[OS/SF] NCT #ทำเนียบแจมเหริน #JAMREN

ตอนที่ 13 : [OS] AU | Bride

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 533
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    22 เม.ย. 62

แนะนำให้ฟังเพลง  Fair - Weather friend ของ Bruno Major นะคะเพื่อความอิน




 He'll never love you quite like me 




   วันนั้นเป็นครั้งแรกที่ผมได้กับเด็กน้อยคนนั้น...


   บ้านหลังใหญ่ที่แม่ของผมเคยกำชับว่าอย่าเข้าไปยุ่มย่ามเพราะของมีค่ามันเยอะ ถ้าอะไรเสียหายขึ้นมาผมกับแม่จะซวยเอา และผมก็ทำแบบนั้นมาตลอด


    วันนั้นเป็นครั้งแรกที่ผมได้ก้าวเข้าไปในบ้านหลังใหญ่โดยมีคุณนายของบ้านพาเข้าไป โคมไฟกลางห้องระย้าลงมาจากเพดานมันน่าจะสวยมากๆเวลาที่เปิดไฟ พื้นหินอ่อนที่ถูกขัดจนเงาไม่ต่างจากรูปปั้นแจกันเครื่องประดับอื่นๆที่ตั้งอยู่


    ผมมองสิ่งเหล่านั้นด้วยด้วยรอยยิ้มมันสวยงาม หรูหราและเป็นสิ่งที่ผมไม่มีวันหาได้


         "น้าจะพาคุณแม่เราไปทำธุระ น้าฝากเราช่วยดูแลน้องหน่อยได้ไหมจ้ะ?" เสียงของผู้เป็นนายเอ่ยพร้อมกับวางมือลงที่บ่าของผม


    'น้อง' ที่ว่าคงจะหมายถึงลูกชายคนเดียวของเธอ ซึ่งผมไม่เคยเห็นหน้าค่าตาสักครั้งตั้งแต่จำความได้


       ผมได้แต่พนักหน้ารับ


     เธอยิ้มและหายขึ้นไปข้างบนก่อนจะเดินลงมาพร้อมกับเด็กตัวเล็ก


     เด็กน้อยตรงหน้าที่อายุห่างจากผมเพียง2ปี มือข้างหนึ่งจับอยู่กับแม่ของตนส่วนมือเล็กอีกข้างนั้นยกมาขยี้ตาเบาๆ เพราะดูจากสภาพแล้วน่าจะพึ่งตื่น


     ผมจ้องมองใบหน้าจองเด็กตรงหน้าอย่างเผลอไผล แก้มกลมที่ขึ้นสีแดงอ่อนๆบวกกับรอยยิ้มที่ถูกส่งมาอย่างเป็นมิตร เขี้ยวเล็กโผล่ออกมาพร้อมกับดวงตาที่หยีจบแทบจะปิด


       น่ารักเป็นบ้าเลย


     และนั่นเป็นการพบกันครั้งแรกของผมในวัย16ปี กับหวง เหรินจวิ้นวัย14ปี


.

.

.

.

.

     เวลา4ปีผ่านไปรวดเร็วราวกับว่าผมพึ่งได้เจอเด็กตัวเล็กนี่ครั้งแรกเมื่อวาน


     ใบหน้าหวานขึ้นสีอ่อนๆซุกอยู่ที่อกในขณะที่หัวเล็กหนุนแขนของผมอยู่และร่างกายของเรานั้นเปลือยเปล่าในห้องของผม


     นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราทำเรื่องนี้ลับหลังผู้ใหญ่ เราทั้งสองไม่เคยปฏิเสธว่าเราไม่รู้สึกอะไรต่อกันแต่ก็ไม่เคยพูดมันออกมา


     ผมยังจำครั้งแรกที่ผมสัมผัสเด็กน้อยในอ้อมกอดครั้งแรกได้ดี ผมในวัย17และเหรินจวิ้นในวัย15เราทั้งสองทำอย่างเก้ๆกังๆมันไม่น่าประทับใจเท่าที่ควรแต่มันก็ไม่ได้แย่


     และเมื่อมันมีครั้งแรกแน่นอนว่ามันต้องมีครั้งต่อไป


      ผมมองเด็กตรงหน้าที่ไม่ได้ต่างไปจากสี่ปีที่แล้วเท่าไหร่ กดจูบลงไปที่หน้าผากเบาๆ เสียงสะอื้นที่อยู่ๆก็ดังขึ้นมาทำให้ผมค่อยขยับตัวกอดเด็กน้อยให้แน่นกว่าเดิม


      "พี่..ฮึก..แจ..มิน"


      "ครับ?"


      "ฮึก...เรา...ฮึก..ไม่อยากแต่ง..ฮึก..งาน"


    ผมไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่กอดเด็กคนนี้ให้แน่นเท่าที่ผมจะทำได้


    และอย่างที่เข้าใจ เหรินจวิ้นกำลังจะแต่งงานแม้มันจะเป็นเพียงการคลุมถุงชนเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจก็ตาม


     หูของผมอื้อไปหมดตอนที่ผมได้ยินมันครั้งแรก รู้สึกเหมือนโดนค้อนปอนหนักๆทุบลงมาที่หัว ผมจำได้ว่ามือและเท้าของนั้นชาราวกับว่าที่ที่ผมยืนตอนนั้นมีอุณหภูมิติดลบหลายสิบองศา


    บางทีความรักกับความฝันมันอาจจะเป็นเรื่องไร้สาระเมื่อเทียบกับเงินตรา


    ผมเคยคิดไว้ว่าสักวันเราอาจจะได้เปิดเผยความรู้สึกที่มีให้ผู้ใหญ่รับรู้ ผมเคยหวังว่าเขาอาจจะเข้าใจแต่มันก็เป็นแค่เรื่องเพ้อฝัน


       เพราะเหรินจวิ้นก็คือเหรินจวิ้น


       และผมก็คือผม


.

.

.

.

.

     ซุ้มดอกลิลลี่สีขาวตั้งตระหง่านอย่างสวยงาม ทางเดินยาวที่ทอดไปถึงแท่นทำพิธี ผมมองไปรอบตรงดูความเรียบร้อยตามคำสั่งของแม่


       แม่หยิบชุดสูทสีขาวออกมากล่องเก็บของใบใหญ่ เธอยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยนก่อนจะกอดผมเอาไว้ ผมยิ้มพร้อมกับซุกหน้าไปที่ไหล่ของแม่ ปล่อยให้น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลลงมา


     แขกเหรื่อเริ่มทยอยเข้ามาจนเกือบครบ เมื่อพิธีเริ่มมีชายหนุ่มในชุดสูทสีดำดูจากการตัดเย็บอย่างปรานีณแล้วน่าจะราคาแพงไม่เบายืนอยู่ที่หน้าแท่นพิธี


      เพลงเริ่มบรรเลงเมื่อร่างของเหรินจวิ้นปรากฏ เหรินจวิ้นในชุดสูทสีขาวสะอาดในมือถือบูเกต์ดอกกุหลายขาวที่แม่ของผมเป็นคนทำ ผมใส่ดอกกุหลาบที่ปลูกเองลงไปหนึ่งดอกเพราะผมตั้งใจว่าจะมอบมันให้เด็กน้อยแต่ไม่มีโอกาสจนกระทั่งวันนี้ ผมได้มอบมันให้เขาแล้ว



      การที่ผมเห็นเหรินจวิ้นในวันนี้ทำให้ผมนึกถึงเรื่องราวในอดีต ครั้งที่เรายังคงเล่นด้วยกัน วิ่งเล่น ปลูกต้นไม้ หรือแม้แต่ตอนที่เราจูบกันครั้งแรกล้วนเป็นสิ่งที่สวยงาม 



      ผมมองคนสองคนจากมุมหนึ่งของงาน ผู้คนรอบข้างโห่ร้องแสดงความยินดีนั้นทำให้ผมยิ้มออกมาบางๆ ดวงตากลมมองมาที่ผมเพียงชั่วครู่ เราทั้งสองยิ้มให้กันและกัน


     ผมปฎิเสธไม่ได้เลยว่าผมรักเหรินจวิ้นอย่างสุดหัวใจ


    แต่ความรักนั้นไม่ใช่ทุกอย่างเสมอไป


     "พี่รักเธอนะ"




End




- Talk -
    เจอเพลงนี้โดยบังเอิญ ฟังแล้วหน่วงหน่อยๆเลยออกมาอย่างนี้แหละทุกคน ;_; 

    ขอบคุณสำหรับทุกเม้นนะคะแล้วก็ฝากแท็ก #ทำเนียบแจมเหริน ไปสกรีมกันได้นะเราเหงา ขอบคุณค้าบบบ <3







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

114 ความคิดเห็น

  1. #114 malay_77 (@malay_77) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 21:36
    โอ้ยคือแบบ เก่ทฟิลิล้ลยอ่ะ ไม่มีวันรักกันไม่ได้ที่แท้จริงกรํดดดดดดดดดดดดด
    #114
    0
  2. #79 lovejamrenjaedo (@lovejamrenjaedo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 23:27
    แงงงงง
    #79
    0
  3. #77 rjsweet (@03230813) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 18:45
    แง เศร้าจังเลยค่ะ รักกันแต่ไม่ได้ลงเอยกัน
    #77
    0
  4. #76 penquinx (@ployploylullaby) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 14:45
    ฮือ เศร้ามาก สงสารทั้งคู่เลยค่ะ เสียใจแงงง
    #76
    0
  5. #75 LittleKwangxx (@LittleKwangxx) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 13:17
    สงสารน้อง อยากให้แจมินพาหนี y-y
    #75
    0