HUNHAN feat.krisyeol Love treasure SS2

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 7 สงคราม!!! +NCKY 18+

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 888
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    27 มิ.ย. 58

บทที่ 7

 

 

                อึ้บบบบบ โอ่ยยย เห้ออออ.....

 

 อี้ฟานนั่งแหมะลงกับขอบเตียงนุ่มๆทันที ที่ร่างหนักๆถูกวางลงไปบนเตียง คุณหนูชานยอลผู้หมดสภาพนอนแผ่เต็มเตียง ใบหน้าบวมเป่ง แถมยังแดงเห่อเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์

 

“อ่อนจริง จริ๊ง ฉันแพ้คนคออ่อนได้ไงวะ” อี้ฟานบ่น เมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อสัปดาห์ก่อน ที่เค้าแพ้ก็คงเพราะป่วยนั่นล่ะมั้ง

 

“อ้วกกกกกกกก” คุณหนูชานยอลที่น็อคไปแล้วลุกพรวดขึ้น สำรอกเอาของในกระเพาะออกมารดบนตักของชายหนุ่ม

 

                -_____________________-

 

                “เออ ให้มันได้อย่างงี้ ไอ้เด็กเวร” กลิ่นเหล้าคลุ้งจนเค้าแทบจาเจียรตาม อี้ฟานผลักคนที่เอาหน้ามามุดตักให้ออกไปห่างๆ

 

                “อาลิซซซ” เสียงโวยวายดังขึ้น อี้ฟานพยายามประคองเสื้อผ้าตัวเองที่เปียกชุ่มไปด้วยอ้วกเข้าห้องน้ำ เค้าถอดเสื้อกางเกงแทบจะทุกอย่างออกก่อนจะดึงเอาชุดคลุมอาบน้ำมาสวมใส่ แล้วเดินออกไป

 

                “เออ ฝันดีนะคุณหนู” ชายหนุ่มบ่นก่อนจะหอบเสื้อผ้าตัวเองออกไป

 

                “ไม่นะ อย่าทิ้งผมไป ขอร้อง ผมขอโทษ” อี้ฟานชะงัก หันไปมองคนที่ละเมอออกมา เค้าส่ายหน้า เบ้ปากน้อยๆ ก่อนจะหมุนลูกบิดแล้วเปิดประตูเดินออกไป

.

.

.

                ชานยอลที่นอนขดเพราะอาการปวดท้องเริ่มโอดครวญ อ้วกเลอะเปรอะข้างเตียงกลิ่นฟุ้งไปทั่วห้อง ใบหน้าหวานสวยซีดเซียวเพราะความเจ็บปวด

               

                อีกด้าน อี้ฟานที่กำลังแต่งตัวด้วยชุดนอนเตรียมเข้านอน ชะงัก รู้สึกไม่สบายใจกับอาการของคุณหนู คราวที่แล้วโกรธจนชัก เค้าล่ะกลัวขึ้นมาทันที ว่าคุหนูจะชักอีกรอบ

 

                “แวะไปดูหน่อยดีกว่า” อี้ฟานปิดประตูตู้เสื้อผ้าก่อนจะเปิดประตูเดินออกไปจากห้อง เลี้ยวตรงมุมทางเดินเพื่อไปหาคุณหนู

 

                “โอ่ยยย ฮ่ะ ฮ่ะ” อี้ฟานยิ้มทั้งน้ำตา เมื่อสภาพห้องเละและเปรอะเปื้อนไปด้วยอ้วกของคนเมา กลิ่นเหม็นคลุ้งชนิดแบบว่า หนูตายยกครัวอะไรประมาณนี้

 

                ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้ ดูสภาพของคนที่นอนคดตัวบนที่นอนก็พอจะรู้ว่าคงปวดท้องอย่างหนัก แต่ก็ยังไม่ได้สติเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์

 

                “กูทำเกินไปรึเปล่าวะเนี้ย” อี้ฟานบ่น ก่อนจะถอนหายใจ เค้ายืนท้าวเอวอยู่ที่ปลายเตียงสักพัก ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อ คุ้ยๆหาเสื้อตัวใหญ่ๆใส่สบายกับกางเกงถอดง่ายใส่ง่ายอีกหนึ่ง

 

                “อืม กางเกงใน” อี้ฟานบ่นหงุงหงิง เปิดตู้นู้นปิดตู้นี้เพื่อหาชั้นใน ร่างสูงเปิดเกะที่เป็นชั้นเลื่อนออกมา ชั้นในสีเดียวอัดแน่นเต็มไปหมด เค้าหยิบมันออกมาตัวหนึ่งก่อนจะดันมันเข้าไป

 

                อี้ฟานเดินขึ้นไปบนเตียง ก่อนจะเริ่มชำแหละคนเมามาก เค้าพยายามดึงกางเกงพร้อมกับชั้นในออก ก่อนจะนั่งคร่อม พยายามพลิกให้คุณหนูนอนหงาย เพื่อที่จะถอดเสื้อ เค้าจัดการถอดออกหมดจนเหลือแต่ตัวเปลือยเปล่า เค้าถอนหายใจ ก่อนจะลุกขึ้นปาดเหงื่อ สภาพคนตัวสูงใหญ่ แต่บาง ขาเรียวงามชนิดที่ผู้หญิงยังอาย แล้วไหนจะเอวที่คอดเว้าเข้าเป็นเอสไลน์สวยพริ้ว

 

                ถ้าหาวิกมาใส่ กับดึงผ้าห่มปิดไอ้นั่นหน่อยนะ โอ้ย พระเจ้า นี่มันผู้หญิงชัดๆ............

 

 

                อี้ฟานเดินเข้าห้องน้ำเพื่อไปหา ผ้าชุบน้ำมาเช็ดให้ เค้าเอาผ้าขนหนูชุบน้ำ บิดหมาดๆ แล้วเดินออกไปทำการเช็ดตัวคุณหนูด้วยความคิดแปลกๆ เค้าสำรวจซอกนั้นซอกนี้อย่างเห็นเป็นเรื่องสนุก

 

                “หมอนี่มันผู้หญิงชัดๆ เสียดายของจริงๆ”  ร่างสูงบ่นก่อนจะเอาผ้าเช็ดใบหน้าที่ติดออกจะหวาน ผมหน้าที่ปกลงเลิกเค้าเปิดขึ้น เหม่งกว้างๆ เหมาะแก่การดีดเสียเหลือเกิน อี้ฟานยิ้มพร้อมกับหัวเราะ เค้าหรี่ตาเล็งจะดีดเหม่งคนเมา

 

                เป๊ก!!!

 

                “อื้อออออ” อี้ฟานปิดปากหัวเราะด้วยความขบขัน เมื่อคนเมาส่ายหน้าไปมาด้วยความเจ็บปวดที่โดนดีดเหม่ง ร่างสูงจับแก้มคุณหนูยืดออก ก่อนจะบีบบี้เข้าหากัน

 

                “งื้อออออออ เจ็บบบบ” คุณหนูทำเสียงอู้อี้ก่อนจะส่งมือฟาดเข้าให้ ดวงตากลมโตเปิดขึ้น อี้ฟานผงะรีบถอยห่างออกมาด้วยความตกใจ

 

                “เล่นเหี้ยอะไร กูเจ็บ” ชานยอลลุกขึ้นนั่ง จ้องเขม็ง อี้ฟานกลืนน้ำลายอึกพยายามยิ้มใจดีสู้เสื้อ

 

                สภาพคุณหนูไม่ต่างจากดาราโป๊เปลือย ดวงตากลมโตหรี่เล็กลง ดูลอยๆเพราะความมึนเมา เนื้อตัวแดงเห่อตัดกับผิวที่ขาวจัดจนดูอมชมพู อี้ฟานจากที่กลัวกลับเริ่มรู้สึกแปลกๆ ความต้องการแปลกๆบนตัวของคุณหนู

 

                ยั่วคุณหนูดีมั้ย.....

 

 

                “คุณหนู เมา”

 

                “เออ แล้วไง”

 

                “อ้วกด้วย....ครับ”

 

                “เออ แล้วไง”

 

                “คุณหนูเปลือยอยู่ครับ” ชานยอลก้มลงดูตัวเอง ก่อนจะเงยหน้ามองคนที่เกาแก้ม ร่างโปร่งยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะคลานเข้ามาหา

 

                โอ้ยๆ เย้ดแหม่......

 

                “เออ คุณหนูครับ จะทำไรครับ”

 

                “อยาก ขอได้ป่ะ”

 

                “แหม ขอ กันง่ายๆ ไม่ดีมั้งครับ”

 

                “ทำไมครับเมีย” ชานยอลคลานขึ้นไปบนตัวคนที่เอนตัวนอนราบ อี้ฟานทำหน้าตาตื่นตระหนก พร้อมกับดันอกคนข้างบน ไม่ต่างจากสาวน้อยแรกแย้ม

 

                “อย่าดันสิครับเมีย มาให้ผัวจุ๊บรับขวัญหน่อย” ชานยอลพยายามดึงมือที่ยันอกออก แต่ก็ไม่เป็นผล อี้ฟานยิ้มแป้น ชานยอลขมวดคิ้ว ร่างสูงยิ้มกว้างกว่าเดิมก่อนจะยักคิ้ว

 

                “อะไร มึงยักคิ้วทำไม”

                “ตอนนี้ผมก็อยากครับคุณหนู” ชานยอลหัวเราะ ก่อนจะส่งมือไปเกลี่ยแก้มมือเลื่อนไปลูบหน้าท้องและบั้นเอวของอี้ฟาน

 

                “อืม นี่ก็อยากไม่ไหวละ”

 

                “เฮ้ยยยยย!!!

 

NC KY 18+


.

.

.

ต่อ

 

                เช้าวันรุ่งขึ้น.....

 

                เตียงหนานุ่มยุบฮวบหาบตามน้ำหนักของคนที่ขยับตัวไปมา อี้ฟานลืมตาตื่น เค้าส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองคนที่ขดตัวหลับสนิท ร่างสูงยันตัวลุกขึ้นนั่ง จ้องมองคนที่มีเพียงผ้าห่มสีขาวปกปิดบั้นเอว ผมสีน้ำตาลเข้มต้องกับแสงที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา ผิวที่ขาวสะอาดมีรอยช้ำเป็นจุดๆ ให้คนมองเสียวสันหลังเล่น

 

                ถ้าตื่นมาจะอาลาวาดแค่ไหนกันวะเนี้ย............

 

                อี้ฟานค่อยๆลุกออกจากเตียง รูดซิปกางเกงจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย

 

                “จะไปไหน” มือเรียวคว้าหมับเข้าที่ชายเสื้อ อี้ฟานที่กำลังจะหนีลงจากเตียงชะงัก เค้าหันไปองคนที่นอนส่งสายตาอาฆาตมาทางเค้า

 

                “แฮะๆ ตื่นแล้วเหรอครับคุณหนู”

^____________^’’

.

.

 

                …………………………….

 

                “อ่ะๆ ใจเย็นๆ โอ้ย เดี๋ยวใจเย็นๆ อย่าดึงผม โอ้ยยยย” อี้ฟานร้องโอดครวญพร้อมกับก้มหัวลงไปจนชิดเพื่อลดความเจ็บจากหนังศีรษะ ชานยอลกัดฟันกรอด มือเหนียวแน่นไม่ยอมปล่อย

 

                เค้าล่ะอยากจะลุกไปตั๊นหน้ามันแล้วกระทืบๆๆๆๆ แต่ร่างกายเค้าตอนนี้มันไม่เอื้ออำนวยสักนิด ครึ่งร่างของเค้าเจ็บเสียจนขยับไม่ได้ แถมตอนนี้ร่างกายของเค้าก็เปลือยเปล่า

 

                “มึงทำไรกู ไอ้ห่านี่ มึงทำอะไร” ชานยอลทั้งดึงทั้งจิก ลงไปบนหนังหัวและใบหน้าอันหล่อเหลาของชายหนุ่ม อี้ฟานพยายามแกะมือนั้นออก แต่ก็ทำไม่สำเร็จ....

 

                “มันเจ็บ ปล่อยก่อน ผมขอโทษครับ ผมขอโทษ”

 

                “มึงคิดว่าแค่ขอโทษแล้วจะหายเหรอ”

 

                “ก็มัน....ทำไปแล้ว”

 

                “อ๋อ ทำไปแล้วงั้นเหรอ” อี้ฟานแทบจะร้องไห้ เมื่อหูทั้งสองข้างถูกบิด แขนยาวๆอันแข็งแกร่งของเค้าแทบจะช่วยอะไรเค้าไม่ได้เลย ร่างสูงพยายามจับหูตัวเองไว้เพราะกลัวมันขาด สายตาแหลมคมเบนไปสบกับท่อนล่างที่เปลือยเปล่า

 

                “เออ คือ คุณหนู” อี้ฟานขำ ก่อนจะเอามือไปดึงผ้าห่มมาปิดท่อนล่างให้กับคุณหนู

 

                “อ๊ะ! ไอ้!” ชานยอลปล่อยมือออกจากหูของเค้า แล้วเอาไปดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงอกแทน อี้ฟานสบโอกาส จึงลุกขึ้น พร้อมกับยิ้มกริ่ม

 

                “เห็นหมดแล้ว จะปิดทำไม” อี้ฟานบ่นพลางหลบหมอนที่คุณหนูขว้างมาใส่ ร่างสูงทำหน้าลอยไปลอยมา ยั่วคนทำหน้าถมึงทึง ชานยอลกำผ้าห่มแน่น เค้าพยายามลุกขึ้นแต่ก็ต้องนั่งแหมะลงไปที่เดิม

  

                “มึง อ้าก เจ็บ เวรเอ้ยย” อี้ฟานหัวเราะก๊าก ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ แย้มรอยยิ้มละไมอย่างกวนตีนสุดๆ

 

                “ผมจะไปต้มโจ๊กสำเร็จให้ นอนพักไปเฉยๆก่อน อย่าพึ่งลุกเข้าใจมั้ย”

 

                “โอ้ยยยยยย” ชานยอลร้องโอดเมื่อถูกกดเข้าที่สะโพกจนต้องงอตัวลงไปนอน อี้ฟานหัวขำแอบสะใจลึกๆ ก่อนจะเดินหันหลังออกไปจากห้องนอน

 

.

.

.

                กลิ่นโจ๊กสำเร็จลอยมาเตะจมูก อาหารเช้าในยามเมาค้างช่างเป็นอะไรที่ดีมากสำหรับคนที่ไม่ค่อยจะทันข้าวเช้าอย่าง ชานยอล แต่ตอนนี้ดูเหมือนเค้าจะไม่มีอารมณ์ที่อยากจะทานสักเท่าไหร่

 

                “กินสิ ไม่กินเดี๋ยวผมป้อนนะ” ชานยอลเบ้ปาก ก่อนจะปัดชามโจ๊กหกราดบนโต๊ะ ร่างสูงขมวดคิ้ว ไม่ชอบใจกับสิ่งที่คนตรงหน้าทำ

 

                “อย่าทำแบบนี้สิ เสียของ”

 

                “อ๋อ เหรอ” ชานยอลเอียงคอเหมือนสงสัย ก่อนจะปัดชามโจ๊กจนหล่นลงไปแตกกระจายเต็มพื้น

 

                “เห้ย ทำบ้าอะไรเนี้ย”

 

                “เก็บกวาดด้วยนะ” ชานยอลว่าก่อนจะลุกขึ้นยืน พยายามกัดฟันเดินกลับห้อง ร่างสูงมองชามโจ๊กที่แตกกระจายเต็มพื้น ก็ลุกขึ้นอ้อมโต๊ะไปกระชากแขนคนที่กำลังเจ็บ

 

                “โอ้ย....สัส”

 

                “อย่าดื้อ ถ้าไม่กินข้าวแล้วจะกินยาได้ไง รู้ตัวรึเปล่าว่ามีไข้น่ะ” อี้ฟานดุเสียงขรึม ชานยอลเบ้ปากก่อนจะสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม

 

                “สนด้วยเหรอ มึงเป็นคนทำกูเป็นแบบนี้.....” ชานยอลทำเสียงในลำคอพร้อมกับกอดอก แล้วเอ่ยต่อ “กูไล่มึงออก”

 

                “ผมไม่ออก”

 

                “กูไล่มึงแล้ว ไปไหนก็ไป”

 

                “ไม่ไปโว้ยยย” อี้ฟานตะคอก ชานยอลสะดุ้งหน้าตาตกใจก่อนจะพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

 

                “สัส....ได้ มึงไม่ไปใช่มั้ย ได้....อย่ามายุ่งกับกู” ชานยอลสะบัดหน้าแล้วเดินหนีห่างออกไป ชายหนุ่มถอนหายใจ ตามหลังทันที

 

                “โอเคผมผิด ผมขอโทษ แต่คุณหนูต้องทานข้าวทานยาจะได้ดีขึ้น งอแงแบบนี้มีแต่ตัวคุณหนูเองล่ะที่จะลำบาก”

 

                “ปัง!!

 

 

                “ให้มันได้อย่างนั้น ปาร์ค ชานยอล” อี้ฟานถอนหายใจ ก่อนจะหันไปเก็บชามโจ๊กที่แตกกระจายบนพื้นพร้อมกับทำความสะอาด

 

 

.

.

.

                อี้ฟานจัดการทำความสะอาดนู้นนี่นั่นตามภาษาของคนใช้ เค้าเดินผ่านห้องนอนคุณหนูไปมาทั้งวัน ทั้งเรียกทั้งเคาะทุกครั้งที่เดินผ่าน แต่กลับได้รับแต่คำก้นด่าสาปส่งเสียจนท้อใจ ร่างสูงเงยหน้ามองนาฬิกาบนฝาผนัง ก่อนจะตัดสินใจเดินไปเคาะประตูห้องคุณหนูอีกครั้ง

 

                “คุณหนูครับ นี่มันบ่ายแก่แล้วนะครับ” เสียงภายในห้องเงียบสงัด อี้ฟานขมวดคิ้ว เค้าพยายามหมุนลูกบิดแต่ก็ไม่เปิดเพราะมันล็อคจากด้านใน

 

                “เห่ คุณหนู ไม่ตลกนะ ไม่สบายรึเปล่า”

 

                ตี๊ดๆๆๆ ตี๊ดๆๆๆ ตี๊ดๆๆๆๆ

 

                เสียงโทรศัพท์บ้านเรียกความสนใจของอี้ฟานให้หันไปมอง ร่างสูงตัดสินใจเดินไปรับ “ฮัลโหล สวัสดีครับ”    

 

                /เออ ใครคะ/

 

                “ผมคนใช้ที่บ้านของคุณหนูน่ะครับ ตอนนี้คุณหนูไม่ว่างมีอะไรฝากมั้ยครับ” ปลายสายเงียบไปสักพัก ก่อนจะตอบกลับมา

 

                /ไม่คะ ขอบคุณ สวัสดีคะ/ ปลายสายตัดไปทันที อี้ฟานเบ้ปาก ก่อนจะวางหูลง แล้วเดินไปเคาะเรียกคุณหนูต่อ

                “คุณหนูคร้าบบบบ ไม่สบายรึเปล่า ผมจะพังลูกบิดเข้าไปนะคร้าบบบบ” อี้ฟานทำเสียงยานคางก่อนจะร่นถอยห่างออกไปแล้วกระโดดเอา เท้าลุ้นๆถีบเข้าเต็มประตู ทีเดียวเปิดผ่างแบบแทบไม่ต้องมีก๊อกสอง

 

                “นั่นไง ว่าแล้ว นอนซมไข้จับ จะตายอยู่แล้วยังจะทำซ่า” อี้ฟานที่เห็นคนนอนขดบนเตียงก็เริ่มบ่น ถึงแม้จะรู้สึกบาปในใจอยู่เล็กๆก็เหอะ แต่ก็สมควรแล้วล่ะคุณหนูผู้เอาแต่ใจ  

 

                อี้ฟานเปิดผ้าห่มออกก่อนจะช้อนตัวคนจับไข้เข้ามาในอ้อมแขน มือเล็กๆไม่สมตัวปัดป่ายอย่างคนไม่ได้สติ ร่างสูงบ่นงึมงำๆ อย่างไม่สบอารมณ์

 

                “ปล่อย...กู....”

 

                “เลิกบ่นเถอะ จะตายห่าอยู่ละ เดี๋ยวจะพาไปโรงบาล” ชานยอลดิ้นคลุกคลักเมื่อได้ยินคำว่าโรงพยาบาล ร่างโปร่งทั้งทุบทั้งส่งสายตาจ้องเขม็งพร้อมกับส่ายหน้า

 

                “ไม่ไป ไม่ไปโรงบาลนะ” อี้ฟานก้มมองก่อนจะยิ้มขัน พอจะรู้สาเหตุที่คุณหนูไม่อยากไปโรงพยาบาลพอตัว

 

                “ทำไม...ไม่อยากไป....” ชานยอลอ้าปากจะตอบ ใบหน้าซีดเซียวแดงขึ้นมาอย่างกับลูกตำลึงสุก อี้ฟานที่ขุดหลุมพรางไว้ ได้แต่หัวเราะ

 

                “ไม่ไปก็ไม่ไป แต่จะต้องทานข้าวทานยา ให้หายดี โอเคมั้ย” ชานยอลกัดปาก อี้ฟานมองอย่างหมันเขี้ยวแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากถามซ้ำว่าตกลงหรือเปล่า

 

                “ตกลงมั้ย คุณหนู”

 

                “เออ..” ชานยอลกระแทกเสียงก่อนจะเอามือทั้งสองข้างปิดหน้า อย่างแบกรับความอายไม่ไหว หัวใจตอนนี้ของเค้ากำลังเต้นอย่างกับมีใครมารัวกลองอยู่ด้านใน ไม่ใช่ความรู้สึกของสาวน้อยที่กำลังเขินอายอยู่แน่ๆ แต่มันเป็นความรู้สึกที่อยากจะกระทืบไอ้หมอนี่ให้จมดินต่างหาก แต่ก็ทำไม่ได้ แค่แรงครองสติเค้ายังแทบจะไม่เหลือ

 

                “พูดไม่สุภาพ เอาใหม่” อี้ฟานที่ได้ใจเห็นคนป่วยเลยเล่นอีก ชานยอลตอบครับเสียวแผ่ว ก่อนจะรู้สึกว่าวูบไป ทั้งๆอย่างนั้น

 

                “ว้า สลบไปซะแล้ว” อี้ฟานว่าก่อนจะยิ้ม แล้วผิวปาก พาร่างของคุณหนูเข้าไปในห้องนอนของเค้า ความจริงคุณหนูชานยอลน่ะน่ารักกว่าที่คิด ทั้งสวย ทั้งน่ารัก แต่ท่าทางกับวาจานี่คงต้องดัดกันใหม่อีกโข แต่ไอ้ที่เค้าต้องเตรียมตัวรับมือ ก็คงเป็นตอนที่คุณหนูหายดีแล้วแผลงฤทธิ์ได้แล้วเนี้ยสิ

                เห้ออออ....คนหล่อกลุ้มใจ......

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

888 ความคิดเห็น

  1. #463 Printhida Klinkaewnarong (@rainbowky) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 14:35
    ในที่สุดเค้าก็ได้กับแบบสมบูรณ์แบบแล้วค่า โพสิชั่นนี้สิถึงจะใช่. ชานยอลดูมีความสุขอยู่นะลูก เจ็บแต่ฟินง่ะ มีเรียกชื่อเค้าด้วย ปกติไม่เห็นเรียกเลย ฮื้ออออออ ฟินนนนนน
    #463
    0
  2. #424 Aunyaww (@aun_102539) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 13:28
    ชานยอลจะพยศไปไหนลูก เสียเอกราชไปแล้วน้า 5555 แต่ชอบชานยอลแมนๆน่ารักดี
    #424
    0
  3. #423 Look Pear Meigeni (@lookpear90) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 13:14
    กวนทีนนนนน แต่ชอบ 55555
    #423
    0
  4. #228 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 22:50
    ชานยอลลูกอย่าดื้อมากไม่ดีค่ะ คริสก้ออ่อนโยนบ้างนะ
    #228
    0
  5. #158 phaka (@parka-in) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 กันยายน 2558 / 22:50
    เอะอะก็ไล่ออก ไม่เบื่อบ้างหรออี้ฟาน
    #158
    0
  6. #80 yeollykiss (@bunnieys) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2558 / 11:57
    ชานยอลโดนเอาคืนแล้วหรอออ5555 แต่ยังไม่สิ้นฤทธิ์นะ ตื่นมาก้ใช้กำลังกับพี่คริสเลย พี่คริสนี่ถือว่าเปน ผชอดทนนะ ยอมชานยอลตลอด .... ชานยอลก้อารมณ์ขึ้นๆลงๆ แต่ต่อไปน่าจะเห้นโมเมนต์น่ารักๆจากชานยอลเนอะ
    #80
    0
  7. #43 SaMaChaLOVE ll EXO & GOT7 ll (@gnatloveyayee) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2558 / 00:15
    ว๊ายยยยยยยยยยยยยย ยัยชานยอลคนแมนๆเค้าต้องลุกมาต่อยมากระทืบ ไม่ใช่เอาแต่จิกผมดึงหูนะคะที่คุณหนูทำเนี่ยมันเป็นวิถีของสาวน้อยย เขินพี่เขาอ่ะดี๊ 5555555555 โง้ยอยากให้ชานยอลป่วยนานๆเบย จะได้แผลงฤทธิ์ไม่ออกชอบมากเยยยncแบบคริสยอลเนี่ยยย 55555555555555555
    #43
    0
  8. #17 NAMA_II (@jajamy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 23:31
    ชานยอลนิร้ายจริงๆเลยนะ 55555555555555
    #17
    0
  9. #11 Tamininalove (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2558 / 02:35
    คุณหนูชานเสร็จพี่คริสแล้วละ อิอิ คราวนี้ใครจะเป็นเมียละทีนี้5555555
    #11
    0