[OS/SF] NCT #ทำเนียบแจมเหริน #JAMREN

ตอนที่ 6 : [SF] AU | Red Riding Hood 2/??

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 496
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    1 ม.ค. 62



' เดี๋ยวเจ้าก็จะรู้เอง '

 

 

ผ่านเป็นเวลา 3 วันแล้วหลังจากที่อินจุนพบเจอเรื่องราวเหล่านั้น

 

ทันทีที่เขาถึงบ้านหญิงงชราเดินเข้ามาหาร่างเล็กด้วยความรวดเร็วถามหาสาเหตุของเนื้อตัวที่มอบแมบและรอยขีดข่วนตามร่างกายซึ่งบางที่ก็มีเลือดซิบออกมา

 

อินจุนจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดด้วยใจที่ยังคงเต้นรัวและบอกถึงสาเหตุของรอยต่างๆว่าน่าจะมาจากตอนที่เขาวิ่งหนีแล้วโดนกิ่งไม้เกี่ยว หญิงชราได้ฟังดังนั้นจึงกอดปลอบประโลมหลานรักและพาไปชำระร่างกายก่อนจะทำแผล

 

น่าแปลกที่แม้ว่าจะผ่านมา 3 วันแล้วแต่ยามใดที่อินจุนนึกถึงดวงตาคู่นั้นหัวใจของเขากลับเต้นรัวอย่างประหลาด ความรู้สึกแปลกๆแล่นเข้ามาในหัวใจและเขาก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเข้าอยากจะเจอเจ้าหมาป่าตัวนั้นอีก

 

"นี่อินจุนนา เจ้าเป็นอะไรไปน่ะ ข้าเห็นเจ้านั่งเหม่อมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว" เสียงของเฉินเล่อดังขึ้นก่อนจะสะกิดที่ตัวเพื่อนเบาๆ

 

"อ เอ่อ ไม่มีอะไรหรอก" อินจุนตอบ

 

"เจ้ามี ข้าเป็นเพื่อนเจ้าตั้งแต่สมัยแย่งผ้าอ้อมกันเลยนะ ทำไมเรื่องแค่นี้ข้าจะไม่รู้" เพื่อนตัวขาวเอ่ยเหมือนจะเกินจริงแต่ไม่เลย เพราะพ่อแม่ของเฉินเล่อและพ่อแม่ของอินจุนรู้จักกันตั้งแต่วัยเยาว์ ตอนตั้งท้องแม่ของทั้งสองก็ตั้งท้องห่างกันเพียงไม่กี่เดือน ทำให้เขาทั้งสองเกิดมาพร้อมๆกันและเป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยเด็กๆ

 

"เจ้านี่รู้ใจข้าไปหมดเลยนะ" อินจุนพูดพร้อมคลี่ยิ้มออกมา

 

"แน่นอนสิ ทีนี้บอกได้หรือยังว่าเจ้าเป็นอะไร" 

 

อินจุนถอนหายใจเบาๆก่อนะเล่าเรื่องราวทั้งหมดรวมถึงความรู้สึกประหลาดที่เกิดขึ้นภายในใจนี้ให้เพื่อนสนิทฟัง

 

"ย่าห์ เจ้าจะบ้าหรือไง อยากกลับเข้าไปในป่าเนี่ยนะ" ทันทีที่ร่างเล็กเล่าจบเฉินเล่อก็โวยวายออกมา

 

"เจ้าอย่าเสียงดังสิ เดี๋ยวยายข้าก็ได้ยินหรอก" 

 

"ก็ดีน่ะสิ ท่านยายจะได้ช่วยห้าม"

 

"แต่เฉินเล่อ ข้าอยากไปพิสูจน์จริงๆนะ ข้าว่าหมาป่าตัวนั้นไม่ใช่หมาป่าธรรมดา"

 

"ทำไมเจ้าคิดแบบนั้นมันบินได้หรือไง"

 

"เฉินเล่อเจ้าช่วยข้าหน่อยได้หรือไม่"

 

"ไม่" เพื่อนตัวขาวกอดอกเชิดหน้า

 

"เจ้าจะไม่คิดหน่อยหรือไง" อินจุนยู่หน้าพลางผลักที่แขนเพื่อนเบาๆ

 

"ถ้ามันทำร้ายเจ้าอีกเจ้าจะทำยังไงอินจุน ข้าเป็นห่วงเจ้านะ" เฉินเล่อแสดงแววตาเป็นห่วงอย่างชัดเจน

 

"มันจะไม่ทำร้ายข้าเจ้าเชื่อข้านะเฉินเล่อ ข้าจะปลอดภัย" อินจุนพูดพร้อมกับทำสีหน้ามั่นใจไม่ใช่แค่เพื่อให้เพื่อนตรงหน้าสบายใจแต่เขาหมายความแบบนั้นจริงๆ

 

"เฮ้อ ข้าล่ะไม่เข้าใจเจ้าเลยจริงๆอินจุน"

 

อินจุนยิ้มออกมาเมื่อเพื่อนตรงหน้าพยักหน้าก่อนทั้งสองจะพากันสุมหัวคุยกันเรื่องแผนที่จะหาทางเข้าป่า เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องของอินจุนข่าวก็แพร่กระจายไปทั่วเมืองอย่างรวดเร็ว พวกผู้ใหญ่บ้านก็พากันจัดเวรยามคอยตรวจบริเวณทางเข้าป่าทุกทางเพื่อความปลอดภัย

 

จนเมื่อวันนี้มาถึง....

 

อินจุนตัดสินใจบอกคุณยายไปตามตรงว่าเขากำลังจะกลับเข้าไปในป่า เขาได้คิดหาเหตุผลไว้ล่วงหน้าเพื่อที่จะได้เอาไว้โน้มน้าวหญิงชราแต่ว่าเพียงแค่อินจุนเอ่ยปากบอกไปหญิงชรากลับยิ้มและโอบกอดอินจุนด้วยความอบอุ่นเหมือนทุกครั้ง

 

หญิงชราหยิบเสื้่อคลุมสีแดงตัวเดิมที่ทำการซ่อมแซมเรียบร้อยแล้วออกมาสวมให้กับอินจุน 

 

"ท่านยายทำไมท่านถึงไม่ห้ามข้าเลยล่ะครับ" อินจุนเอ่ยปากถามตามความสงสัย

 

"อยากให้ยายห้ามเจ้าหรือยังไง" หญิงชราตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

 

"ข้าแค่สงสัย ขนาดเฉินเล่อยังโวยวายใหญ่โตตอนข้าบอกว่าจะไปในป่าอีก"

 

"มันคงถึงเวลาของเจ้าแล้วแหละอินจุนนา"

 

"ท่านยายความความว่าอย่างไรหรือ"

 

"เดี๋ยวเจ้าก็จะรู้เอง" หญิงชรายิ้มและลูบหัวหลานอย่างแผ่วเบา

 

"ข้าจะรีบกลับมาหานะครับท่านยาย"

 

"เจ้าจะโชคดีหลานรักของยาย"

 

อินจุนออกมาจากบ้านด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าตนนั้นจะต้องหาสาเหตุของเรื่องทั้งหมดที่ตนสงสัยได้ เฉินเล่อที่รออยู่หน้าบ้านพาอินจุนเดินลัดเลาะไปตามทางด้านหลังของบ้านจนถึงทางเข้าป่า

 

"เฮ้ จีซองข้ามาแล้ว" คนโดนเรียกหันกลับมาก่อนจะยิ้มทักทายเฉินเล่อและหันมาทักทายอินจุนเช่นกัน

 

"พี่อยากจะเข้าไปในนั้นจริงๆเหรอ แค่พ่อให้ผมมายืนเฝ้าตรงนี้ผมยังกลัวเลย บรื๋อ" จีซองผู้เป็นลูกเล็กของบ้านผู้ใหญ่บ้านและติดตำแหน่งคนสนิทของเฉินเล่อด้วย ซึ่งอินจุนเองก็ไม่รู้ว่าสองคนนี้ไปสนิทกันตั้งแต่เมื่อไรก็ดีที่อย่างน้อยจีซองก็ช่วยเราได้

 

"ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอกน่าข้าจะรีบกลับมา" อินจุนตอบจีซองพลางหันกลับมามองที่เพื่อนของตน

 

"โชคดีนะอินจุน เจ้าต้องรีบกลับมานะ" เฉินเล่อกล่าวก่อนจะกอดเพื่อนของตน อินจุนยิ้มและกระชับมือของเฉินเล่อไว้เพื่อให้เพื่อนมั่นใจว่าเขาจะไม่เป็นไร

 

อินจุนพาร่างของตัวเองเดินมาตามเส้นทางที่คุ้นเคยเขามองไปยังขอนไม้ที่เป็นที่ประจำที่เขามักจะมาอ่านหนังสือที่นี่ ภายในป่ายังคงเงียบสงัดเหมือนอย่างเคยมีเพียงเสียงลมและเสียงใบไม้ส่งมาทักทายเข้าเท่านั้น อินจุนเดินมาตามทางเรื่อยๆจนถึงจุดที่เขาเผชิญหน้ากับหมาป่าตัวนั้น เขาทรุดตัวนั่งลงยองๆก่อนจะลูบไปยังพื้นตำแหน่งที่เขานอนอยู่ในตอนนั้น

 

ร่างเล็กตัดสินใจเดินไปตามทางที่หมาป่าวิ่งหนีไป อินจุนเดินเข้าไปเรื่อยๆแต่ก็ไม่พบอะไรจนกระทั้งเขาทรุดตัวนั่งลงกับพื้นเพื่อพักผ่อน

 

เขาไม่รู้ว่าตัวเองเดินมาไกลแค่ไหนแแต่นี่ก็ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้วและตัวเขาก็ยังไม่พบสิ้งที่เขาตามหาเลย

 

อินจุนจิบน้ำที่ท่านยายเตรียมมาให้ก่อนจะออกเดินต่อ ตอนนี้แสงสว่างจากท้องฟ้าเริ่มจางลงอินจุนที่่อ่อนล้าเต็มทีจากการเดินมาหลายชั่วโมง

 

ร่างเล็กโงนเงนไปมาสายตาเริ่มพล่าเบลอจนล้มลงในที่สุดแต่พลันสายตาเห็นอะไรสักอย่างที่คล้ายสัตว์ร้ายตัวนั้นแต่ความรู้สึกครั้งนี้กลับต่างออกไป สัตว์สี่ขาเดินมาหยุดตรงหน้าเพียงพริบตากลับกลายร่างเป็นมนุษย์ แต่ตอนนี้อินจุนไม่มีแรงแม้แต่จะลืมตามองอีกครั้งเขาทำได้แค่เพียงเอ่ยเรียกคนตรงหน้าเบาๆเท่านั้น

 

 

"ท ท่านตา..."



- To Be Continue -



-Talk-

เอ้ะ?? ท่ายยายรู้อะไรหรือท่านยายไม่รู้? เอ้ะ??

ฮัลโหลวววันแรกของปี มาอัพแล้วนะคะ ใกล้จะจบแล้วค่ะเพราะกะแต่งไม่ยาวมาก ขอบคุณสำหรับทุกๆเม้นและยอดเฟบนะคะ จื้นใจจจ <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

114 ความคิดเห็น

  1. #107 malay_77 (@malay_77) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 17:43
    ท่านตาอิหยังหล้าว
    #107
    0
  2. #95 P e A r L ツ (@pearlsh1294) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 02:26
    น้องอินจุนมีเชื้อหมาป่าเหรอ หรือยังไง555
    #95
    0
  3. #22 PP_1427 (@real_BZ) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 19:49
    มันยังไงกันน้าาาา ใครคือท่านตา
    #22
    0