HUNHAN feat.krisyeol Love treasure SS2

ตอนที่ 57 : [SS2] ตอนที่ 12 การตัดสินใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 311
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    13 มี.ค. 60

 

 SS2 CH12

 

 

                “แล้วถ้าผมไม่อยากเอาไว้….มันพอจะมีวิธีมั้ยครับ” 

 

                “นี่นาย!” ชานยอลที่พอได้ยินก็แทบจะหันขวับมาปรามด้วยน้ำเสียงอารามตกใจ แต่คนที่ไม่คิดอยากจะมีตั้งแต่แรกอย่างลู่หาน ไม่ได้สนใจว่าชานยอลจะพูดอะไร เขายังคงจับจ้องมองคุณหมอเพื่อขอคำตอบ

                “มีครับ แต่เราไม่อยากให้คนไข้ทำแบบนั้น ผมหวังว่าคุณจะกลับมาตรวจอีกครั้งตามวันที่หมอนัด แล้วเดี๋ยวเรามาคุยกันอีกทีถึงเรื่องเคสศึกษาของคุณนะครับ คุณลู่หาน แล้วนี่ก็เป็นยาบำรุง ผมว่าคุณคงลำบากใจมากที่จะไปรับเอง หมอเลยจัดการให้” ชานยอลเป็นคนยื่นมือไปรับซองยากับแฟ้มเอกสารที่ทางคุณหมอเลื่อนมันมาให้  ส่วนลู่หานทำเพียงแค่หลบสายตามองต่ำมือทั้งสองข้างเกาะกุมเอาไว้แน่น เขาไม่รู้ว่าตอนนี้ควรจะทำยังไงต่อไป สิ่งเดียวที่เขากำลังคิดคือ จะทำยังไงให้กลับไปเป็นปกติ

                ชีวิตปกติที่ไม่มีเด็กคนนี้อยู่….

 

                “ครับ ขอบคุณนะครับหมอ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยตบปากรับคำพร้อมกับขอบคุณ ชานยอลลุกขึ้น แตะมือไปบนบ่าเล็กนั่นเบาๆโดยที่ไม่พูดอะไรออกมา แล้วเดินนำไปที่ประตู

 



+++++++++++++++

                พอออกมาจากห้องตรวจและตรงดิ่งกลับบ้าน ลู่หานก็ไม่คิดจะเปิดปากพูดคุยอะไรกับชานยอลอีก แม้อีกฝ่ายจะทำท่าทีหงุดหงิดแค่ไหน แต่ก็ไม่พูดจาร้ายๆออกมาให้คนอารมณ์แปรปรวนอย่างเขาได้ยิน

 

                “กินอะไรหน่อยมั้ย”

                “ช่วยกลับไปสักทีเถอะ”

                “จะกินก็บอกละกัน จะอุ่นโจ๊กให้” ชานยอลเกาะขอบประตูห้องนอนชะเง้อคอ จดจ้องไปยังกลุ่มก้อนผ้าห่มที่ดิ้นคลุกคลักไปมา  แค่ตอบได้ด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียวแบบเมื่อครู่เค้าก็พอใจแล้ว ดีกว่าการที่ลู่หานจะไม่ตอบไม่หือไม่อือกลับมาสักอย่างเดียวแบบนั้นมันน่าใจหายมากกว่า

 

                กลับไปนั่งรอนอนรอ สักพักตะวันบ่ายก็คล้อยต่ำลาลับขอบฟ้าไปจนพลบค่ำ ชานยอลที่ยึดโซฟาเอาไว้ตั้งแต่เช้าพร้อมกับรีโมทตัวยาว ก็ลุกขึ้นบิดขี้เกียจ เมื่อสายของคุณสามีโทรเข้า อี้ฟานไม่ได้พูดอะไรมากและเขาเองก็ไม่มีอะไรจะพูดนอกจากบอกว่าจะกลับไปกินข้าวเย็นด้วย

 

                “ลู่หาน หลับอยู่รึเปล่า” ชานยอลเดินตรงดิ่งเข้าไปที่เตียงนอนขนาดคิงไซส์กลางห้องอันแสนคับแคบ เจ้าของชื่อดิ้นตัวหนีนิดๆ ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

                “ขอฉันอยู่คนเดียวได้มั้ย…..”

                “แน่ใจนะว่า อยู่คนเดียวแล้วจะไม่เป็นอะไร”

                “เป็น….”

                “เอ้า!”

                “ช่างฉันเหอะน่า นายจะไปไหนก็ไปป่ะ ตอนนี้พี่ฟ่านมันห่วงแย่ละ” พูดแบบนี้แสดงว่าต้องได้ยินเสียงเขาคุยโทรศัพท์แน่ๆ

                “แล้วเมื่อไหร่เซฮุนจะกลับ เซฮุนได้บอกไว้มั้ย”

                “อืม คืนนี้น้องนายบอกอาจจะไม่ได้กลับ เร่งปิดงาน”

                “งั้น…..”

                “กลับไปเหอะนะ ถือว่าฉันขอล่ะ”

                “ยังไง เซฮุนก็ควรรู้เรื่องนี้ โตๆกันแล้ว คุยกันซะ อย่าทำตัวเป็นเด็กไม่ประสีประสาแบบเมื่อเช้าอีก เข้าใจใช่มั้ย”

                “เป็นแม่ฉันรึไงถึงมาสอน!!” ลู่หานเลิกผ้าห่มที่คลุมใบหน้าอยู่ออก ชานยอลที่นั่งอยู่บนหัวเตียงขมวดคิ้วเข้ม จ้องมองผู้ชายที่อายุจะเข้าเลขสี่อยู่มะรอมมะร่อ ทั้งๆที่ร้อนอบอ้าวจนหน้าแดงไปหมดก็ยังเอาแต่ทรมานตัวเองในผ้าห่ม ถ้าไม่บ้าก็บ้ามากล่ะหมอนี่

                “ไม่ใช่แม่ แต่แค่พูดในฐานะของผู้ใหญ่คนนึง” เขาไม่ใช่พวกไม่มีความคิดที่เอาแต่ดื้อด้านหรอกนะ โตจนจะลงโลงกันอยู่แล้ว ยังมัวแต่มาทะเลาะพูดจาไม่รู้เรื่องใส่กันแบบนี้ ก็รังแต่จะต้องมาเสียใจทีหลัง เพราะนิสัยเสียของลู่หานคือดื้อและยังไม่โต ทั้งๆที่อายุก็มากกว่าเขาตั้งสองปี เขาจึงเลือกที่จะข่มอารมณืร้อนเอาไว้เเล้วพูดดีด้วย   

 

                “พอเหอะ ฉันจะนอน”

                “ลู่หาน ฟังฉันนะ……คำพูดของนายเมื่อเช้า มันทำให้ฉันไม่สบายใจ ถึงนายไม่ต้องการเด็กคนนี้ แต่นายก็ไม่มีสิทธิ์ไปทำร้ายเขา แม้แต่คำพูด ถึงตอนนี้เขาจะยังเป็นแค่ก้อนเนื้อ แต่เขาก็รับรู้ได้ผ่านตัวนาย เพราะงั้นอย่าพูดแบบนั้นอีก”

                “ก็เอาไปเลี้ยงเองเลยมั้ยล่ะ!! อยากได้นักนี่ลูกน่ะ” ลู่หานตะคอกเสียงใส่จน ชานยอลขมวดคิ้วเข้มเข้าหากัน มือที่ไม่รู้ว่ามันพุ่งออกไปตอนไหน จับหมับเข้าที่คางเรียวแล้วบีบมันอย่างแรง ใบหน้าสวยเบ้ไปถนัดด้วยความเจ็บปวด แต่ชานยอลก็ไม่สน เขายังคงเพิ่มแรงบีบให้มากขึ้น จนอีกฝ่ายต้องจับมือเขาเอาไว้ แถมด้วยสีหน้าเจ็บปวด

                “ฉันไม่รู้ว่านายกับเซฮุนมีเรื่องอะไรกัน แต่อย่าลืมว่าเด็กมันไม่เกี่ยว ถ้านายลำบากมากก็อุ้มท้องให้ครบเก้าเดือน คลอดเมื่อไหร่ฉันจะรับเลี้ยงเขาเอง ถ้าถึงวันที่นายอยากให้เด็กมันเรียกว่าแม่ล่ะก็ จงจำไว้ซะว่ามันจะไม่มีวันนั้น นอนคิดให้ดี นายมีเวลาทั้งคืน ฉันไม่ใช่คนพูดเล่น ฉันทำจริงลู่หาน….”  ชานยอลสะบัดมือออกจากปลายคางเรียว  ดวงตาที่จ้องมองลู่หานบ่งบอกได้ว่าไม่มีคำไหนที่พูดเล่นๆสักคำ

 

                ชานยอลกลับออกไปแล้ว ห้องทั้งห้องจึงตกอยู่ในความมืด เสียงรอบข้างเงียบสงัดยกเว้นเพียงแต่เสียงเครื่องปรับอากาศที่ชานยอลเปิดทิ้งเอาไว้ก่อนที่จะออกไปจากห้องนอน ลู่หานเลิกผ้าห่มออกจากตัว แล้วนอนแผ่หลาอยู่บนนั้น สายตาก็จดจ้องไปยังความมืด ในหัวสมองของเขาตอนนี้แทบจะว่างเปล่า เขาไม่ได้คิดถึงสิ่งที่ชานยอลพูด เขาไม่ได้คิดถึงเด็กที่อยู่ในท้อง เขาคิดถึงแต่ใบหน้าของแบคฮยอน   

 

                “ฉันขอโทษ” ความชื้นบริเวณหางตาทำให้ลู่หานตกรีบยกมือขึ้นเช็ด แต่พอยิ่งเช็ดแล้วมันก็ยิ่งไหลมากกว่าเดิม เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองพูดขอโทษออกไปทำไม เขารู้เพียงแค่ว่า เขาไม่ควรจะอยู่จุดนี้ด้วยซ้ำ

                จุดที่แบคฮยอนเคยอยู่

               

 

                เขาเคยคิดแค่ว่าอย่าให้เซฮุนหายไปจากสายตา อีกก็พอ ขอแค่ได้อยู่ข้างกายกันและกันแบบนี้ ไม่ต้องได้รับความรักตอบกลับมาเหมือนคนรัก เป็นแค่ตุ๊กตาตัวเดิมที่มีเอาไว้ให้เซฮุนเล่นยามเหงา….

 

                เพราะมันกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว..

 

              แค่นั้นเขาก็พอใจเเล้ว....


 

++++++++++++

                “กินอะไรมั้ยเซฮุน เดี๋ยวฉันโทรสั่งให้”

                “ไม่ครับ ขอบคุณ”

 

                หญิงสาวที่โบกโทรศัพท์ในมือไปมา ลดมันลงทันทีเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้ทำท่าจะเงยขึ้นมาสนใจ เพราะเซฮุนทำเพียงแค่ตอบกลับมา แต่ก็ยังก้มหน้าก้มตาทำงานไปอย่างกับว่าต้องการให้เสร็จๆไปในคืนนี้ และดูท่าว่าอีกไม่กี่อึดใจเซฮุนก็คงจะทำมันเสร็จ ก็เล่นไม่สนใจหล่อนตั้งแต่หลังเลิกงาน จนตอนนี้เหลือทำงานกันอยู่แค่สองคน 

 


              ห้องทำงานที่มีโต๊ะวางเรียงกันนับสิบเงียบสงัดลเป็นเวลาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วตั้งแต่คราวที่เจ้าหล่อนเอ่ยปากถามว่าอีกฝ่ายจะกินอะไรเป็นมื้อค่ำ จนในที่สุดคนที่ทนความเงียบที่แสนจะอึดอัดไม่ไหวก็ต้องเปิดปากขึ้นก่อนอีกครั้ง 

                “เออ เซฮุน

                “ครับ”

                “ถ้างานเสร็จแล้ว ช่วยมาดูของฉันหน่อยสิ ฉันว่ามันเหมือนกับจะมีปัญหาตรงไหนสักที่แต่ฉันไม่แน่ใจ”

                “ครับ”

                “ไม่ได้ลำบากใช่มั้ย ดูนาย” เซฮุนเงยหน้าขึ้นมาจากกระดานพิมพ์เขียวของตัวเองใบหน้าคมคายที่หล่อเหลามากกว่าแต่ก่อนกำลังเต็มไปด้วยความแงน ก่อนที่ชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของบอดี้เพอร์เฟคจะหยุดการทำงานของตัวเองลงแล้วสาวเท้าก้าวมาชิดกับโต๊ะหล่อน โน้มตัวก้มลงไปดูงานที่ดูไม่น่าจะมีอะไรผิดพลาดนั่น แล้วส่ายหัวช้าๆ  

                “ตรงนี้ครับ ผมว่าคุณคำนวณมันผิดไปนิดหน่อย  ว่าแล้วก็ใช้ปากกาเมจิกจิ้มลงไปบนกระดาษ เขียนสูตรด้วยมือแบบสบายๆ ไม่รีบร้อนแล้วยื่นส่งให้กับหล่อน ลินดาพยักหน้ารับ แล้วเงยหน้าขึ้นไปส่งยิ้มหวานให้เป็นการขอบคุณ แต่ดูเหมือนว่าเซฮุนจะไม่ได้ใส่ใจมัน ชายหนุ่มทำเพียงแค่ค่อมหัวให้แล้วกลับไปที่โต๊ะของตัวเอง แล้วเริ่มม้วนเก็บพิมพ์เขียวลงกระบอก 

 

                “ผมว่าจะมาต่อพรุ่งนี้ คุณจะกลับเลยมั้ยครับ” เซฮุนถาม มือก็เก็บของบนโต๊ะให้เข้าที่เข้าทาง ส่วนลินดาก็เหลือบสายตาไปมองนาฬิกาก็พบว่าสี่ทุ่มเศษแล้ว เธอจึงพยักหน้ารับแล้วเริ่มเก็บของตามเซฮุน

                “ถ้าไม่เป็นการรบกวน เดี๋ยวไป….

                “เดี๋ยวผมโทรเรียกแท็กซี่ให้นะครับ พอดีผมต้องไปหาซื้อโจ๊กเป่าหื้อน่ะครับ” หญิงสาวรู้สึกหน้าม้านยังไงพิกลจนต้องหลบสายตาคู่สวยที่มองมา เพราะขนาดว่ายังไม่ทันจะเอ่ยปากพูดอะไรออกไป ฝ่ายชายหนุ่มก็มองขาดทะลุปรุโปร่งจนเอ่ยขัดออกมาได้เป็นฉากๆแบบนี้ ลินดายิ้มเจื่อนๆพยักหน้ารับเร็วๆ แล้วรีบก้มเก็บของ ของตัวเองในขณะที่เซฮุนหยิบโทรศัพท์มาโทรหาบริการแท็กซี่ให้กับหล่อน

 

                เวลาไม่กี่นาทีพวกเขาก็มายืนอยู่ริมฟุตปาธ รอรถแท็กซี่ที่เซฮุนเรียกเอาไว้ในแบบที่ต่างคนต่างไม่พูดอะไร ไม่มีการถามไถ่สารทุกข์สุกดิบหรือการงานที่ต้องทำพรุ่งนี้ มีเพียงแค่หุ่นขี้ผึ้งสูงร้อยปิดสิบกว่าที่เอาแต่หันหน้าออกไปทางถนน กับหญิงสาวที่พยายามเงยหน้าขึ้นไปมองเพื่อเรียกร้องความสนใจจากหุ่นขี้ผึ้ง

                “เซฮุน….

                “ครับ”

                “คือความจริงแล้วลินก็มีรถนะ แต่เพราะกลัวว่าจะทำงานจนดึก แล้วเพลียเลยไม่อยากขับรถกลับ ห่ะๆ คือ มันก็อาจจะดีมากด้วยถ้าลินประหยัดค่าแท๊กซี่ ถ้าเซฮุนไปส่ง” หญิงสาวเกาท้ายทอยพูดด้วยอารมณ์เก้อเขิน แต่ก็ต้องชะงักอีกครั้งเมื่อชายหนุ่มข้างตัวเอ่ยขัดจังหวะ 

                “เดี๋ยวผมจ่ายค่าแท็กซี่ให้นะครับ” เซฮุนชายตามอง  ลินดาขบกรามแน่นพยักหน้าช้าๆ ใบหน้าเห่อแดงด้วยความอาย อายตัวเองที่ผลีผลามพูดอะไรออกไปไม่คิดจนดูเหมือนตัวเองไร้ค่าไปเสียถนัดตา

                “ไม่ต้องหรอก ลินแค่อยากให้เซฮุนไปส่ง เพราะลินกลัว

                “…….” เซฮุนไม่ได้พูดอะไร แต่กลับเอาแต่จ้องมองหญิงสาวเพื่อขอคำอธิบายที่มันดีกว่านี้ จนเจ้าหล่อนต้องหลบสายตาด้วยการก้มหน้าหนี มือก็จับรั้งสายกระเป๋าเอาไว้ ด้วยความประหม่า

                “คงไม่มีอะไรเกิดขึ้น…..

                “อีตาบ้า!!” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นไปสบกับดวงตาคู่สวยมีเสน่ห์ ก่อนจะตะโกนด่าออกไปด้วยความอับอายและทิ้งความบอบช้ำลงบนอกแกร่งด้วยกำปั้นเล็กๆของตัวเองแล้วรีบเร่งฝีเท้าเดินห่างไป พูดออกมาได้ยังไงว่าคงไม่มีอะไรเกิดขึ้น หล่อนพูดมากถึงขนาดนี้แล้วยังจะตีหน้ามึนอีก อีตาบ้า บ้าที่สุด!!

                “ผมไปส่งก็ได้ครับ” เซฮุนรั้งสายกระเป๋าหนังของหญิงสาวเอาไว้ด้วยความไม่เต็มใจนัก พร้อมกันกับที่แท็กซี่เคลื่อนตัวเข้ามาจอดลงตรงริมฟุตปาธ ลินดาหันมามองเขาด้วยแววตาที่มีแต่น้อยใจ แต่เขาไม่สนและไม่อยากจะเสียเวลามากกับเรื่องไม่เป็นเรื่องจึง เดินไปบอกแท็กซี่และจ่ายค่าล่วงเวลาให้

 

                “มาครับผมจะไปส่ง”

 

 

 

 

 

+++++++++++

                เสียเวลากับผู้หญิงที่ชื่อลินดาไปมากโข  แล้วกว่าเซฮุนจะขับรถอ้อมเมืองไปหาซื้อโจ๊กเป่าหื้อช่วงตอนห้าทุ่มกว่า นั่นก็ทำเอาแทบน้ำมันรถหมด

                เซฮุนถือของด้วยมือเดียวก่อนจะแตะคีย์การ์ดและไขประตูเข้าไปด้วยความเงียบเชียบ เพราะไม่ได้บอกว่าจะกลับคืนนี้ ห้องทั้งห้องจึงตกอยู่ในความมืด ลู่หานคงเข้านอนเร็วปกติซึ่งนั่นก็ดีแล้วเพราะเขาขี้เกียจมาตอบคำถามกวนโอ้ยของอีกฝ่าย

                ชายหนุ่มลากมือไปตามผนังก่อนจะกดเปิดไฟดวงเล็กๆ พอให้เห็นทางเดินตรงหน้าประตู ถอดรองเท้าหนังเนื้อดีออกแล้วใช้มือข้างที่ว่างเอื้อมลงไปหยิบมันขึ้นมาเพื่อที่จะเก็บใส่ตู้  แต่สิ่งที่เรียกสายตาของเขาให้หันไปจับจ้องได้ก่อนกลับเป็น คนที่นั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟา ท่ามกลางความมืด ใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยน้ำตาค่อยๆหันมามองเขา ในมือมีกระดาษบางๆถูกกำจนยับยู่ยี่ไปหมด

 

                “ลู่หาน….” ไม่มีอะไรอออกมาจากลำคอ นอกจากเสียงเรียกชื่ออีกฝ่าย เซฮุนวางรอเท้าไว้ที่เดิมแล้วรีบตรงดิ่งเข้าไปหาคนที่นั่ง กอดเข่าอยู่ ร่างบางไม่ได้ให้ความร่วมกับเขามากนักเพราะพอเขาเข้าใกล้ ก็จะเอาแต่ขยับหนีพร้อมกับจะทำทีเป็นลุกออกไปตรงนั้นเสียเฉยๆ

                “เป็นอะไร คุยกันก่อน” เซฮุนจับรั้งแขนเล็กๆเอาไว้ แล้วใช้สายตาสำรวจคนตรงหน้า ทั้งๆที่มีแค่แสงจากกิ่งไฟหน้าห้องดวงเล็กๆ แต่เขาก็เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังร้องไห้อยู่เขาถามออกไปด้วยประโยคเดินถึงสามรอบ แต่ลู่หานก็ยังคงเอาแต่ร้องไห้ ไม่พูดไม่จา จนเขาต้องหันไปสนใจกับกระดาษที่อยู่ในมือของอีกฝ่าย พยายามจะดึงมันมาดูว่ามันคืออะไร 

                “ไม่ต้องดูหรอก ฟังจากปากฉันนี่” ลู่หานขยับมือที่กำกระดาษเอาไว้หนีเขา ก่อนจะหันใบหน้าเปื้อนน้ำตามามองเขา

                “……มันไม่ได้ร้ายแรงใช่มั้ย” เซฮุนถามออกไปด้วยความเป็นห่วง 

                “ฉันท้อง”    


                “……….

                “ร้ายแรงพอมั้ยล่ะ” ลู่หานกระตุกยิ้มก่อนจะสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมที่เริ่มคลายแรงลง ใบหน้าของเซฮุนดูนิ่งกว่าทุกที มันนิ่งจนลู่หานก็อ่านไม่ออกว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

                “แล้วพี่ร้องไห้ทำไม” เซฮุนที่นั่งอยู่บนโซฟาช้อนสายตาขึ้นมอง คนที่อายุแก่กว่า น้ำเสียงทุ้มต่ำสั่นพร่า เหมือนหาร่องเสียงตัวเองไม่เจอ มันเป็นเรื่องที่น่าตกใจมากกว่าที่จะเป็นเรื่องร้ายแรง แล้วอีกอย่างเขาก็ไม่คิดไม่อยากจะเชื่อว่าคนที่ยืนเช็ดน้ำตาด้วยหลังมือตัวเองจะท้องได้  

                “เพราะวันนั้นแกทำอะไรไม่คิดน่ะสิ ฉันถึงต้องมานั่งเสียใจแบบนี้” ลู่หานว่าพลางปาดน้ำตา

                “เสียใจ” เซฮุนทวนคำช้าๆ พร้อมกับหลุบตาลงมองท้องเรียบแบนของลู่หาน

                “ใช่! ฉันเสียใจ เรื่องนี้มันควรไม่เกิดขึ้นด้วยซ้ำ เราไม่ควรทำแบบนั้นกันด้วยซ้ำ” ลู่หานที่เริ่มจะร้องไห้อีกรอบกอดอกแล้วเชิดหน้าขึ้นเพื่อไล่น้ำตาแสนน่าอายออกไป ตอนนี้บทบาทของเขาคือคุณหนูขี้เหวี่ยง ไม่ใช่นางซินผู้แสนดีที่จะร้องไห้ออกมาง่ายๆ แม้เขาจะพลาดร้องให้เซฮุนเห็นไปรอบนึงแล้วก็เถอะ

                “ทำไมพี่ถึงคิดว่ามันไม่ควรเกิดขึ้น

                “ฉันจะบอกนายแค่นี้ล่ะ แล้วฉันจะย้ายกลับไปอยู่บ้านพรุ่งนี้ ฉันคุยกับชานยอลแล้ว ฉันจะอุ้มท้องเก้าเดือน แล้วยกเด็กคนนี้ให้เป็นลูกตามกฎหมายของชานยอลแล้วก็พี่ชายฉัน”

                “แต่นั่นลูกผม!” เซฮุนขมวดคิ้ว ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพูดเสียงดังแทบจะกลายเป็นตะคอกออกไปเพราะความตกใจกับสิ่งที่ลู่หานพูด ในขณะที่ลู่หานก็ตกใจจนต้องเผลอก้าวถอยหลังหนี 

                “ลูกฉัน! ไม่ใช่ลูกนาย คืนนั้นมันก็แค่เรื่องผิดพลาด แล้วอีกอย่างฉันเป็นคนอุ้มท้องไม่ใช่นาย เพราะฉะนั้นฉันจะทำอะไรก็ได้!!

                “นี่พี่บ้าไปแล้วเหรอ….นั่นเอกสารใช่มั้ย เอามาดู ผมอยากรู้ว่าพี่ท้องหรือพี่เป็นบ้ากันแน่” เซฮุนจับกระชากกระดาษที่อยู่ในมือคนตรงหน้าออกมา แม้จะลำบากจนมันแทบขาดออกจากกัน แต่เขาก็เอามันมาอยู่ในมือจนได้ ร่างสูงสาวเท้าก้าวขาไปไม่ถึงสามก้าวก็ตบมือลงบนสวิตซ์ไฟ ห้องทั้งห้องสว่างวาบ พอมีแสงเพียงพอให้อ่านมันเขาก็ก้มลงมองใบตรวจ กวาดสายตาอ่านรายละเอียดที่ไม่ได้ทางการแพทย์มากนักจนอ่านไม่เข้าใจ จากดวงตาคู่คมที่หรี่เล็กลง ก็ค่อยๆเปิดกว้างเมื่ออ่านถึงบรรทัดสุดท้าย

                “นี่มันบ้าอะไรเนี่ย” พึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบสายตากับอีกคนที่ยังยืนอยู่ที่เดิม

                “เหอะ รู้แล้วก็พอใช่มั้ย นายไม่ต้องรับผิดชอบหรอกนะ เพราะฉันติดสินใจแล้ว”

                “พี่กำลังพูดอะไร ทำไมต้องยกลูกของเราให้คนอื่น!

                “ลูกฉัน!

                “เขาก็ลูกผมเหมือนกัน! ผมทำให้เขาเกิดมาผมก็ต้องรับผิดชอบ”

                “ฉันไม่ต้องการ!!” ลู่หานเถียงคอเป็นเอ็น จนเซฮุนต้องเบือนหน้าหนี เขาไม่ชอบเวลาที่ลุ่หานไร้วุฒิภาวะควบคุมอารมณ์และนิสัยเอาแต่ใจของตัวเองไม่ได้แบบนี้ ลู่หานเอาแต่เถียงคำไม่ตกฟาก  และนั่นมันก็น่าโมโหจนอยากจะลงไม้ลงมือให้รู้สำนึก 

                “ถ้าพี่ไม่ต้องการเขา ก็ถือว่าผมจ้างพี่อุ้มลูกของผมก็ได้” เซฮุนพูดออกมา พร้อมกับยกมือขึ้นเสยผมหน้าม้าของตัวเองให้ขึ้นไปจนสุด มือรูดลูบไปถึงท้ายทอยก่อนจะตกลงข้างตัว ไม่ต่างจากคนหมดแรง 

 

            ส่วนลู่หานกลับเหมือนถูกตบหน้าเรียกสติ ร่างบางหันไปมองใบหน้าที่อ่อนกำลังจนแทบล้าของเซอุน แววตาที่ไม่ได้มีแววประกายสุกใสอยู่เลยฉุดหัวใจดวงน้อยๆของเขาให้เต้นผิดจังหวะ ความผิดหวัง ความเหนื่อยล้า และน้อยใจมันแสดงออกมาทางสีหน้าของเซฮุนจนหมด

                “ไม่….” ลู่หานเอ่ยปฏิเสธด้วยน้ำเสียงต่ำจนแทบหายเข้าไปในคอ เขาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ จ้องมองดวงตาของเซฮุนที่ยังคงยืนรอคำตอบที่ดีกว่าคำว่าไม่จากเขา

                “ฉันไม่อยากให้เด็กมันต้องมีพ่อที่รู้จักแค่คำว่ารับผิดแต่ไม่รู้จักคำว่ารัก ในเมื่อเราไม่พร้อมให้เขาเกิดมา ก็ควรให้เขาไปอยู่กับครอบครัวที่ดีกว่านี้ ครอบครัวที่จะเลี้ยงเขาด้วยความรักได้ ไม่ใช่เลี้ยงเพราะต้องรับผิดชอบ”  




               “ทำไมพี่ถึงคิดว่าผมไม่รักลูกของเรา”

                “พอเถอะฉันเหนื่อย ฉันจะนอน ไม่ต้องห่วงนะ ฉันเก็บกระเป๋าเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้เช้าฉันก็จะกลับจีนไม่อยู่เป็นภาระของนายแล้วล่ะ” ร่างบางหันขวับสาวเท้าเดินกลับไปยังห้องนอนเพื่อตัดบทสนทนา ตอนนี้เขาเหนื่อยและอารมณืหงุดหงิดจนแทบจะกรี๊ดออกมาไม่เป็นภาษาอยู่เเล้ว ส่วนเซฮุนที่ยังยืนอยู่ที่เดิมได้แต่ทอดถอนหายใจด้วยความหงุดหงิดไม่แพ้ มือกร้านที่เริ่มอยู่ไม่สุขถูกยกขึ้นเสยผมหน้าม้าลวกๆ 

                “ดื้อ!”

 

                เสียงประตูเลื่อนปิดตามหลังจนลู่หานสะดุ้งโหยง เขาหันไปมองก็พบกับเซฮุนที่ยืนหน้าตาดุดันเป็นกระทิงป่าพร้อมจะขวิดเขาได้ทุกเมื่อยังไงยังงั้น ขายาวๆของมันค่อยๆก้าวเข้ามาเรื่อยๆ เรื่อยจนห่างจากตัวเขาไปไม่ถึงฟุตดีเสียด้วยซ้ำ

                “จะทำอะไร จะต่อยฉันรึไง”

                “………..

                “ถอยไปนะเว้ย ไม่งั้นฉันจะต่อยแกจริงๆด้วย เซฮุน!!

                “…….ต่อยสิ ผมจะได้ทำให้พี่รู้ ว่าสิ่งที่พี่ทำมันผิด”

                “ก่ะ แกจะทำอะไรฉัน เซฮุน ฉันท้องอยู่นะ”

                “เหอะ ท้องแล้วไง” เซฮุนกระชากเนคไทบนคอออก มือที่ว่างจากแกะเนคไทก็เลื่อนมาปลดกระดุมข้อมือ ท่าทางแสนอันตรายทำให้ลู่หานเผลอกลืนน้ำลายด้วยความหวาดกลัว

                “เซฮุน!! ปล่อย”

                เอวบางถูกรั้งเข้าไปในอ้อมแขนแกร่ง กล้ามหน้าอกกำลังดีกลายเป็นที่รองรับหน้าผากเกลี้ยงเกลาของลู่หานไปโดยปริยาย เมื่อเจ้าตัวไร้แรงขัดขืน มือที่คิดว่าจะยกขึ้นมาดันอีกคนออกไปก็แทบจะแนบไปกับลำตัวเพราะถูกอีกฝ่ายรัดไว้จนแน่น ลู่หานทำได้แค่สะบัดตัวดิ้นคลุกคลักไปมา แล้วก็โวยวายด้วยน้ำเสียงที่ตัวเองยังรู้สึกรำคาญ

 

                “พี่จะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น จนกว่าเราจะคุยกันรู้เรื่อง พี่ทนได้เหรอถ้าเห็นลูกของเราต้องไปเรียกพี่ชานยอลว่าแม่เรียกพี่อี้ฟานว่าพ่อ  ถึงพี่จะบอกว่าทนได้ แต่สำหรับผม ผมทนไม่ได้ ยังไงเขาก็เกิดมาแล้ว เกิดเป็นลูกของเราแล้ว ทำไมเราต้องยกให้คนอื่น มันไม่แฟร์ พี่เคยคิดแบบนั้นบ้างมั้ย”  

 

                “หยุดพูดมากสักที ฉันตัดสินใจแล้ว”

                “…………….

                “โอ้ย!! มันเจ็บ อย่ามารัดได้มั้ยวะ ไอ้บ้า!!!

 

                “พี่มันดื้อด้าน อวดดี พูดดีๆด้วยใช้ไม่ได้ผลหรอก”

                “เอ๊ะ!! นี่แกว่าฉันเหรอ  ปล๊อย!ฉัน โมโหแล้วนะ”

                “พี่ลืมไปแล้วเหรอ ว่าพี่เป็นคนขอร้องผมเอง ว่า แค่ได้อยู่กับผมไม่ว่าฐานะไหนพี่ก็ยินดีจะเป็น…..” เซฮุนถอนหายใจ  ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะมาพูดอะไรที่มันออกเลี่ยนจนมวนท้องได้ขนาดนี้ ส่วนคนตรงหน้าก็เอาแต่หลบสายตา ไม่ยอมแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองเขาสักนิด ยิ่งมองก็ยิ่งหงุดหงิด

                “……..” เซฮุนพยายามก้มลงไปมองใบหน้าของคนแก่กว่าที่กำลังขึ้นสีซับเลือดจางๆ ก็ไม่รู้ว่าเพราะเขินอายที่ได้อยู่ในอ้อมกอดของเขาหรือเพราะโมโหจัดจนเลือดสูบฉีดมากเกินก็ไม่รู้ แต่ที่รู้คือพี่เขาแม่งดื้อ ดื้อจนน่าจับฟาด

                “งั้นผมขอให้พี่อยู่ในฐานะแม่ของลูกผมได้รึเปล่า”  ดวงตาคู่สวยช้อนขึ้นมองเหมือนกับว่าคำพูดของเขามันแปลกหูจนฟังดูขัดๆ ชายหนุ่มคลายอ้อมกอดออกให้อีกฝ่ายเป็นอิสระ พร้อมที่จะยืนได้ด้วยขาของตัวเอง แต่ดูเหมือนว่าพี่เขาจะไม่ต้องการมันเสียเท่าไหร่

 

                ร่างบางนั่งแหมะลงบนเตียงสองมือกุมเข้าหากันเหมือนกับว่ากำลังบังคับไม่ให้หัวใจดวงน้อยทำงานหนักจนเจ๊งไปเสียก่อน เพราะไอ้คำพูดบ้าๆนั่นเชียว ที่ทำให้เขาไปไม่ถูก ทะเลาะกันทีไรก้ต้องเป็นเขาอีกจนได้ที่สตั๊นน็อคไปก่อน รอบนี้ก็คงไม่ต่างกัน 

 

                “ผมซื้อโจ๊ะเป่าหื้อมา พี่จะกินมั้ย” เซฮุนย่อตัวลงนั่งยองๆกับพื้นเพื่อให้หน้าของเราทั้งสองคนอยู่ในระดับเดียวกัน แต่เขากลับส่ายหน้าสวนทางกับเสียงกระเพาะที่กำลังร้องประท้วงความเล่นตัวของตัวเองจนหน้าต้องซับสีเลือดหนักเข้าไปใหญ่ แต่เซฮุนก็ไม่ได้พูดอะไรมากเมื่อได้ยินเสียงโครกครากที่ดังแทบจะบาดหู เด็กบ้านั่นทำเพียงแค่เดินออกไปจากตรงนี้ หายออกไปจากห้องนอน อีกห้านาทีต่อมามันก็เดินถือชามส่งกลิ่นหอมฟุ้งเข้ามาใกล้

 

                “ฉันไม่หิว”

 

                “ไม่หิวก็ต้องกิน พี่ยังไม่ได้กินตั้งแต่เช้าไม่ใช่เหรอ”

                “ไม่หิว”

                “แต่ลูกเราหิว”

                “ลูกฉัน”

                “อย่าดื้อได้มั้ย ผมเอาใจไม่เก่งพี่ก็รู้”

                “ก็ไม่ต้องมาเอาใจ”

                “ไม่ได้หรอก ลูกกับเมียทั้งคน” ลู่หานที่ได้ยินเซฮุนพูดแบบนั้นก็ถลึงตาใส่ด้วยความไม่ชอบใจ  แต่อีกฝ่ายกลับตีเนียน ไม่สน ใบหน้าหล่อได้รูปยังคงนิ่งเฉย ส่วนมือก็จับช้อนคนโจ๊กในชามเพื่อระบายความร้อนไปมาอยู่อย่างนั้น

                “พอเถอะ ฉันเหนื่อย ฉันจะนอน”

                “ผมก็เหนื่อย อยากอาบน้ำนอนแล้วเหมือนกัน แต่ถ้าพี่ไม่กินผมก็คงไปทำอะไรอย่างอื่นไม่ได้”

                “ทำไมต้องบังคับ” ลู่หานกอดอกหน้ายู่แทบจะงอพับเข้าหากันเป็นสองทบ ชายหนุ่มถอนหายใจ ไม่ได้ตอบอะไรนอกจากยังคงก้มหน้าก้มตาคนโจ๊กไปเรื่อยๆ จนเกิดเป็นความเงียบทั้งสองฝ่าย 

 

“ทำแบบนี้ แล้วแบคฮยอนล่ะ”

                ความเงียบที่ก่อตัวขึ้นในห้องนอนที่มีพียงแสงจากด้านนอกสาดส่องเข้ามานั้นทำให้ลู่หานตัดสินใจพูดในสิ่งที่ตัวเองกำลังกังวลออกไปเขารู้ว่าทั้งหัวใจของเซฮุนยังคงมีแต่แบคฮยอนวนเวียนอยู่ข้างในนั้น ถึงมันจะบอกว่าอยากให้เขาอยู่ในฐานะแม่ของลูกมัน แต่ในฐานะของคนรักก็ยังคงเป็นแบคฮยอนอยู่ดี

 เซฮุนที่ได้ยินคำถามจากปากของลู่หานทำเพียงแค่เงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคู่โตช้าๆ ชายหนุ่มไม่พูดอะไรออกมา ไม่ตอบคนตรงหน้าเลยว่าตอนนี้ตัวเองกำลังรู้สึกอะไรอยู่

                “แบคฮยอนจะเป็นความรักที่สวยงามที่สุดของผม เด็กคนนี้ก็เหมือนกัน” เซฮุนวางมือลงบนหน้าท้องที่ตอนนี้กำลังแบนราบ แล้วลูบมันไปมาช้าๆ ความอุ่นร้อนจากฝ่ามือส่งผ่านสาบเสื้อเข้าไปโดนเนื้อหนังของลู่หานจนเจ้าตัวรู้สึกได้ เพราะเซฮุนเอาแต่จับถ้วยโจ๊กด้วยมือเปล่า มือกร้านใหญ่จึงทั้งร้อนและแดงเถือกไปหมด

                “โจ๊กอุ่นพอกินได้แล้วล่ะ พี่ลองชิมสิ เดี๋ยวผมจะไปเอาน้ำมาให้”

                “นายไม่คิดแค่จะทำดีกับฉันเพราะลูกใช่มั้ย”

                “พี่อยากได้คำตอบแบบไหนล่ะ ผมจะได้ตอบถูก”

                “เอาที่นายคิดสิ” ลู่หานมองตามความสูงของคนที่กำลังลุกขึ้นยืน เซฮุนก้มตัวลงไปเก็บเนคไทที่ถอดเมื่อครู่มาถือไว้ ก่อนจะหันไปสบสายตาที่จ้องมาเหมือนจะรอคำตอบ

 

                “ผมก็ทำดีกับพี่มาตลอด ถึงพี่จะทำตัวกวนโอ้ยผมก็เหอะ”

 

           

             


























----------------------------------

โอ้โห ลู่หาน 

บ้าเห้ย แม่ของลูกนะครับผม 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

888 ความคิดเห็น

  1. #788 RainbowKrisYeol (@rainbowky) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 07:42
    งื้อออออ พี่ฮุนขอให้เป็นแม่ของลูกเลย งื้อออออออ รักลูก แล้วรักแท่ของลูกบ้างมั้ย ที่อยู่ด้วยกันทุกวันนี่รู้สึกอะไรบ้างมั้ย
    #788
    0
  2. #733 แฟนเงิง (@ploy0883551292) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 22:11
    น่าจะหนีเซฮุนบ้างเนอะ เห็นแต่ลู่วิ่งตามเซฮุนตลอดเลย #สงสารลู่อ่า (ไรท์หากิ๊กให้ลู่หน่อย555)
    #733
    0
  3. #731 L.queen13 (@redqueen_w) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 23:48
    'แบคฮยอนเป็นความรักที่สวยงามที่สุดของผม' ฮุนรักแบคมากเลย ให้ลู่อยู่แค่ฐานะแม่ของลูกนี่สงสารลู่ เห็นด้วยกับลู่ที่คืนนั้นทั้งสองคนพลาดไปจริงๆ ลู่เก็บลูกไว้แล้วเลี้ยงเขาให้ดีคนเดียวก็ได้
    #731
    0
  4. #729 Pada5329 (@Pada5329) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 19:55
    เซฮุนพูดถูกจายยยยย
    #729
    0
  5. #728 คำแสนสุข (@pupae_kkk) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 19:48
    เกือบไม่รอด55555
    #728
    0
  6. #726 ffilhh (@ffilhh) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 18:23
    ลูกกับเมียทั้งคนเลยนะ อื้อหือเซฮุนพูดขนาดนี้เเล้วเด้อลู่ชัดเจน
    #726
    0
  7. #725 ffilhh (@ffilhh) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 13:19
    โอ่ยยยเซฮุนลู่หานรักกันก็บอกกันไปสักทีมีลูกด้วยกันเเล้วนะว้อยยย
    #725
    0
  8. #724 Peace-_-Peach (@Peace-_-Peach) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 12:16
    ลู่หานพูดก็ถูกเนาะ
    #724
    0
  9. #723 #...นายน้อย...# (@cassiopeia-niine) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 11:59
    ไม่รู้จะเข้าข้างใครดี ฮือออออ
    #723
    0
  10. #722 คำแสนสุข (@pupae_kkk) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 10:31
    ปากแข็งกันทั้งนั้นมันนานละนะที่ไม่เคยเข้าใจกันดีๆเลย ลืมไปแล้วหรอว่าเวลามันไม่หยุดรอทั้งๆที่เคยเข้าใจถึงความรู้สึกนั้นด้วยกันทั้งคู่ เฮ้อ...สักครั้งเถอะเองลูกเลยนะ
    #722
    0
  11. #721 Pada5329 (@Pada5329) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 09:22
    โอ้ยยยยยยยจะคุยกันดีๆไม่ได้เหรอแงงๆ
    #721
    0
  12. #720 ttbluewp (@ttbluemtr) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 09:07
    อารมณ์มาเต็มมากลู่หานเอ้ยยยย เซฮุนอย่าไปยอมนะเฟ้ย
    #720
    0
  13. #719 นูน่าของชานม (@maprangj) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 07:54
    ชอบ!!!สนุก จะทำเล่มมั้ยค่ะ อยาก.ื้อแล้ว????????
    #719
    0
  14. #716 L.queen13 (@redqueen_w) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 23:57
    โอยย เซฮุนอะไรอีก ลู่หานอะนะจะไม่อยากมีลูก เห้อมม เมื่อไรจะมีความสุขเนี่ย หาพ่อใหม่ให้ลูกเถอะลู่
    #716
    0
  15. #713 ffilhh (@ffilhh) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 10:20
    เอาแล่วทะเราะกันเรื่องลูก
    #713
    0
  16. #712 Pada5329 (@Pada5329) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 09:30
    โอ้วววลู่หานพูดไรออกไปง่า
    #712
    0
  17. #711 Seluhh (@1465) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 07:22
    ลู่หานจะไม่หนีเซฮุนใช่ไหม
    #711
    0
  18. #710 AngeL_NaNa (@kwangonly) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 06:57
    เมื่อไหร่ลู่หานจะมีความสุขจริงๆสักที สงสารนาง
    #710
    0