HUNHAN feat.krisyeol Love treasure SS2

ตอนที่ 64 : [SS2] ตอนที่19 Marry Lu

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 395
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    1 พ.ค. 60

 


SS2 CH19

 

 

                “ส้ม!!

                “ใช่แล้ว...”

               

                อาหารอย่างแรกที่คนป่วยจะได้ทานคือ ส้ม.....ดวงตาคู่สวยดูจะสดใสขึ้นมาทันที เมื่อวันที่รอคอยมาถึงจนได้ ลู่หานใช้สายตากวักเรียกเจ้าส้มผมโตน่ากินให้เข้ามาใกล้ ในขณะที่เซฮุนยังคงหาวิธีปอกเปลือกหนาๆของมันอยู่

                “แค่กลีบเดียว แค่น้ำมัน ไม่งั้นพี่อาจจะท้องเสีย”

                “เดี๋ยวกินน้ำตาม” ลู่หานว่าแล้วยิ้มออดอ้อน เขาไม่เคยรู้สึกถึงฟิลแบบนี้มาก่อน ฟิลออดอ้อนขอร้องใครสักคนหนึ่ง คราวก่อนที่เห็นเซฮุนทำ ก็ได้แต่นึกหมันไส้ แต่ตอนนี้เขารู้แล้ว รู้ถึงความยอมแลกทุกๆอย่างกับสิ่งที่อยากได้แล้ว ณ ตอนนี้

 

                ลู่หานได้กินส้มหนึ่งกลีบ ก่อนจะตามด้วยน้ำแก้วแรกอีกสองสามอึก แม้ต่อมาเซฮุนจะถูกหัวหน้าพยาบาลอายุคราวป้าด่าเอาจนแทบจะปิดหูหนีไม่ทัน

                พอคุณพยาบาลมาถอดสายอาหารให้อาหารมื้อแรกก็มาเสิร์ฟ แต่ลู่หานกลับทานเข้าไปได้นิดหน่อย เพราะกระเพาะไม่คุ้นชิน พอสายมาหน่อยท่อต่างๆก็ถูกถอดออกไปจากร่างกาย ความทรมานทั้งหมดในจุดแรกเริ่มหายไปแล้ว จะเหลือก็เพียงแค่นอนนิ่งๆไปให้ได้อีกหนึ่งเดือนเท่านั้น

 

                “วันนี้ คนนอกเยี่ยมได้ด้วยนะ”

                “จริงเหรอ!!” ไม่ได้เจอใครนอกจากคุณพยาบาลหน้าเดิม คุณหมอจองซอก กับเซฮุน โคตรเบื่อเลย

                “พ่อแม่พี่ด้วย....พวกเขาจะบินมาวันนี้” เซฮุนตอบ แต่ลู่หานกลับไม่ชอบในสิ่งที่เขาพูดเลยแม้แต่น้อย

                “นายบอก....” เซฮุนพยักหน้าให้เป็นคำตอบ ร่างสูงของชายหนุ่มนั่งลงบนเก้าอี้มือหนากอบกุมมือคนป่วยเอาไว้แล้วบีบเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ

                “ไม่ต้องกลัว ผมจะรับผิดชอบทุกอย่าง”

                “ฉันไม่ได้กลัวอย่างที่นายคิด.....ฉันกลัวพ่อฆ่านายต่างหาก” ลู่หานยู่ปาก ส่วนคนที่ถูกข่มขู่กลับขมวดคิ้วไม่เข้าใจ

                “หมายความว่าไงครับ....”

                “พวกเขาเอานายตายแน่ๆ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                คำเตือนของลู่หานไม่ได้หนีจากนั้นไปสักนิด เมื่อพ่อแม่ของพี่ลู่หานบินตรงจากปักกิ่งมาโซลในช่วงเย็น พี่เขยกับพี่ชายขับรถไปรับที่สนามบิน อีกไม่กี่สิบนาทีก็คงจะถึง แต่ขนาดว่าตัวยังมาไม่ถึง เสียงของพวกเขาก็ทำให้ต้นขาเขาสั่นไปแล้ว

                “กลัวเหรอ” มือเล็กๆบีบมือใหญ่ๆของว่าที่คุณพ่อที่สายตายังคงจดจ้องมองทีวีอยู่ แต่มันดูเหมือนกับว่าเจ้าตัวกำลังขบคิดอะไรบางอย่างจนดูเครียดไปหมด

                “เปล่าครับ”

                “แต่เหงื่อมือนายออกอ่ะ”

                “คงเพราะร้อน” ลู่หานเหยียดยิ้มมุมปากให้คนที่ยอมจนมุม ลู่หานไม่คิดจะพูดอะไรอีกนอกจากรอเวลา

 

                ตอนแรกที่เขาไม่อยากจะบอกพ่อกับแม่เพราะไม่อยากให้ท่านเสียใจที่มีลูกทำตัวแย่ แถมพ่อมันยังไม่รับ แต่เขาก็เคยแอบคิดเอาไว้ว่าถ้าอยู่ที่นี่แล้วมันอยู่ไม่ได้จริงๆก็คงต้องกลับไปซบอกพ่อแม่ แต่เมื่อทุกอย่างกลับผิดคาด เรื่องแผนที่วางเอาไว้ก็จางหายไปหมดตามกาลเวลา ลืมแม้กระทั่งว่าต้องบอกเรื่องนี้กับพ่อกับแม่

 

                เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำให้ว่าที่คุณพ่อคุณแม่มองหน้ากันโดยอัตโนมัติ เซฮุนลุกจากเก้าอี้ เดินไปเปิดประตู สิ่งแรกที่เขาเห็นคือใบหน้าถมึงทึงของคู่สามีภรรยา คนเป็นแม่เดินกระแทกไหล่เขาเข้ามาในห้อง บรรยากาศรอบด้านติดลบในทันที ชายหนุ่มตัวแข็งค้างอยู่ที่กรอบประตู รู้สึกกลัวจนเหงื่อเย็นๆไหลออกมาจากรูขุมขน

 

                “ลูกแม่....ลู่หาน” เสียงโวยวายดังขึ้น ในขณะที่ร่างของผู้เป็นแม่พยายามจะโผเข้ากอดลูกชายที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง

                “อย่านะครับ!! อย่ารุนแรง” เซฮุนที่ขยับไปเองโดยอัตโนมัติประกาศเสียงแข็งแล้วเดินดิ่งเข้ามาประชิดขอบเตียง ไอ้ความกลัวเมื่อครู่หายวับไปสักพัก

                “เธอพูดว่าอะไรนะ....ทำไมฉันจะกอดลูกของฉันไม่ได้!!

                “พี่เขาต้องนอนนิ่งๆครับ ไม่งั้นหลานคุณแม่อาจจะได้รับอันตรายได้”

                “ตายจริง!! แม่ขอโทษ” คุณนายอู๋ร้องเสียงตกใจ ถอยหลังออกมาจากขอบเตียงทันที แววตาที่สวยดุจดั่งกวางป่ากำลังเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใส ขณะที่กำลังจ้องสำรวจลูกชายคนเล็กที่เธอรักสุดดวงใจ

 

                “แกทำอะไรลูกชายฉัน” ผู้พันปลดระวางก้าวฉับๆเข้าหาเด็กหนุ่มที่ยืนนิ่งอยู่ข้างเตียงคนป่วย เซฮุนกลืนน้ำลายอึก เมื่อคอเสื้อถูกจับกระชาก แรงของคนสูงวัยกว่า มากพอให้ตัวเขาปลิวจนเซ ดวงตาคู่คมเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่ออยู่ๆก็ถูกปล่อยเทกระจาดลงไปบนพื้น ก่อนที่ร่างหนาๆของผู้พันจะตามมาซ้ำ

 

                ตุบ!

 

                เสียงหมัดซัดเปรี้ยงเข้าให้ตรงใบหน้าปากครึ่งจมูกครึ่ง สร้างความตื่นตระหนกตกใจให้กับคนที่อยู่ภายในห้อง แม้แต่คุณนายอู๋

                เลือดที่แดงข้นไหลทะลักออกมาจากรูจมูกโด่ง ความมึนเข้าคลอบงำจนเขาต้องสะบัดหัวไล่ แววตาของผู้พันแข็งกร้าวจนน่ากลัว แต่ชายหนุ่มกลับมองมันด้วยความนิ่งเฉย ใบหน้าอวดดียังคงจ้องมองอยู่แบบนั้น โดยไม่คิดกลัวว่าจะมีหมัดที่สองสามสี่ตามมา

 

                “ป๊า! พอแล้ว ทำอะไรเนี้ย” อี้ฟานเข้ามาห้ามพร้อมกับคนเป็นแม่ที่ลากผู้พันออกไป ส่วนชานยอลที่ทำตัวไม่ถูก ก็รีบเข้าไปประคองน้องชายให้ลุกขึ้นยืน พร้อมกับส่งผ้าเช็ดหน้าให้

                เหตุการณ์มันเร็วจนไม่มีใครคาดคิดว่ามันจะเกิดขึ้น เลือดกำเดายังคงไหลออกมาอย่างต่อเนื่องจะเปรอะไปตามเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโปรดของเซฮุน

                “ผมขอโทษครับ ที่ไม่ได้เรื่องนี้ให้ท่านได้ทราบ”

 

                “ทำไม....เพราะแกไม่คิดอยากจะรับผิดชอบลูกแล้วก็หลานชายฉันงั้นเรอะ!!!

 

                “พ่อหาญ ไม่ให้เขาบอกเอง!!” ลู่หานที่นอนอยู่บนเตียงได้แต่ส่งเสียงห้ามปรามคนเป็นพ่อที่เริ่มขาดสติ เซฮุนอยากจะบอกพ่อกับแม่เขาตั้งหลายครั้งแล้ว แต่เพราะเขาเอง ตัวเขาเองที่ไม่อยากให้เรื่องถึงหูพ่อกับแม่

 

                มันไม่ใช่ความผิดของเซฮุน..... TT

 

                “นี่แกรักมันมากจนต้องออกหน้ารับแทนเรอะ”

                “ผมขอโทษครับ แต่ไม่ต้องห่วง ผมยินดีรับผิดชอบทุกอย่าง ขอแค่ท่านเมตตา ทุกอย่างจะเรียบร้อย” เซฮุนกล่าวอย่างสุภาพ ทุกอย่างจะเรียบร้อยอย่างที่เขาบอก

 

                ผู้พันปลดระวางเริ่มหายใจสม่ำเสมอขึ้นเมื่อความโกรธลดน้อยลง ตอนแรกที่รู้ว่าลูกชายคนเล็กท้องก็ดีใจจนหน้ามืด เพราะรู้มาตั้งแต่ต้นว่าลูกชายคนเล็กเป็นคนพิเศษ ในใจก็ยังคงหวังอยู่ลึกๆว่าจะได้อุ้มหลานก่อนจะลงโลงสักครั้ง

                มันเป็นเรื่องน่ายินดี.....

 

                “ฉันจะเชื่อแกได้ยังไง” บุรุษต่างวัยสองคนยืนประจันหน้ากัน แววตาคู่คมดุ จ้องมองหยั่งเชิง จนบรรยากาศรอบตัวอึดอัด

 

            “ผมจะแต่งงานกับลู่หาน”

 

 

            ความเงียบสงัด ที่แทบจะได้ยินเสียงหัวใจของใครสักคนเต้น เสี้ยววินาทีที่เซฮุนหันกลับไปมองคนป่วยที่หันกลับมามองเช่นเดียวกัน มันเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ก่อนที่ชายหนุ่มจะหันกลับไปจดจ้องผู้พันตรงหน้าต่อ

                “ฮ่ะๆ ฮ่ะๆ ฮ่าๆๆๆๆ” เสียงหัวเราะระเบิดออก รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมของผู้พันปลดระวาง ทำให้คนที่อยู่ในสถานการณ์คลายเส้นอารมณ์ตึงๆลงไปด้วย ร่างสูงของเซฮุนค่อยๆก้มโค้งลง เป็นมุมเก้าสิบองศา

 

                “ให้ผมแต่งงานกับลูกชายคุณพ่อคุณแม่ด้วยเถอะครับ!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                “จะไม่คุยกันหน่อยเหรอ....” ไร้เสียงตอบโต้จากคนที่อยู่ใต้ผ้าห่ม เซฮุนที่พยายามดึงผ้าออกเพราะกลัวว่าจะขาดอากาศหายใจ ยอมแพ้ หลังจากที่พ่อกับแม่ พี่เขยพี่ชายกลับไปแล้ว ลู่หานก็เอาแต่หลบเลี่ยงไม่ยอมสบตาไม่ยอมคุยกับเขาอีกเลย

                “..............”

                “พี่.....”

                “..............”

                “พี่ไม่อยากแต่งกับผมเหรอ”

                “เปล่า” หน้าแดงๆของคนป่วย มันช่างดูเหมือนคนสุขภาพดีเสียเหลือเกิน เซฮุนเหยียดยิ้มมุมปากอย่างพอใจ เมื่ออีกฝ่ายซื่อสัตย์กับหัวใจตัวเองมากพอ

 

                แบบนี้จะได้ไม่ปวดหัวมาก....

 

                “แต่....”

                “อะไรครับ” เซฮุนถาม มือก็พยายามดึงผ้าห่มให้คลุมอยู่บนช่วงอกของว่าที่คุณแม่

                “นาย....นายไม่ได้ทำเพราะแค่จะรับผิดชอบใช่มั้ย” เสียงแหบพร่าอ้อมแอ้มถาม ดวงตาคู่สวยก็เอาแต่กรอกไปมา ไม่ยอมมองเขาเลยสักครั้ง

 

                “เพื่อรับผิดชอบน่ะถูกแล้วครับ” ลู่หานหันมาจ้องมองคนที่พูดคำตอบผิด แต่เซฮุนก็ยังคงระบายยิ้มออกมาอย่างผ่อนคลาย “ถ้าไม่แต่งแล้วลูกจะใช้นามสกุลโอได้ไงจริงมั้ย...”

 

                “เห้อ พูดอะไรเนี้ย”

                “พี่จะใช้ด้วยมั้ยครับ”

                “ไม่!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                หลังจากวันแรกที่บุคคลอื่นเข้าเยี่ยมได้ ทั้งป๊าม๊า และพี่ชายทั้งสองก็ต่างแวะเวียนมาเยี่ยม รวมไปถึงคยองซูและคุณหมอหมี ที่แวะมาคุยเล่นด้วย ถึงจะรู้สึกว่าพวกเขาจะต้องรับสักหน่อย แต่พวกเขาก็เต็มใจที่เข้ามาเยี่ยม

                ส่วนเซฮุนที่คลายกังวลลงไปบ้างแล้วก็เริ่มเอางานมาทำที่โรงพยาบาล ด้วยการเก็บข้อมูลใส่ไว้แท๊ปเล็ต ของตัวเอง เพราะว่าขาดงานไปหนึ่งเดือนเต็มๆ นี่ยังดีที่ว่าพี่เทายังให้โอกาส และเข้าใจเหตุผลของเซฮุน เซฮุนก็เลยไม่ถูกไล่ออกจากงาน

                “วางงานก่อนก็ได้ กินข้าวก่อน” ลู่หานที่ถูกปรับเตียงให้ชันขึ้นเพื่อที่จะนั่งได้สะดวกบอก แต่เซฮุนก็ยังคงอ้อมแอ้มตอบผ่อนผันมื้ออาหารเที่ยงไปเรื่อยๆ จนคล้อยไปบ่ายแก่ๆ ถึงจะวางงานลงได้

               

                “ค่ำนี้ผมต้องเข้าบริษัทไปเอาพิมพ์เขียว พี่อยู่ได้มั้ย”

                “ได้สิ นายไปทำงานเถอะ”

                “แน่นะ ผมจะให้คุณพยาบาลพิเศษมาอยู่เป็นเพื่อน ผมไปสองสามชั่วโมง มีอะไรก็โทรหาผมนะ นิดเดียวก็ต้องโทร” เซฮุนกำชับเสียงหนักแน่น

                  “อือ เข้าใจแล้ว รับทราบเลย คิดถึงก็จะโทรหาโอเคมั้ย” ลู่หานยิ้มหวาน ส่วนเซฮุนก็ได้แต่ส่ายหัวให้กับความทีเล่นทีจริงของอีกฝ่าย

 

                “กินข้าว อาบน้ำเตรียมได้แล้ว ตอนนี้นายเหม็นกว่าฉันอีก”

                “ครับๆ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                เวลาหนึ่งทุ่มตรง เซฮุนที่จัดการตัวเองเรียบร้อยจะหล่อเฟี้ยวเช่นเดิม ก็สั่งกำชับกับคุณพยาบาลว่าให้อยู่กับเขาตลอดจนกว่าตัวเองจะกลับ พอได้รับคำยืนยันแล้วก็หายออกไปจากห้องด้วยความเร็วแสง

                “พี่ออกไปทำงานก็ได้ครับ” ลู่หานที่เห็นว่าเซฮุนออกไปได้สักพักแล้ว เอ่ยกับพี่พยาบาล

                “นี่ไงคะ งานของพี่” เจ้าหล่อนยิ้มหวานขณะตอบ

                “โถ่ งั้นพี่นั่งพักตรงนั้นก็ได้ พี่อยู่ตรงนี้แล้วผมอึดอัด”

                “อึดอัดอะไรคะ”

 

                “ก็....มันไม่ชินนี่ครับ” ลู่หานเกาท้ายทอยตัวเองด้วยความเก้อเขิน ส่วนใหญ่ที่ตรงนี้ เป็นที่นั่งประจำของเซฮุน แต่พอมีคนอื่นมานั่งจ้องนานนับสิบยี่สิบนาทีมันก็รู้สึกแปลกๆนิดนึง

                “คิคิ ได้ค่ะได้ ตรงนี้นะคะ” พี่พยาบาลเดินไปทรุดตัวนั่งลงที่โซฟา ก่อนจะเอ่ยปากบอกเขาว่า หากต้องการอะไรก็ให้เรียก ลู่หานรับคำอย่างดิบดี ก่อนจะนั่งมองอะไรไปเรื่อยเปื่อย

 

 

                Rrrrrrrrr Rrrrrrrrrrr

                “โอะ ขออนุญาตนะคะ” เสียงโทรศัพท์ของคุณพยาบาลสาวดังขึ้น เจ้าหล่อนกดรับสาย เงียบฟังอยู่สักพักก็ทำหน้ามุ่ยใส่

                “เดี๋ยวพี่มานะคะ มีเคสอุบัติเหตุใหญ่ หมอ พยาบาลไม่พอค่ะ แผนกฉุกเฉินขอให้ไปช่วย”

                “อ้า ครับ ไม่ต้องห่วงผมนะครับ”

                “แต่เดี๋ยวพี่จะให้คุณหัวหน้าพยาบาลมาอยู่เป็นเพื่อนนะคะ”

                “โอ้ววว ไม่ต้องหรอกครับ เดี๋ยวอีกชั่วโมงเซฮุนก็มา”

                “เอางั้นเหรอคะ โอเคค่ะ งั้นพี่ไปก่อนนะ” เจ้าหล่อนกล่าวเพียงเท่านั้นก็ตรงดิ่งไปที่ประตู

 

                ห้องทั้งห้องจึงเหลือเพียงความเงียบสงบ....

 

 

 

                ลู่หานยังคงนั่งอยู่ในความมืด สายตาจ้องมองออกไปยังวิวด้านนอก ที่มีแต่ตึกรามบ้านช่อง เปิดไฟสาดแสงแข็งกัน ไหนจะรถยนต์หลากหลายที่ขับไปบนท้องถนน แม้ผู้คนดานนอกจะมีมากมาย แต่มันก็เป็นภาพที่ทำให้รู้สึกเหงา...

 

 

                เสียงลูกบิดประตูดังขึ้นทำให้ลู่หานแย้มรอยยิ้มรอต้อนรับ ประตูสีขาวค่อยๆเปิดกว้างออก สิ่งแรกที่เข้าครองสายตาคือ รองเท้าส้นสูง กับเรียวขาวที่โผล่พ้นออกมาจากกระโปรงทรงเอเข้ารูป

 

                ไม่ใช่เซฮุนแน่ๆ....

 

 

                เสียงถุงพลาสติกกระทบกับประตูดูน่าวุ่นวายไปหมด แต่แค่ชั่วอึดใจเดียวลู่หานก็พบกับคนที่ขโมยรอยยิ้มของเขาไป หญิงสาวตัวผอมบาง เอกลักษณ์คือผมสีดำมันเงายาวกล่อมสะโพก

                เขาเม้มปากทันทีที่เห็นเธอยืนอยู่ในห้อง....

 

 

                “ไม่คิดว่าฉันจะเดาถูกเลยนะ...ลู่หาน”

 

                ตุบ!!

 

                ถุงพลาสติกที่บรรจุของด้านในมากพอสมควรถูกกระแทกลงบนพื้นจนเขาสะดุ้ง ลู่หานถอนหายใจบังคับความตื่นกลัวเอาไว้ เมื่อจ้องมองไปยังหญิงสาวเบื้องหน้า

 

                เธอเหมือนฝันร้าย ที่ร้ายยิ่งกว่าเฟรดดี้ คูเกอร์ เสียอีก เธอเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นๆ กับความรู้สึกกรุ่นโกรธที่วาววับอยู่ในแววตาคู่คมคู่นั้น

                “มาที่นี้ทำไม ลินดา.....”

 

 

                “ฉันแค่อยากจะมาเยี่ยมนาย”

                “งั้นก็ขอบคุณ”

 

                “ได้ข่าวว่าท้อง....นั่นกี่เดือนแล้วล่ะ” ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังเลื่อนลงมองท้องกลมโตของลู่หาน

                “ใกล้จะแปดเดือนแล้ว”

                “เหรอ.....ใครเป็นพ่อล่ะ เซฮุนงั้นสิ”

                “ใช่...”

 

                “ไม่รู้สึกน่าสมเพสเหรอ ทั้งๆที่เป็นผู้ชายมาทั้งชีวิต” ลินดากล่าว มือก็จับหมับเข้าที่ข้อแขนของลู่หาน เล็บที่ตัดแต่งมาอย่างดีค่อยๆจิกผ่านเนื้อหนังนุ่มนิ่มเข้าไปช้าๆ

                “เจ็บ....ปล่อย”

                “ฉันเจ็บกว่านายหลายเท่าลู่หาน”

                “เธอต้องการอะไร”

                “นายรักเซฮุนงั้นเหรอ....เคยคิดว่ารักด้วยเหรอ”

                “เธอต้องการอะไรกันแน่ นี่ไม่ใช่เวลาเยี่ยมออกไป ฉันจะพักผ่อน”

                “...........”

                “โอ้ย! มันเจ็บ ฉันบอกให้ปล่อย” ลู่หานร้องโอดครวญเมื่ออีกฝ่ายเพิ่มแรงกดเข้ามาอีก

                “ฉันบอกแล้วไงว่าฉันเจ็บกว่านายหลายเท่า เจ็บตั้งแต่ที่รู้ว่านายทิ้งฉันไป เจ็บที่นายทำกับฉันเหมือนว่าฉันไม่มีค่า!!

                “เรื่องของเรามันจบแล้ว ลินดา เธอทำให้ฉันรู้สึกแบบนั้น ถ้าหากการไม่ได้พูดล่ำลากันเมื่อครั้งนั้นมันยังทำให้เธอคิดมากอยู่ล่ะก็ ฉันจะขอพูดมันซะตรงนี้”

                “ไม่!! ฮรึก ไม่ ไม่ได้!!” น้ำตาของลูกผู้หญิงไหลอาบแก้มทันที จนคนมองใจหาย ลู่หานมองลินดาด้วยความตกใจ แรงจิกที่ข้อแขนของเขาคลายออกแล้ว เหลือเพียงมือสั่นๆที่จับอยู่

 

                “ลินดา.....”

                “สิบสองปีที่ฉันเฝ้าตามหานายลู่หาน สิบสองปีที่ฉันไม่มีใคร พระเจ้าลงโทษฉันมานานมากไปแล้ว แต่พอนายกลับมา นายก็กลายเป็นของคนอื่น”

                “..................”

                “ฉันได้อะไรจากนายบ้าง นอกจากจูบครั้งนั้น”

                “เธอทำให้ฉันรู้สึกแย่นะตอนนี้ ฉันขอโทษจริงๆที่ทำให้เธอรอ ฉันไม่มีอะไรจะพูดนอกจากขอโทษ ไปหาคนที่ดีกว่าฉันเถอะนะ”

                “ไม่!! ไม่เอา” หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าด้วยความเสียใจ เสียงสะอื้นของเธอก้องไปทั่วห้องคนป่วย ความเจ็บ ความโกรธเคืองนั้น ไม่ส่งผลใดๆให้ลู่หานได้เลยนอกจากรู้สึกผิด

                “ฉันขอโทษ”

 

                “คำขอโทษนายมันใช้ไม่ได้หรอก”

                “ขอร้องล่ะ มันไม่ใช่ตอนนี้ ลินดา”

 

                แววตาคู่คมเกรี้ยวกราดพอดูเมื่อจ้องมองคนป่วย ลู่หานแอบเสียวสันหลังวาบขณะที่ในใจภาวนาให้มีใครสักคนเข้ามาเจอพวกเขา

 

                “ถ้านายแท้ง.....นายจะกลับมาหาฉันมั้ย” 


















--------------------------------------

แก๊...จะทำอะไร!!!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

888 ความคิดเห็น

  1. #840 ~mimi~ (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 21:32
    3ตอนรวด ชอบมากกกกกกกกกกก



    แต่ค้างมากอีกกกกกกกกกกก



    ว่าแล้วว่าแบคต้องมาเกิดเป็นลูกของเซฮุน



    แต่ แต่ แต่ ลินดา!!!!!! โอ๊ยยยยยยยย นี่ก็อะไร จองล้างจองพลาญไม่เลิกสักที!!!!



    แล้วจะมาทำให้แท้งคืออะไร ไม่นะ!!! ห้ามนะ!!!! งื่อออออ
    #840
    0
  2. #839 #...นายน้อย...# (@cassiopeia-niine) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 06:45
    อย่าทำอะไรบ้าๆนะ ตั้งสติหน่อยเส่ โอ้ยยยย เซฮุนรีบมา!!!!!!

    #839
    0
  3. #838 HunHan.KrisLay~♡ (@jip-316) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 22:43
    อิผีนี่ แกจะทำอะร๊ายยย โอ้ยฉันละอยากจะฆ่าอินี่ แกจะทำแบบนี้กับลู่ไม่ได้ ขอให้ใครก็ได้มาเห็นที มาช่วยลู่ที ฮือออ ไม่เอานะไม่ให้แท้ง นุ้งแบคจะมาเกิดแล้ว(?)ให้นางมาเกิดเหอะ สงสารชาติที่แล้วนางโดนเผา
    #838
    0
  4. #837 pcy_kwu3008 (@pcy_kwu3008) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 14:14
    ไม่นะ..เซฮุนนนนนนรีบกลับมาเร็วลู่หานแย่แล้วๆๆ
    #837
    0
  5. #836 ffilhh (@ffilhh) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 23:19
    โอ้ยยยยยยยยเซฮุนรับกลับมาเลยโว้ยยยยยย เจ๊พยาบาลก็ได้ ฮรึกจะร้องไห้ ลินดานังผีร้าย กรี๊ดดดดดดด
    #836
    0
  6. #833 Noeykwd (@Noeykwd) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 21:48
    ฮุนนนน กลับมาเดี๋ยวนี้!!
    #833
    0
  7. #832 Spenzergirl (@spenzergirl) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 17:10
    ไม่นะะะะ ฮุนนนน มาเร็ว ๆ ใครก็ได้ ช่วยลู่ที ฮือออออ ? ?
    #832
    0
  8. #831 PPSnook (@PPSnook) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 16:39
    ไรท์ขาดตอนนางจะทำอะไร ฮุนมาเร็วๆเข้า ชะนีกำละงบ้าแล้ว 
    #831
    0
  9. #829 Peace-_-Peach (@Peace-_-Peach) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 15:05
    อ้าว นีงบ้านี่ โรคจิตใหญ่แล้ว
    #829
    0
  10. #828 Audaidaj (@Audaidaj) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 11:56
    อ่าวเฮ้ยนางบ้า รปภมาเอานางอกกไป๊ เวนแล้วว
    #828
    0
  11. #824 แฟนเงิง (@ploy0883551292) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 10:26
    โอ้ย นังลินดาแกอย่าทำอะไรบ้าๆนะโว้ยยยยย
    #824
    0
  12. #823 Taeaun (@aunbrabra) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 10:10
    เซฮุนกลับมาเร็วๆนะ
    #823
    0
  13. #822 Seluhh (@1465) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 07:45
    โอ้ยยยอย่ามายุ่งกับคนท้องเลยยย ออกไป๊!!!!! เซฮุนกลับมาเร็วๆสิ ลืมอะไรก็ได้ ฮืออออออ
    #822
    0
  14. #821 Seluhh (@1465) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 07:44
    นังลินดาาาาาา ออกไปนะ
    #821
    0
  15. #820 oshniee (@oshniee) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 06:59
    ฮื่อออออลินดาาาาอย่าทำแบบนี้เลย
    #820
    0