[END] RUIN พังรัก

ตอนที่ 11 : ll ทายไหม ll พังรักครั้งที่ 10 : [130%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,573
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    1 ก.พ. 60




รัก...หมอกควัน

-เพทาย-

 

EPISODE10


เสี้ยววิที่เพทายพูดประโยคนั้นใจพลันเต้นกระตุกเชื่อไปแล้วว่าเขารู้ แต่พอมองสบนัยน์ตาคมกริบกลับพบเพียงความว่างเปล่า

อย่าคิดว่ามันดี สิ่งที่เห็นว่าว่างเปล่ามักไม่ว่างเปล่าเสมอ

“เรียนหมอแล้วไง ใช่จะฉลาดทุกคน” ฉันกำลังพูดเพื่อปลอบใจตัวเอง เพทายฉลาดข้อนี้ใครๆก็รู้ดี

“คิดว่าฉันโง่?”

“ไม่ได้พูดสักคำ”

ฉันย่นคอหนีเมื่อเพทายยื่นหน้าเข้ามาใกล้ เขาจงใจเบียดตัวเองจนขาเราแนบชิดกันกระทั่งตอนนี้ขาข้างหนึ่งของฉันเกยอยู่ขาอีกข้างของเขาแล้ว

“อยากบอกอะไรรึเปล่า”

ฉันหรี่ตาในกับคำพูดนั่น เอาจริงๆนะ เขาเห็นมันรึเปล่า เพทายเห็นมันแล้วใช่มั้ย...ไอ้แท่งตรวจครรภ์นั่นน่ะ เพราะถ้าเขาไม่เห็นฉันจะไม่ถูกคาดคั้นแบบนี้แน่

“อะไรของนาย?” แต่ฉันก็ยังทำไขสือ

“....” เพทายใช้ความเงียบจ้องกลับมาพร้อมทั้งกดดันฉันด้วยบรรยากาศที่เขาสร้างขึ้นภายในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆที่มีเพียงเรา

“ก็เห็นแล้วนี่ จะถามทำไม?” สุดท้ายฉันก็เลือกที่จะยอมรับ มันไม่มีอะไรต้องปิดบังตั้งแต่แรกอยู่แล้ว อีกอย่างตัวเขาก็เป็นสาเหตุด้วย

“ท้องหรอ?”

ทีแรกก็เตรียมใจมาแล้ว แต่พอได้ยินคำว่าท้องหลุดออกจากปากคนตรงหน้าใจมันกลับวูบโหวงแปลกประหลาด ฉันเพียงอยากรู้ว่าเขาจะทำยังไงต่อไป จะโยนความรับผิดชอบหรือรับผิดทุกอย่าง

“....” อาศัยความเงียบเป็นคำตอบ แค่เห็นปฏิกิริยาของฉันเขาก็คงรู้แล้วล่ะ

“ตอบฉันไหม” ไม่เข้าใจทำไมถึงชอบเร่งรัด

“ถ้านายอยากให้ท้องก็ท้อง แต่ถ้าไม่ก็ไม่” ไม่ได้จะเล่นลิ้นแต่อย่างใด ถ้าเขาอยากให้ฉันท้องนั่นหมายความว่าเพทายจะยอมรับทุกอย่าง แต่ถ้าไม่...เราจะตัดขาดกันทันที ใช้ชีวิตของใครของมัน เขาอยู่ของเขา ฉันอยู่ของฉัน

เลี้ยงลูกคนเดียวหรือไม่...ก็ทำแท้งซะ

ฉันกล้าทำและอย่าท้าเพราะฉันทำจริง

“เธอท้อง” เวลาเดียวกันกับคำพูด ฝ่ามือหนาทาบทับลงบนหน้าท้องฉันแผ่วเบา ใบหน้าเราอยู่ห่างกันเพียงคืบ

“ใช่ ฉันท้อง” ไม่มีความตกใจใดๆระหว่างเราทั้งคู่ อาจเพราะรู้กันดีตั้งแต่เนิ่นๆ แค่ท้อง...สำหรับฉันมันไม่ได้น่ากลัว แค่ชีวิตแหว่งไปเพียงเสี้ยวไม่ได้ทำให้ตายนอกจากเราจะฆ่าตัวเอง

“นานแค่ไหน?”

“ระยะหนึ่ง”

“กี่สัปดาห์?” ที่ฉันตอบว่าระยะหนึ่งก็เพื่อให้เขารู้ว่าฉันไม่ต้องการบอกเวลาที่แท้จริง แต่เพทายก็ยังดื้อรั้นที่รู้มัน

“ห้า” แอบกระแทกเสียงด้วยความไม่ชอบใจ “ถอยออกไป อึดอัด”

คราวนี้เขาทำตาม เพทายยอมถอยแต่กลับดึงตัวฉันขึ้นนั่งบนตักแทน อะไรอีกวะเนี่ย!?

“เพทาย!...”

“กลับได้แล้ว” เขาอุ้มฉันลอยเหนือพื้น ไม่ฟังอะไรทั้งสิ้นแม้ฉันจะโวยวายเสียงดังหรือทุบตีร่างกายเขามากแค่ไหนก็ตาม หลายคนที่นั่งอยู่มองตามเราสองคนด้วยความสงสัย พอจังหวะที่เดินผ่านหน้าบาร์ก็ถูกสายตาเอาเรื่องของธีมจ้องเอาซะงั้น

“จะพาไหมไปไหน” ธีมเดินออกมานอกบาร์ มันยืนนิ่งสงบขวางด้านหน้า

“กลับ”

“ยังไม่ขึ้นร้องจะพากลับได้ไง” มันตีหน้ายุ่งถาม ธีมยังไม่รู้เรื่องไง

“ไม่ได้บอกมันหรอ?” เป็นเพทายซะเองที่พูด เขาก้มมองฉันแวบหนึ่งก่อนจะเงยหน้าประจันธีม ธีมที่ยังไม่รู้ก็เอาแต่ขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด ก็เพราะคำพูดลับลมของเพทายจึงทำให้มันเป็นแบบนั้น

“บอกเรื่องไร?”

“ก็...” ฉันรีบตะครุบปากเพทายแทบไม่ทัน ธีมหรี่ตามองเราทั้งคู่ ไม่ใช่ฉันไม่อยากบอกให้มันรู้นะ แต่แค่ยังไม่อยากบอกตอนนี้ อย่างน้อยก็ในตอนที่เรายังอยู่ในคลับ

“รอที่บ้าน ถึงแล้วจะบอก” ธีมสบตาฉันก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

“เดี๋ยวให้คนอื่นขึ้นแทนแล้วกัน” เพทายอุ้มฉันออกมาหลังจากธีมพูดเสร็จ

ภายในรถถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ กำลังคิดอยู่ว่าควรพูดอะไรดีมั้ย แต่อย่างฉันถ้าได้พูดกับเพทายมันคงมีแต่ประเด็นชวนหาเรื่อง

ฉันกับเขาคงมีแต่เถียงกันทั้งปีทั้งชาติ

“จะแวะซื้ออะไรรึเปล่า”

“ไม่”

อันที่จริงแล้วก็อดรู้สึกแปลกไม่ได้ ฉันไม่ได้คาดหวังท่าทีอะไรหลังจากเขารู้เรื่องนี้ แต่ก็ไม่ได้คิดว่าเพทายจะนิ่งได้ขนาดนี้ไง อย่างน้อยเขาก็ควรแสดงท่าทางหงุดหงิดให้เห็นบ้างสิ ไม่ใช่นิ่งเงียบคล้ายไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“....”

“จะเอายังไง” จนสุดท้ายก็เป็นฉันเองที่เอ่ยปาก

“ไม่เอาไง ก็ทำเหมือนเดิม”

“เหมือนเดิม?” เหมือนเดิมของเขาคือการชีวิตแบบที่ผ่านมาน่ะหรอ อยู่ใครอยู่มัน อยากเมื่อไหร่ก็เจอกัน

ฉันไม่มายด์ถ้าเขาจะทำ แต่ควรระลึกหน่อยมั้ยว่าตอนนี้มันไม่เหมือนเดิม ฉันท้องแล้ว จะให้เอากับเขาทั้งวันทั้งคืนไม่ได้หรอกนะ

“มันไม่เหมือนเดิมแล้วทาย”

“เหมือนสิ”

ฉันขมวดคิ้วมองเขาอย่างเอาเรื่อง จังหวะที่รถติดไฟแดงเขาหันมาหาฉัน สีหน้ายังคงความเฉยชาอย่างคงเส้นคงวา

“เหมือนยังไง” ฉันเลิกคิ้วถาม

...หรือบางทีคำว่า เหมือนเดิม ของเราสองคนอาจไม่ใช่อย่างเดียวกัน

“ก็เจอกันเหมือนเดิม...”

“....”

“เปลี่ยนแค่สถานะพอ”

ไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากปากฉัน เป็นเวลาเดียวกับสัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว เพทายหันหน้ากลับสู่ท้องถนนและออกรถเงียบเชียบ

สถานะหรอ?

ถามจริงทุกวันนี้เราอยู่ในสถานะไหนกัน เพื่อน คนรู้จัก คู่นอน หรือแค่สิ่งมีชีวิตร่วมโลก

ไม่รู้เลย แค่สถานะในตอนนี้ยังไม่สามารถบอกได้เลยว่ามันคืออะไร

เราไซโคกันด้วยความเงียบตลอดระยะทางจนกระทั่งรถจอดเทียบหน้าบ้าน ฉันลงจากรถพลางปิดประตูเสียงดังลั่น เพทายไม่ได้ตามลงมา เขาแค่นั่งนิ่งอยู่ในรถ พอเท้าฉันเหยียบเข้ามาภายในบ้านเขาถึงได้แล่นรถออกไป แต่กระนั้นก็ไม่วายส่งข้อความมาก่อกวน

 

เพทาย :: นอนซะ พรุ่งนี้จะมารับ

 

ใครมันจะไปเชื่อฟัง

“ทำไมกลับเร็ว?”

ฉันหันไปตามเสียงเรียกเมื่อขึ้นมาชั้นสอง ใหม่จีนยืนอยู่หน้าห้องตัวเอง เหมือนว่าเพิ่งจะออกจากห้องนะ

“อืม นิดหน่อย ฟ้าหลับยัง”

“หลับแล้ว” ฉันพยักหน้าน้อยๆเปิดประตูตั้งท่าจะเข้าห้อง แต่ความคิดหนึ่งกลับแล่นวาบเข้ามาในหัว ฉันนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเรียกรั้งใหม่จีนซึ่งกำลังจะเดินลงบันได

“เดี๋ยวจีน พี่มีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย”

“อ่า...น้องหิวนม”

“ลงไปคุยกันข้างล่าง” ฉันเดินตามใหม่จีนลงมาชั้นล่าง น้องเดินไปเทนมใส่แก้วแล้วเดินกลับมานั่งข้างๆฉันในห้องนั่งเล่น

“มีไรหรอ?” เธอถามสลับกับดื่มนม

“ง่วงมากมั้ย”

“ไม่อ่ะ คุยนานหรอ” ใหม่จีนวางแก้วนมที่ดื่มจนหมดลงบนโต๊ะด้านหน้า ศีรษะเล็กเอนเอียงพิงบนไหล่ฉันแผ่วเบา

“เปล่า รอธีมน่ะ”

“อืม น้องยังไม่ง่วงหรอก รอได้” ฉันยกแขนขึ้นพาดบ่าใหม่จีนก่อนจะเปลี่ยนเป็นลูบหัวเบาๆ

พออยู่กับใหม่จีน เรื่องครอบครัวกลับเป็นสิ่งเดียวที่วนอยู่ในสมองเวลานั้น อย่างเช่นตอนนี้ที่ฉันหวนคิดถึงพ่อกับแม่

...เด็กขาดความอบอุ่น

ลึกๆฉันเป็นแบบนั้น กับใหม่จีนฉันไม่รู้ว่าน้องเป็นรึเปล่า เอาจริงๆตั้งแต่เกิดมาแม่ยังไม่เคยกอดฉันเลย กับพ่อฉันก็ไม่ได้สนิทใจมากขนาดนั้น อาจเพราะว่าพวกเราแตกกระจายกันไปคนละด้าน

แม่ไปทาง พ่อไปทาง ฉันกับน้องก็ไปอีกทาง

เส้นทางที่พวกเราอยู่เหมือนจะเป็นเส้นเดียวกัน แต่มันก็ได้แค่ เหมือน เพราะความเป็นจริงแล้วมันคนละเส้น แค่ขนานอยู่บนระนาบเดียวกันก็เท่านั้น

ฉันไม่ต้องการให้เด็กที่กำลังจะเกิดมาเจอสภาพครอบครัวแบบนั้น

แค่ฟ้าคราม เด็กคนนั้นเองก็สูญเสียมามากแล้วเหมือนกัน เธอยังเด็กไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น แต่เมื่อโตขึ้นทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับตัวเองเธอจำเป็นต้องรู้ โดยเฉพาะเรื่องพ่อและแม่

เปาโลเป็นพ่อแท้ๆของฟ้าคราม ในขณะที่ชมพู เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของฉันคือแม่ของเธอ

สมัยมอปลายฉันคบกับเปาโล แต่ไม่ได้รักเขาหรอก ความรักสำหรับฉันมันน่ารำคาญ เพราะเปาโลตามตื้อจนน่ารำคาญฉันจึงยอมคบๆไป แต่มีความจริงอย่างหนึ่งที่ฉันไม่รู้...ชมพูแอบชอบเปาโล

ช่วงหลังเราทะเลาะกันบ่อยมาก เปาโลรู้ว่าฉันไม่ได้รักเขา อีกฝ่ายพยายาม...นั่นแหละ แต่สุดท้ายก็โดนธีมซ้อมปางตาย หลังจากนั้นฉันก็ไม่ได้คุยกับเปาอีกเลย เขาหายไปไม่โผล่หัวเช่นเดียวกับชมพูที่ช่วงนั่นไม่ค่อยอยู่กับฉันเท่าที่ควร ทว่าเมื่อวันจบภาคการศึกษามอปลาย เปาโลกลับเดินคู่มากับชมพู แล้วบอกฉันว่าทั้งสองคนกำลังคบกัน

ค่อนข้างช็อกทีเดียว ไม่ใช่เพราะหวงเปาโล แต่เพราะฉันเพิ่งมารู้มีหลังต่างหากว่าชมพูแอบชอบเขา ในตอนนั้นเหมือนฉันแย่งคนของเพื่อนโดยไม่รู้ตัว ฉันเป็นฝ่ายบอกเลิกในวันนั้นโดยทั้งสองคนแอบคบกันลับหลังฉันหนึ่งเดือนเต็ม

สำหรับผู้หญิงหลายคนคงตีกันตายไปแล้วถ้ารู้ว่าเพื่อนแอบคบกับผู้ชายที่เป็นแฟนตัวเองตั้งหนึ่งเดือนโดยที่เราไม่เคยรู้เลย ฉันไม่โกรธ มันไม่มีความรู้สึกหรืออะไรใดๆเลยนอกจากความเป็นห่วงชมพู

ฉันไม่คิดว่าเปาโลจะดูแลชมพูดีขนาดนั้น ถึงยัยบ้านั่นจะพูดอยู่ตลอดว่าทุกอย่างเป็นไปด้วยดีแต่ฉันก็ยังไม่ไว้วางใจ ชมพูตามคนไม่ค่อยทันและคนอย่างเปาโลเธอไม่มีทางดูออกแน่ๆ สิ่งที่คิดเป็นจริงหลังจากจบมอปลายและแยกย้ายกัน ช่วงนั้นชมพูหายไปสักที่ เธอไม่ติดต่อกลับมา ฉันเองก็วุ่นวายอยู่กับการหาที่เรียนต่อ

วันหนึ่งเมื่อเกือบสามปีก่อนฉันได้รับจดหมายหนึ่งฉบับ มันเป็นวันสิ้นปี จำได้ว่าวันนั้นหนาวแค่ไหน ฉันกำลังเถียงกับใหม่จีนเกี่ยวกับที่เที่ยว แล้วเสียงออดหน้าบ้านก็มาพร้อมกับตะกร้าสานใบเล็ก สิ่งมีชีวิตตัวจ้อยขยับปากร้องไห้ระงม เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความหนาว ในซอกหลืบของตะกร้าปรากฏกระดาษสีขาวแผ่นหนึ่ง มันถูกพับอย่างดี

ฉันตัดสินใจหอบตะกร้านั้นเข้าบ้าน สงสัยเหมือนกันว่าใครเอามาวางไว้ แต่เด็กทารกอยู่กับความหนาวเย็นไม่ได้ เพราะสงสารถึงได้ทำแบบนั้น ทว่าตัวอักษรในแผ่นกระดาษสีขาวกลับถล่มทุกอย่างจนพังคลื่น...

 

ถึงไหม...

สบายดีใช่มั้ย ขอโทษนะที่หายไปหลายเดือนแบบนี้ แกไม่โกรธฉันใช่มั้ย อย่าโกรธเลยนะ เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นชีวิตนี้ฉันคงไม่เหลือใคร ตอนนี้ชีวิตฉันมันแย่ขึ้นเรื่อยๆจนไม่รู้จะทำยังไง ขอโทษที่ตัดสินใจแบบนี้ ขอโทษที่ไม่เคยเล่าอะไรให้ฟัง ขอโทษที่เคยหักหลังแก ถึงแกจะไม่โกรธฉัน ถึงเราจะยังเป็นเพื่อนกัน แต่ความรู้สึกผิดในใจมันยังไม่หายไปไหน ฉันรักเปาและฉันแย่งเขามาจากแก ขอโทษนะที่เคยทำอะไรแบบนั้น บาปกรรมมันมีจริง ตอนนี้เขาถูกแย่งไปจากฉันแล้ว เปามีผู้หญิงคนอื่น ฉันรู้เรื่องนี้มาโดยตลอด แต่ไม่กล้าพอที่จะถามเขาตรงๆ กลัวว่าเขาจะทิ้งไป ฉันคอยพูดกับตัวเองเสมอว่าไม่เป็นไร สักวันเขาก็เลิก เปาเลือกฉันอยู่แล้ว...แต่มันไม่ใช่ ไม่ใช่เลยไหม แล้วสิ่งที่แย่ไปมากกว่านั้นคือฉันท้อง

ฉันรู้ว่าตัวเองแย่แค่ไหนที่ไม่ป้องกัน ไม่ควรใจอ่อนตั้งแต่แรกจนผลมันออกมาเป็นแบบนี้ ฉันไม่กล้าบอกแก ไม่กล้าบอกใครๆ ฉันกลัวแล้วก็อาย คนแรกที่ฉันยอมบอกคือเปาเอง แต่แกรู้ไหมเขาว่ายังไง เปาบอกให้ฉันเอาเด็กออก ฉันเคยคิดจะทำแบบนั้น แต่ยังไงเขาก็ลูกฉัน เขาไม่ผิดอะไรเลย คนที่ผิดคือฉันต่างหาก เราทะเลาะกันรุนแรง ตอนนั้นเปาตะคอกใส่ฉัน เปาบอกว่าเขาไม่ใช่พ่อของเด็กในท้อง หาว่านอนกับผู้ชายคนอื่นทั้งๆที่ฉันมีแค่เขาคนเดียว

เราเลิกกัน เปาหายไป ฉันไม่เคยเจอเขาอีกเลย ฉันคิดไม่ออกว่าจะไปหาใครดี ฉันต้องการที่พักพิงก่อนจิตใจมันจะย่ำแย่ไปมากกว่านี้ คนเดียวที่ฉันนึกถึงคือแก แต่ฉันไม่กล้าไปหา กลัวแกด่า ถึงรู้ว่าแกจะไม่ทำอย่างนั้นแต่ฉันก็ไม่กล้าพอ ขอโทษที่ไม่เคยเป็นเพื่อนที่ดีเลย แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็รักแกมากนะไหม

มันอาจจะดูเห็นแก่ตัว แต่คนเดียวที่ฉันสามารถขอได้คือแก ฉันคลอดลูกแล้ว เป็นเด็กผู้หญิง น่ารักมากเลยล่ะ เธอชื่อฟ้าคราม ฉันอยากจะขอแกให้ช่วยดูแลเธอต่อจากฉันที ฉันรู้ว่าตัวเองอ่อนแอแต่ตอนนี้ฉันไปต่อไม่ไหวแล้ว มันเหนื่อย นะไหม...ช่วยดูแลฟ้าครามต่อจากฉันที บอกเธอด้วยว่าฉันรักมาก ขอโทษที่เป็นแม่ที่ดีให้ไม่ได้

รักพู่ไหม

...ชมพู

 

ใจฉันปวดหนึบเหมือนครั้งแรกที่ได้อ่านมัน เรื่องราวที่ไม่เคยลืมเลือน ความทรงจำที่ฝังลึก...

ชมพูคลอดฟ้าคราม แล้วหลังจากนั้นหนึ่งเดือนเด็กคนนี้ก็มาอยู่กับฉัน ฟ้าครามกลายเป็นลูกฉัน ลูกที่ไม่มีพ่อ หลายคนในละแวกนี้มองว่าฉันมั่ว ท้องโดยที่ไม่รู้ว่าใครคือพ่อของเด็ก ฉันโดนกล่าวหาอย่างนั้นเป็นเดือนกว่าจะซาลง

ฉันไม่โกรธคนพวกนั้น เพราะไม่มีใครรู้ว่าเรื่องจริงมันเป็นยังไง พวกเขาแค่มองจากภายนอกแล้วเอาไปพูด เอาไปปะติดปะต่อกันเอง ฉันไม่สามารถห้ามความคิดเหล่านั้นได้

ความจริงเป็นยังไงเรารู้อยู่แก่ใจ...

ทุกๆวันฉันคอยบอกตัวเองเสมอว่าอย่าให้ตัวเองเป็นเหมือนชมพู แต่สุดท้ายก็ซ้ำรอยเธอ...ต่างกันตรงที่ฉันจะไม่ฆ่าตัวตาย

“ไหม เฮียมาแล้ว” เฮียหมายถึงธีม ใหม่จีนชอบเรียกมันแบบนั้น

“อืม” ฉันมองดูเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์ ไม่คิดว่าตัวเองจะนั่งเหม่อจนเวลาเดินมาถึงสามทุ่มแบบนี้ แต่ธีมเองก็กลับเร็วกว่าปกติเหมือนกัน ทุกวันมันต้องกลับหลังคลับปิดนู้นล่ะ

ร่างสูงของธีมก้าวผ่านกรอบประตูแล้วนั่งลงตรงข้ามเราสองพี่น้อง ดางตาคมกริบฉายแววนิ่งเงียบที่แฝงไปด้วยความสงสัย

“ขอให้เรื่องที่จะพูดเป็นเรื่องดี”

“....” ฉันเงียบให้กับคำพูดนั่น ธีมขมวดคิ้วมุ่น ไม่บ่อยที่มันจะแสดงอารมณ์หรือท่าทางคล้ายคนหงุดหงิด

“มีอะไรก็ว่ามา...”

“ฉันท้อง” ทุกสิ่งรอบกายเงียบสงัดขึ้นทันตา อากาศโดยรอบคล้ายถูกกดต่ำให้เย็นลงกว่าสภาพปกติ ศีรษะเล็กที่พิงไหล่ฉันในตอนแรกถูกยกออกและแทนที่ด้วยสายตาเหลือเชื่อ

“อะ อะไรนะ?” ใหม่จีนดูจะหลุดลอยไปแล้วล่ะ “พี่ว่าอะไรนะ?”

“ไหนบอกไม่ท้อง” คำพูดนั้นเอาเรื่องพอดูเชียวล่ะ ก็เตรียมใจมาบ้างแล้วว่าต้องถูกมันโกรธ แต่พออยู่ในสถานการณ์นั้นจริงๆกลับใจสั่นขึ้นมา ฉันแคร์เพื่อนมากนะบอกเลย

แคร์มาก ใส่ใจมาก แล้วก็กลัวมากด้วย

อีกสิ่งในโลกที่ฉันกลัวนอกจากพ่อแม่คือการสูญเสียเพื่อน ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม มันมีผลต่อความรู้สึกฉันทั้งนั้น

“....”

“มึงกล้าโกหกกูหรอไหม”

ฉันไม่แม้แต่จะอ้าปากพูดสิ่งที่อยู่ในสมองหรือคำอธิบายใดๆ ฉันไม่ชอบการอธิบาย มันยุ่งยาก วุ่นวาย แต่กับธีมฉันจำเป็นต้องพูดเพราะการทะเลาะกับมันไม่ใช่เรื่องดี

“....”

ตื๊อดึง~

ท่ามกลางบรรยากาศมาคุเสียงข้อความเข้าก็ดังขัดขึ้นมา ฉันไม่ได้เปิดอ่านแต่ข้อความมันเด้งขึ้นบนหน้าจอ

 

เพทาย :: พรุ่งนี้ต้องได้คำตอบ

เพทาย :: เมียหรือแม่ของลูก เลือกมา


มันต่างกันตรงไหนล่ะ!?

“ไหม” ฉันหันหน้ามองใหม่จีน น้องยื่นหน้าเข้ามาใกล้ในแววตากลมโตฉายแววกังวลปนสงสัย “พี่ท้องจริงหรอ?”

“....” ฉันลูบหัวเล็กเบาๆ ใหม่จีนย่นคิ้วริมฝีปากบางเม้มเน้น “อืม คิดชื่อให้หลานทีสิ”

พรึบ!

ธีมลุกขึ้นเดินเสียงดังออกจากบ้าน เสียงสตาร์ทรถและเสียงเคลื่อนที่ดังห่างออกไป ฉันรู้ว่ามันโกรธ แต่จะให้ทำยังไงในเมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้ไปแล้ว สายน้ำไม่ไหลกลับ...เวลาก็เหมือนกัน

“เขารู้รึเปล่า” น้องถามอย่างกล้าๆกลัวๆ

“อืม” ฉันครางรับในคอ ใหม่จีนนิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะกอดฉันแน่น “เป็นไร”

“อื้อ” ใหม่จีนส่ายหัวจนผมเผ้ายุ่งเหยิง ใหม่จีนอาจกำลังเสียศูนย์และสาเหตุก็คงจากฉัน

“....”

“ไหม” จู่ๆน้องก็เรียก “ไหมจะไม่ทำแบบนั้นใช่มั้ย?”

“....”

“ไหมจะไม่ทำแบบพี่ชมใช่มั้ย...” ฉันลูบผมน้องเงียบๆ ไม่ตอบอะไรกลับไปจนเจ้าตัวเงยหน้ามองอย่างจริงจัง “ตอบน้องสิ”

“ไม่” ใหม่จีนพยักหน้ารับก่อนจะยืนขึ้นพร้อมดึงมือฉันไปด้วย “ไปนอนกันเถอะไหม ดึกแล้ว ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ”

แม้จะเป็นประโยคที่แสดงถึงความเป็นห่วง แต่ฟังยังไงก็รู้ว่าใหม่จีนพยายามไม่พูดถึงเด็กในท้องตรงๆ

“ขึ้นไปก่อนเถอะ เดี๋ยวพี่ตามไป ขอดื่มนมก่อน” ใหม่จีนยืนนิ่งอยู่พักหนึ่งก่อนจะยอมขึ้นไปก่อนตามที่ฉันสั่ง ฉันจมอยู่กับตัวเองสักพักใหญ่ๆ เมื่อเวลาล่วงเลยนานพอสมควรถึงได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความแล้วเดินขึ้นห้อง

 

พู่ไหม :: ไม่เลือกอะไรทั้งนั้น

 

อย่าว่าฉันอย่างนู้นอย่างนี่เลย บางอย่างไม่ใช่จะเลือกกันได้ง่ายๆ ฉันไม่เคยมีความรักในแบบชายหญิง มันเลยยากที่จะรู้สึกยิ่งคนๆนั้นคือเพทายยิ่งยาก เปอร์เซ็นต์ความเป็นไปได้ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

อีกอย่างการที่เขาจะเปลี่ยนสถานะไม่ได้หมายความว่ารัก มันมาในช่วงเวลาไม่คาดคิด เพราะฉันท้องยังไงล่ะ

 

ธีมไม่กลับบ้านตั้งแต่เมื่อคืน เช้านี้ฉันจึงต้องนั่งรถเมล์มาเรียนแทน ฉันเชื่อว่ามันไม่ตัดขาดความเป็นเพื่อนหรอก ก็แค่โกรธ น้อยใจ อะไรเทือกนั้น

มีหลายอย่างที่ฉันมักผิดสัญญาต่อมัน แต่เรื่องนี้เห็นจะหนักสุด ก็แน่ล่ะ ใครมันจะเห็นเป็นเรื่องเล็กน้อย ปล่อยมันทำใจไปก่อนสองสามวันเดี๋ยวก็กลับมา

ตื๊อดึง~

ฉันพยายามไม่สนใจเสียงข้อความที่ดังตั้งแต่เช้า เพทายส่งมารบกวนฉันจนป่านนี้ก็ยังไม่หยุด เพราะฉันไม่อ่านด้วยแหละมั้ง

เมื่อถึงมหาลัยก็รีบขึ้นตึก วันนี้ตอนเย็นฉันมีซ้อมยูโด แต่ด้วยสภาพตอนนี้ฉันคงไม่สามารถซ้อมได้ ว่าจะขอลาออกจากชมรม ไหนๆก็ใกล้จะจบแล้ว

“เดี๋ยว”

“?” ฉันขมวดคิ้วมองใครบางคนที่จู่ๆก็โผล่มาตรงหน้า ให้ทายว่าใคร

“คุยกันหน่อยสิ” ...ยี่หวาไง

“โทษนะ ไม่ว่าง” พูดแค่ก็เดินชนไหล่เธอออกมา แต่ก้าวได้ไม่ทันไรท่อนแขนก็ถูกกระชากจากคนข้างหลัง

“หน้าด้าน” โดนด่าโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ฉันขมวดคิ้วมุ่นให้กับคำด่า ไม่ได้โกรธหรอกนะแค่งงๆ

“อะไร?”

“เธอไง โดนด่าแล้วยังไม่รู้ตัว” ยี่หวาบีบแขนฉันจนเจ็บร้าว เธอไม่ยอมปล่อยแถมยังบีบแรงขึ้นเรื่อยๆ

“เอ้าหรอ นึกว่าด่าตัวเอง” ยี่หวาถลึงตาใส่จนแทบถลนออกมานอกเบ้า และม่านรู้ยิ่งเบิกกว้างกว่าเดิมเมื่อฉันบิดแทนออกอย่างง่ายดาย ฉันเรียนยูโดนะอย่าลืม แรงเราสองย่อมต่างกันอยู่แล้ว

“ระวังไว้เถอะ ทายน่ะไม่เคยรักใครจริงหรอก อีกหน่อยเขาก็เฉดหัวเธอทิ้ง”

“เหมือนที่เธอโดนอ่ะนะ?”

“แก..!

“พู่ไหม” ฉันตัดบททำให้คำพูดที่กำลังจะหลุดเป็นอันหยุดชะงัก “ฉันชื่อพู่ไหม เมมใส่สมองดีๆ”

“คิดว่าจะจำรึไง เปลืองพื้นที่” ยี่หวากอดอกพูดอย่างถือดี คิดว่าตัวเองจะชนะงั้นหรอ ไม่มีวันซะล่ะ คนอย่างยี่หวาฉันจะกดให้จมดินจนงอกขึ้นมาไม่ได้อีก

“จำหน่อยก็ดี เผื่อวันหน้าจะได้ไม่ลืมว่าผัวเก่ามันเคยคบชู้ลับหลังตัวเองตั้งปลายปีกว่าจะหายโง่”

“นังบ้า!” สติหลุดก็คราวนี้ล่ะ ยี่หวาถึงกับดิ้นเร่ากระทืบเท้าอย่างขัดใจ แปลกนะ เธอโผล่มาที่นี้ได้ยังไง แล้วยังมาคนเดียวอีก ใจกล้าเป็นบ้า

“ด่าตัวเองหรอ? รู้ตัวดีนี่” ไอ้ฉันก็ยังจะปั่นประสาทกลับ

“ด่าแกน่ะสินังบ้า ยัยหน้าด้าน” ยี่หวากัดฟันกรอด มือทั้งสองกำเข้าหากันแน่น “พวกลักกินขโมยกิน”

ที่ด่ามาน่ะไม่ได้ดูตัวเองเลย ฉันลักกินแค่เพทายคนเดียวในขณะที่ยี่หวาเก็บกินเกือบทั้งมหาลัย ข่าวคาวเน่าๆของเธอลอยคลุ้งไปทั่วไม่เคยรับรู้เลยรึยังไง

“ก็ถ้าไม่ลักกินขโมยกินก็ไม่เรียกว่าชู้น่ะสิ”

“แรด” พอถึงตรงนี้คนดูก็เริ่มมากขึ้นจากตอนที่แรกที่มีเพียงประปราย

“ฉันแรดเธอร่าน ประเภทเดียวกัน”

“นังพู่ไหม!

เพียะ!

อย่าคิดว่าฉันจะโดนเธอตบ ยี่หวายังอ่อนไปสิบชาติ เธอไม่มีทางสู้ฉันได้หรอก เสียงเมื่อกี้น่ะเป็นฉันตบหลังมือเธอต่างหาก ก็ง้างมาซะตรงฝ่ามือฉันพอดี แล้วคนที่มุงดูเราอยู่ตอนนี้ก็ไม่ใช่น้อยๆเลย มันเพิ่มขึ้นจากตอนแรก

“กลับที่ของเธอได้แล้ว อย่ามาวนเวียนแถวนี้ เดี๋ยวอากาศเป็นมลพิษ” พูดแค่นั้นฉันก็หันหลังเดินจากมา ได้ยินเสียงกลั้นในลำคอจากคนข้างหลังแต่ใช่ว่าจะสน ฉันเดินขึ้นบันไดโดยไม่คิดอะไร

ดูเหมือนเช้านี้เป็นอะไรที่บัดซบที่สุดเท่าที่เคยเจอมา

“เห็นป้ะเมื่อกี้อ่ะ ด่ากันแรงเป็นบ้า” เสียงกระซิบจากคนรอบๆลอยเด่นเข้าหู ฉันไม่สนใจหรอก อยากนินทาก็ปล่อย ถือคติที่ว่า ความสุขเขาอย่าขัด เดี๋ยวบาปกินหัว

“พู่ไหมโคตรแรง ยี่หวาหงายเลยอ่ะ”

ฉันปลีกวิเวกออกจากความวานวายเหล่านั้นขึ้นมาบนดาดฟ้า ยังไม่ถึงเวลาเรียนอีกตั้งเกือบชั่วโมง ที่มาเช้าเนี่ยเพราะไม่อยากนั่งรถมากับเพทาย

Rrrr Rrrrr

พูดถึงผีผีก็มา...

“อะไร?” รับสายอย่างสุภาพโดยไม่ใช้คำว่า ฮัลโหล ก็สำหรับเพทายไม่จำเป็นต้องสุภาพขนาดนั้น

“(หนีหรอ?)”

“อะไร? พูดให้มันรู้เรื่อง” แสร้งบทไม่รู้เจ้าต่อไป

“(ทำไมไม่ตอบแชท)”

“นายไม่สำคัญขนาดนั้น” เพราะต้องการตัดบทหรอกถึงได้พูดออกไป แต่คำตอบจากปลายสายกลับทำให้ฉันต้องลอบถอนหายใจอย่างเหนื่อหน่าย

“(แล้วต้องทำขนาดไหนถึงจะสำคัญ)”



130%


เพทายนี่เป็นพระเอกที่น่าสงสารนะ นางเอกโคตรเมินเฉย

55555555 วงวานเพทายนี่


ใครถามหาดราม่า บอกเลย เรื่องนี้ดราม่าหนักกว่าสองเรื่องที่ผ่านมานะ



ไหมเป็นคนเด็ดเดี่ยวมากนะบอกเลย นางกล้าทำกล้ารับ

อันไหนคิดว่าดีก็ทำ อันไหนไม่ดีก็ไม่ทำ

อย่างเรื่องลูกเนี่ย ถ้าเพทายบอกให้ทำแท้งซะนางก็จะทำ

ไม่ใช่ไหมไม่รักลูก แต่มันเกิดขึ้นในเวลาที่ไม่พร้อม

 ใครที่ท้องในวัยเรียนก็มีความคิดกันแบบนี้แทบทุกคน








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,344 ความคิดเห็น

  1. #1289 Papaya80 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 00:30
    เพทายเรียกร้องสิทธิ์
    #1,289
    0
  2. #286 belenn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:53
    อย่าแท้งนะขอร้อง
    #286
    0
  3. #285 น้ำตาลสายไหม (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:05
    มีลูกด้วยกันแล้ว ก็ให้เพทายรับผิดชอบไปเถอะ จะมานั่งลำบากคนเดียวได้ยังไง เด็กก็ต้องมีพ่อนะ อย่ามาตัดโอกาสของลูกเพื่อความสะใจของตัวเอง เพทายจะรับผิดชอบก็ดีแล้ว ดูเปาสิ มันรับผิดชอบที่ไหน
    #285
    0
  4. #284 k_kao2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:31
    ไม่อยากกินมาม่าเลยยยย
    #284
    0
  5. #283 KatekanokKate (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:43
    ไหมเอาไงดีๆๆๆๆ
    #283
    0
  6. #282 0817571723 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 23:44
    รออออออต่อๆ
    #282
    0
  7. #281 Fon Kanokwan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 20:33
    เพทายคนจริง
    ฺขอให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี
    มาอัพอีกนะไรท์กำลังสนุก
    #281
    0
  8. #280 ˋBeauty and a beat ✄ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 15:46
    โอ้ว มาม่าเพื่อนอ่ะเฮ้ย แต่นี่คิดว่า ไม่น่าถึงขั้นเสียเพื่อนนะ เพราะธีมก็ดูแบบ ไม่น่าเอาเรื่องแค่นี้มาทำให้เสียเพื่อน คงแค่โกรธ และก็นะ เพทายนี่โผล่มาขัดฟีลดราม่ามากเลย 55555
    #280
    0
  9. #279 k_kao2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 12:19
    รอออออออ
    #279
    0
  10. #278 heykeo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 02:10
    ไม่เลือกได้ไหมทำไมต้องเลือกล่ะทาย
    #278
    0
  11. #277 belenn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 01:06
    มาอัพถี่แบบนี่ ดีต่อใจมากเลยจ้าบบบ
    #277
    0
  12. #276 KatekanokKate (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 23:20
    เราต้องเลือกเเม่ของลูกคะไหมส่วนตำเเหน่งเมียทิ้งไปเถอะหาเอาใหม่ ่เลยผัวนะ55อินจัด
    #276
    0
  13. #275 kpnana (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 23:18
    เป็นทั้ง2เลยไหมไม่ต้องเลือก5555
    #275
    0
  14. #274 KomyHyfer (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 19:58
    ลูกคนแรกไหมชื่อฟ้าคราม คนที่สองชื่อ ทะเล 555555
    #274
    0
  15. #273 ˋBeauty and a beat ✄ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 19:41
    ก็เหมือนเดิม เจอกันเหมือนเดิม แค่เปลี่ยนสถานะพอ อ่ะเฮือกก สถานะอะไรดีน๊ออ รอรอรอ
    #273
    0
  16. #272 k_kao2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 15:11
    เปลี่ยนแค่สถานะพอออ !!! ชอบๆ
    #272
    0
  17. #271 2303tum (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 13:55
    รอๆๆๆๆๆๆ
    #271
    0
  18. #269 0817571723 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 11:41
    โอ้ยยเพทายน่ารัก มาต่อๆๆๆคะรอ
    #269
    0
  19. #268 kanatipp (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 11:17
    เปลี่ยนสถานะเป็นอะไรดีหนอ สามีภรรยาดีมั้ยนะ .... มีความค้างหนักมากก
    #268
    0
  20. #267 KatekanokKate (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 11:10
    เปลี่ยนสถานะนี่เอาสถานะไรน้อ สามีภรรยาหรือคนรู้จัก เเต่ก็ให้มันเป็นผัวเมียกันเถอะ
    #267
    0
  21. #266 belenn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 10:26
    ชอบไหมมาก นางแกร่งงงง
    #266
    0
  22. #265 Namwhans (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 10:08
    อยากรู้จังเพทายจะทำไงต่อออ
    #265
    0
  23. #264 heykeo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 10:01
    อยากรู้สถานะที่เปลี่ยนจัง...รอต่อไป
    #264
    0
  24. #263 kpnana (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 09:57
    สถานะไหนนะ?
    #263
    0
  25. #262 Springday (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 09:47
    ชอบเวลาไหมเรียกเพทายว่าทายจัง
    #262
    0