HUNHAN feat.krisyeol Love treasure SS2

ตอนที่ 48 : [SS2] ตอนที่ 3 Peace Out (แก้คำผิด อ่านใหม่ได้เพื่ออรรถรสที่ดีกว่าค่ะ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 198
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ธ.ค. 59



SS2 CH03


 


                ลู่หานที่เดินออกมาจากคาเฟ่ด้วยอารมณ์เซ็งๆ ตัดสินใจกลับคอนโดแม้จะรู้สึกไม่ค่อยอยากอยู่คนเดียวเท่าไหร่ในเวลานี้ เขาจึงใช้เวลามากกว่าปกติถึงสองเท่าในการขับรถกลับคอนโด

 

                “ให้ตายเถอะ” พอลงจากรถได้ก็ถอนหายใจอย่างปลงตก การอยู่ห้องคนเดียวในเวลาใกล้โพล้เพล้แบบนี้มันไม่ดีเอาเสียเลย ลู่หานยอมรับว่าเวลามองรูปถ่ายของแบคฮยอนมันทำให้เขาเสียววาบไปทั้งแผ่นหลัง ถึงจะโดนเซฮุนด่าว่าไร้สาระอยู่ตลอดแต่มันก็อดไม่ได้จริงๆที่จะคิดว่า ในห้องมีใครอีกคนอยู่ด้วยตลอดเวลา

 

                ถึงจะรู้สึกไม่ชอบสถานการณ์แบบนี้แต่เขาก็ดันแตะคีย์การ์ดหมุนลูกบิดประตูเข้าไปในห้องเสียแล้ว สิ่งที่เข้าครอบครองสู่สายตาอย่างแรกคือ คนที่ยืนอยู่หน้าหิ้งของแบคฮยอน แถมในมือยังถือโถสีขาวขุ่นเล็กๆเอาไว้ เซฮุนแทบจะไม่สนใจกับการมาของเขาเลย เจ้าเด็กนั่นเอาแต่ก้มหน้ามองของที่อยู่ในมือเหมือนกับกำลังคิดอะไรไม่ตกอยู่

 

                “นายจะทำอะไรน่ะเซฮุน” เหมือนเสียงของเขาทำให้เซฮุนหลุดจากห้วงความคิด มือไม้ที่ถือโกศเอาไว้ในมืออ่อนยวบจนแทบจะทำของสำคัญหลุดลงไปแตกคาพื้นห้อง เซฮุนหันมาส่งสายตาดุๆใส่แต่เขาทำเพียงแค่ยิ้มรับอ่อนหวานเป็นการเอาใจ ถึงจะไม่ค่อยได้ผลกับเซฮุนก็เถอะ 

 

                “ทำไมรีบกลับ”

 

                “นายล่ะ ไหนบอกว่าจะไปทำธุระ แล้วไหงโผล่มาอยู่นี่” ลู่หานถามขณะจัดแจงถอดเสื้อคลุมวางพาดไว้บนโซฟาสีดำตัวโปรด ส่วนเซฮุนก็นำโกศของแบคฮยอนกลับไปวางไว้ในที่ของมันตามเดิม ก่อนจะขยับตัวเข้ามาหยิบเสื้อคลุมที่วางพาดไม่เป็นที่ไปเก็บไว้ในห้องนอน

 

                ลู่หานมองการกระทำแปลกๆของเซฮุน แต่ก็ไม่ได้เอะใจมากนัก ถึงแม้นี่จะเป็นครั้งแรกก็เถอะที่มันไม่บ่นเขาจนหูชาที่วางของไม่เป็นที่ แถมยังเดินเอาเสื้อคลุมเขาไปเก็บห้องนอนหน้าตาเฉย

 

                มีอะไรรึเปล่านะ

 

                คิดๆแล้วสายตาก็ดันช้อนขึ้นไปมองบนหิ้ง ที่วางโกศและรูปถ่ายของแบคฮยอน ใบหน้าที่ยิ้มจนตาปิดนั่นยังคงดูน่ากลัวในสายตาของลู่หานเสมอ มันเหมือนกับรอยยิ้มของคนที่เข้ามาปรากฏตัวในฝันของเขาอยู่ทุกๆคืน

 

                “โอ้ะ ตกใจหมด” ลู่หานสะดุ้งเมื่อเจอคนที่อยู่ๆก็เดินเฉียดเข้ามาใกล้แล้วอัดลมเป่าเข้ากกหูจนขนลุกซู่ไปทั้งตัว

 

                “จะกินอะไร” ถามเสร็จก็เดินไปเปิดตู้เย็น นั่งยองๆมองหาของสดที่พอจะเอามาทำมื้อเย็นวันนี้ได้ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกแปลก แปลกจนต้องขยับเข้าไปนั่งข้างๆแล้วดึงคางได้รูปให้หันมาสบสายตาตรงๆ

 

                “ไปทำอะไรมาบอกมานะ เจ้าเด็กบ้า”

 

                “อะไรของพี่เนี้ย!!” เซฮุนโวยลั่นพยายามสะบัดหน้าออกจากมือเรียวที่กำลังบีบกรามเขาอย่างแรง

 

                “มันแปลก นายกำลังมีความลับกับฉันนะ โอ เซฮุน!!” นั่นไง คนมีความลับมักหลบสายตา และเจ้าเด็กบ้านี่กำลังทำมัน มันต้องโกหกอะไรเขาอยู่แน่ๆ นี่หรือว่าธุระที่มันบอกคือการไปนัดเดท

 

                “แกไปนัดเดทมาเหรอ” ลู่หานหรี่สายตาจับผิดคนที่หันมามองด้วยดวงตาที่เบิกกว้างเหมือนกับกำลังตกใจที่ถูกจับได้ “ใช่สินะ เหอะ เหอะๆ”

 

                เซฮุนถอนหายใจและกรอกตามองบนอย่างปลงตก เขาสะบัดตัวด้วยแรงทั้งหมดที่มีจนคนที่ตัวเล็กกว่าเป็นคืบล้มก้นจ้ำเบ้าหัวกระแทกกับฝาตู้เย็นดังโป้ก ลู่หานร้องครวญครางพลางส่งสายตาตัดพ้อมาอย่างไม่ปกปิดใส่เขา ชายหนุ่มส่ายหัวก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง อารมณ์จะทำข้าวเย็นอร่อยๆหายไปหมด

 

                “น่ารำคาญจริงๆเลยพี่เนี้ย จะออกไปกินข้าวข้างนอกหรือจะโทรสั่งเลือกเอา”

 

                “ไม่! ไม่กินกับคนใจร้ายหรอกเว้ย” เซฮุนมองคนที่ลุกขึ้นยืนเดินกระแทกส้นเท้าปึงปังเข้าไปในห้องนอน ส่วนเขาได้แต่ยืนกุมหัวอยู่อย่างนั้นโดยไม่คิดจะเข้าไปง้อหรือทำการใดๆให้อีกฝ่ายหายโกรธ อยากจะคิดไปแบบนั้นก็แล้วแต่เถอะ เขาไม่สนใจอยู่แล้ว

 

 

 

 

 

                เสียงปิดประตูห้องพร้อมกับล็อครหัสดังขึ้นทำให้ใบหน้าหวานๆที่เริ่มมีไรหนวดขึ้นหงิกงอกว่าเดิม “นี่ คิดจะไปก็ไป แบบไม่ง้อกันเลยรึไงวะ ไอ้คนเลวเอ้ย ไม่ต้องกลับห้องมาเลยนะ จะไปตายไหนก็ไป” ยกเท้าขึ้นเตะในอากาศเป็นการส่งไล่ท้ายอีกรอบ ก่อนจะนอนแผ่หลาบนเตียงอย่างหงอยเหงา เมื่อครู่ก็พยายามโทรหาไอ้อัยการแล้ว แต่มันดันติดลูกติดเมียไม่ยอมออกมานั่งปลอบใจเพื่อน ก่ะจะโทรตามเพื่อนคนอื่นออกไปก็ลืมไปเสียได้ว่าตัวเองไม่มีเพื่อนเลยนอกจากเจ้าอัยการ

 

                ผลสุดท้ายคนที่เขาตัดสินใจโทรไปหากลับเป็นพี่ชายที่ตอนนี้คงกำลังนอนกกเมียสบายใจเฉิบอยู่ที่คอนโดแหงๆ เขาไม่ได้มีความคิดจะชวนพี่มันออกมานั่งดื่มด้วยหรอก เพราะไม่อยากฟังยัยแม่มดนั่นบ่น บ่นผัวไม่พอยังจะมาคอยแซะคอยแขวะให้น่าปวดหัวอีก

 

                ลู่หานต่อสายหาพี่ชายอยู่นานก็ดูท่าว่าจะไม่มีคนรับ เขาจึงกดตัดสาย และตั้งใจว่าวันนี้เขาจะออกไปท่องราตรีเพียงคนเดียวจนถึงเช้า ดูเอาเถอะว่าไอ้เด็กบ้านั่นมันจะโทรตามบ่นตามด่าหูชาอีกมั้ย ในเมื่อมันไม่ชอบให้เขาสร้างปัญหา แต่มันดันกลับทำตัวให้เขาอารมณ์เสียแบบนี้มันก็ต้องโดนสั่งสอนเสียหน่อย

 

                Arrr Arrr

 

                “โอ้ะ พี่ อยู่ไหนอ่ะ ว่างคุยป่ะ” ลู่หานที่กดรับสายเสร็จก็รีบกรอกเสียงลงไปทันทีอย่างกลัวว่าปลายสายจะรีบตัดมันไปเสียก่อน

 

                /อื้ม ก็พอว่างนะสักสินาที พอดีตอนนี้เคลียร์งานเด็กอยู่น่ะ มีอะไรเหรอ/

 

                “จริงเหรอ งั้นดีเลย ฝากลบคะแนนไอ้เด็กบ้าเซฮุนออกสักยี่สิบคะแนนนะพี่ โทษฐานทำให้น้องชายของพี่อารมณ์เสีย" ลู่หานบ่นไปตามสาย แต่ปลายทางกลับส่งเสียงหัวเราะกลับมาอย่างขบขัน เขาได้ยินเสียงของชานยอลดังแว่วๆเข้ามาในโทรศัพท์ว่าอย่าทำแบบนั้นนะ ก่อนจะตามด้วยคำสวดยาวๆใส่สามี

 

                /งอนอะไรกันอีกล่ะ ไม่ทะเลาะกันสักวันไม่ได้เหรอ/

 

                “บอกตัวเองกับเมียพี่เหอะ เห้อ ก็ช่วงนี้เซฮุนมันแปลกๆน่ะสิ ไม่ใช่ช่วงนี้ หมายถึงวันสองวันนี่อ่ะ มันบอกฝันเห็นแบคฮยอน แล้ววันนี้ก็เลยทำตัวแปลกๆ ทั้งๆที่ผมเพิ่งออกจากโรงบาลแท้ๆ” ลู่หานทำเป็นบ่นเสียงอุบอิบใส่ปลายสาย เกริ่นเบาๆให้รู้ว่าเมื่อวานไปนอนโรงพยาบาลมา

 

                /เป็นอะไร ไอ้เซฮุน โอ้ย!! น้องเซฮุนเขาทำอะไรนาย/ ลู่หานกรอกตานั่งแคะเล็บอยู่บนเตียง อารมณ์อยากจะกลั่นแกล้งเซฮุนผ่านพี่ชายดูจะหายวับไปทันที เพราะเซฮุนมันดันมีแบคหลังใหญ่กว่า เป็นชานยอล จากเสียงแว้ดๆตามหลังที่ทำเอาพี่ชายเขาต้องร้องเสียงหลงนั่น ไม่บอกก็รู้ว่าโดนทุบตี

  

                “เปล่าอ่ะ ผมแค่เห็นแบคฮยอนกลางวันแสกๆ ก็เลยเป็นลมจับไข้หัวโกร๋นอ่ะ”

 

                /ฝันเห็นแบคฮยอนงั้นเหรอ/

 

                “อื้ม แบคฮยอนบอกว่าจะไปแล้ว คงถึงเวลาไปเกิดใหม่มั้ง” ลู่หานเล่าไปตามสิ่งที่ตัวเองฝัน แต่อีกด้านกลับเงียบเสียงลงเหมือนกับว่าสายถูกตัด เขาโยกโทรศัพท์ออกเพื่อที่จะดู แต่ปรากฏว่าอีกฝ่ายก็ยังไม่ได้วางสาย

 

                /จริงๆเหรอ แบคฮยอนจะไปเกิดใหม่งั้นเหรอ ให้ตายเถอะ ฮ่าๆๆๆๆๆ ชานยอล!!/ ลู่หานขมวดคิ้วเข้มเมื่อพี่ชายหัวเราะดังลั่นพร้อมกับทวนซ้ำๆว่าแบคฮยอนจะไปเกิดใหม่ ไม่พอยังเอาแต่เรียกชื่อเมียเหมือนกับว่าเป็นเรื่องที่ทำให้มีความสุขเสียเต็มประดา

 

                “คิกๆ”

 

 

                เสียงหัวเราะเบาๆลอยมาตามสายลมจนลู่หานสะดุ้งโหยงรีบหันรีหันขวางมองรอบตัว ทั้งๆที่เปิดแอร์ในอุณหภูมิห้องปกติ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าเย็นจนต้องห่อไหล่เข้าหากัน แล้วรีบมุดขาลงใต้ผ้าห่ม ดวงตาคู่สวยหวานกวาดมองรอบตัวอย่างหวาดระแวง แม้อีกใจหนึ่งจะคิดว่าเสียงหัวเราะนั้นมาจากอีกด้านของสาย

 

                /ลู่หาน……ลู่หาน/

 

                “ว่ะๆ ว่า”

 

                /เซฮุนสอบเสร็จทุกตัวแล้วใช่มั้ยล่ะ/ ลู่หานตอบอื้มเสียงอ้อมแอ้มกลับไป ส่วนสายตายังคงกวาดมองไปรอบๆตัว

 

                /อาทิตย์หน้าฉันกับชานยอลจะไปฝูเจี้ยน ไปศาลเจ้าที่อี้ซาน พวกนายก็ไปด้วยสิ /

 

                “เออ ไว้จะถามเซฮุนนะพี่” ลู่หานบอก คิดๆไปเขาไม่ได้กลับบ้านมานานเท่าไหร่แล้วนะ เดือนหรือสามเดือนไม่แน่ใจ ก็ตั้งแต่ที่เซฮุนปิดเทอมคราวนั้นเขาก็ไม่ได้บินไปเยี่ยมป๊าม๊าอีกเลย


                 ลู่หานตัดสินใจรั้งพี่ชายให้ถือสายพร้อมกับพูดคุยไปด้วยนานร่วมครึ่งชั่วโมงในขณะที่เขาพยายามแต่งตัวจัดทรงผมเตรียมออกไปจากห้องพอจัดการธุระเสร็จ จนเดินลงมาชั้นล่างของคอนโดได้แล้ว เขาก็วางสายจากพี่ชาย

 

                ร่างบางเดินล้วงกระเป๋าเข้าไปใกล้ร้านอาหารแห่งหนึ่งที่ปิดให้บริการ เขาจัดทรงผมที่ใส่เยลเอาไว้จนแข้งตั้งเป็นทรง ปัดฝุ่นและรังแคตามบ่าเล็กๆของเสื้อแจ๊คเก็ตหนังสีดำทั้งสองข้าง เช็คความเรียบร้อยทั้งรองเท้า กางเกงรวมถึงส่วนสูง เสร็จก็เดินออกมาริมฟุตปาธเพื่อโบกแท๊กซี่ให้ไปส่งแถวย่านผับในกรุงโซล

 

 

                รถแท็กซี่คันส้มแปร๋นขับออกไปหลังจากได้ผู้โดยสาร เซฮุนที่นั่งอยู่อีกฟากในร้านสะดวกซื้อจ้องมองด้วยแววตาเลื่อนลอย แก้วกาแฟสำเร็จรูปถูกยกขึ้นจิบเบาๆ ในขณะที่สมองของเขายังคงคิดถึงเรื่องที่ตัวเองทำไปเมื่อช่วงบ่าย

 

 

                “ขอนั่งด้วยคนนะพี่” เซฮุนหันไปมองเด็กหนุ่มในชุดนักเรียน ที่เอ่ยปากขออนุญาต เขาขยับตัวนิดหน่อยเป็นการบอกว่าตามสบาย เด็กหนุ่มหันมามองเขาพร้อมกับยิ้มให้เล็กน้อย ดวงตาที่กลมค่อนไปทางโตจนแทบเหลือกออกมานอกเบ้าเหลือบมองเขาเป็นพักๆ ก่อนจะตามด้วยรอยยิ้มน้อยๆที่กลายเป็นแสยะยิ้มออกมาจนดูน่ากลัวมากกว่าน่ารัก

 

                “อะไร….” เซฮุนหรี่ตามอง ถามด้วยใบหน้าและเสียงที่เคร่งขรึม แต่อีกฝ่ายกลับเบนสายตาไปยังด้านหลังของเขาแล้วทำปากบุ้ยใบ้

 

                “แฟนพี่น่ารักดีนะ อ่ะผมให้” เด็กหนุ่มเอ่ยพลางส่งอมยิ้มรสส้มให้เขาก่อนจะจากไป

 

                แฟน….แฟนไหนวะ

 

                “เห้ย!!!” เซฮุนร้องเสียงหลง มองปลาดูดกระจกกำลังส่งนิ้วยิกๆชี้ไปที่อมยิ้มรสส้ม ให้ตายเถอะ วันนี้เขาตกใจกับลู่หานกี่รอบแล้ว ทั้งๆที่เห็นกับตาว่าขึ้นแท็กซี่ไป แล้วทำไมยังมายืนเกาะกระจกอยู่ข้างร้านสะดวกซื้อแบบนี้อีก ถ้าเขาหัวใจวายขึ้นมาจะทำยังไง

 

                เซฮุนเบือนหน้าหนีขณะที่ลู่หานโดดเหย็งๆพาตัวเองเข้ามาในร้านสะดวกซื้อ จับจองที่นั่งข้างชายหนุ่มให้เป็นของตัวเองแล้วแย่งลูกอมของเด็กหนุ่มที่ให้เขาไว้ไปกินหน้าตาเฉย

 

                “หัดมีมารยาทบ้าง นั่นของผม” ชี้ไปที่อมยิ้มอย่างไม่ได้ใส่มากนัก ก่อนจะจิบกาแฟต่ออย่างช้าๆ

 

                “หึหึ เป็นไงล้า แผนของฉัน ฉันอุตส่าห์นั่งแท็กซี่ให้ขับวนไปตั้งสองไฟแดงเพื่อหลอกนายแหนะ” ลู่หานยักคิ้ว แซะไหล่อย่างชอบใจ แต่มนุษย์ลุงที่อายุน้อยกว่าทำเพียงแค่กรอกตาเบ้ปาก ไม่ใส่ใจกับท่าทางแสดงถึงจีเนียสล้นเหลือของเขาสักนิด

 

                “หายโกรธแล้วรึไง”

 

                “เออดิ….ก็คนแถวนี้มันไม่ง้อนี่หว่า”

 

                “พูดมากแล้วนี่แต่งตัวอะไร จะไปไหน” เซฮุนจับชายเสื้อแจ็คเก็ตของลู่หานกระพือไปมาสองสามที แล้วสะบัดมันให้หลุดมือด้วยสีหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงอารมณ์เช่นเดิม พอสะบัดจนพอใจและได้รับคำตอบว่าอีกฝ่ายเตรียมตัวจะไปเที่ยวในคืนนี้เซฮุนก็ถือแก้วกาแฟเดินจากไปทิ้งคนที่ยังนั่งบื้อมัวแต่อธิบายเอาไว้ด้านหลัง

 

                “รอด้วยซี่ โห่วววว ไอ้น้องคนนี้นี่”

 

 

 

 

                ดวงตาคู่สวยหางตกๆที่แลดูเศร้าแต่กลับฉายแววความสุขออกมานั้นกำลังจ้องมองคู่ชายหนุ่มที่เดินเคียงข้างไปตามริมฟุตปาธ เสียงทะเลาะโวยวายและประทุษร้ายใส่กันไปมาดูแล้วน่ามองกว่าเวลาที่พวกเขาสองคนไม่พูดกันเป็นไหนๆ ดวงตาคู่สีน้ำตาลคมคายกำลังแวววาวอย่างลืมตัวเมื่อจ้องมองคนข้างๆ ทั้งๆที่มีความสุขแต่กลับต้องปกปิดความรู้สึกดีๆของตัวเองไว้

 

                “พี่อีกแล้ว” ดวงตาเศร้าๆตวัดมองร่างเด็กหนุ่มที่เดินมาหยุดยืนอยู่ข้างๆ ใบหน้าที่แต้มไปด้วยรอยยิ้มราบเรียบแต่ติดจะเจ้าเล่ห์ ทำเอาชายหนุ่มถึงกับต้องถอยหลังด้วยความตกใจ

 

                “คนสิต้องกลัวผี ไม่ใช่ผีต้องมากลัวคน เป็นผีภาษาอะไรเนี่ย” เด็กหนุ่มบ่นอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหยิบเครื่องเล่นเอ็มพีสามรุ่นเก่ากับหูฟังออกมาแกะสายไปเรื่อยๆ

 

                “เธอๆ เธอเห็นฉัน”

 

                “ผมชื่อคยองซู คนที่ผมชมว่าน่ารักน่ะคือพี่ ไม่ใช่ผู้ชายคนนั้นซะหน่อย”

 

                “เออะ เออ ขอบใจนะ”

 

                “ไปเกิดใหม่ได้แล้วนะ พี่คนนั้นเขาปลดปล่อยพี่แล้ว ไม่ต้องทนลำบากแบบนี้หรอก ผมไปนะ อ่ะแล้วก็อันนี้ผมให้....” เด็กหนุ่มวางอมยิ้มรสส้มไว้บนขอบกระถางต้นไม้ริมฟุตปาธ บทสนทนาของพวกเขาต้องเป็นอันจบลงเมื่อมีผู้คนเดินสวนทางมาทั้งซ้ายขวา เด็กที่ชื่อคยองซูใส่หูฟังเสร็จแล้วก็กดเปิดเพลงเร่งเสียงจนดังก่อนจะสาวเท้าขนาบข้างไปพร้อมกับผู้หญิงที่เดินเข้ามาใกล้โดยไม่ใส่ใจกับคนที่เคยสนทนาด้วยเมื่อนาทีก่อน ชายหนุ่มจ้องมองเด็กหนุ่มคนนั้นจนลับสายตา ก่อนที่เขาจะหันกลับมามองอมยิ้มที่ถูกวางเอาไว้ในที่ของมัน

 

                “ขอบคุณนะ….ฮุนนี่ของฉัน”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                ดึกสงัดจนไม่อยากจะตื่น อี้ฟานที่กำลังจะเข้าสู่ห้วงนิทราเพราะความอ่อนเพลียได้แต่ขมวดคิ้วเป็นปมใหญ่ เมื่อยัยภรรยาคนสวยยังไม่เลิกวอแวกับเขา

 

                “นอนได้แล้ว มันดึกแล้วนะ”

 

                “เอ้ เข้าเลขสี่นี่ สมรรถภาพจะลดลงแสดงว่าจริงสินะ หรือฉันต้องแอบไปซื้อกินเอา” ใบหน้าหวานครุ่นคิดหนัก จนคนเป็นสามีต้องกรอกตามองบน คิ้วสีเข้มกระตุกยิกๆจนยากจะสงบจิตสงบใจลงได้

 

                “ก็เป็นความคิดที่ดีนะ พี่ก็อยากลองดูโอ้ย เจ็บ!! ชานยอลทำอะไรเนี้ย” ร้องโวยวายเสียงหลงเมื่อมือเรียวจับหมับเข้าที่สีข้างไร้ไขมันแล้วบิดมันซะเต็มแรง อี้ฟานดิ้นหนีเป็นพัลวันอยู่บนเตียงคิงไซส์ ส่วนชานยอลก็ได้แต่บ่นอุบอิบค้อนประหลับประเหลือกไม่ชอบใจกับคำพูดของสามี

 

                “พูดเล่น” 

 

                “พี่ก็พูดเล่น”

 

                “กูพูดเล่นได้คนเดียว คนอื่นห้าม”

 

                “คนอื่นที่ไหน นี่ผัวหนูไง อี้ฟานน่ะ”

 

                “หมดรม จะนอนก็นอนไปเลย พรุ่งนี้มึงไม่ตื่นอย่ามาโทษกู” สายตาอาฆาตที่ทำเอาตาสว่างโร่ อี้ฟานย่นจมูกสูดลมหายใจสุดท้ายเข้าปอดไปแรงๆ แล้วโถมร่างหนักๆทักตักนุ่มนิ่มของภรรยาคนสวย

 

                “ได้ไงเล่า ตื่นพร้อมกันสิ ว้ายๆ พุงใครเนี้ย อีกไม่นานจะมีเจ้าตัวน้อยแล้วน้า ต้องน่าฟัดมากแน่ๆ ขอซ้อมฟัดหน่อย” พูดหยอกล้อกับหน้าท้องที่ขึ้นซิคแพคอ่อนๆอย่างคนรักสุขภาพด้วยอารมณ์กึ่งดีกึ่งง่วง เสียงหึในลำคอของชานยอลแสดงถึงความพออกพอใจในการฉอเลาะของสามีเป็นอย่างดี

 

                “ที่ว่าแบคฮยอนมาเข้าฝันเซฮุนว่าจะไปเกิดใหม่นี่จริงรึเปล่า ไม่ใช่ว่ายัยลู่โกหกนะ” ชานยอลถามพร้อมกับลูบกลุ่มผมนุ่มของสามีไปมาเบาๆ เขาชอบเวลาที่ได้นอนคุยกันบนเตียงแบบนี้ที่สุดเลย  

 

                “ไม่หรอกน่า คงถึงเวลาแล้วมากกว่า อีกอย่างแบคฮยอนเป็นคนน่ารัก ลูกของเราก็คงน่ารักเหมือนกันแน่ๆ”

 

                “เดี๋ยวนะใครน่ารัก ไปมักจี่กันตอนไหนถึงได้รู้ว่าน่ารัก” ชานยอลหรี่ตาขมวดคิ้ว ขณะส่งนิ้วไกล่เกลี่ยไปตามหน้าผากกว้างของสามี อี้ฟานยิ้มหวานก่อนจะจับมือนุ่มมาดมมาดอมเพื่อเอาใจ แม่คนนี้ล่ะพูดอะไรผิดหูผิดเดือนหน่อยไม่ได้เป็นอันต้องเหวี่ยงตลอด นี่ไม่อยากจะคิดถึงตอนแม่คุณเขาท้องเลย มีเก้าชีวิตอย่างแมวยังไม่รู้ว่าจะพอรึเปล่า

 

                “ยอลแค่ถามไม่ได้คิดจะเหวี่ยง กลัวอะไร” ชานยอลลดเสียงลง ไม่ได้คิดจะจับผิดอะไรขนาดนั้นเสียหน่อย ทำไมต้องทำหน้าทำตากลัวอย่างกับมีความผิดติดหลัง

 

                “แหะๆ เปล่าจ่ะ”

 

                “หึ ติดว่ายอลอารมณ์ดีอยู่นะไม่งั้นเจอดีแน่” ชานยอลก้มลงจุ้บหน้าผากของอี้ฟานแรงๆเพื่อเป็นการตีตราหมายหัวอีกฝ่าย จนสามีที่รักหัวเราะชอบใจที่โดนหมายหัวด้วยวิธีนี้ ทั้งสองมองหน้ากันสักพักก่อนต่างฝ่ายต่างจะหัวเราะออกมาพร้อมๆกัน ภรรยาคนสวยคนนี้สำหรับอี้ฟาน ถึงจะไม่ได้แสบเหมือนเมื่อก่อนแต่ก็จัดว่าเอาแต่ใจเข้าขั้น แถมสกิลการฉอเลาะป๊าม๊าก็ถือว่าพัฒนาจนน่าหมั่นไส้ ไหนจะเวลาออดอ้อนขอให้ซื้อนั่นซื้อนี่อีก ร้ายจนตามไม่ทันทีเดียวเชียว

 

                แต่เขาก็มีความสุขดี….มีมากจนไม่รู้จะไปหาที่ไหนได้อีก  

 

                “ขอบคุณค่ะที่ใจดีกับพี่ อยากได้อะไรคะว่ามาเลย” จะรถคันใหม่ เสื้อผ้า หรือจะเป็นนาฬิกา บอกพี่มาได้เลยพี่พร้อม….

 

                “ลูกชายน่ารักๆสักคนก็ดีนะ”

 

                “โห ขอยากไป”

 

                “ไม่มีน้ำยาก็บอกมาเหอะ” อี้ฟานยิ้มพราวระยับ ไอ้อารมณ์ง่วงนอนเมื่อครู่หายไปเป็นปลิดทิ้ง เมื่อถูกใบหน้าหวานๆเล่นงานจนเคลิ้บเคลิ้ม ภรรยาคนสวยยู่ปากยู่หน้ากอดอกอย่างงอดงอนเมื่อสบประมาทสามีว่าไร้น้ำยา คนที่แพ้ทางของน่ารักๆกับคำสบประหม่า ได้แต่ส่งมือยุกยิกเข้าใต้สาบเสื้อนอนตัวหนา ลูบไล้แผ่นหลังบางๆเนียนๆ จนอีกฝ่ายพ่นลมหายใจออกมา

 

                “ก็บอกว่าหมดอารมณ์ไงเล่า อ้ะ!! ฟ่านอ้า……

 

                ความจริงแล้วสกิลการอ่อยสามีชานยอลก็ทำได้ดีไม่แพ้สกิลอื่นเลยให้ตายเหอะ ไม่ต้องถอดเสื้อไม่ต้องโป๊เปลือย แค่ทำตัวอย่างที่สามีชอบ ไอ้มนุษย์กลัดมันวัยย่างสี่สิบมันจะไปไหนพ้น

 

                ใช่เขาไปไหนไม่พ้นเลยอ่ะ……เห้อ  

 

                “ปิดไฟแล้วมาทำอะไรๆ กันเถอะคะคนสวย”

 

                “สวยบ้านแกเซ้! อ้า!

 

                แสงไฟในห้องดับลง เหลือเพียงแค่เสียงร้องครวญครางผสมกับเสียงหัวเราะอย่างขบขันของคนทั้งสอง  นิยามของความสุขที่หาไม่ได้ยากเย็นนักสำหรับชานยอลและอี้ฟานมันก็เริ่มจากตรงนี้นี่แหละ แค่ทำอะไรๆด้วยกันอย่างที่ชอบก็มีความสุขมากพอแล้ว

 

 

 

 

 

 

               

 

 

 

                แม้จะดึกมากแค่ไหนแต่ก็ยังคงมีคนที่นั่งเหงาอยู่ในห้องนั่งเล่นเพียงคนเดียว สิ่งที่เขามีตอนนี้คือเทียนหนึ่งเล่มกับโกโก้ร้อนหนึ่งแก้ว ถึงจะเป็นค่ำคืนในฤดูร้อนที่อบอ้าวกว่าปกติ แต่สำหรับเซฮุนแล้วเวลาที่เหงาใจที่สุด โกโก้ร้อนจะช่วยเยียวยาเขาได้

 

                ตอนนี้ลู่หานคงจะหลับฝันดีไปแล้ว ถึงได้ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมากวนให้อารมณ์ของเขาขุ่นมัว เขาอาจจะต้องเติมเต็มความสุขให้ตัวเองสักพัก ด้วยการเที่ยวออกไปตามที่ต่างๆเพียงคนเดียว ใช่ สิ่งที่ที่เขากำลังคิดคือการออกเดินทางหาประสบการณ์ในโลกกว้างเพียงคนเดียวโดยไร้เงาลู่หานหรือใครก็ตามที่เขารู้จัก

 

                เซฮุนยกแก้วเซรามิกที่มีโกโก้ร้อนอยู่เต็มขึ้นจิบทีละนิด มันทำให้เขาผ่อนคลายชั่วขณะ และมันทำให้สมองเขาหยุดคิดถึงคนที่ชื่อ บยอน แบคฮยอนไปเสี้ยววินาที

 

                เศษผงสีขาวแกมเทาถูกโปรยออกไปตามสายลมก่อนที่จะตกกระทบลงกับผิวน้ำแล้วจางหายไปในเวลาอันรวดเร็ว เขาได้ยินเสียงขอบคุณเล็กๆลอยมาตามลมให้รู้สึกใจหวิวๆ หวิวเพราะรู้สึกโกรธตัวเองที่เป็นคนเห็นแก่ตัว เกลียดที่ยังคงรั้งแบคฮยอนเอาไว้ เกลียดที่เอาแต่ใจ ถ้าเขาปล่อยแบคฮยอนไปเร็วกว่านี้แบคฮยอนอาจจะได้ไปอยู่ในที่ ที่ดีกว่า

 

                “อย่าโทษตัวเองเลยฮุนนี่ของฉัน”   

 

                เสียงอ่อนหวานลอยมาตามลมให้เขารู้ว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียว ชายหนุ่มก้มหน้าใช้มือกุมขมับ บังคับไม่ให้ความรู้สึกทั้งหมดมันตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ขอบตา เขาแค่เครียดมากจนสมองคิดภาพหรือเสียงหลอนๆ 

 

                “ผมคิดถึงคุณ กอดผมได้มั้ย”

 

                ชายหนุ่มที่สวมเสื้อโคทสีน้ำตาลเนื้อดีโน้มตัวลงโอบกอดไหล่กว้างของชายหนุ่มที่นั่งหลังพิงกับพนักโซฟาสีดำเอาไว้ เขาวางคางเกยไปบนไหล่ หันหน้าซบเข้าไปซอกคอแกร่งที่แสนคิดถึง เนิ่นนานแค่ไหนที่ทำได้แค่เฝ้ามอง มองดูความเจ็บปวดและอ่อนล้าของผู้ชายที่ต้องอยู่ตัวคนเดียวในโลกกว้างนานถึงแปดปี และต้องรู้สึกดีปนเจ็บปวดมานานมากแค่ไหนที่ต้องเห็นเซฮุนอยู่กับใครอื่นที่ไม่ใช่ตัวเอง

 

                เขาอยากให้ผู้ชายคนนี้กอดตอบเขาสักครั้ง สักครั้งก่อนที่เราจะต้องจากกัน….

 

                “ทำไมถึงได้ตัวหอมแบบนี้นะเซฮุนของฉัน” ชายหนุ่มสูดดมกลิ่นกายที่แสนคิดถึงอย่างไม่ลดละ มือที่เคยวาดกอดกระชับรอบคอชายหนุ่มเลื่อนลงไปทาบทับกับฝ่ามือที่วางอยู่บนตัก พยายามจะจับมือนั้นเอาไว้ แต่ก็ทำได้แค่กำหมัดทะลุผ่านอากาศ

 

                “ขอโทษที่มาหาช้าไป ฉันต้องไปแล้ว ไว้พบกันใหม่นะเซฮุนของฉัน” ใบหน้าอ่อนหวานโน้มลงขณะเอี้ยวตัวอ้อมผ่านหลัง เพื่อที่จะจูบริมฝีปากอิ่มของชายผู้เป็นที่รักเป็นครั้งสุดท้าย ไม่มีการจูบตอบ ไม่มีความรู้สึกวาบหวามในหัวใจ มีเพียงแค่ความรู้สึกเหงาเปล่าเปลี่ยว และความอ้างว้าง

 

                ร่างที่ค่อยๆสลายหายไปกับอากาศ มือเรียวที่วางทาบทับไปฝ่ามืออีกฝ่าย ค่อยๆหายไปจนเหลือเพียงแค่ม่านเงาบางๆ รอยยิ้มที่ดูมีความสุขที่สุดปรากฏบนริมฝีปากสีชมพูสวย มือที่กำลังจะจางหายไปถูกยกขึ้นโบกไปมาเป็นการลาครั้งสุดท้าย

 

                ฉันจะอยู่ในใจนายตลอดไป รักที่ดีที่สุดของฉันเซฮุน….

 

 

                “ผมจะรอจนกว่าจะได้พบคุณ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                ไม่รู้ว่านอนหลับที่โซฟาไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ตอนนี้ก็เช้ามากพอที่เขาจะได้ยินเสียงทำความสะอาดจากเครื่องดูดฝุ่นตัวเล็กของบ้าน เซฮุนจ้องมองหลังที่งองุ้มอยู่ใกล้ๆกับทีวี ทั้งๆที่ทุกเช้าถ้าลู่หานตื่นก่อนก็จะต้องทำเสียงโวกเวกโวยวายแต่วันนี้กลับเงียบ เงียบจนเขาต้องเอ่ยปากถาม

 

                “ทำไมไม่ปลุก….

 

                “คงฝันดีมาก ฉันเลยไม่ปลุก” ตอบเสียงห้วนสั้นจนคนถามขมวดคิ้วอย่างงุนงง ฝันดีงั้นเหรอ เท่าที่จำได้เขาไม่ฝันอะไรเลย แถมหลับสนิทมากอีกต่างหาก

 

                “เปล่า ไม่ได้ฝัน….

 

                “เหรอ

 

                “เป็นอะไรรึเปล่าพี่” เซฮุนที่ไม่เข้าใจคนตรงหน้าที่งี่เง่าเกินเหตุ ก็รีบลุกขึ้นยืน เดินดุ่มๆจากโซฟาเข้าไปหา ลู่หานวางท่อดูดฝุ่นลงก่อนจะหันมาเผชิญกับคนตัวสูงกว่าพร้อมช้อนดวงตาคู่สวยที่แดช้ำขึ้นมอง

 

                “เป็นอะไรร้องไห้ทำไม….

 

                “เปล่า มีคนฝากนี่มาให้ มันเป็นของนาย” ลู่หานล้วงเอาอมยิ้มรสส้มที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมาแล้วยื่นส่งให้

 

                “พี่ เป็นอะไร…..แล้วนี่ใครให้”

 

                “ช่วงนี้ฉันฝันร้ายน่ะ….อีกสองวันฉันจะไปเที่ยวสักหน่อย ไม่ต้องตามหาฉันนะ” พอพูดจบก็ก้มลงหยิบท่อดูดฝุ่นขึ้นดูดพรมหลังทีวีอีกครั้ง เสียงของมันรบกวนความคิดของเซฮุนจนประสาทแทบเสีย ชายหนุ่มจับท่อดูดฝุ่นในมือลู่หานขว้างลงพื้น แล้วดึงคนตรงหน้าให้หันมาเผชิญสายตากันตรงๆ

 

                “อย่างี่เง่าให้มากได้มั้ย ผมเหนื่อย ผมเครียดอยู่นะ” เพราะความเครียดและความหงุดหงิดต่ออีกฝ่ายทำให้แรงที่ลงไปบนแขนเล็กทั้งสองข้างแรงกว่าปกติ ลู่หานเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวดก่อนจะสะบัดตัวหนีการเกาะกุมทั้งหมดของเซฮุนแล้วถอยหลังห่างออกไปสองสามก้าว ก้มหน้าชิดอกปรับอารมณ์ของตัวเอให้คงที่

 

                “ขอโทษที่งี่เง่า เรามาให้เวลาตัวเองกันเถอะ นายกับฉันไม่ต้องเจอกันสักพัก จนกว่าทั้งฉันทั้งนายจะดีขึ้น หรือไม่ต้องเจอกันอีกเลย นายจะได้มีเวลาไปรอคนของนาย”

 

                “พี่พูดบ้าอะไร….” เซฮุนที่กำอมยิ้มรสส้มเอาไว้จนมันหักคามือเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ ลู่หานที่ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานเดินกระฟัดกระเฟียดเข้าไปในห้องเพื่อเก็บของ โดยไร้วี่แววของชายหนุ่มที่ควรจะเข้ามาง้อหรือเข้ามาขอเคลียร์เรื่องให้หายความบาดหมางในใจ

 

                เพราะความฝันบ้านั่นแท้ๆที่ทำให้เขารู้สึกแย่ เพราะความฝันที่มันเหมือนฝันร้ายแต่มันกลับเป็นฝันดีสำหรับเซฮุนและแบคฮยอน จะรองั้นเหรอ งั้นก็รอต่อไปสิ จะพบกันใหม่งั้นเหรอเมื่อไหร่ล่ะ หรือตอนที่เขาออกไปจากชีวิตเซฮุนแล้ว ถึงจะรู้สึกว่าตัวเองงี่เง่าที่คิดอิจฉาแม้กระทั่งผี แต่เขาก็หยุดไม่ได้

 

                เขาต้องไปจากที่นี้สักพัก หยุดอารมณ์ร้อนรุ่ม ไฟริษยาเอาไว้ก่อนที่มันจะรุนแรงไปมากกว่านี้….

   

 

 

                เซฮุนทำได้แค่ยืนมองคนที่หอบกระเป๋าเป้ออกไปจากห้อง ตอนนี้เหลือเพียงแค่ห้องว่างเปล่ากับคนไร้สติอีกคนหนึ่ง เขาไม่รู้ว่าลู่หานเป็นอะไรถึงได้อารมณ์เสียหุนหันเก็บเสื้อผ้าไปแบบนั้น แต่ถ้าเขาคิดไม่ผิดคงเกี่ยวกับแบคฮยอน

 

                ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองหิ้งที่ควรจะมีโกศสีขุ่นวางอยู่ แต่ตอนนี้มันกลับว่างเปล่า ชายหนุ่มขมวดคิ้ว สอดส่ายสายตาหามัน ก่อนจะพบว่ามันถูกวางอยู่ในซิ้งค์ล้างจาน เซฮุนกระชากฝีเท้าเดินเข้าไปชิดกับขอบอ่าง โกศของแบคฮยอนถูกใช้เป็นแจกันใส่ดอกสแตนติสสีม่วงสดอย่างน่าโมโห

 

                เซฮุนกำขอบอ่างเอาไว้แน่นจนมันขึ้นข้อขาว แม้ว่าด้านในมันจะว่างเปล่าไปแล้ว แต่ลู่หานก็ไม่สมควรจะมาทำแบบนี้กับของ ของแบคฮยอน

 

                “ยัยตัวแสบ ลู่หาน!!!!!” 

 

 

 

 

 

               











==============

ลู่หานรีบหนีให้ไวเลยค่ะ เซฮุนพิโรธแล้ว 

เอาโกศยัยนุไปทำเป็นแจกันดอกไม้ซะได้ ถึงจะว่างเปล่าแล้วก็ไม่ควรนะเคอะ

สำหรับตอนนี้เป็นการลากันของเซฮุนและ

แบคฮยอนอย่างเป็นทางการนะคะ

ยัยนุของเราได้ฤกษ์ไปเกิดใหม่เสียที แบบหมดห่วงด้วย คึคึ

สำหรับตอนต่อไป 

เราไปเที่ยวอูอี้ซานกันสักพัก ไปสัมผัสบรรยากาศย้อนยุคของศาลเจ้าจีน 

ไรท์ขออนุญาตแปะภาพจากบลอค เที่ยวกับป้า

http://oknation.nationtv.tv/blog/gowithauntie/2012/07/24/entry-1

(หากผิดกฎหรือไม่สมควร แนะนำด้วยนะคะ จะลบทันที) 


 

 ปล. นับจากนี้ เนื้อหาจะเข้มข้นขึ้น มีคริสยอลแทรกบ้างเพื่อเพิ่มสีสันค่ะ 

ติดตามและสกรีมแทคได้ที่ #สมบัติKY นะคะ 

 

                

888 ความคิดเห็น

  1. #654 KingDome_LenoC61 (@chanaprak_ao04) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 22:13
    ถ้าฮุนยังยึดติดยุแร่กับแบคก้ปล่อยลู่เถอะ ขอให้ลู่เจอคนใหม่เร็วๆนี้เอาให้ปวดสมองไปเลย ในเมื่อยังยึดติด จะยุให้ลู่เจอคนใหม่ต่อไป
    #654
    0
  2. #653 ky0627 (@skilfan) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 09:32
    เซฮุนเมื่อไหร่จะปล่อยใจสักที สงสารลู่อ้ะ รอมากี่ปีๆ คนรอมันเหนื่อยนะเว่ย
    #653
    0
  3. #652 L.queen13 (@redqueen_w) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 21:06
    คู่คริสยอลนี่เตรียมรอรับหลานเลยค่ะ ส่วนคู่ฮุนฮานเรายังยืนยันคำเดิมให้เสี่ยวลู่ไปเจอคนใหม่เถอะคนที่เขารักลู่เหมือนที่ฮุนรักแบค ส่วนฮุนให้รอไปเถอะรอลูกคริสยอลโตเป็นแบคค่อยคู่กัน สงสารลู่มากก ตอนหน้าขอฮุนฮานสักนิดก้ดีนะคะ อยากตามเรื่องสองคนนี้ต่อ
    #652
    0
  4. #650 meimei17an (@meimei17an) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 14:04
    มีคริสยอลแทรกเยอะๆก็ไม่เป็นไรค่ะชอบบ
    #650
    0
  5. #649 K. Lee (@patpat-ty) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 13:43
    แบคฮยอนเกิดใหม่เป็นลูกคริสยอลแน่เลย
    #649
    0
  6. #648 Printhida Klinkaewnarong (@rainbowky) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 12:44
    พี่ลู่น่าสงสาร ดีค่ะ ลองหายไปดูมั่ง อยากรู้ดหมือนกันว่าเซฮุนจะเป็นยังไง
    คริสของลูกแม่ สวีทสุด อิจจจจจต
    #648
    0