HUNHAN feat.krisyeol Love treasure SS2

ตอนที่ 65 : [SS2] ตอนที่ 20 ปลอดภัย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 568
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    5 พ.ค. 60

 

SS2 CH20

 

 

 

              “คุณได้ลูกชายนะครับ”

           “ลูกชายเหรอ จริงเหรอครับ”

            “ฮ่าๆ หมอจะหลอกทำไม ดูสิตรงนี้คือเจ้าน้อยของลูกชายคุณ”

            “เขาแข็งแรงดีมั้ยครับ....”

            “แข็งแรงมากเลยล่ะ คุณแม่รู้สึกว่าเขาดิ้นมั้ยครับ”

            “คะ ครับ ผมรู้สึก”

            “คุณพ่อก็ลองจับดูสิ.....วางมือลงไปบนนั้นล่ะ ใช่ อย่างนั้น”

            “รู้สึกถึงชีวิตอีกหนึ่งชีวิตใช่มั้ย.....”

            “ครับ/ครับ”

 

           

 

 

 

 

 

                สามเดือนก่อน......

 

            “ห้องก็เสร็จแล้วนะ เราย้ายเลยดีมั้ยครับ” ชายหนุ่มถาม เมื่อพวกเขานั่งดูทีวีที่กำลังฉายข่าวชั่วโมงด่วน

            “รออีกหน่อยได้มั้ย ฉันยังอยากอยู่ที่นี้ไปอีกสักพัก”

            “ทำไมล่ะครับ”

           

            คนท้องไม่ตอบ แต่กลับหลับตาพริ้มแล้วเอนตัวลงซบกับอกแกร่งของว่าที่คุณพ่อยังหนุ่ม “ที่นี่กลิ่นดีจัง”

            “หืม....”

            “กลิ่น ตรงนี้ แล้วก็ตรงนี้ด้วย” ลู่หานหันหน้าซุกเข้ากับอกอีกฝ่าย ก่อนจะไล่จูบไปตามเนินเนื้อที่แข็งแรงพอเป็นหลักพักพิงให้เขาได้ เสียงหัวเราะของเซฮุนดังขึ้นเป็นระยะๆ ชายหนุ่มว่าที่คุณพ่อในยามนี้ช่างดูผ่อนคลายเสียเหลือเกิน

            “พี่ทำแบบนี้ไม่ได้นะ”

            “นายจะอดใจไม่ไหว?

            “เปล่า มันตลก” เสียงหัวเราะสมทบทำให้เขารู้ว่าเซฮุนไม่ได้ล้อเล่น ทำไมล่ะ ทำไมยังไม่ชินอีก ไม่ชินที่เขาอ้อนเลยเหรอ

 

 

            ตั้งแต่ที่เราปรับความเข้าใจกัน อะไรมันก็ลงตัวยิ่งขึ้น แม้แต่กับตอนที่ทะเลาะกันในเรื่องเล็กๆน้อยๆ แค่ใครสักคนสวมกอดอีกฝ่าย ความโกรธและสมองที่กำลังประมวลผลแต่คำพูดเสียดแทงก็กลายเป็นง้อยไปเลยในทันที

            มันทำให้เรามองเห็นอะไรที่ต่างออกไป....

 

            “ฉันว่าจะกลับไปทำงานอย่างจริงจังสักที นายว่าไง”

            “เลี้ยงลูกก็พอ เดี๋ยวเรื่องงานผมทำเอง”

            “เหอะ! คิดจะให้ฉันเป็นแม่บ้านรึไง”

            “แล้วลูกจะอยู่กับใครล่ะครับ ถ้าเราบ้างานทั้งคู่” มือสากสอดเข้าไปตามกลุ่มผมนุ่มๆ แล้วนวดคลึงมันเบาๆเพื่อให้ความผ่อนคลาย ลู่หานครางออกมาเล็กน้อย ก่อนจะตบไปบนหน้าขาที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม เพื่อบอกให้เซฮุนหยุด

           “พี่จะตอบได้รึยัง ว่าทำไมไม่ย้ายสักที”

            “ก็อยู่จนกว่าค่าส่วนกลางจะหมด...แค่นั้นล่ะ ไม่มีอะไรหรอก”

            “อ๋อ งกนี่เอง” ลู่หานมองตามตาค้อน ก่อนจะเริ่มบ่นว่าเงินทุกบาททุกสตางค์มันหายากแค่ไหน แล้วอีกอย่างพอย้ายไปอยู่ที่ใหม่ ใหญ่กว่าเดิมหรูกว่าเดิมก็ต้องเสียค่าส่วนกลางมากขึ้นกว่าเดิมอีก

           

            ช่วงเวลาแห่งความสุข มันไม่ได้มีให้เราตักตวงเอาไว้ได้บ่อยๆ เมื่อเซฮุนต้องรับโทรศัพท์ช่วงดึกแล้วกลับไปนั่งทำงานต่อแล้วทิ้งให้เขาต้องนอนคนเดียวไปจนถึงเช้า เขารู้ว่าที่เซฮุนต้องการที่จะทำงานให้หนักก็เพื่อที่จะได้ไม่ต้องพึ่งมรดกของตัวเอง ถ้าไม่ใช่เพราะเขากับลูกเซฮุนคงไม่ตัดสินใจซื้อเพ้นท์เฮ้าส์นั้นแน่ๆ 


             ครอบครัวของเราไม่ได้สุขสันต์มากมายขนาดนั้นโดยเฉพาะกับเซฮุนที่ความสัมพันธ์กับคนในครอบครัวเข้าขั้นย่ำแย่ เซฮุนเลยคิดที่จะสร้างครอบครัวของตัวเองให้ดีที่สุด


              เขารู้สึกแบบนั้น....



            "ลูกเราจะโตขึ้นมาในแบบที่เราต้องการ นายว่างั้นมั้ย”

            "ไม่หรอก เขาต้องเป็นคนของตัวเองสิถึงจะถูก" ลู่หานยิ้มรับกับคำตอบของเซฮุน นั่นสิลูกชายของเราต้องเป็นตัวของตัวเอง 

            "อย่าดุลูกเหมือนดุฉันก็เเล้วกัน เวลาเขาทำผิดน่ะ" 

            “ผมดุนะ”

            “ฉันก็ดุ ดุนายที่ดุลูก" 

            “งั้นลูกของเราก็คงแย่ ที่มีแม่คอยสปอยล์”

            “อฝตกลงกันก่อนมั้ยล่ะ ว่าใครจะเป็นพ่อใครจะเป็นแม่”

            “มันก็ต้องแน่อยู่แล้ว ว่าผมเป็นพ่อ...” ลู่หานเงยหน้าขึ้นไปมองก่อนจะเบะปากเพราะเถียงไม่ได้ ใบหน้าที่ค่อยๆโน้มลงมาบวกกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์สร้างความกระอักกระอวนใจให้คนที่มักจะเขินอายกับอะไรแบบนี้อยู่บ่อยๆ

 

            ลมหายใจของเราลดรินกันจนรู้สึกร้อนรุ่ม ริมฝีปากก็เฉียดปาดป่ายผ่านกันไปมาเหมือนกับรอให้เส้นขนานเข้ามาบรรจบสักที

           "อย่า อึดอัดนะเซฮุน" เสียงคนบ่นดูทีเล่นทีจริงมากกว่าจะคาดโทษ เพราะเอวคอดเข้ารูปถูกดึงรั้งให้เข้ามาแนบชิดมากกว่าเดิมเรื่อยๆเมื่อเขาบ่น  แขนแข็งแกร่งของเซฮุนโอบมันเอาไว้ก่อนจะจับเอนโยกไปซ้ายทีขวาที

            “พี่มีชื่อที่อยากได้ไว้ในใจรึยัง”

            “นายล่ะ”

            “ลูกคนแรกผมอยากให้พี่ตั้ง” ใบหน้าที่แสดงออกถึงความตกใจของเขาคงกำลังน่าขบขัน แต่เซฮุนก็ยังคงระบายยิ้มออกมาอย่างผ่อนคลายแล้วเริ่มพูดต่อ “ผมอยากได้ผู้ชายหนึ่งผู้หญิงอีกหนึ่ง ผมอยากให้พี่ชายปกป้องน้องสาว ในเวลาที่เราไม่อยู่ เหมือนที่พี่ชานยอลดูแลผมมาตลอด”

 

            “เหมือนพี่ชายของฉันด้วยสินะ”

            “พวกเราเป็นน้องทั้งคู่เลยนี่นา ไม่เข้าใจฟิลของการต้องอดทนเพื่อคนข้างหลังเลยนะ ว่ามั้ย”

            “นี่ไง นี่คนแรกของเรา” ลู่หานว่าแล้วลูบไปบนหน้าท้องที่นูนเป่ง ตอนนี้อายุเจ้าตัวน้อยก็สี่เดือนเข้าไปแล้ว เขามีแพลนว่าจะย้ายของไปอยู่ที่บ้านใหม่ตอนที่อายุครรภ์ร่วมหกเดือน เพราะอย่างที่บอกเขาอยากอยู่ที่นี้จนกว่าสัญญาค่าส่วนกลางของที่นี้จะหมด

 

            “เซฮุน”

“ครับ....” ลู่หานดันคางแหลมให้หน้าหื่นกามที่มีแต่ลมหายใจกลิ่นมิ้นต์ออกไปห่างๆจากซอกคอตัวเอง

“นายจะทำยังไงกับห้องนี้ จะปล่อยเช่าหรือปิดทิ้งไว้” ลู่หานถาม

“พี่คิดว่าไง ผมให้พี่ตัดสินใจ” น้ำเสียงของเซฮุนดูไม่ได้สนใจกับมันเท่าไหร่ เพราะสิ่งที่เซฮุนสนใจมีเพียงซอกคอของเขาเท่านั้นเอง

            “ฉันท้องอยู่นะ” บอกเสียงดุๆ แล้วยันตัวลุกขึ้นบนโซฟาดีๆ สายตาเจ้าเล่ห์ของเซฮุนมันช่างให้ความรู้สึกร้อนๆหนาวๆวูบวาบไปทั่ว โดยเฉพาะเวลาที่เจ้าตัวขยับเอาแขนเข้ามาค่อมตัวเขาเอาไว้แล้วกดริมฝีปากลงบนแก้มของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

             “อยู่กันมาตั้งนาน ไม่เห็นจะทำยังงี้สักครั้ง”

            “ก็ทำอยู่ตอนนี้ไงครับ”

            “นายนี่น่า.....อย่าไปไหนแล้วกัน”

            “หืม หมายความว่ายังไง” เซฮุนขมวดคิ้วเข้ม อย่างไม่เข้าใจในความหมายของลู่หานนัก

                “แค่อย่าหายไปไหนอีกก็พอ...”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 








 

 

 

                 

                แค่อย่าหายไปไหนอีกก็พอ........

 

 

 

 













 

 

                แป้ก!!

 

                “ใจลอยเชียวนะ กลับก่อนก็ได้ เดี๋ยวเมียก็รอหรอก”

                “อีกสักพักครับ” เซฮุนตอบก่อนจะก้มเก็บดินสอที่ตกลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้น เขาไม่มีสมาธิมาประมาณสักพักแล้ว ตั้งแต่ที่เริ่มเก็บงานใส่กระเป๋าเตรียมตัวจะกลับบ้าน แต่เผอิญดันติดธุระอีกนิดหน่อยเขาเลยจำเป็นต้องนั่งทำงานต่อให้เสร็จ

 

                ชายหนุ่มพยายามนั่งทำต่อไปอีกสิบนาที ก่อนจะเก็บของใส่กระเป๋าอีกครั้งแล้วเตรียมตัวจะลุกขึ้น เซฮุนหันไปล่ำลารุ่นพี่ที่ยังคงคร่ำเคร่งอยู่กับการทำงานของตัวเองพอเป็นพิธี แล้วเดินออกไปจากโต๊ะทำงานโดยไม่ลืมที่จะปิดคอมพิวเตอร์ให้เรียบร้อย



                ประตูอัตโนมัติหน้าแผนกเปิดออกพร้อมกับร่างหญิงสาวตัวสั่นที่เดินเข้ามา ใบหน้าของเธอซีดเซียวและเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อเมื่อเงยหน้าปะทะกับเขาพอดิบพอดี


                “สวัสดีครับ” เซฮุนทักทายเธอพอเป็นมารยาท เจ้าหล่อนก้มหน้าแทบจ้ำดินก่อนจะหันหลังกลับโดยเร็ว 


                “เดี๋ยว ใจเย็นๆ เป็นอะไรครับ” มือสากจับแขนของเธอเอาไว้ ก่อนที่เธอจะล้มหน้าคะมำลงไปกับพื้นลินดาส่งเสียงร้องตกใจแล้วสะบัดแขนที่ถูกชายหนุ่มเกาะกุมเอาไว้อย่างแรง

                “อย่ามาจับนะ!! สกปรก!!

               

                ชายหนุ่มขมวดคิ้วไม่เข้าใจ แต่ก็ยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระ ดวงหน้าขาวซีดเริ่มแดงกล่ำ ดวงตาคู่สวยก็เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใสๆ จนมันพังครืนลงมาพร้อมกับเสียงสะอื้นไห้

                “ลิน....”

                “ฉันขอโทษ! ฮือ ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ฉันแค่พูดเล่น” เสียงโวยวายโผงผางพร้อมกับเดินสะเปะสะปะตรงไปที่ลิฟต์ เซฮุนยังคงยืนอยู่ที่เดิมพร้อมอาการไม่เข้าใจใดๆเลยเข้าครอบงำ

               

 

                “มีอะไรรึเปล่า พี่เห็นยัยลินร้องไห้โวยวายเสียงดังเชียว” รุ่นพี่ที่ยังทำงานอยู่ในห้อง วิ่งเหยาะๆออกมาตรงหน้าลิฟต์ เพื่อถามหาคนที่หายไปแล้วด้วยความสงสัย ส่วนเซฮุนก็ทำได้เพียงแค่ตอบว่าไม่ทราบ

 

 

 

 

 

 

 

                ยามค่ำคืนเช่นนี้ ยังพอมีซุปเปอร์มาร์เก็ตใหญ่ๆบนห้างดังเปิดให้บริการอยู่บ้างรึเปล่าก็ไม่รุ้ เพราะก่อนจะอกมาจากบริษัทเขาคิดว่าจะซื้อนมไปบำรุงคนท้อง กับส้มอีกสักนิดหน่อยพอให้ลู่หานอยากเพราะแถวที่ตั้งบริษัทก็มีห้างใหญ่ๆหลายที่ พอคิดได้ดังนั้นเขาก็เลยกลับรถเลี้ยวยูเทิร์นเพื่อย้อนไปยังห้างสรรพสินค้าที่น่าจะเปิดอยู่


                พอได้ของครบตามที่ต้องการและของรองท้องสำหรับคืนนี้มาอีกนิดหน่อย เซฮุนก็เตรียมตัวจะกลับไปที่โรงพยาบาล นาฬิกาข้อมือเรือนหรูถูกยกขึ้นส่อง มันตีบอกเวลาว่าเกือบสี่ทุ่ม ไม่รู้ว่าลู่หานยังจะรอเขาอยู่มั้ย ถ้ารอคงได้โดนบ่นจนหูชาแน่ๆ

 

 

                เซฮุนใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่ก็มาถึงโรงพยาบาล เขาจอดรถที่ตึกรวมที่ยังพอมีที่เหลือ ก่อนจะหิ้วของลงมาเรียบร้อยแล้วก็ตรงดิ่งไปยังทางเชื่อมที่มีลิฟต์ต่อตรงกับตึกสูตินารีแพทย์ 

 

                ตามทางเดินเปิดไฟสว่างสะอาดตาตามปกติคุณพยาบาลคุณหมอและคนไข้ยังคงมีเดินกันประปราย รวมถึงญาติพี่น้องที่ออกมานั่งพูดคุยกันอยู่ด้านนอกของโถงรับรองแขกแผนกสูติ 

                 เซฮุนปรายตามองคู่หนุ่มสาวท่าทางอายุยังน้อยที่เดินเคียงคู่กันไปพักหนึ่ง

                 บนใบหน้าปรากฏเพียงรอยยิ้มสดใสทั้งคู่ แถมเธอคนนั้นยังมีหน้าท้องที่นูนป่อง แต่ยังสดใสและเดินเหินได้สะดวก

 

                ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงเพื่อโทรหาลู่หาน แต่พบว่าแบตหมดไปเป็นที่เรียบร้อย เขาจึงเร่งฝีเท้าให้เร็วยิ่งขึ้นเพื่อกลับขึ้นห้องพักบนชั้นสิบสี่ เซฮุนใช้ลิฟต์ตัวด้านในล็อบบี้ มันใช้เวลาไม่นานก็มาถึงจุดหมาย 

                เซฮุนเดินหลบบ้างหยุดบ้างให้พื้นที่ในการวิ่งสะเปะสะปะของคนที่ต้องทำงานก่ะดึกอย่างคุณหมอและคุณพยาบาล คืนนี้หลายแผนกคงยุ่งจนหัวหมุนเพราะที่เขารู้คงต้องถูกดึงตัวไปช่วยที่แผนกฉุกเฉินที่เพิ่งรับเคสอุบัติเหตุใหญ่แน่ๆ

 

                แต่ดูเหมือนว่าคำถามในใจของเขาจะเริ่มได้คำตอบที่ผิดไปจากที่คิดนิดหน่อย เมื่อพยาบาลสาวและคุณหมอเดินเข้าออกห้องพัก ที่เขาแสนจะคุ้นเคยเป็นว่าเล่น จากที่เดินเร็วอยู่แล้วก็เพิ่มจังหวะกลายเป็นวิ่งสับขา แล้วเบรกตัวโก่งจนรองเท้าเกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าดเรียกความสนใจให้แก่พยาบาลและคุณหมอรวมไปถึงญาติคนไข้ที่ยืนปั้นหน้าเครียดอยู่

 

                แต่คนบนเตียง....

 

                “เซฮุน ฉันโทรหาทำไมปิดเครื่อง!!!” พี่ชายของเขาเดินอาดๆตรงดิ่งเข้ามาหาพร้อมกับใบหน้าบึ้งตึง น้ำเสียงที่ใช้ตำหนิเขานั้นสั่นจนรู้สึกถึงความผิดปกติ แต่เขาไม่ได้สนใจที่จะยืนคุยมากนัก ทั้งเอกสารของกินที่เขาเสียเวลาวกรถกลับไปซื้อมา ถูกวางลงบนพื้นอย่างไม่ใยดี

 

                “หมอครับ ภรรยาผม...........ไปไหน” คราบเลือดที่จับกรังอยู่บนผ้าปูสีเขียวอ่อน ทำให้ขาของเขายวบลงไปกับพื้น ไม่มีใครเข้ามาประคองได้ทันนอกเสียจากพี่เขยที่ยืนหน้าเครียดอยู่ใกล้ๆ

                “พี่...พี่เขาไปไหน”

 

                “ใจเย็นๆนะ ไม่มีอะไรร้ายแรงหรอก” เซฮุนสะบัดแขนทิ้งแล้วเงยหน้าขึ้นมองพี่เขย สายตาของเขาใครมองก็ต้องรู้สึกว่ามันว่างเปล่า เพราะสมองของเขาตอนนี้มันช่างขาวโพลนไร้ซึ่งความคิดใดๆ แม้แต่คำพูดที่ควรจะกลั่นออกมาสักประโยคยังไม่มี เหมือนกับว่าเขาลืมวิธีพูดออกไปเสียแล้ว

 

                “ชานยอลโทรหานายไม่ติด เราสองคนเลยต้องมารอที่ห้อง เผื่อว่านายกลับมาแล้วจะไม่เจอคนอธิบายเหตุการณ์ให้นายฟัง”

                “ลู่หานอยู่ไหน”

                “อยู่ในห้องผ่าตัด คุณหมอจองซอกกำลังช่วยทั้งแม่ทั้งลูกอยู่ อาการไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แต่เด็กอาจต้องคลอดก่อนกำหนด”

                “นั่นคือไม่น่าเป็นห่วงงั้นเหรอ!!! ใครก็ได้อธิบายมาสิว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมลู่หานต้องเข้าผ่าตัดด่วน!!!” เซฮุนตวาดแล้วจ้องเขม็ง ขาที่เคยไร้เรี่ยวแรงลุกขึ้น สายตาคู่คมจ้องกราดมองคนที่เกี่ยวข้องทั้งหมด เพื่อหาใครก็ได้ที่อธิบายเขาได้ดีกว่านี้

                “อย่ามาทำตัวแย่แถวนี้เซฮุน นี่ไม่ใช่เวลาต้องมาเอาคำอธิบาย ตามฉันมา” ชานยอลพ่นลมหายใจออกมาอย่างปลงตก ทั้งๆที่คนที่ต้องอธิบายก็คือตัวเซฮุนเองไม่ใช่เหรอ อธิบายมาว่าทำไมถึงปล่อยให้ลู่หานอยู่คนเดียวตามลำพังแบบนี้

 

               

 

                หน้าห้องผ่าตัดขึ้นสถานการณ์ใช้เอาไว้เป็นตัวสีแดงเด่นหรา เซฮุนที่เดินตามชานยอลมาติดๆ แทบจะเดินผ่าเข้าไปด้านในประตูหากว่าไม่ใช่ชานยอลอีกนั่นล่ะที่คว้าแขนเอาไว้

                “มันเป็นแบบนี้ได้ยังไง”

 

                “ฉันก็อยากรู้ เมื่อยี่สิบนาทีก่อนโรงพยาบาลโทรมาหาฉันบอกว่าติดต่อนายไม่ได้ บอกให้อี้ฟานมาเซ็นเอกสารรับรองผ่าตัด” เซฮุนจิกเล็บเข้าไปในมือแน่น ถ้าเขาไม่ละเลย ถ้าเขาใส่ใจสักนิดเขาก็คงไม่ทำให้อะไรมันแย่ลงไปมากแบบนี้

                “บอกพ่อแม่พี่เขารึยัง”

                “อี้ฟานเพิ่งโทรไปบอก พรุ่งนี้คงมาถึงแต่เช้า นายไม่เป็นไรใช่มั้ย” เซฮุนส่ายหัวช้าๆ สายตาจับจ้องมองเพียงประตูฝ้าทึบตรงหน้าอย่างมีความหวัง

               

 

 

                เวลาแห่งการรอคอยมักจะเนินนานเสมอ เซฮุนที่นั่งไม่ติดเก้าอี้เลยแม้แต่นาทีเดียวลุกขึ้นเดินวนไปวนมา เกือบสองชั่วโมงแล้ว

                เสียงเปิดประตูพร้อมกับร่างสมส่วนของคุณหมอออกมายืนประจันหน้า รอยยิ้มจางๆของคุณหมอทำให้เซฮุนเลือกที่จะเงียบและรอคำตอบ

 

            “ปลอดภัยทั้งแม่ทั้งลูกครับ”

 

 

 

 

               

 

 

 

 








 

 

 

 

                ห้องกระจกสว่างใส ที่มีเตียงขนาดเล็กไม่น่าจะเกินฟุตครึ่งตั้งเรียงรายอยู่เต็มไปหมด ชายหนุ่มยืนเกาะกระจกอยู่แบบนั้นมานานเป็นชั่วโมงแล้ว เขาเอาแต่จดจ้องมองเด็กตัวที่เล็กที่สุดในบรรดาเด็กทั้งหมด แถมเตียงที่ใช้ดูแปลกตากว่าคนอื่น หมอบอกว่าลูกชายของเขายังคงต้องอยู่ในตู้อบไปอีกสักพักจนกว่าจะแข็งแรงดี 

                “ไปพักก่อนมั้ย” ชานยอลที่เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ใกล้ๆ วางมือลงบนไหล่ของน้องชายแล้วจ้องไปที่เด็กทารกตัวแดงตาเขม็ง แม้แต่เขาก็ยังอดตื่นเต้นตามคุณพ่อมือใหม่ข้างตัวไม่ได้เลย

 

                “เขาจะแข็งแรงมั้ย” เซฮุนพูดออกมาอย่างเลือนลอยในขณะที่สายตายังคงจับจ้องไปที่ลูกชายของตัวเองพี่ชายของเขาส่งเสียงกลั้วหัวเราะออกมาจากลำคอ

                “เด็กคนนี้อายุแค่เจ็ดเดือนครึ่งเองนะ แต่ดูแข็งแรงกว่าเด็กที่คลอดตามกำหนดซะอีก”

                “เหรอครับ”

                “อย่าคิดมากน่ะ ตอนนี้เขาปลอดภัยแล้ว อย่าคิดมากเลยนะ กลับไปพักผ่อนเถอะ”

                “ผมไม่อยากคลาดสายตาอีก”

                “.................”

                “ลู่หานเป็นยังไงบ้าง”

                “หลับปุ๋ยเลยล่ะ คงจะเหนื่อย” ชานยอลมองเสี้ยวหน้าของน้องชายที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ร่างสูงโปร่งของเขาถอยห่างออกมาเพื่อนั่งลงตรงเก้าอี้ที่อยู่อีกมุมหนึ่งของทางเดิน

               

                ตอนนี้อี้ฟานก็กำลังนั่งเฝ้าลู่หานที่ยังไม่ตื่นอยู่ ส่วนทางนี้เขาก็ต้องคอยดูแลเซฮุน ที่อาจจะคิดอะไรไม่เข้าท่าเข้าก็ได้

ชานยอลนั่งสลับขาไขว่ห้างเมื่อความเมื่อยเข้าคลอบงำ มือที่เคยจับมือถือไถดูข้อมูลอะไรไปเรื่อยเปื่อยก็วางลงบนหน้าขาของตัวเอง เพื่อขบคิดอะไรบางอย่าง

 

                “เซฮุน ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้มันไม่ชอบมาพากล” ร่างสูงเอี้ยวตัวละความสนใจจากลูกชายออกมา สองพี่น้องมองตากันก่อนที่จะเป็นเซฮุนที่พยักหน้ารับช้าๆ

                “ผมอยากจะฟังจากปากลู่หานก่อน”

                “จะให้ฉันช่วยอะไรก็บอก...”

               “มีแน่....พี่ไม่ต้องห่วง”

                 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                 

 

------------------------------------------
หึ!!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

888 ความคิดเห็น

  1. #855 Seluhh (@1465) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 07:25
    คิดถึงเรื่องนี้มากกกกก
    #855
    0
  2. #852 ffilhh (@ffilhh) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 22:08
    นังดินดานังผีร้ายยยยย!!!!!!!!!!!! โถ่หนูปลอดภัยทั้งแม่ทั่งลูกก็ดีแล้วแง้้้้้
    #852
    0
  3. #851 Spenzergirl (@spenzergirl) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 17:57
    ลินนนน เธอใช่มั้ยยยย!!!!!!!!
    #851
    0
  4. #850 meimei17an (@meimei17an) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 16:05
    ซ้อเมื่อไหร่ซ้อจะท้องมั่งอ่ะ
    #850
    0
  5. #849 ttbluewp (@ttbluemtr) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 15:54
    จัดการมันเลยยยยยเซฮุน!!!!
    #849
    0
  6. #848 Peace-_-Peach (@Peace-_-Peach) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 15:16
    เรื่องนี้ถึงมืออาซ้ออู๋จนได้ นังลินดาแกไม่รอดแน่
    #848
    0
  7. #847 คำแสนสุข (@pupae_kkk) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 14:10
    ใจหายแทนเซฮุน โชคดีที่ปลอดภัย เตรียมตัวเตรียมเจ็บไว้เลยลินดา
    #847
    0
  8. #846 PPSnook (@PPSnook) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 13:29
    ปลอดภัยค่อยยังชัว นังลินดาแกบอกไม่ทำจริงแค่พูดเล่นแต่แกทำลู่คลอดก่อนกำหนดคืออะไร ฮุนจัดการเลยนะ
    #846
    0
  9. #845 ~mimi~ (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 11:36
    ดีที่ปลอดภัย

    แต่ลินดา!!! พูดเล่นแต่มันใช่เรื่องเล่นเหรอ!!!!!!!!!!(ยังโกรธอยู่)



    ชอบตอนย้อนอดีต ดูน่ารักมากๆเลยค่ะ



    รอดูความเป็นไปของ(นัง)ลินดา และครอบครัวสุขสันต์ของคุณพ่อคุณแม่มือใหม่นะคะ
    #845
    0
  10. #844 Audaidaj (@Audaidaj) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 09:18
    ยัยลินดามันทำอะไรอ่ะ ดีนะลู่กับลูกปลอดภัย
    #844
    0
  11. #843 oshniee (@oshniee) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 07:56
    มาต่อน้าาารอ
    #843
    0
  12. #842 oshniee (@oshniee) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 07:56
    ฮื่ออออเป็นเพราะลินใช่มั้ย
    #842
    0
  13. #841 cmcreamm (@myforever) (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 07:53
    ยัยยยบ้าาา ดีนะที่แม่ลูกไม่เป็นไร T___T
    #841
    0