HUNHAN feat.krisyeol Love treasure SS2

ตอนที่ 54 : [SS2] ตอนที่ 9 คุณหมอหมี 1 (แก้ไขคำผิดค่ะ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 196
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    24 ก.พ. 60




SS2 CH09

 

 

 

                เคยมั้ยกับการที่ต้องตื่นมาส่องกระจกในห้องน้ำทุกเช้า  แล้วพบว่าตัวเองนั้นอ้วนขึ้นมากจนรู้สึกได้ อ้วนทั้งๆที่กินอย่างกับแมวดม อ้วนทั้งๆที่กินอะไรก็อ้วกออกมาหมด แต่โชคดีที่อาการคลื่นไส้เช่นนั้นจะมีมาแบบแล้วแต่อารมณ์ ไม่มากจนทนไม่ไหวจนต้องหามส่งโรงพยาบาล

                แต่เอาจริงมันก็ไม่สมควรที่จะอ้วนขึ้นรึเปล่าวะ

               

                ลู่หานจับพุงที่เริ่มยื่นออกมาจากพุงกะทิหยุ่นๆเป็นพุงมนุ่มนิ่มบีบและหยิกได้อย่างอ่อนใจนอนคิดพลิกตะแคงข้างคิดก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่ามันมาจากไหนแล้วไอ้หน้าที่กรามหายเข้าไปในหมู่เนื้อหนังนี่อีก มันต้องไสยศาสตร์แน่ๆ ต้องมีใครทำของใส่เขาแน่ ลู่หานคิด

แล้วไหนจะ ริดสีดวงคราวนั้นที่ทำเอาเขาต้องกลายเป็นคนป่วยเรื้อรัง ไม่หายสักที บ่นไปก็ใช่ว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันจะหายร่างบางจึงตัดใจจากรูปร่างของตัวเองที่ฉายอยู่บนกะจก แล้วก้มลงล้างมือลวกๆเพื่อสุขลักษณะก่อนอาหารมื้อเย็น พอเสร็จแล้วก็ออกมาจากห้องด้วยสีหน้าเหงาหงอย มื้อเย็นวันนี้มีแต่อาหารสุขภาพที่เขาเกลียด  

 

                   “เป็นไงบ้าง รู้สึกคลื่นไส้มั้ย” 

                “นี่มันเดือนหนึ่งแล้วน่า หายแล้ว” โกหกออกไปด้วยใบหน้าเหวี่ยงและน้ำเสียงพร้อมขู่กรรโชก แต่คนที่อ่านเอกสารงานประชุมที่จะถึงในเช้าวันพรุ่งกลับไม่ตอบโต้ เซฮุนวางของในมือลงบนโต๊ะ เตรียมสำหรับการทานมื้อเย็นที่มีแต่ผัก ผัก และปลาน้ำจืด มีแต่ของไร้รสชาติ 

 

                “เซฮุน ฉันอยากกินอย่างอื่นบ้าง ฉันเบื่อ” พอหย่อนตูดลงบนเก้าอี้ปุ้บก็พูดเสียงเชิงออดอ้อนปั้บ เขากินของแบบนี้มาจะเป็นเดือนแล้ว เขาไม่เคยมีความสุขกับการกินมื้อหารเย็น กลางวัน และเช้า ที่มีแต่ของที่เขาเกลียด ถึงเซฮุนจะบอกว่ามันดีต่อระบบขับถ่าย และจะทำให้โรคที่เขาเป็นอยู่หายเร็วก็เถอะ แต่เขาเบื่อ มีใครเข้าใจมั้ยว่ามันเบื่อ!!

 

                “หายคลื่นไส้แล้วค่อยกิน”

                “ไม่แล้ว อยากกินเค้กอ่ะ” อยู่ความรู้สึกอยากกินของหวานก็ดันมาจุคอหอย เอาจริงๆสำหรับลู่หานตอนนี้ขอเป็นไก่ทอดหรือหมูสามชั้นหรืออะไรก็ได้ที่ไม่มีผักเขาก็พอใจแล้ว

  สายตาคู่คมช้อนมองดวงหน้าหวานของคนที่อยากจะเพิ่มน้ำหนักตัวเองด้วยการกินเค้กเป็นมื้อเย็น ให้ตายเถอะ ช่วงเดือนที่ผ่านมาทำไมลู่หานถึงมีความอวบอิ่มมีน้ำมีนวลขึ้นอย่างน่าสงสัยทั้งๆที่เขาก็เป็นคนดูแลเรื่องอาหารให้ตลอดหรือพี่เขาจะแอบกินอะไรตอนที่เขาไปทำงาน เซฮุนที่กำลังคิดอะไรไปสารตะเก็บความสงสัยนั้นไว้ในใจแล้วเริ่มจับตะเกียบคีบอาหารเข้าปาก

  ทำเป็นหูทวนลมไปกับสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการ….

 

                “จะไม่ฟังกันหน่อยเหรอ หืมมมม” ลู่หานดันชามข้าวไปไว้ข้างๆแล้วก้มมองหน้าคนที่กำลังคีบกิมจิเข้าปาก

                “ไม่มีใครกินเค้กเป็นมื้อเย็น” เซฮุนตอบ

                “งั้นขอเป็นไก่ทอดก็ได้ สั่งมากินเถอะ” ไม่ได้ของหวานก็ขอของคาวล่ะนะ

                “อันนั้นถ่ายยาก มีไชเท้าดองด้วย ไม่อนุญาต”

                “สัญญาว่าจะไม่กินไชเท้าดอง ขอเถอะนะ” ลู่หานยกมือขึ้นถูไปมา ไอ้น่าสงสารน่ะ มันก็น่าสงสารอยู่หรอก แต่เขาก็ไม่ได้มีเวลามากพอจะพาคุณเขาไปโรงพยาบาลได้บ่อยๆถ้าเกิดเรื่องยุ่งๆขึ้นอีก แถมการรบกวนคนมีการมีงานรัดตัวอย่างสองสามีภรรยานั่นก็ดูจะเป็นเรื่องลำบาก

                  เพราะฉะนั้นเขาต้องฝึกลู่หานให้ปรับนิสัยการกินเสียใหม่….

 

                ใบหน้าหวานที่อวบอูมขึ้นกำลังงอเป็นตะขอ ในขณะที่คนใจแข็ง ก็แข็งดั่งหินผา ไม่มีการยอมอ่อนโน้มให้เลยสักครั้ง การประท้วงด้วยการ กอดอกนั่งนิ่งไม่กินอาหารตรงหน้าก็เริ่มขึ้น แม้ว่ามันจะไม่เคยได้ผลเลยแม้แต่ครั้งเดียว

                “จะกินอะไรก็สั่งมาแล้วกัน”

               “หืม….

 

                ไม่รู้อะไรดนใจให้เซฮุนทนมองดูต่อไปไม่ได้ ก็เลยเลื่อนโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะอาหารไปให้ลู่หานแล้วไม่ต่อปากต่อคำกับใบหน้าและรอยยิ้มล้อเลียน ก่อนที่มันจะเปลี่ยนรอยยิ้มหวานหยดย้อยแทบจะมากที่สุดตั้งแต่เคยเห็นมากำลังฉาบอยู่บนใบหน้าอวบอูมรูปไข่ เจ้าตัวกล่าวขอบคุณสั้นๆแล้ววิ่งดุกดิกไปหยิบกระเป๋าตังเขาในห้องนอนมาสแตนบายรอที่หน้าโซฟากลางห้อง จากนั้นก็จัดการเลือกเบอร์ร้านอาหารจัดส่งแบบเดลิเวอร์รี่ ที่เจ้าตัวเมมเอาไว้อย่างมีความสุข

 

                ไม่กี่นาทีต่อมาหลังจากลู่หานสั่งไก่ทอด ของก็มาส่งหน้าประตูพร้อมกับเงินจากเซฮุน ลู่หานที่แทบจะรอไม่ไหวบอกปัดเด็กส่งว่าไม่ต้องทอนเงินที่เหลือ แม้จะโดนเซฮุนทำสีหน้าดุๆใส่ แต่ก็หากลัวไม่ ร่างบางที่เริ่มกลายเป็นก้อนอวบเดินเอาของทั้งหมดไปวางบนโต๊ะ จากนั้นก็นั่งลงหยิบรีโมทเลื่อนปรับช่องทีวีไปเรื่อยๆจนเจอกับสิ่งที่ต้องการ

 

                  สารคดีหมีขั้วโลกใต้….

 

                เซฮุนที่ไม่คิดจะแย่งของกินของคนป่วยได้แต่จัดการกับอาหารฝีมือตัวเองไปเงียบๆ พอกินเสร็จก็ล้างถ้วยล้างชามคว่ำไว้ไม่ให้เป็นภาระใคร จากนั้นก็ขอตัวเข้าห้องไปทำงานที่เก็บกลับมาที่บ้านด้วย เพราะความที่เพิ่งได้เงินเดือนเดือนแรก ค่าตอบแทนที่มากพอจะเหลือเก็บก็ทำให้เซฮุนคิดที่จะทุ่มเทกับงานเพื่อให้เท่ากับเงินที่ได้รับในแต่ละเดือน การคลุกอยู่ในห้องนอนจึงเป็นสิ่งที่เขาทำมันทุกคืน

 

                เมื่อเวลาผ่านไปยังไม่ถึงสิบนาทีดีดัก สายตาคู่คมก็ผละออกจากเอกสารที่อยู่ตรงหน้าพร้อมกับหันเหสมาธิไปตั้งใจฟังเสียงโอกอากที่ดังขึ้นอีกครั้งในรอบเดือน เป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่าลู่หานคงไม่รอดอีกแล้วกับไก่ทอดมื้อนี้ เจ้าตัวที่เพิ่งจัดการธุระของตัวเองเสร็จเดินสโหลสะเหลเข้ามาในห้อง ล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างอ่อนแรงสุดๆ

 

                  “ไหวมั้ย” นั่นคือคำถามที่เขานึกออก

                  “ไม่ไหว ฉันหิว อยากกินเค้ก ฉันต้องกินมันได้แน่ๆ” คนที่เพิ่งสั่งไก่ทอดมากินได้ไม่ถึงห้านาที เรียกร้องจะกินของที่อยากเป็นอันดับแรกอีกครั้งด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง เซฮุนที่วางงานทุกอย่างลงบนโต๊ะ หมุนเก้าอี้กลับมามองก้อนสเวตเตอร์สีเทาที่คลุกคลิกไปมาบนเตียง

                “ไปหาหมออีกดีมั้ย ผมว่าเราควรไปตรวจให้แน่ชัดอีกที เผื่อว่าพี่จะไม่ได้เป็นโรคที่ว่านั่น” ก็โรคริดสีดวงที่ไหนมันอ้วกกันล่ะ ไอ้ที่เป็นไปได้ก็คงจะมีแต่กระเพาะ เซฮุนคิด

                   “เห้อ ไม่เอา ช่างมันเถอะ เดี๋ยวมันก็หาย ฉันคงแค่เครียดน่ะ”

                “เครียด….พี่น่ะเหรอเครียด” อยู่อย่างราชาแล้วยังจะเครียดอะไรอีก

                    “อยากกินเค้ก”

                  …….

                    “นะเซฮุน”

 

 

 











 

              จนได้….

                ให้ตายเถอะ….

 

                เซฮุนที่ได้กาแฟร้อนมาหนึ่งแก้วออกไปยืนรอคนที่ยังเกาะตู้เค้กอยู่ในร้านเงียบๆ แม้เวลาตอนนี้มันจะเกินช่วงเวลาที่กระเพาะทำงานไปแล้ว แต่สำหรับลู่หานนั้นดูเหมือนว่กำลังาจะเริ่มทำงานเสียมากกว่า

                ชายหนุ่มที่ได้แต่ทอดสายตามองตรงไปยังร่างของผู้ชายวัยย่างสี่สิบที่มีความสุขเมื่อได้รับกล่องเค้กมาถืออยู่ในมือและกาแฟเย็นปั่นแก้วโตแล้วก็นึกประหลาดในใจ จะว่าไปพอได้มองพี่เขาไกลๆแบบนี้มันก็ทำให้เขารู้สึกว่ากำลังมีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นกับร่างกายของลู่หาน

 

                ทั้งมีน้ำมีนวลขึ้น ผิวที่เคยแห้งจนแตกลายตามภาษาผู้ชายไม่ชอบงานบำรุงก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง ทั้งที่วิถีชีวิตของลู่หานยังคงเหมือนเดิมคือการไม่ดูแลตัวเองแถมยังซกมก หนวดไรที่มักจะขึ้นทุกๆสามวันหากเจ้าตัวไม่โกนก็หายไปเหลือเพียงผิวหน้าเรียบเนียนอย่างกับก้นเด็ก ที่เขาพูดมาทั้งหมดไม่ได้คิดไปเอง แต่แม้แต่กับพี่ชายยอลและพี่อี้ฟานก็เห็นถึงความเปลี่ยนไปในครั้งนี้ด้วยเหมือนกัน

 

              “เซฮุน โอ เซฮุน! หม่อ อะไร ไปได้แล้ว” เสียงที่ติดจะแหบแห้งแต่แหลมขึ้นดึงสติของคนคิดมากให้กลับเข้าที่ เซฮุนพยักหน้ารับนิดหน่อยกวาดสายตามองกล่องใบใหญ่ในมือเพียงพักเดียว แล้วเดินอ้อมไปยังฝั่งคนขับ ทำหน้าที่เป็นสารถีดีเด่นโดยการขับเข็มไมล์แตะที่เลขเจ็ดสิบเช่นเคย

                 “ได้อะไรมา เยอะแยะขนาดนั้น” ถามออกไปแก้เก้อ เมื่อเห็นว่ากล่องที่อยู่บนตักลู่หานมันใหญ่มากกว่าที่จะบรรจุเค้กชิ้นเดียวหรือสองชิ้นได้

 

                    “ชีสเค้ก ชีสเค้ก แล้วก็ชีสเค้ก” ลู่หานจิ้มๆนิ้วไปบนกล่องใส่เค้กแล้วแจกแจงเมนูเดิมที่ตัวเลือกมา รวมๆแล้วมันมีอยู่ ห้าชิ้น ความจริงว่าจะซื้อมาสามชิ้นกินพออิ่มคืนนี้ แต่เห็นพนักงานบอกมีโปรโมชั่นซื้อห้าชิ้นแถมฟรีอีกหนึ่งมันก็อดไม่ได้ที่จะทดลองโปร

                      ร่างบางติดจะอวบอั๋นยื่นกระเป๋าเงินสีดำเงาของเซฮุนไปให้กับเจ้าของหลังใช้เสร็จ แล้วตั้งหน้าตั้งตาดูดเครื่องดื่มปั่นพิเศษอย่าง กาแฟนมที่ปั่นวิปครีมตามลงไปด้วยจนแทบไม่รู้สึกถึงรสชาติขมๆของกาแฟไปเรื่อยๆ สายตาก็มองออกไปตามวิวตึกรามบ้านช่อง นานๆทีจะชวนคุณสารถีใจดีคุยสักครั้งหนึ่ง 

 

               

 

                      พอกลับถึงบ้านก็ได้เวลาแยกย้าย เซฮุนเข้าไปล้างหน้าแปรงฟัน เตรียมจะเริ่มทำงานต่อ ส่วนคนที่เพิ่งได้เค้กมาหกชิ้นก็จัดการจัดทุกชิ้นลงจาน เตรียมช้อนคนกาแฟเล็กๆน่ารักเอาไว้ข้างๆเค้ก แล้วค่อยๆลำเลียงมันไปวางบนโต๊ะหน้าทีวีที่มีกล่องไก่วางเป็นหมันอยู่ข้างกัน

 

                     คำแรกที่เข้าปาก ความรู้สึกตื้อก็แทบจะจุกที่คอหอย ไม่ใช่อาการคลื่นไส้มวนท้องจะอาเจียน แต่เป็นความรู้สึกตื้อๆแบบจะร้องไห้ที่ได้กินของที่อยากกินแล้วไม่ผิดผีกับมัน ลู่หานจัดการกับเค้กชิ้นแรกด้วยเวลาอันสั้น ก่อนจะลามไปถึงชิ้นที่สอง สาม สี่ ห้า และหก

 

                ความจริงแล้วเขาไม่ใช่พวกสายหวานฟรุ้งฟริ้ง เพราะมีอยู่ช่วงหนึ่งที่ชีวิตของเขาสัมผัสกับคำว่าสายเถื่อนอย่างจริงจัง เหล้าเพียวคือสิ่งที่แทบจะกินแทนน้ำ บุหรี่ซองก็แทบจะจุดสูบเข้าออกแลกนิโคตินกับปอดแทนออกซิเจน แต่ตอนนี้สิ่งที่เขารู้สึกว่าใช่ที่สุดกลับเป็นเค้ก ที่เมื่อก่อนแค่ครึ่งชิ้นก็เลี่ยนจนจะอ้วก แต่ดูตอนนี้ หกชิ้นยังรู้สึกว่ามันยังลงไปไม่ถึงกระเพาะด้วยซ้ำ

 

                 ลู่หานจัดการหาของกินหวานจัดเพิ่มอีก ไม่ว่าจะเป็นชอคโกแลคบาร์ พุดดิ้ง หรือจะเป็นแยมราดขนมปัง และนมข้นหวานที่ตักกินได้เป็นช้อนๆ

 

                “นั่น พี่ทำอะไรน่ะ!!” เซฮุนที่ออกมาจากห้องเพื่อรินน้ำดื่มแก้กระหาย ตกใจกับกองจานบนโต๊ะ และคนที่กำลังนั่งดูภาพยนตร์สกรีมแนวสยองขวัญ 

                    ใบหน้าหวานสวยค่อยๆหันมาพร้อมกับในมือที่ถือช้อนกำลังจะจ้วงลงไปในกระป๋องนมข้นช้าๆ เซฮุนที่เห็นเช่นนั้นก็เผลอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว สายตาเอาแต่จดจ้องมองของที่อยู่ในมือและคราบนมข้นหวานที่ติดอยู่มุมปาก

 

                “อะไร มีอะไรงั้นเหรอ”

 

 

               

 

 

 

 

 

 

 

+++++++++++++++

 

                ผู้ชายตัวสูงไม่ต่ำกว่าร้อยแปดสิบ ในชุดลำลองธรรมดากำลังยืนจับสายกระเป๋าสะพายเอาไว้แน่น ดวงตาที่ดูจะง่วงอยู่ตลอดนั้นเอาแต่จับจ้องมองตึกที่ถูกสร้างเป็นคอนโดสูงหลายสิบชั้นอย่างนึกหวาดหวั่น

                ถ้าไม่ใช่เพราะคำพูดกรอกหูจากเพื่อนอินเทิร์นด้วยกัน ที่บอกว่าเขาต้องรับผิดชอบล่ะก็เขาคงไม่ทำผิดกฎโรงพยาบาลซ้ำซากด้วยการขโมยที่อยู่และเบอร์ติดต่อของคนไข้มา จนได้มายืนอยู่ตรงนี้แน่ๆ

 

                ความจริงแล้วเขาควรจะโทรไปตั้งแต่หนึ่งเดือนก่อน แต่ด้วยภาระหน้าที่การงานดั่งทาสในเรือนเบี้ยก็ทำให้ อินเทิร์นหนุ่มคนนี้จึงลืมไปเสียสนิทว่าต้องตามคนไข้ แม้จะมีอีกหลายคนที่อาศัยอยู่ในโลกของอินเทอร์เน็ตโพสตอบกระทู้ของเขาว่ากรณีแบบนี้มันเกิดขึ้นบ่อยในโรงพยาบาลที่ไร้ประสิทธิภาพ แต่เมื่อผ่านไปสักเดือนสองเดือน ก็จะลืมๆกันไปเอง

 

                แต่ปัญหาคือเขาลืมมันไม่ได้….

 

               สูดลมหายใจเข้าปอดจนแน่นหน้าอก เพื่อเรียกกำลังวังชาที่มีอยู่น้อยนิด จงอินสับขาก้าวเท้าขึ้นบันไดไม่กี่ขั้นเพื่อตรงสู่ล้อบบี้ เขาเข้าไปถามถึงเจ้าของห้องที่ชื่อว่า ลู่หานกับพนักงานสาวสวย  แต่กลับพอเช็คประวัติแล้วกลับไม่มีผู้อาศัยชื่อนี้

 

                “นิ ขอโทษนะ มาตามหาฉันทำไมเหรอ” เสียงหวานใสแต่ติดจะแหบนิดๆ เอ่ยขึ้นอยู่ทางด้านหลัง พร้อมด้วยแรงสะกิดยิกๆบนบ่าซ้าย

 

                “เออะ เออ คุณลู่หานใช่มั้ยครับ” คุณหมอที่เพิ่งจะได้เห็นคุณคนไข้ห้อง 1013 ชัดเอาก็วันนี้อุทานออกมาถึงความเปลี่ยนแปลง แม้วันนั้นจะเพ่งเล็งเห็นแค่เพียงเสี้ยวหน้าและไม่ได้ใส่ใจกับใบหน้าหวานหยดตอนตรวจ แต่เขาก็พอจะแยกออกระหว่าง บีฟอร์และอัฟเทอร์

 

                “ใช่ คุณมีอะไรกับฉันงั้นเหรอ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

+++++++++++++++++++++

               

                “คุณว่าไงนะ คุณหมอ…..” ใบหน้าที่ออกจะติดความสวยมาหน่อยๆ ชะงักไปสักพักเมื่อได้ยินคำพูดของคุณหมอ ที่แนะนำตัวว่าเป็นเพียงหมอฝึกหัด เจ้าตัวโตหน้าเหมือนหมีแถมยังผิวแทนตรงกับขนกลิซลี่ แนะนำตัวเองว่าชื่อจงอิน เป็นหมอตรวจโรคแผนกอายุรกรรม และเป็นหมอที่เซ็นใบอนุญาตให้เขากลับบ้านในเย็นวันนั้น

                แต่วันนี้กลับมาบอกว่าให้เขากลับไปตรวจใหม่ ด้วยสาเหตุอะไรก็ไม่ยอมอธิบาย เอาแต่พูดว่าคุณอาจจะกำลังป่วยด้วยโรคอื่นที่ไม่ใช่โรคริดสีดวงทวารหนัก

                ความจริงแล้วมันก็น่าคิดอยู่หรอก เพราะเขาถ่ายคล่อง และสม่ำเสมอทุกครั้งเป็นประจำหลังที่กินอาหารที่เซฮุนบังคับ แถมไม่มีอาการปวดตรงบริเวณนั้นอย่างที่ศึกษามาในอินเทอร์เน็ตเลยสักครั้ง มันก็พอเป็นเหตุผลชักจูงให้เขากลับไปโรงพยาบาลได้ดีเหมือนกัน

 

                “เอาเถอะ ขอบใจมาก ไว้ผมจะไปละกัน” ลู่หานที่สรุปจับใจความกับตัวเองเสร็จแล้วก็เอ่ยขอตัว พร้อมลุกจากโซฟาบริการแขกหน้าล็อบบี้ของคอนโดที่เขาอาศัยอยู่ทันที ร่างบางก้าวเดินฉับๆตรงดิ่งไปยังทางออกที่เป็นประตูกระจกเลื่อนอัตโนมัติ แต่ก่อนที่มันจะได้เปิดทำงานตามหน้าที่ของมันกลับมีมือกร้านเข้ามาจับที่ต้นแขนดึงรั้งเอาไว้จนหน้าเขาแทบจะทิ่มลงไปบนพื้น

 

                เขาแสดงสีหน้าไม่พอใจกับการกระทำของหมอฝึกหัดนาม คิม จงอิน ทันที

               

                “คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะตัวผมนะ” สะบัดๆให้หลุดอย่างรำคาญใจจนฝ่ายนั้นต้องรีบปล่อยแล้วก้มตัวโค้งต่ำ 

                “อ่ะ ผมขอโทษครับ แต่เรื่องที่ผมบอก ผมอยากให้คุณไปวันนี้เลยจะได้มั้ยครับ” ใบหน้าหงอดูกลัวๆ กับน้ำเสียงที่เบาลงเพราะความไม่มั่นใจ ทำให้ลู่หานเชิดหน้าขึ้นข่ม ส่งเสียงเหอะ แล้วตวัดสายตาไปมองเจ้าหมอเจี่ยมเจี๋ยมที่กำลังยืนกุมเป้าตัวเองอยู่

 

                “แล้วถ้าเกิดว่าคุณวินิจฉัยผิดจริง ผมเอาเรื่องคุณได้ใช่มั้ย” ลู่หานถามคำถามจริงจังด้วยสีหน้าถมึงทึง ส่วนคุณหมอกลับเงยใบหน้าตกใจขึ้นทันทีจากผิวสีแทนแบบน้ำผึ้งดูเซ็กซี่กลายเป็นซีดจนเฉดจะเท่ากระดาษเอสี่สลับกลับไปมาระหว่างเขียวจนดูน่าขัน

                “คือ ผม” ไม่ได้อยากจะแกล้งขนาดนั้น แต่อารมณ์หงุดหงิดมันก็มีมากพอตัวบวกกับความหิวที่เพิ่มเลเวลขึ้นเรื่อยๆ ลู่หานที่เอาแต่กวาดสายตามองผู้ชายสูงร้อยแปดสิบกว่าแต่งตัวบ้านๆ ก็พอจะรู้ว่าอายุอ่อนกว่าเขาหลายขุมแถมนิสัยก็น่าจะเป็นพวกหัวอ่อนชอบให้คนอื่นข่ม 

               "เอาเถอะ ไม่ต้องแสดงความรับผิดชอบหรอก คุณก็แค่หมอฝึกหัดนี้" ลู่หานว่าแล้วตัดสินใจหันหน้าเดินกลับไปยังทางเดิม แต่ไอ้ความคิดที่ว่าคุณหมอเขาจะเดินตามมากลับเป็นหมัน เมื่อลู่หานหันกลับไปมองก็พบว่าคุณหมอหมียังคง ยืนกุมเป้าอยู่ที่เดิม

               

                “เอ้า ยืนบื้อทำไม ตามมาสิ”

 

 





















------------------------------

สวัสดีฮะ คุณหมอหมี 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

888 ความคิดเห็น

  1. #708 RainbowKrisYeol (@rainbowky) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 22:49
    โอ๊ยยยยย ยันพี่ลู่ท้องแล้วน่าฟัดมากๆ เลย ฮอร์โมนเพศหญิงมาเต็มสินะ ขำความกินเค้กหกชิ้นง่ะ โอ๊ย ไม่อ้วนไม่รู้จะพูดไงแล้ว ตักนมข้นกินอีก ฮือออ
    #708
    0
  2. #701 Seluhh (@1465) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:39
    ท้องแน่ๆๆๆๆ
    #701
    0
  3. #700 pcy_kwu3008 (@pcy_kwu3008) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:56
    มาต่อเร็วๆๆนะค่ะไรท์
    #700
    0
  4. #699 pcy_kwu3008 (@pcy_kwu3008) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:55
    555จงอินน่ารักอ่ะ...ลู่ไปตรวจเถอะอยากรู้ว่าจะท้องจริงมั้ย
    #699
    0
  5. #698 ffilhh (@ffilhh) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:52
    อร๊ายยยยยยย อยากใปหาหมอไวๆแล้ว รู้สึกอึ้งลู่ตักนมข้นกินอหหคนท้องงี้เเหละเนาะอิ_อิ
    #698
    0
  6. #697 Pada5329 (@Pada5329) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:44
    โอ้ยยยอยากรู้ล้าวววววววววววววววเมื่อไหร่จะได้ตรวจจจ
    #697
    0
  7. #696 ffilhh (@ffilhh) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:46
    จะเปิดให้อ่านตอนไหนอะแงงเค้ารอน้า
    #696
    0
  8. #694 meimei17an (@meimei17an) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:53
    ชานยอลลหนูไม่ท้องหรอ555555
    #694
    0
  9. #693 ฝนแจ้แพ้แครอท (@discouraged) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:52
    5555555เตรียมพบกับความคึกคักกก
    #693
    0
  10. #692 Taeaun (@aunbrabra) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:52
    ลู่ไปตรวจเถอะจะได้รู้ ฮุนนี่ตามใจจริงๆเล้ยย
    #692
    0