HUNHAN feat.krisyeol Love treasure SS2

ตอนที่ 47 : [SS2] ตอนที่ 2 รูปแบบของความรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 204
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 ธ.ค. 59

 



SS2 CH02




 

                “เซฮุน นายเป็นอะไร” ใบหน้าหวานสวยของลู่หานกำลังบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บจากข้อมือที่ถูกเจาะสายน้ำเกลือ แต่ดูเหมือนคนที่กระเด้งตัวลุกเฮือกขึ้นจากโซฟาจะยังไม่ได้สติ ถึงได้คว้าเขาเข้าไปกอดแทบหายใจไม่ออก

  

                “แบค

 

                “อะ อูยๆ ฉันเจ็บ ปล่อยก่อน” ลู่หานผลักอีกฝ่ายออก แต่ดูเหมือนจะไร้ผลเมื่อเซฮุนเล่นซุกหัวโตๆลงกับอกของเขา แล้วหายใจหอบๆ ท่าทางแบบนี้ต้องฝันร้ายแน่ๆ หรือว่าแบคฮยอนมาเข้าฝันแบบสยดสยองนะ เพราะขนาดว่าเขาเจอแบบดีๆแล้วยังจะจับไข้หัวโกร๋นจนต้องนอนโรงพยาบาลเลย

 

                ความเปียกชื้นบนอกเสื้อหยุดความคิดของลู่หานเอาไว้เพียงเท่านั้น ผู้ชายตัวโตกำลังไหล่สั่น เสียงสะอึกสะอื้นกับความร้อนชื้นบนตัวทำให้ลู่หานตัดสินใจยืนอยู่นิ่งๆ แล้วส่งมือข้างที่ยังว่างไปลูบหลังปลอบประโลม

 

                เขาก็มีสิทธิ์เท่านั้นล่ะนะ

 

                “ไหนเล่ามาสิ ฝันอะไร” ลู่หานเอ่ยเสียงนุ่มนวลพร้อมกับหลุบตาลงต่ำเพื่อจ้องมองกลุ่มผมสีบลอนด์ที่มีกลิ่นหอมเหมือนเมล็ดอัลมอนด์ส่วนคนที่เริ่มรู้สึกตัว ถอนหายใจใช้มือที่เคยโอบเอวเขาเอาไว้ผลักเขาออกไปแล้วก้มหน้ากุมมือตัวเองเอาไว้แน่น

 

                “ผมฝันเห็นแบคฮยอน เขามาลา”

 

                “…….

 

                “เขาบอกว่าเขาต้องไปแล้ว แต่ไปไม่ได้….ผมต้องปล่อยเขาไปจริงๆใช่มั้ยครับ” เซฮุนช้อนสายตามองคนตรงหน้าที่จ้องมองมาก่อนอยู่แล้ว ลู่หานไม่ได้ตอบอะไร เขาทำเพียงแค่ยิ้ม ยิ้มอย่างอ่อนโยนพร้อมส่งมือข้างที่เจ็บไปลูบผมของผู้ชายที่ชอบเถียงว่าโตแล้วหนักหนา

 

                “นายโตแล้ว ตัดสินใจเอาเถอะ”

 

                “….พี่” เซฮุนทำท่าจะพูดขึ้นอีกเพื่อแย้งกับตัวเองและคนตรงหน้า แต่ก็ต้องชะงักเมื่อลู่หานพูดขึ้นเสียก่อน

 

                “แต่ตอนนี้….เรียกหมอให้ฉันที เลือดฉันจะไหลอาบหน้าแกแล้วเซฮุน!!!!” ลู่หานชูมือข้างที่ใส่สายน้ำเกลือให้เซฮุนดูพร้อมทำหน้าเหยเก เพราะความเจ็บ เลือดสีแดงสดไหลย้อนขึ้นไปตามสาย แถมไม่พอยังหลายออกมาจากบาดแผลย้อยไหลวนเกือบจะรอบแขนเล็กๆของคนป่วย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


                อีกด้านของห้องโถงครอบครัวนายพลใหญ่ยังคงเคร่งเครียดกับการประชุมที่สืบต่อมาจากมื้อค่ำเมื่อวาน ทั้งชานยอลและอี้ฟานได้แต่ทำหน้ามุ่ยหันหน้าออกไปคนละทิศละทางอย่างไม่ยอมกัน จะมีก็แต่สองสามีภรรยาตระกูลอู๋ที่เอาแต่จับจ้องมองลูกชายกับลูกสะใภ้ที่ยังเถียงกันไม่จบด้วยความเอ็นดู

 

                “หม่าม๊าครับ ฟ่านเขาเถียงผม” ชานยอลพอรู้ว่าสู้อี้ฟานที่มีเหตุผลกว่าไม่ได้ ก็เริ่มเกาะแกะหม่าม๊าทันที

 

                “ป๊าก็ดูลูกสะใภ้ป๊าสิ คิดอะไรอยู่ เอาแต่ใจมาก” อี้ฟานได้ทีรีบหลบหลังคนเป็นพ่อ แม้จะกลัวสายตาดุๆของคุณภรรยาคนสวยที่ส่งมา แต่ขอบอกเลยว่ายกนี้เขาไม่ยอมเด็ดขาด

 

                “หยุดเถียงเมียได้แล้วฟ่าน เถียงไปก็ไม่ชนะหรอกนะ” คนเป็นพ่อกล่าวพร้อมกับหันไปมองหน้าภรรยาของตัวเองบ้าง อยู่กินมาจะสี่สิบปีท่านนายพลก็ไม่เคยเถียงคนตรงหน้าชนะสักครั้ง

 

                “ใช่เลยครับป๊า ฟ่านเถียงไม่ชนะผมหรอก” ชานยอลเหยียดยิ้มมุมปากอย่างแสนน่ารัก คุณป๊าหัวเราะร่วนอย่างชอบใจเมื่อลูกชายคนโตไร้หนทางสู้

 

                “แต่ป๊าม๊า เรื่องที่ชานยอลอยากได้ ผมไม่ได้มีปัญหานะครับ ฝั่งนู้นต่างหากมีปัญหา” ปัญหาที่อี้ฟานหมายถึงคือ การที่บุรุษเพศไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ เพราะไม่มีทั้งไข่และ มดลูก แบบนี้จะไปท้องได้ยังไง ทั้งๆที่ก่อนจะมาหาป๊าม๊าก็คุยกันแล้ว คุยกันจนเกือบโมโหตะคอกใส่ บอกว่าเป็นไปไม่ได้ก็ยังจะดันทุลัง แต่สุดท้ายเขาก็แพ้ แพ้น้ำตาอีกฝ่ายจนจองตั๋วบนไฟลท์บ่ายมาจีนแทบไม่ทัน

 

                “ทำไม ฉันมีปัญหาอะไร หม่าม๊ามีทางใช่มั้ยครับ” ชานยอลกอดแขนอวบอ้วนตามวัยของคุณม๊าแล้วซบหัวลงกับไหล่ของเธออย่างออดอ้อนสุดฤทธิ์ อี้ฟานเบ้ปากหมันไส้เมียตัวเองจนอยากจะจับมาฟัดให้แก้มช้ำสักทีสองที

 

                “อืม จะว่ามันมีทางก็มีนะ” คนเป็นแม่เอ่ยทิ้งระเบิดลูกใหญ่เอาไว้ ดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยของอี้ฟานกราดมองคนเป็นแม่อย่างสนอกสนใจเป็นที่สุด ก็ถ้าพูดมาขนาดนี้มันก็ต้องมีสักทางล่ะวะ

 

                “มดลูกเทียม เหรอครับ” ชานยอลถามอย่างสนใจ แต่ก็ยังแอบหวั่นเพราะถ้าต้องผ่าตัดก่อนท้องล่ะก็ แผลมันจะต้องไปกลบซิคแพคของเขาแล้วก็ขึ้นลายน่ากลัวๆไว้แน่ๆ

 

                “ไม่ใช่จ่ะลูก” เธอส่ายศีรษะ สร้างความงุนงงเข้าไปใหญ่

 

                “หม่าม๊ามีเพื่อนอยู่ที่อี้ซาน แถวฝูเจียง เป็นหมอยาโบราญ อาศัยอยู่ในศาลเจ้า แถมยังทำนายพยากรณืแม่นด้วยน้า ตอนท้องลู่หานม๊าป๊าก็ไปขอที่นั้นล่ะจ่ะ”

 

                “จริงเหรอครับ” ชานยอลตาลุกวาว จับกระชับแขนอวบๆของม๊าเอาไว้แน่น

 

                “ใช่จ่ะ ยาที่คนกินสามารถท้องได้ ถ้าจำไม่ผิด เห๋อตง เคยเล่าว่ามีอยู่น่ะนะ” คนเป็นแม่ทำท่านึก เธอจำมันไม่ได้มากนักเพราะก็ผ่านมาหลายปีดีดัก แต่วิธีนี้ถ้าให้สองสามีภรรยาได้ออกเดินทางไปชื่นชมธรรมชาติบ้างก็น่าจะพอให้ลดความขุ่นเคืองใจลง แต่ก็ใช่ว่าเรื่องที่เธอพูดจะไม่ใช่เรื่องจริง

 

                แต่มันแค่นานมาแล้วก็เท่านั้น….

 

                “ครับผมจะไป เนอะฟ่านเนอะ” ชานยอลยิ้มหวานยักคิ้วให้คุณสามีที่เอาแต่กอดอก พยักหน้าเนิบๆเป็นการยินยอมพร้อมใจไปกับอีกฝ่าย ชายหนุ่มลุกขึ้นขอตัวลากภรรยาคนสวยออกมา เพื่อจะได้ไปคุยกันเป็นการส่วนตัวบนห้องนอน

 

                อี้ฟานที่ลากชานยอลเข้าห้องนอนพร้อมลงกลอนเสร็จสรรพ เขาพาคนสวยของเขาไปนั่งที่ปลายเตียง ส่วนตัวเองก็นั่งขัดสมาธิอยู่ตรงหน้าคุณภรรยาคนสวยแล้วช้อนตามองปริบๆ

 

                “ไปแล้วอย่าหวังมากนักนะ ม๊าอาจจะพูดให้ชานยอลสบายใจเท่านั้น” ว่าแล้วก็เริ่มลูบหัวเข่าอีกฝ่ายไปด้วย

 

                “ไม่ลองไม่รู้….

 

                “เห้อ…." ถอนหายใจออกมาอย่างเสียมิได้ ก่อนจะพูดขึ้นเพื่อเอาใจอีกคน "แล้วจะไปวันไหน พี่ยังต้องเคลียร์งานเด็กอีกเยอะเลย ชานยอลล่ะเรื่องร้านเรื่องที่มหาลัยจะจัดการยังไง” ยังไงพวกเขาก็ต้องอยู่ในโลกของความเป็นจริง การที่พวกเขาบินมาปักกิ่งอย่างไม่คิดอะไรแบบนี้ อาจกำลังทำให้งานของตัวเองและของชานยอลรวนได้ ยิ่งตอนนี้ต้องรีบตรวจงาน และส่งเกรด เพราะใกล้จะปิดเทอมเต็มแก่

 

                “อีกอาทิตย์นึง ไหวรึเปล่าล่ะ” ชานยอลถามใบหน้าจริงจัง จนคนเป็นสามีอดหวั่นใจไม่ได้ เขาไม่อยากให้ชานยอลต้องหวังกับมันมาก เพราะยังไงมันก็ไม่มีทางเป็นไปได้

 

                “ทำไมถึงอยากท้องนะ เรารับเด็กมาเลี้ยงไม่ได้เหรอคะ เหนื่อยพอกันล่ะ” อี้ฟานเอ่ยใบหน้าเคร่งเครียดเพราะกลัว อาการขึ้นๆลงๆแบบวันมามากของผู้หญิง ที่เมื่อวานหัวร้อนจับผิดนู้นนี่เขาก็เพราะเรื่องนี้สินะ พยายามทำให้เขารู้สึกผิดจะได้รู้สึกมีอำนาจสั่งการอะไรได้ ถึงจะรู้ว่าชานยอลใช้มุขนี้มาข่มเขาเวลาอยากได้อะไรบ่อยๆ แต่เขาก็ไม่เคยขัดเพราะเขาให้ได้ตลอด แต่สำหรับเรื่องนี้ เขาไม่รู้จะให้ยังไงดี เพราปัญหามันไม่ได้อยู่ที่เขา มันอยู่ที่คนอยากอุ้มท้องต่างหาก

 

                “พูดมากจริงนะมึง บอกว่าไม่เอา จะท้องเองไง!” ชานยอลสะบัดแข้งขาหนีมืออุ่นร้อนของสามีที่บังอาจหาญกล้าวางลงบนหัวเข่าของเขา อี้ฟานซบแก้มลงบนขานุ่มนิ่มสอดมือรั้งเอาไว้อย่างนึกเป็นห่วง

 

                “แค่ไม่อยากให้ชานยอลผิดหวัง….หวังมากก็เจ็บมากนะคนดี” ชานยอลชะงัก สายตาที่จับจ้องมองสีรษะของสามีไหววูบไปมา ตัวเองก็พอรู้ว่ามันบ้า แต่ถ้าไม่ลองเลยใครจะรู้ เทคโนโลยีสมัยนี้ก็เริ่มพัฒนาไปจนน่าตกตะลึง แล้วอีกอย่าง เขาแค่อยากรู้สึกรักใครสักคน ในฐานะของผุ้ให้กำเนิด

 

                “ฉันแค่อยากจะรักใครสักคนอย่างไม่มีข้อแม้ รักอย่างที่ไม่คิดว่าจะได้ความรักตอบกลับมารักแม้ว่าจะโดนด่าใส่หน้าว่าน่ารำคาญ อยากจะรักทั้งๆที่มันไม่น่ารัก อยากจะทำตัวให้เป็นแม่ที่ดีกว่า แม่ตัวเอง อยากสอนเด็กคนนั้นให้เข้มแข็งในแบบที่ดีกว่าที่ฉันเคยเจอมา….แม้จะรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่ก็ยังอยากจะลองดู”

 

                “…….

 

                “วันนี้น่ะนะ….มีลุงภารโรงเข้ามาขอผ่อนผันค่าเทอมให้ลูกสาว เพราะลูกสาวโดนตัดสิทธิ์สอบ…..แต่ยัยเด็กนั่นอายที่พ่อเป็นภารโรงแล้ว…….” ชานยอลยังคงเล่าต่อไปด้วยน้ำเสียงเจือแจ้วติดจะหงุดหงิดใส่อารมณ์บ้างบางครั้งเวลาพูดถึงลูกศิษย์สาว ส่วนคนเป็นสามีก็ได้แต่แหงนหน้ามองใบหน้าได้รูปของอีกคนไปเรื่อยๆ พยายามซึมซับความรู้สึกของชานยอลที่ถ่ายทอดออกมาผ่านเรื่องราวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

 

                เวลาที่ไม่ได้ทะเลาะกันพวกเขาก็มักจะนั่งฟังเรื่องราวของอีกฝ่ายอย่างไม่นึกเบื่อ วันนี้เจออะไรมาบ้าง วันนี้ทำอะไร แม้ว่าจะอยู่ด้วยกันตลอด แต่แต่ละคนก็มักจะมีเรื่องราวน่าเซอร์ไพร์สมาเล่าไม่รู้จบ อย่างเรื่องที่ชานยอลกำลังเล่าให้เขาฟังอยู่ตอนนี้

 

                ความรักของพ่อที่ลูกไม่ต้องการ….

 

                การเป็นพ่อแม่มันไม่ให้ความรู้สึกแบบคู่รักจริงๆน่ะเหรอ รักแบบไม่มีข้อแม้รักแบบไม่ต้องการให้อีกฝ่ายรักตอบ อาจเป็นแค่รักข้างเดียว แต่เราก็ยังคงรู้สึกดี ขอแค่คนที่เรารักเติบโตไปเรื่อยๆ

 

                เขาชักอยากจะมีลูกเป็นของตัวเองเสียแล้วสิ….

 

                 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                ภายในรถเก๋งสี่ประตูสีดำรูปลักษณ์เกลื่อนถนน กำลังจอดนิ่งสงบรอไฟเขียวอย่างใจเย็นเพราะสารถีคือเซฮุนที่ยังคงนั่งเงียบไม่พูดไม่จา สายตาคู่คมตั้งอกตั้งใจจ้องมองการจราจรด้านหน้าจนคนที่นั่งอยู่ด้านข้างแทบจะอึดอัดตาย

 

                “หิว” พูดออกมาเบาๆให้อีกฝ่ายได้ยิน

 

                “เดี๋ยวทำอะไรให้กิน จะกินอะไร”

 

                “อยากกินข้าวข้างนอก ไม่อยากกลับห้อง” เซฮุนถอนหายใจเบาๆ แล้วเริ่มออกตัวหลังจากปล่อยไฟเขียว ชายหนุ่มตบไฟเลี้ยว หักพวงมาลัยเข้าไปยังถนนที่มีร้านรวงเกี่ยวกับอาหารเปิดเรียงรายเต็มสองข้างทาง โดยที่แทบจะไม่เถียงหรือโต้ตอบออกมาอย่างรำคาญใจกับการขอของลู่หาน

 

                “จะว่าไปกลับไปกินข้าวบ้านก็ได้” เซฮุนไม่ได้ฟังคำพูดกรอกไปกลับมาของลู่หาน เขาเลือกจอดตรงริมฟุตปาธหน้าร้านขายซี่โครงอบของโปรดของลู่หาน เขาดับเครื่องเปิดประตูลงจากรถแล้วเดินเข้าร้านไป เหมือนกับว่ามาตัวคนเดียว ส่วนคนที่นั่งอยู่ในรถเงียบๆ ได้แต่ถอนหายใจ เขาแค่ไม่อยากให้เซฮุนคิดมากเกี่ยวกับความฝัน แต่เขาก็ไม่มีความสามารถพอจะดึงเซฮุนให้ออกมาจากความคิดได้เลย

 

                “จะลงมามั้ย” ร่างสูงที่เดินมากระชากประตูฝั่งข้างคนขับออก ยื่นหัวเข้ามาถามด้วยใบหน้าบูดบึ้ง ส่วนแขนที่มีแต่เส้นเลือดปูดขึ้นพาดเรียงเป็นสายก็เอื้อมมาปลอดเข็มขัดนิรภัยของคนที่นั่งเอ๋ออยู่ให้หลุดออก แล้วดึงข้อมือบางจนแทบจะถลาบินออกจากรถ

 

                “รุนแรงไปแล้วโว้ย เจ็บ!” ลู่หานส่งลูกเตะป้าบใส่ก้นกลมๆของคนอายุน้อยกว่า ดิ้นยุกยิกเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุมแต่ก็ไร้ผล เพราะเขาถูกเหวี่ยงให้นั่งลงในสุดของเบาะ จากนั้นก็ตามด้วยเซฮุน

 

                “มานั่งอะไรตรงนี้ ไปนั่งฝั่งนู้นสิวะ” ลู่หานดันไหล่กว้างๆของเซฮุนให้ออกห่าง แต่ยิ่งห่างมันก็ยิ่งดันกลับเข้ามา

 

                “นั่งดีๆ พี่นี่มันน่ารำคาญจริงๆ” ลู่หานกรอกตา หยุดการกระทำที่ทำให้เจ้ามื้อของวันนี้รำคาญแล้วนั่งนิ่ง ส่วนเซฮุนก็หันไปสั่งอาหาร หูซ้ายของลู่หานกางออกพยายามฟังเสียงทุ้มต่ำของเซฮุนที่เอาแต่บอกรายการอาหารที่เขาชื่นชอบให้แก่พนักงานรับออเดอร์

 

                หล่อนยืนทวนรายการอยู่นานพอสมควรก่อนจะส่งยิ้มหวานละมุนละไมให้กับเซฮุนอยู่อีกนานกว่าจะเดินจากไป และเชื่อได้เลยว่าหล่อนจะต้องเป็นคนนำอาหารมาเสิร์ฟทุกจานแน่ๆ

 

                “ทำไมสั่งแต่ที่ฉันชอบล่ะ”

 

                “ไม่ดี?

 

                “โอ้วว ดีมากเลยครับ” ลู่หานยกนิ้วโป้งพร้อมกับฉีกยิ้มหวานประจบประแจง เขาเป็นพวกไม่กินผัก การกินเนื้อสิถึงจะเหมาะกับความซังนัมจา

 

 

                พออาหารมาเสิร์ฟจนครบลู่หานก็ลงมือทันทีด้วยความหิว ส่วนเซฮุนก็ยังคงกินเหมือนจิ้งจกดมเช่นเดิมเพราะต้องรักษาหุ่นเพื่อการงานอาชีพ แม้ว่าเขาจะตักใส่จานเซฮุนไปเท่าไหร่ เจ้าตัวก็จะพยายามไปเล็มผักจานนั้น จานนู้นแทนเนื้อซี่โครงที่เขาตักให้

 

                “นิ ทำไมไม่กิน เดี๋ยวก็แห้งตายพอดี”

 

                “แล้วเมื่อไหร่จะโกนหนวด น่าเกียจจนเกินพอดี” คนถูกทักเรื่องหนวดรีมยกมือขึ้นปิดใบหน้าครึ่งล่างเอาไว้ ก่อนจะเอาลงแล้วยิ้มแผละ เถียงกลับไปว่าผู้ชายแมนๆเขาก็ไว้กัน แต่ความจริงแล้วมัวแต่นอนแล้วก็ละเลยตัวเอง ก็เลยลืมโกนเท่านั้นเอง

 

                “ผิวอีก ครีมบำรุงก็หัดใช้บ้าง ที่ซื้อมาน่ะเอาไปใช้ซะ ใกล้หนาวแล้วจะมาบ่นแสบไม่ได้นะ”

 

                “ครับพ่อ คร้าบๆ” ลู่หานยิ้มแก้มแทบปริ ความเจริญอาหารก็ผลิบานตามจนต้องแอบดอดมือไปขโมยซี่โครงที่เคยตักใส่จานเซฮุนมาแทะกินเล่น

 

               

 

                พอทานข้าวกันเสร็จพวกเขาก็เดินเล่นกันในตรอกนั้นอีกนิดหน่อย ก่อนที่เซฮุนจะขอตัวแยกออกไปทำธุระส่วนตัวโดยเหลือรถไว้ให้เขาใช้ขับกลับคอนโด แต่คนที่คิดมากเกินกว่าจะกลับไปมองหน้าแบคอยอนได้อย่างลู่หาน จึงเลือกนั่งจิบกาแฟเข้มๆในคาเฟ่ที่มีขายขนมหวานหลากสัญชาติ พยายามปล่อยตัวเองให้จมลงไปในความคิด ทุกเรื่องที่ผ่านมา

 

                กริ๊ง….

 

                เสียงเปิดประตูหน้าร้านเรียกความสนใจของคนที่ไม่ได้มีสตินิ่งพอให้หันไปกวาดสายตาแวบๆ แต่ความชั่วครู่กลับรู่สึกว่ามันเนิ่นนานหลายนาที จนอีกฝ่ายหันมามอง หญิงสาวจ้องตอบกลับมาดดยไม่ท่าทีจะคุกคาม เธอไม่ได้ส่งยิ้มเหยียดหยาม หรือรอยยิ้มแห่งความคิดถึง เธอทำเพียงแค่มองก้มหัวให้เล็กน้อยแล้วเดินนำไปที่เคาน์เตอร์

 

                เมนูที่เธอสั่งยังคงเป็นของที่เธอชอบและเขายังจำมันได้ เธอเดินไปนั่งรอที่โต๊ะด้านในหลบมุม ทำให้เขาไม่สามารถมองเห็นได้อีก

 

                ไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีก

 

                ลินดา

 

 

                ลู่หานเลี่ยงปัญหาแล้วเดินออกไปจากร้านพร้อมกับแก้วกาแฟร้อนๆ พยายามไม่คิดมากกับผู้หญิงที่เพิ่งเจอกันในร้านขนมเมื่อสักครู่ ก็แค่คนรักเก่า ใครๆก็ต่างเคยพบเจอแฟนเก่าแม้ระยะเวลาจะผ่านมานานมากแล้วก็ตาม

 

                ก็แค่ผ่านมาพบเจอกันอีกครั้ง

 

                พอนึกถึงแฟนเก่าตัวเองและความรู้สึกของตน แล้วก็พาลให้ไปนึกถึงใบหน้าของแบคฮยอนและความรู้สึกของเซฮุน ขนาดเขาที่เจอกับแฟนเก่ายังรู้สึกโหวงๆตอนที่เธอก้มหัวให้ แล้วเซฮุนล่ะ ไม่สามารถจะเจอกันได้อีกแล้วในชีวิตนี้ เซฮุนจะรู้สึกยังไงที่เจอแบคอยอนในความฝัน

 

                คงเสียใจและมีความสุขไปพร้อมๆกันจนถึงกับต้องหลั่งน้ำตา….

 

                ถ้าเกิดว่าเขาหายไปบ้างเซฮุนจะรู้สึกยังไงนะ….จะนึกถึงเขาบ้างหรือเปล่า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                หลังจากแยกกับลู่หานและแน่ใจว่าอีกฝ่ายจะไม่กลับห้องเวลานี้ เซฮุนที่นั่งแท็กซี่กลับมาที่ห้องเพื่อจัดการอะไรบางอย่างที่ตั้งวางอยู่กลางห้องนั่งเล่น ชายหนุ่มหยิบโกศสีขาวขุ่นลงมาจากแท่นวางที่ทำเอาไว้อย่างดี เขามักจะขอบคุณลู่หานเสมอที่ทำความสะอาดที่อยู่ของแบคฮยอนไม่ให้มีฝุ่นเกาะ และวันนี้มันก็ยังคงสะอาดสะอ้านอยู่เช่นเดิม แม้ว่าจะไม่ได้ทำความสะอาดมันเลยตั้งแต่เมื่อวาน

 

                เซฮุนจ้องมองของที่อยู่ในมือช่างใจอยู่นานระหว่างความรู้สึกตัวเองกับคนที่โผล่เข้ามาในความฝัน เขาไม่ใช่พวกที่เชื่อเรื่องผีสาง แต่ก็ไม่เคยคิดว่าแบคฮยอนหายไปไหน

 

                ถ้าหากว่าเขายังคงรักษาสิ่งที่เป็นของแบคฮยอนเอาไว้อยู่….

 

                แต่มันคงถึงเวลาแล้วที่ต้องปล่อยไป

 

                รักที่ดีที่สุดของฉัน

 

                แบคฮยอน   


















======================================

มาแล้วๆ ตอนที่ 2 

สองผัวเมียนั่นกำลังวางแผนจะทำอะไรหนอ 

โปรดติดตามและให้กำลังใจคนอยากมีลูกด้วยนะคะ 

ตอนนี้ก็พอรู้แล้วว่าทำไมนางอยากอุ้มท้องมีลูกเอง 

แม้เหตุผลจะน้อยไปหน่อย 

แต่สำหรับคนผีเข้าผีออกอย่างชานยอลนั้นไรท์ว่าเหมาะสมแล้ว อิอิ

ส่วนทางด้านคู่หลักของเรา ตอนนี้ขอซอร์ฟๆก่อนนะคะ

ไว้เจอกันตอนต่อไป (แน่นอน SS2 เป็นของฮุนฮานค่ะ ไม่ต้องกลัว) 

=====================================

ปล. ถ้าพี่หานของเรา ไม่หนวดเยิ้ม ผิวกร้าน 

พี่ฮุนอาจจะหลงขึ้นมาอีก 1% ก็อาจเป็นไปได้นะ ^++^ 

แล้วพี่ฮุนจะทำอะไรกับแบคฮยอน แล้วพี่หานเจอลินดาอีก

จะเป็นเรื่องที่ดีมั้ย โปรดติดตาม 


ไปสกรีมแทคได้ที่ #สมบัติky เม้นด้วยนะจ้ะ เพราะเม้นจึงมีแรง 

มาลาแบคอยอนในตอนหน้ากันเนอะ


888 ความคิดเห็น

  1. #646 Printhida Klinkaewnarong (@rainbowky) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 14:03
    ชานยอลง่ะ แม่อยากปามดลูกให้หนู เอาไปเลยค่ะ มันอยู่กับแม่ไปมันก็ไม่มีประโยชน์ /แพ็คมดลูกใส่กล่องส่งให้ชานยอล
    ฮุนมาใจดีกะลู่แปลกๆ ถ้าลู่หายไปบ้างเซฮุนจะเป็นยังไงนะ
    #646
    0
  2. #642 ruttychan (@rutty-chan) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 17:43
    แบคคคนางจะมาเกิดเป็นลูกชายยอลใชมั้ยยย฿มโนแรงงง
    #642
    0
  3. #641 iStyle~* (@neple) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 09:13
    เป็นกำลังใจให้คนอยากมีลูกนะ 55555555 ชานยอลนางน่ารักจริงๆ
    #641
    0
  4. #640 meimei17an (@meimei17an) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 03:55
    ท้องให้ได้นะชานยอลเป็นกำลังใจให้คนอยากมีลูก5555
    #640
    0
  5. #639 Peace-_-Peach (@Peace-_-Peach) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 03:34
    เหตุผลที่ชานยอลอยากมีลูกก็น่าเข้าใจได้อยู่นา แต่อยากเติมเต็มสิ่งที่ตัวเองขาดให้ใครสักคน เป็นอู๋จะจับฟัดยันเช้าเลย ดูซิจะมีหรือไม่มี
    #639
    0
  6. #638 yeollykiss (@bunnieys) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 02:31
    ชานยอลเอาแต่ใจที่สุดเลยย พอจะมีทางไหนที่จะท้องได้บ้างล่ะ
    #638
    0