรหาเพทาย เสียงเขาดูหงุดหงิดแต่ฉันไม่สน

“ทำไมไม่มียาคุม?” ขณะที่ถามก็เดินหากล่องยาไปด้วย แต่ไร้วี่แววว่าจะมี นี่เรียนแพทย์จริง?

“(หาสิ)” เพทายตอบอย่างขอไปที โอเคตอนนี้เขาอาจจะกำลังยุ่งและฉันคงไปรบกวนเวลางาน แต่นี่มันก็อนาคตฉันมั้ย ถ้าไม่รีบกินต้องแย่แน่

“หาทั่วแล้วไม่มี” ฉันค้นกล่องยาที่เพิ่งเจอในห้องน้ำ แต่หาเท่าไหร่ก็ไม่มีสิ่งที่เรียกว่ายาคุม แหงล่ะ ผู้ชายที่ไหนจะพก เขาไม่จำเป็นต้องกินมันสักหน่อย

“(ไม่มีก็ไม่ต้องกิน แค่นี้)” ตอนนี้อารมณ์ฉันไม่คงที่เอาซะเลย ต้องกัดปากแน่นเพื่อกดทับความกรุ่นโกรธไว้ เขาไม่เป็นฉันไม่มีทางรู้หรอก

จะออกห้องก็ทำไม่ได้ แล้วต้องรอจนถึงเมื่อไหร่เขาถึงจะกลับมา ปกติมันต้องกินยาหลังเสร็จเรื่องอย่างว่าไม่เกิน 48 ชั่วโมง ตอนนี้ยังไม่เกินหนึ่งวันพอมีเวลา แต่เผื่อกันพลาดมันก็ควรกินตอนนี้เลย...แต่เดี๋ยวสิ

ฉันชะงักความคิดเมื่อความทรงจำบางอย่างกรอกลับเข้ามาในหัว ใจเต้นกระตุกด้วยความระแวง มีบางอย่างผิดพลาด

วันนั้น...ฉันยังไม่ได้กินยาคุม

วันที่เพทายพาฉันไปบ้านเขา แล้วก็เราทะเลาะกัน ตอนนั้นฉันโกรธจนลืมไปว่ายังไม่ได้กินยาคุม ลืม...จนมันผ่านมาแล้วหนึ่งเดือน

นั่นหมายถึงตอนนี้อาจมีสิ่งแปลกปลอมเพิ่มเข้ามาในร่างกายฉันหรืออาจไม่มีก็ได้ การมีเซ็กส์ทุกครั้งไม่ได้หมายความว่าต้องท้องเสมอไป 

แต่เรื่องบางเรื่องก็ไม่มีอะไรแน่นอน


150%

เอามาให้เดาเล่นๆ 5555555

เรื่องนี้ค่อนข้างดราม่ามั้งนะ แต่ส่วนใหญ่ก็หื่นๆอ่ะแหละ

55555555555555555555555555555


อิไรท์คัมแบ็คสเตจแล้วนะทุกคนนนน

หลังจากที่หายไปนานม๊ากกกกก (ก.ล้านตัว)

ขอไม่เล่าถึงสาเหตุ มันยาว










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,344 ความคิดเห็น

  1. #1338 Pukpik099478 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 20:35
    ไรท์อ่าน ฉาก cut ตรงไหนหรอคะ เค้าไม่รู้อะกราบ///
    #1,338
    1
    • #1338-1 JaowNR(จากตอนที่ 7)
      27 มกราคม 2562 / 12:51
      อยู่ในกลุ่มลับค่ะ Jaownara [NC]
      #1338-1
  2. #1093 t_g_k (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 08:10
    เมื่อไรจะรักกันนน~
    #1,093
    0
  3. #119 RattanaponBeer (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 23:37
    สนุกกกกก รอน้าาา
    #119
    0
  4. #118 belenn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 10:39
    มาล้าววววว รออออ
    #118
    0
  5. #117 aomessi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 23:01
    รออ่านนะๆ
    #117
    0
  6. #116 sweetpinkypie (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 21:21
    อัพต่อนะคะ
    #116
    0
  7. #115 CB-xixi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 21:05
    อัพไวๆนะค่ะ มันค้างคา ชอบบบบบบยยยยยยยยย
    #115
    0
  8. #113 Namwhans (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 20:42
    เพทายนางอยากให้พู่ไหมท้องรึเปล่า ไม่เดือดร้อนไรเล่ยยย
    #113
    0
  9. #112 2303tum (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 20:41
    มาต่ออีกนะ
    #112
    0
  10. #111 tawonrotanan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 20:41
    อยากให้คู่นี่มีมุมหวานๆให้กันบ้างอะไรท์
    #111
    0
  11. #110 VamDek-D (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 20:34
    รออ่านต่ออยู่นะชอบๆๆ
    #110
    0
  12. #109 2KSJ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 20:20

    ชอบเรื่องนี้มากค่ะ อยากให้ไรท์มาอัพบ่อยๆ ~~
    #109
    0
  13. #108 2KSJ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 21:54
    มาต่อเร็วๆนะคะ ~~
    #108
    0
  14. #107 KomyHyfer (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 10:13
    รอค่าา คิดถึงไรท์ มาต่อเร็วๆน้า
    #107
    0
  15. #106 nantakanpang (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 01:14
    รอnc. 5555
    #106
    0
  16. #105 belenn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 23:38
    Come backkkkk
    #105
    0
  17. #104 Shinchan30 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 23:34
    ดีต่อใจ ไรท์กลับมา555
    #104
    0
  18. #102 th888 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 21:46
    ไรท์ นานเเย้วน้าาาาาา
    อยากอ่านเเล้ว
    #102
    0
  19. #101 DOr ZD (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 09:24
    รอไรท์กลับมา กำลังติดเลย
    #101
    0
  20. #100 0813353175 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 13:20
    อัพด่วนน เจิมมม
    #100
    0
  21. #99 Thanatchaya_ple (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2559 / 21:50
    เจิมๆๆๆๆๆ
    #99
    0
  22. #98 nanjar_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2559 / 19:42
    รออออออ อยากอ่านแล้ววว
    #98
    0
  23. #96 heykeo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 13:39
    รออยู่นะ
    #96
    0
  24. #95 #84 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 12:31
    รออยู่นะคะ
    #95
    0
  25. #94 BB SEETY (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 08:38
    เจิมมมมมมใค่า
    #94
    0