HUNHAN feat.krisyeol Love treasure SS2

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 5 พ่อแง่แม่งอน+NCฮุนฮาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 926
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    8 มิ.ย. 58

บทที่ 5

 

            “ยิ้มหน่อยสิ ฉันกำลังถ่ายรูปนายอยู่นะ” ลู่หานที่กำลังวางแก้วนมถึงกับหน้าบูด องศาโก่งโค้งบั้นท้ายงามงอนนั้นทำเอาคุณหนูเซฮุนต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแฉะภาพอย่างเสียมิได้

 

            “ทำอะไร”

 

            “ถ่ายรูป”

 

            “ถ่ายทำไม”

 

            “เก็บไว้ดู”

 

            “เก็บไว้ดูทำไม”

 

            “เหงา....มานี่มา เร็วๆ” เซฮุนตอบคำถามทุกคำถามแม้จะรู้ว่ามันเป็นคำถามกวนๆ ลู่หานสะบัดหน้าจะเดินออกจากห้อง แต่ก็ต้องชะงักเพราะสายตาเย็นชาของไอ้ตู้เย็นเดินได้นั่น

 

            “บอกให้มาก็มา หูไม่ดีเหรอไง อยากให้พี่ชายนาย…..” ลู่หานเดินปึงปังมาก่อนจะนั่งกระแทกลงกับตักของไอ้ตู้เย็นเดินได้ เซฮุนยิ้มเหี้ยม ก่อนจะเอามือลูบเอวนั้นเล่น

 

            “หยุด...” เซฮุนตักตวงความหอมหวานผ่านการซุกไซร้สูดดม ซอกคอสีนวลเนียน ลู่หานบิดตัวจะลุกแต่ก็ทำได้แค่ดิ้นไปมาเพราะ เซฮุนล็อคเอวเค้าไว้แน่น

 

            “ฉันไม่อยู่ตั้งหลายวันไม่คิดถึงกันบ้างเหรอ”

 

            “ทำไมผมต้องคิด คุณทำผมเจ็บปางตายเลยรู้มั้ย”

 

            “ฮ่าๆๆๆๆๆๆ ก็ของฉันมันใหญ่”

 

            “สัส....” ลู่หานสบถ เซฮุนที่ได้ยินเลยดึงคอคนปากไม่ดีลงจูบปิด ลู่หานตอบสนองอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะเป็นลู่หานเสียเองที่เป็นคนเดินเกมส์

.

.

.

            “อะไรกันทำไมว่าง่ายแบบนี้” เซฮุนดันคนในอ้อมกอดออก ลู่หานยักไหล่ก่อนจะยิ้ม

 

            “มีอะไรกับผู้ชายฉันไม่เครียดอยู่แล้ว ก็แค่สนุกละนะ”

 

            “เหรอ....ร้ายดีนะ”

 

 

            NC HH 18+  #สมบัติky

 .

.

.

.

 


            วี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!

 

            เสียงกาน้ำร้อนแบบต้มดังเตือนว่าร้อนได้ที่ อี้ฟานที่ลุกมาต้มบะหมี่ตามคำสั่งคุณหนู ปิดไฟก่อนจะเปิดฝาถ้วยบะหมี่ แล้วรินน้ำลงไป วางมันใส่ถาด ที่มีแก้วน้ำวางไว้พร้อมเสิร์ฟ

 

            เสียงเปิดประตูดังสนั่น คุณหนูชานยอลจอมเอาแต่ใจ เดินปึงปังเข้ามาในครัว ร่างโปร่งชะงักเมื่อมีคนมองจ้องมาด้วยสายตาเรียบนิ่ง

 

            “หิว เร็วๆ”

 

            “รออีกสามสี่นาที จะทานที่ไหนครับ”

 

            “ที่นี้” อี้ฟานยกถาดมาวางบนโต๊ะ ก่อนที่จะหันหลังเดินจะออกจากครัว

 

            “จะไปไหนครับเมีย นั่งก่อน”

            “ใครเมียมึง” อี้ฟานหันมา กอดอกมองนิ่งๆ ชานยอลยิ้มยักคิ้วชอบใจที่ได้แกล้งคนตรงหน้า เค้าตบตัก พร้อมกับยิ้มกว้างขึ้นอีก

 

            ร่างสูงเดินมา ก่อนจะดันถาดออกห่าง ก้มตัวลงเอามือค่ำยันกับขอบเบาะ ส่วนอีกข้างก็กำขอบพนักไว้ ใบหน้าหล่อเหลาแทบะชิด ลมหายใจอุ่นๆรดริมฝีปากชานยอล ร่างโปร่งนั่งนิ่งจ้องมองการกระทำของคนตรงหน้าด้วยความตกใจ

 

            “คำก็เมีย สองคำก็เมีย ความจริงแล้วอยากเป็นเมียผมใช่มั้ยครับคุณหนู” อี้ฟานว่าเสียงแผ่ว เพราะเส้นเสียงที่หนาอยู่แล้วทำให้เสียงดูมนต์ขลังเข้าไปใหญ่

 

            “ไอ้ที่จะให้นั่งตักน่ะ ขอเป็นมุดตักแทนได้มั้ย ดูท่า...” ชายหนุ่มปล่อยมือจากพนักเก้าอี้ เรื่อยๆลงมาพาดผ่านแผ่นอกลงมาถึงหน้าขา ก่อนจะบีบเบาๆ แล้วเอ่ยต่อ “ดูท่าแล้วจะนุ่ม....”

 

            “ไอ้สัส!” เท้าหนักๆยกขึ้น ถีบเข้าเต็มหน้าขา อี้ฟานที่ไม่ได้ตั้งตัวล้มกลิ้งลงไปนอนหงาย ชานยอลลุกขึ้น กระโดดขึ้นคร่อม กระชากคอเสื้อ ง้างหมัดจะต่อยเต็มแรง

 

            อี้ฟานยิ้มขำ ก่อนจะจับมือนิ่มๆที่กำคอเสื้อเค้าอยู่ “ทำไมหน้าแดงเขินแบบนั้นล่ะ  หืมม”

 

            “ไอ้สัส อย่ามายั่วโมโหกู กูไม่มีทาง....อย่ามารุ่มร่ามกับกู”

 

            “ไม่มีทางอะไรครับ ไม่มีทางเป็นเมียผมเหรอ ฮ่าๆๆ”

 

            อั๊ก!

 

            “ปากดีนักนะมึง หมัดกูเป็นไง อร่อยมั้ย” หน้าหล่อๆหันไปตามแรงหมัด อี้ฟานกัดกรามกรอด ผลักคนบนร่าง ก่อนจะพลิกตัวขึ้นคร่อม จับมือสองข้างรวบติดกันไว้เหนือหัว

 

            “ปล่อยนะเว้ย ไอ้บ้า กูบอกให้ปล่อย”

 

            “ลองกันดูหน่อยมั้ยล่ะ หลายวันนี้เราแทบไม่ได้ทำอะไรกันเลยนะ” ชานยอลยิ้มเหยียดจ้องมองคนที่นั่งคร่อมเค้าอยู่

 

            “ไม่ทันไรติดใจจนจะขึ้นให้เลยเหรอครับเมีย”

 

            “อืม กูจะขึ้นให้มึงเนี้ยล่ะ คุณหนู” อี้ฟานยิ้มเหยียดใช้มือข้างเดียวจับล็อคข้อมือคุณหนูชานยอลไว้แน่น ส่วนอีกข้างปลดเข็มขัดตัวเองออก

 

            “จะขึ้นให้รับรู้ถึงกึ๋นเลยล่ะครับคุณหนู” อี้ฟานก้มลงจูบปิดปากอย่างรุนแรง มือข้างที่ยังว่างก็เริ่มซุกหายเข้าไปใต้ร่มผ้า เลื้อยไปยังบั้นท้ายงามงอนที่บีบถนัดมือกว่าสิ่งไหน

 

            ชานยอลดิ้นคลุกคลักเมื่อรู้ว่า ชายหนุ่มตรงหน้าจะทำอะไร ฟันคมๆกัดเข้าที่ริมฝีปาก ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกก่อนจะจ้องเขม็ง

 

            “ทำไม ไม่อยากเหรอ”

 

            “ปล่อยนะเว้ย ปล่อยกู” ชานยอลดิ้นสุดชีวิต แต่เอาจริงๆแรงเค้าไม่สามารถสู้ชายตรงหน้าได้เลยแม้แต่น้อย แค่ถูกกำข้อมือไว้ด้วยมือข้างเดียว เค้ายังไม่สามารถหลุดออกมาได้ แถทยังถูกนั่งทับไว้เสียจนเจ็บสะโพกไปหมด

 

            “ปล่อยให้โง่ ผิวแบบนี้ หน้าท้อง ก้น ใบหน้าสวยๆแบบนี้ มันเร้าอารมณ์ผมเหลือเกินครับคุณหนู” อี้ฟานทำหน้าโรคจิตใส่ ชานยอลดิ้นหน้าแดงกล่ำจน คนแกล้งรู้สึกกลัวใจว่าอีกฝ่ายจะร้องไห้โยเย

 

            “ปล่อยกูนะ กูจะฆ่ามึง กูจะบอกให้เซฮุนแกล้งน้องมึง”

 

            อั๊ก!

 

            ชานยอลตัวงอเป็นกุ้งทันที เมื่อถูกอีกฝ่ายต่อยเข้าที่ท้อง อี้ฟานลุกขึ้น จ้องมองผู้ชายตรงหน้าด้วยความกรุ่นโกรธ เค้าคว้าแก้วน้ำบนโต๊ะ ก่อนจะสาดใส่คนที่นอนงออยู่ให้สะดุ้งเฮือก

 

            “ที่ยอมเพราะพวกกูไม่อยากมีปัญหาในถิ่นของพวกมึง แต่ถ้ามึงกับน้องชายทำอะไรสกปรกลงไปละก็ มึงได้เจอนรกของจริงแน่ อย่าดูถูกกูกับน้องชายกูระวังตัวไว้ไอ้นิสัยห่ามๆของมึงเนี้ยสักวันจะโดนดี” อี้ฟานชี้หน้าด่า ชานยอลพยายามลุกขึ้น จับจ้องมองหน้าดุดัน อย่างโกรธเกรี้ยวไม่แพ้กัน

 

            อี้ฟานเดินปึงปังออกไป ก่อนจะหยุดชะงักแล้วหันมามองคนที่พยายามพยุงเอาตัวเองลุกขึ้น “อ่อ มึงเล่นกูทีเผลอ ระวังตัวไว้ให้ดี กูจะเล่นมึงทีเผลอบ้าง”

.

.

.

ต่อ


 

            ชานยอลพยุงตัวลุกขึ้นมืออีกข้างจับขอบโต๊ะอีกข้างกุมท้องเอาไว้ด้วยความจุกเจ็บ สายตาจ้องเขม็งอย่างอาฆาตแค้น มือจิกเข้าไปในท้อง ใบหน้าสวยหวานเกร็งสั่นจนขึ้นสีแดงจัด

 

            “อ้ากกกกกก”

 

            เพล้ง!!

 

            อี้ฟานชะงักมือที่กำลังจะหมุนลูกบิดเปิด คิ้วเข้มหนาขมวดเป็นปม เค้าถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องครัว

 

            “นี่ คุณหนู”

 

            “อ้ากกกก...ฮืออออ อึก อึก”

 

            “คุณหนู!!” ชายหนุ่มเค้าไปประคองคนที่ล้มตัวงออยู่กับพื้น ตัวสั่นเกร็งชักกระตุกอยู่บนพื้น มือกำจิกแน่น อี้ฟานทำอะไรไม่ถูกได้แต่พยายามจับมือให้อีกฝ่ายคลายออก แต่ยิ่งจับก็ยิ่งดิ้น

 

            “ทำไงดีวะเนี้ย” ชานยอลยังคงชักเกร็งต่อไปโดยที่เค้าทำอะไรไม่ได้ อี้ฟานฉวยคนชักเข้ามากอด ลูบหลังเบาๆ เป็นวิธีเดียวและวิธีสุดท้ายที่เค้านึกออก

 

            “ใจเย็นๆนะ ใจเย็นๆ คุณได้ยินผมใช่มั้ย ค่อยๆหายใจนะชานยอล ผมอยู่นี้ ผมขอโทษนะ ผมจะอยู่นี้” ได้ผลคำพูดของเค้าส่งผ่านไปถึงคนชักกระตุก อาการชานยอลดีขึ้น น้ำหูน้ำตาไหลอาบแก้ม มือที่เคยจีบกันไว้เริ่มคลายออก เสียงสะอึกเบาๆเริ่มเงียบหายไป จนเหลือเพียงคราบของคนหมดสติ อี้ฟานช้อนร่างหมดสติขึ้นก่อนจะพากลับห้อง  เค้าวางร่างโปร่งผอมนั้น ก่อนจะคลานลงจากเตียง ยืนมองคนที่หายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอแล้วก็รู้สึกผิด

 

            “กูทำรุนแรงไปรึเปล่าวะ” เค้าพูดกับตัวเอง ก่อนจะจัดแจงดึงผ้าห่มคลุมให้ถึงอกคุณหนู เร่งแอร์ให้เย็นพอดี ก่อนจะเดินไปหรี่ไฟให้มืดลง

 

            “นั่นมันอะไรวะนั่น” อี้ฟานที่กำลังหรี่ไฟแล้วจะเดินออกจากห้อง สายตาเค้าไปสะดุดเข้ากับรูปนับสิบใบที่วางอยู่บนโต๊ะ มันเป็นรูปผู้หญิงน่าตาน่ารัก และมันเป็นรูปที่คุณหนูสั่งให้เค้าเอาไปทิ้งเมื่อหลายวันก่อน

 

            “ไปเก็บจากขยะมาเหรอเนี้ย” อี้ฟานพึมพำขณะหยิบรูปขึ้นมาดู กลิ่นสาปของขยะที่หมักหมนรวมกันของถังขยะริมฟุตบาท เค้าก็อยู่กับคุณหนูตลอดเวลายกเว้นช่วงที่คุณหนูไปทำงานกับตอนไปเรียน ชายหนุ่มมองกลับไปยังคนที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียง

 

            เค้าคงทำเกินไปจริงๆนั้นล่ะ.....

 

            เค้าหยิบรูปพวกนั้นมา ก่อนจะเดินออกจากห้อง เค้าปิดประตูอย่างเงียบสนิท ก่อนจะเดินกลับไปยังห้องครัว ทำความสะอาดเศษแก้วและน้ำที่หกบนพื้น ไม่ได้หกหรอก น้ำที่เค้าสาดใส่คุณหนูชานยอลต่างหาก อี้ฟานเก็บถ้วยบะหมี่ทำความสะอาดเสร็จเรียบร้อย ก็นั่งลงกับโต๊ะ หยิบผ้าสะอาดสีขาวกับน้ำยาปรับอากาศกลิ่นหอมๆติดมือมาด้วย

            “ฉันคงทำให้ได้เท่านี้ล่ะนะ” อี้ฟานเอียงคอพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะเริ่มลงมือเช็ดรูปพวกนั้นให้กลิ่นหายไป เค้านั่งเช็ดมันทีละรูป พยายามผึ่งให้แห้ง รูปไหนที่ยังมีกลิ่นเค้าก็จะเช็ดไปเรื่อยๆจนกว่ากลิ่นจะหาย

 

            อี้ฟานนำเอารูปทั้งหมดกลับมาคืนเจ้าของ เค้ายังคงจ้องมองคนที่หลับสนิทไปแล้ว อยู่สักพัก ก่อนที่จะเดินออกจากห้องเพื่อกลับไปพักผ่อน

           

            เสียงเข็มนาฬิกาที่ประดับในห้องทำเอาเค้านอนไม่หลับ อี้ฟานยังคงตาโตเป็นนกเค้าแมวแม้ว่าตอนนี้จะเวลาใกล้รุ่งสาง เค้าหยิบเอาโทรสัพท์ขึ้นมาเปิดเว็บไซต์เพื่อหาอะไรบางอย่าง

 

            “อาการโรคลมชัก วิธีดูแลคนป่วย อืม น่าจะอันนี้ล่ะมั้ง” อี้ฟานบ่นงึมงำพร้อมกับกวาดนิ้วเลื่อนหาไปเรื่อยๆ  

           

.

.

.

 

            ติ๊ดๆๆๆ ติ๊ดๆๆๆ

 

            เสียงนาฬิกาปลุกดังถี่เสียจนเค้าต้องตื่นขึ้นมานั่ง ชานยอลเกาหัวก่อนจะเดินลงจากเตียง ใบหน้าหวานสวยตึงไปด้วยคราบน้ำตา เค้ารู้สึกปวดหัวนิดหน่อย และอยากจะนอนพักต่อ แต่วันนี้เค้ามีเข้าประชุมกับพวกผู้บริหารระดับสูงตอนสาย คงจะนอนต่อไม่ได้

 

            เค้าเดินเข้าห้องน้ำจัดการธุระส่วนตัวพอสติกลับมาครบ เค้าก็เริ่มหงุดหงิดกับเรื่องที่เกิดขึ้น

 

            “น่าอายชะมัด” เค้าบ่นกับตัวเองหน้ากระจกขณะแปรงฟัน เมื่อคืนเค้ารู้สึกโมโห โมโหจนวูบหลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีก ถ้าเค้าเดาไม่ผิดก็คงเพราะเป็นลมชักให้หมอนั่นดูแล ก็ไอ้นั่นล่ะที่น่าอาย  

 

.

.

 

 

            อี้ฟานที่ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูกระสับกระส่าย เค้ามานั่งคุกเข่าอยู่หน้าห้องคุณหนูตั้งแต่หกโมงเช้า เพื่อที่จะขอโทษ และตอนนี้คงได้เวลาที่คุณหนูจะต้องไปทำงาน

 

            “เหี้ย!” ชานยอลที่เปิดประตูออกมาสะดุ้ง เมื่อเห็นก้อนกลมๆนั่งคุกเข่าก้มหน้าเหมือนมาสำนึกผิด ร่างโปร่งขมวดคิ้วเข้ม ก่อนจะเดินออกจากห้อง เบี่ยงตัวหลบห่างๆ

 

            “ทำอะไรของมึง”

 

            “ผมขอโทษครับ”

 

            “กูไม่รับคำขอโทษ”

 

            “ผมขอโทษครับ คุณหนู ผมมันเลือดร้อน ที่ผมพูดไปผมไม่ได้มีเจตนานะครับ”

 

            “อยากจะไปไหนก็ไป...กูไล่มึงออก”

 

            “ผมไม่ออก....ผมจะไปกับคุณหนู” ชานยอลที่กำลังเดินผ่านทางเดินชะงัก ไอ้คนใช้ไม่รู้จักเจียมตัวเดินมายืนขนาบข้าง ฉวยเอากระเป๋าเอกสารไปถือแล้วหันมายิ้มยิงฟันสวย เค้าสะกดกั้นอารมณ์โกรธ ก่อนจะแย่งกระเป๋าคืน

 

            “กูจะไปคนเดียว”

 

            “ผมปล่อยคุณหนูไปคนเดียวไม่ได้ ผมเป็นห่วง โอเค เมื่อวานผมผิด ผิดมาก ผมพร้อมจะชดใช้ ผมไม่รู้ว่าคุณหนูป่วย”

 

            “หยุด ถ้าไม่หยุดฝอยนะมึง” ชานยอลชี้หน้าก่อนจะเอานิ้วผลักหน้าผากให้มันหงายเงิบ อี้ฟานลูบเหม่งตัวเอง ก่อนจะเดินตามคุณหนูอย่างไม่ยอมแพ้

 

            “โถ่ คุณหนูจะทำอะไรกับผมก็ได้ แต่ขอให้ผมได้ไถ่โทษ...”

 

            “กูจะทำอะไรกับน้องมึงก็ได้ว่างั้นสิ ใช่มั้ย” ชานยอลหันมาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งดูเย้อหยิ่งและร้ายกาจ อี้ฟานขมวดคิ้วไม่ชอบใจที่คุณหนูตรงหน้าเอาแต่พูดว่าจะทำร้ายลู่หาน

 

            “ทำร้ายผมได้ แต่อย่ายุ่งกับน้องผม”

 

            “ทำไม หวงน้องชายมากเหรอ งั้นนายจะให้ฉันทำอะไรนายดีล่ะ” ชานยอลกวาดสายตามองคนที่เริ่มเดินถอยหลัง เค้าปลดเนคไทออกพร้อมกับเดินร่นไล่ให้อีกคนถอยไปเรื่อยๆเพื่อเข้ามุม

 

            “ครับ จะทำอะไรก็ได้ ผมรู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิด...ที่เกิดขึ้นจริงๆครับ”

 

            “เรื่องเมื่อคืนมันหนักหนามากนะ นายจะชดใช้ยังไง” ชานยอลไล่ต้อนอี้ฟานมาจนมุม เค้าจับกระเป๋าฟาดกับฝาผนัง จนคนในมุมสะดุ้ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ชั่วร้ายปรากฏขึ้น ร่างโปร่งขยับเข้าไปใกล้แนบชิดติด มือบางเกลี่ยแก้มสากของอีกฝ่าย ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาแต่ติดสวยหวานเอียงเข้าไปใกล้พร้อมกับจุมพิตเบาๆบนริมฝีปาก 

 

            อี้ฟานขมวดคิ้ว ปล่อยให้คนตรงหน้ารุ่มร่ามไปเรื่อยๆ อย่างไม่ขัดขืน สัมผัสอ่อนนุ่มเริ่มแปลเปลี่ยนเป็นเร้าร้อน ชานยอลเริ่มเปิดเกมส์รุกซุกไซร้ไล่เลี่ยหาเนื้อหนังอีกฝ่าย

 

            “คุณหนูครับ ผมว่าตอนนี้มันไม่เหมาะเท่าไหร่” อี้ฟานทำหน้าปุเลี่ยนๆไม่ชอบใจ ที่ถูกโยนหน้าที่ฝ่ายรับมาให้ ทุกทีเค้ามักจะเป็นฝ่ายรุก เพราะเค้าน่ะรุกได้ชำนาญกว่า

 

            “งั้นคืนนี้สี่ทุ่ม ไปแดกเหล้ากัน แข่งกันเหมือนเมื่อคราวนั้นดีมั้ย” ชานยอลกระซิบเสียงแผ่ว ริมฝีปากขบใบหูจูบซับหลังใบหูอย่างหื่นกระหาย อี้ฟานที่ยกมือขึ้นลูบบ่าคนตัวเล็กกว่าก่อนจะจับไว้มั่นแล้วผลักออก

 

            “โอเคครับ แต่คราวนี้ใช้กฎแบบไหนครับคุณหนู” อี้ฟานถามดัก ชานยอลที่มั่นใจในคอทองแดงของตัวเองก็หัวเราะร่วน

 

            “ใครอ่อนกว่าเป็นเมีย ดีมั้ยครับเมีย” อี้ฟานยิ้มพราย อย่างรู้สึกสนุกขึ้นมาทันที วันนั้นเค้าพลาดท่าเสียทีคุณหนูไปนิด แต่วันนี้อย่าหวังว่าจะได้แอ้มเค้าเป็นครั้งที่สอง

 

            “งั้นตอนนี้คุณหนูไม่โกรธผมแล้วใช่มั้ย”

 

            “โกรธ....” ชานยอลเชิดคางแหลมนั้นขึ้น ก่อนจะจุมพิตพร้อมกับขบเม้มริมฝีปากล่างเบาๆอย่างหื่นกระหาย แล้วเอ่ยต่อ

 

            “จนกว่านายจะทำให้ฉันพอใจ.....คืนนี้” 

















......................................................................

โอ้ยๆๆ เตรียมมาลุ้นขาโก่ง เอ้ย คอโก่ง ใครจะเสร็จใคร อุ้ยๆ ลุ้นอ่ะ ไรท์ยังลุ้นเอง ฮ่าๆ สำหรับตอนนี้ก็ค่อยๆเผยปมไปทีละนิด และสำหรับตอนหน้า เราจะเปิดตัว ตัวละครใหม่ น่ารักสดใส ปาจิงโกะ ฮุลาเฮฮามากคะ บอกเลย (วันนี้มีโมเม้นต์ ชานแบคในรถ แหมๆ เดี๋ยวๆ มยคย คนนี้จะไม่ให้พลาด จะต้องจัด แต่จะจัดวันไหนครั้งใด รอติดตาม หึ่มๆ หึ่มๆ)


    

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

888 ความคิดเห็น

  1. #461 Printhida Klinkaewnarong (@rainbowky) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 14:05
    โอ๊ยยยยยยยยยย ฮุนฮานก็โคตรแฮ่ก อิฮุนหวงพี่ลู่แล้วอ่ะ พี่ลู่นี่ก็เด็ดเป็นบ้าเลย ฮืออออออ. เสือสาวมากๆ
    คริสยอลลูกแม่. แม่งจะแข่งกันแมนไปไหนลูก ดุเดือนมาก เอะอะต่อยๆ ถถถถถถ ไม่เอาไม่ดีเลย ชานยอลง่า จูบพี่เค้า เล้าโลมพี่เค้าอีกแล้วนะ ดีนะพี่คริสยังมีสติ
    #461
    0
  2. #363 angel188 (@angel188) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 14:03
    ได้กันๆๆๆๆๆๆๆๆ #ผิด
    #363
    0
  3. #257 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 11:21
    งะ คริสยองใจเย็นๆ 55555 แต่คราวหน้าคริสคงไม่ยอมง่ายๆ
    #257
    0
  4. #227 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 15:02
    แอบโกรธคริสนะที่ชกท้องชานยอลอ่ะ รุนแรงเกินไปอ่ะ
    ชานยอลก้ออ่อนโยนบ้างนะลูก หนูอย่าใช้แต่อารมณ์มากไม่ดีนะ
    #227
    0
  5. #156 phaka (@parka-in) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กันยายน 2558 / 22:40
    เอิ้มมมมม แมนมากคุณปาค แมนจริงๆ
    #156
    0
  6. #79 yeollykiss (@bunnieys) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2558 / 11:13
    โอ้ คริสยอลคู่เลือดร้อน 5555.
    #79
    0
  7. #38 SaMaChaLOVE ll EXO & GOT7 ll (@gnatloveyayee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2558 / 00:14
    nc ฮุนฮานแซบมากข่าาาาา
    #38
    0
  8. #28 คริสยอลแฟน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 12:05
    คืนนี้ๆคืนนี้เร็วๆสิ
    #28
    0
  9. #15 NAMA_II (@jajamy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 22:07
    พี่ฟานค่ะ พี่จะเคะจริงๆใช่มั้ย ก้ากกกกกกกกกก . ขำแรงอ่ะ
    #15
    0
  10. #9 Tamininalove (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 15:25
    เรื่องนี้คริสยอลโหดมากกกรุนแรงจริงๆไม่มีใครยอมใครเลยอะ5555555
    #9
    0