HUNHAN feat.krisyeol Love treasure SS2

ตอนที่ 46 : [SS2] ตอนที่ 1 Reborn

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 265
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    2 ธ.ค. 59

 


SS2 CH01

 

 

                แสงแดดยามเช้าที่ส่องลอดผ่านผ้าม่านสีน้ำตาลเข้ามา ปลุกให้ชายหนุ่มที่หลับใหลอยู่บนเตียงขยับตัวไปมา แม้วันนี้จะมีเพียงการสอบช่วงบ่ายแต่เขาก็ยังคงเป็นคนตื่นเวลานี้อย่างสม่ำเสมอ

 

                ตุบ!....

 

                “อั้ก!! พี่!” เสียงตะโกนลั่นห้องทันทีเมื่อถูกทำร้ายย่างไม่ให้ทันได้ตั้งตัว ความงัวเงียเมื่อครู่หายไปเป็นปลิดทิ้งเมื่อร่างกายช่วงกลางลำตัวรองรับแรงกระแทกจากขาของคนที่ยังนอนสลบสไลไม่ตื่นอย่างงจังทั้งองศาการลง ความเร็วที่ฟาดลงมาทำให้ชายหนุ่มต้องยกขานั่นทิ้งอย่างรวดเร็ว แล้วงอตัวขดคู้เป็นก้อนกลมๆ เขาใช้ฝ่ามือของตัวเองกุมลูกชายตัวโตเอาไว้เพื่อปลอบประโลมให้ผ่านพ้นความเจ็บจุกครั้งนี้ไปให้ได้ ช่วงเวลาสั้นๆแต่กลับยาวนานหลายนาที ทำให้เขาคิดถึงห้องนอนใหม่เตียงใหม่ และการย้ายออกจากคอนโดขนาด 50 ตรม. นี่ 

 

                ให้ตายเหอะ ไอ้พี่บ้านี่!

 

                สบถคำหยาบอยู่ภายในใจ พร้อมกับหยัดร่างสูงให้ลุกขึ้นนั่งบนเตียง สายตาขุ่นเคืองจ้องมองร่างสั้นๆที่นอนดิ้นเสียจน หมอนข้างที่เคยกั้นขวางระหว่างเราหล่นปุ๊ไปอยู่อีกฟากฝั่ง เซฮุนสูดลมหายใจลึกๆ แม้มันจะไม่ใช่ครั้งแรก แต่เขาก็ไม่เคยชินกับการปลุกของคนที่ยังพาตัวเองท่องไปในโลกของความฝันแบบนี้เลย

 

                “ตื่นหน่อยมั้ยล่ะ หลับอะไรอยู่ได้” ว่าแล้วก็ฟาดหมอนใส่หัวคนนอนหลับอย่างสบายใจเฉิบไปหนึ่งที 

 

                “โอ้ยย เจ็บ” เซฮุนหลบลูกเท้าที่ยันออกมาสุดแรงแต่กลับหวืด การประทุษร้ายกันแบบนี้ในเช้าวันใหม่เป็นเรื่องปกติของทั้งสองตั้งแต่ตัดสินใจย้ายมาอยู่ด้วยกันเมื่อสี่ปีก่อน ใครๆก็รู้ว่าระดับลูกตื้อของลู่หานนั้นอยู่ในขั้นที่พระเจ้ายังต้องเบือนหน้าหนี แถมยังมีแบคอัพเป็นหม่าม๊าอีก

 

                ลู่หานลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิบนเตียง ใบหน้าที่ยังดูง่วงงุนไม่ตื่นดีจ้องมองไปยังปลายเตียงพร้อมกับแขนเรียวที่ชี้ออกไป “นายมีสิทธิ์อะไร ทำแบบนี้กับพี่ห้ะ โอ เซฮุน!!

 

                เซฮุนที่ยืนอยู่ข้างเตียง ส่งเสียงเหอะออกมาอย่างรู้สึกสมเพสคนตรงหน้า นี่ขนาดว่าตกงานมาเกาะเขากินแล้วยังจะทำตัวปัญญาอ่อนไม่สมอายุครึ่งเจ็ดสิบอีก

 

                ชายหนุ่มในวัยสามสิบต้นๆ เลิกให้ความสนใจกับคนที่แก่กว่าถึงสี่ปีด้วยการเดินเข้าห้องน้ำพร้อมกับผ้าเช็ดตัวสีขาวผืนใหม่

 

                เขาใช้เวลาในห้องน้ำทำธุระส่วนตัวของตัวเองเสร็จสรรพก็ออกมาแต่งตัวด้านนอกด้วยชุดลำลองสบายๆอยู่ตรงปลายเตียง ในขณะที่อีกคนยังคงหลับใหลซุกหน้าลงกับหมอนใบโปรด

 

                “ไม่ตื่นก็ไม่ต้องกินข้าวเช้านะ” เซฮุนตะโกนลั่นห้อง แต่ได้รับการตอบสนองเป็นเท้าเล็กๆที่กระดิกไปมาสองสามทีเป็นการปฏิเสธ เขาถอนหายใจออกมาเรียบๆ เดินไปหยิบสมุดจดตารางงานของตัวเองแล้วออกไปจากห้อง ก่ะจะหาของสดในตู้เย็น เพื่อมาทำอาหารเช้าทาน

 

 

                เซฮุนที่เดินไปหยุดยืนหน้าระเบียงรูดผ้าม่านที่ใช้กั้นความเป็นส่วนกับโลกภายนอกออก สายตาคู่คมพยายามซึมซับกับบรรยากาศตึกรามบ้านช่องที่อยู่ไกลออกไปจนสุดลูกหูลูกตา คอนโดใจกลางเมืองบนชั้นสิบหกของโรงแรมหรู ไม่ได้มีอะไรมากมายเลยเพราะพื้นที่ขนาดใช้สอยที่มีให้มาเพียงแค่ 50 ตรม แถมยังกั้นห้องจัดบล็อกมาแบบพิมพ์เดียวกันกับอีกสามสิบห้อง โดยพื้นที่ใช้สอยของห้องนั่งเล่นกับครัวใช้ร่วมกัน ด้านซ้ายถูกกั้นเป็นห้องนอนขนาดพอยัดเตียงหกฟุตเข้าไปได้อีกหนึ่งห้อง มีห้องน้ำด้านในกับด้านนอก กับหน้าต่างขนาดใหญ่ที่มาพร้อมกับระเบียงเลยทำให้ห้องไม่ดูน่าอึดอัดเกินไป

 

                ถึงแม้จะพึ่งย้ายมาอยู่ได้ไม่ถึงสองปี แต่ก็พูดได้เลยว่าเป็นน้ำพักน้ำแรงจากการลงแรงถ่ายแบบ และเดินแบบให้ห้องเสื้อแทบทั้งสิ้น

 

                ส่วนไอ้กาฝากที่วันๆเอาแต่กินกับนอนนั่น นอกจากที่กล่าวมากับสร้างปัญหาแล้ว ยังหน้าด้านหน้ามึนไม่ยอมช่วยแบ่งเบาภาระเขาสักอย่างจนน่าโมโห ทั้งๆที่ตัวเองบ้านก็ออกจะรวยจนชาตินี้ ไม่สิ สิบชาติก็ใช้ไม่หมด

           

                คิดอะไรได้ไปเรื่อยเปื่อย ก็เริ่มใส่อารมณ์กับการตอกไข่ลงไปดาวในกระทะสองฟอง ก่อนจะชะงักเมื่อรู้สึกว่าเมื่อสิบนาทีก่อนเขาตั้งใจจะทำกินเองแค่ที่เดียว และเขาคงกินไข่ดาวสองฟองไม่หมดแน่ๆ

 

                “พี่!!” เซฮุนตะโกนลั่น ผ่านผนังบางๆจากห้องครัวเข้าไปในห้องนอนที่ยังมีร่างของกาฟากนอนอยู่ ลู่หานที่ได้ยินเสียงแล้วกลับหยิบยกหมอนใบโปรดขึ้นปิดหัว นอนคว่ำนอนส่ายเท้าดุ๊กดิ๊กอย่างงอแงไม่ชอบใจที่โดนปลุก เขาแค่จะขอบิดขี้เกียจไม่กี่ที ทำไมต้องตะคอกจนคอโก่งแทบเป็นแทบตายแบบนั้นด้วยวะ

 

                “ไป อาบน้ำ ล้างหน้าแปรงฟันไป” เสียงเลื่อนเก้าอี้ที่โต๊ะอาหารทำให้คนที่ยืนหันหน้าเข้าหากระทะต้องเอ่ยปากบอก ลู่หานมองคนที่ยืนใส่ผ้ากันเปื้อนสีดำ ทำอาหารอย่างช่ำชองก็ได้แต่เท้าคางเหยียดยิ้ม มือเล็กๆขยับยุกยิกอย่างคันมือ ขณะที่สายตาเลื่อนไปจับที่บั้นท้ายของคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำในทุกสัดส่วน

 

                ลู่หานฟาดมือลงบนก้นงอนๆของเซฮุน ก่อนจะร้องโอดครวญทันทีอย่างกับกรรมติดจรวด เมื่อตะหลิวเหล็กฟาดป้าบลงกลางหัว

 

                “อิช! เจ็บ!” คลุมหัวป้อยๆ หดคอเข้ากระดองแล้วช้อนสายตาหวานๆขึ้นมองเพื่อขอความเห็นใจ แต่อย่างที่รู้ว่า เซฮุน โอ เซฮุน หรือ ปาร์ค เซฮุน คนนี้ไม่เคยมีความปราณีให้กับ อู๋ ลู่หาน เลยแม้แต่น้อย

 

                สี่ปีกว่าที่อยู่ด้วยกัน ไม่เคยมีอะไรเปลี่ยนไปเลย….

 

                “เจ๊บบบบบบบบบบบบบบบบบบบ!

 

 

 

 

 

                หน้าผากที่แดงเป็นรอยขวางตามความยาวของนิ้ว สร้างความเจ็บปวดและหงุดหงิดใจให้กับผู้ถูกกระทำมิใช่น้อย เซฮุนที่นั่งกินข้าวอยู่อีกฝั่งของโต๊ะอาหารไม่ได้สนใจหรือใส่ใจกับดวงคู่สวยที่จ้องเขม็งมาเหมือนกับว่ากำลังร้องเรียกสิทธิ์ความเป็นธรรมให้กับตัวเอง

 

                “หุบปาก แล้วกินไปเงียบๆ” เซฮุนใช้ตะเกียบชี้หน้า นานวันยิ่งไม่เหลือเค้าให้เขาได้เอ็นดูมันสักนิด ทั้งบ้าอำนาจ เจ้าระเบียบ แถมยังมือหนัก อ่อ ไหนจะปากร้ายอีก ทำให้เขารู้ว่าเด็กที่ชื่อเซฮุน คนนี้ไม่เคยมีความเคารพศรัทธาในตัวพี่ชายที่ชื่อ อู๋ ลู่หาน เลย

 

                “นี่พี่นะ ทำไมไม่เคารพกันบ้าง” ลู่หานบ่นกึ่งเล่นกึ่งจริง แล้วจิ้มไส้กรอกเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆบ่นงุ้งงิ้งอยู่คนเดียว จนผู้ร่วมโต๊ะอาหารต้องลุกขึ้นยืน เอาจานของตัวเองไปวางในซิ้งล้างจาน ก่อนจะเอ่ยคำสั่งสำทับว่าให้พี่ชายเป็นคนล้างแล้วเดินไปนั่งบนโซฟา เเขนยาวๆเอื้อมไปหยิบรีโมทมาเปิดทีวีดูสบายใจเฉิบ

 

                “วันนี้มีสอบตอนบ่ายไม่ใช่รึไง ใครให้ดูทีวีห้ะ! เอ้ จะจบอยู่แล้วยังทำตัวเหลวใหล ไอ้เด็กนี่

 

                “ผมไม่ได้โง่ เหมือนพี่หรอกน่า….

 

                “หย๊า! โอ เซฮุ๊น!!

 

               

                ความสัมพันธ์ของคนสองคนเหมือนกับว่าถูกรีเซ็ตใหม่หมดเมื่อเข้ามาใช้ชีวิตร่วมกันตามความประสงค์ของลู่หาน หลังจากแปดปีผ่านไปเขาตามหาเซฮุนจนพบที่เกาะประมงห่างไกลความเจริญ และต้องใช้เวลาอีกเกือบหนึ่งปีเต็มในการเป่าหูให้เซฮุนกลับมาเรียนต่อ และนั่นจึงเป็นจุดเริ่มต้นของคำว่ามิตรภาพ พี่น้องของ เซฮุนและลู่หาน

 

                แม้จะนอนด้วยกันจับมือถือแขน ทำอะไรด้วยกันมากมายแต่ก็มักมีระยะห่างระหว่างกันเสมอโดยเฉพาะเรื่องเซ็ก เขายังคงจดจำสิ่งที่เซฮุนทำกับเขาไม่ต่างจากตุ๊กตายางตัวหนึ่งได้ แต่นั่นก็เป็นแค่อดีต

 

                ไอ้บ้านี่ ยิ่งแก่ยิ่งหวงตัว ให้ตายเถอะ!!

 

                “แล้วจะไปหาแบคฮยอนเมื่อไหร่” ลู่หานที่รู้ว่าเกิดความเงียบมากเกินไประหว่างพวกเขา จึงเริ่มบทสนทนาราบเรียบขึ้น เซฮุนไม่ได้หันมามองคู่สนทนา สายตาคู่คมยังจับจ้องมองจอทีวีขนาดใหญ่ ส่วนมือก็สางผมสีบลอนด์ไปด้วย อย่างเป็นเรื่องเคยชิน

 

                “ทำไม

 

                “ก็ฉันฝันเห็นแบคฮยอน” คำพูดของลู่หานเรียกสายตาของเซฮุนได้ทันที เขาล่ะอยากเบะปากด้วยความหมันไส้เสียจริง เวลาพูดถึงแบคฮยอนที่ไรหมอนั่นต้องมีปฏิกิริยาหางส่ายหูผึ่งตลอด

 

                “ฝัน

 

                “อื้ม แบคฮยอนบอกว่าจะไปเกิดใหม่ แต่ไปไม่ได้” ลู่หานห่อตัวทันที เมื่ออีกฝ่ายทำท่าเหมือนจะโยนรีโมทใส่เขา ใบหน้าคมคายของเซฮุนที่เเข็งกระด้างยิ่งกว่ากระดาษทรายบ่งบอกว่าชายหนุ่มกำลังไม่ชอบใจกับสิ่งที่เขาพูด แต่เขาอยากจะสาบานเลยนะว่า เขาฝันแบบนั้นจริงๆ และมันก็หลายรอบแล้วด้วย ยิ่งช่วงนี้ยิ่งฝันบ่อย แม้แต่ตอนกลางวันก็ฝัน

 

                “ไม่มีทาง ผมไม่เอากระดูกแบคฮยอนไปลอยอังคารหรอกนะ”

 

                “แต่ ฉันฝันแบบนั้นจริงๆนะ” ไม่ได้โกหกนะเว้ย

 

                “ผมไม่เห็นจะฝัน”

 

                “นายมันคนบาปหนาไง เซฮุ๊นนนนนนนนนนนน! อย่านะ....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                สอบวิชาสุดท้ายของนักศึกษาปีสี่จบลง เมื่อเซฮุนวางปากกาตรวจคำตอบเป็นรอบสุดท้ายแล้วเดินเอากระดานั้นไปส่งเป็นคนแรกๆของห้อง เขาเดินกลับมาเก็บของบนโต๊ะ ส่งสายตาบอกเพื่อนในกลุ่มว่าเขาต้องไปทำธุระ ไม่ได้ไปต่อกับพวกมันอย่างมีชั้นเชิง

 

                ชายหนุ่มสวมแว่นตากันแดด ยกมือขึ้นเสยผมหน้าม้าลวกๆแล้วเดินผ่าแดดในช่วงบ่ายสามออกไปยังร้านกาแฟใกล้กับตึกวิศว ที่ๆมีใครบางคนนั่งรออยู่พร้อมกับนมสตอเบอรี่ปั่นของโปรดของเจ้าตัว

 

                เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น ลู่หานที่นั่งจิ้มเกมในโทรศัพท์รีบเงยหน้าขึ้นมองแล้วฉีกยิ้มหวานฉ่ำ แต่เซฮุนกลับเบือนไปมองอย่างอื่น แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ตัวตรงข้าม

 

                “ผมมีถ่ายงาน ตอนหกโมงเย็น พี่หาไรกินเองนะ ไม่ต้องรอ” บอกเสร็จก็เดินออกไปจากร้าน โดยไม่ลืมฉวยแก้วสตอเบอรี่ปั่นของอีกคนติดมือมาด้วย เวลาที่ต้องแยกกับลู่หานเพื่อไปทำงาน ถ้าเขาไม่ได้อยู่คอนโดหรืออยู่กันข้างนอกแบบนี้ ลู่หานก็มักจะใช้รถของเขา ส่วนตัวเขาก็จะใช้บริการรถสาธารณะอย่างแท็กซี่แทน

 

                “เอ้ ไอ้บ้านี่” ลู่หานทำสีห้าไม่พอใจ ทั้งเคืองที่มันมาแปบๆไม่มีคำล่ำลา เคืองที่มันกล้าฉกเอาสตอเบอรี่ปั่นของเขาไปกินอีก ชายหนุ่มร่างบางหันเหออกไปนอกกระจกร้านที่เป็นลานจอดรถของคณะวิศวกรรม เขายังไม่อยากกลับห้องหรือออกไปเที่ยวที่ไหนเท่าไหร่ ส่วนการตามเซฮุนไปที่ทำงานของมันก็เป็นเรื่องที่เขาอีเดียจแบบสุดๆ

 

                มันเป็นโมเดลลิ่งเล็กๆ ที่พร้อมจะจับใครก็ตามไปถ่ายรูปแล้วพาตัวเข้าสังกัด ซึ่งแน่นอน ลู่หานคนนี้ไม่ใช่ขี้ริ้วขี้เหร่ แต่ติดตรงที่ว่าเขาไม่ชอบงานโชว์เนื้อโชว์ตัว เขาชอบเป็นพวกโฉบไปแวบมาแบบนี้ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาไม่อยากไปที่นั่น และดูเหมือนเซฮุนจะรู้ มันถึงได้ยึดครองอาชีพนี้ แบบว่าทำจนมีอันจะกิน ทำเป็นล่ำเป็นสัน

 

                สายตาคู่สวยที่มองออกไปด้านนอกสังเกตเห็นผู้ชายตัดผมรองทรงสีน้ำตาล กำลังหันมาส่งรอยยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร ใบหน้าที่เขาจำได้ขึ้นใจในแวบแรกนั้นเรียกขนในกายเขาให้ลุกเกลียวกราวแบบว่าหยุดไม่อยู่ ลักษณะเป็นผู้ชายตัวผอมบางในชุดสีขาวแบบฉบับที่ผีประเทศไหนก็ชอบใส่เหมือนเป็นเทรนด์ยอดฮิต ใบหน้าที่ซีดเผือก รอยยิ้มเย็นๆ และขาที่ไม่แต่พื้น เพราะไม่มีเท้านั้น

 

                ฉันเอง ลู่หาน เห็นฉันแล้วงั้นเหรอ

 

                “อ้ากกกกกกกกกกกกกกก!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                “นี่! พี่….” เสียงโน้ตคีย์ต่ำๆ กระชากสติของลู่หานให้กลับคืนที่ ดวงตาคู่สวยฉ่ำวาวไปด้วยน้ำใส ความกลัวที่ถ่ายทอดผ่านดวงตาคู่นั้นทำให้เซฮุนต้องบีบมือเล็กๆ วนนิ้วโป้งลงบนหลังมือเพื่อปลอบประโลม

 

                “บะ แบค แบคมาหาฉัน ปะๆ เป็นตัวๆเลย” ลู่หานพูดตะกุกตะกัก สายตาหลอกแหลกไปมา โดยที่ตัวเองก็ยังไม่รู้ว่าถูกพาตัวส่งโรงพยาบาล คุณผู้ช่วยในชุดสีเหลืองที่กำลังเข็นรถออกไปแย้มรอยยิ้มให้เขา ก่อนจะปิดประตูลง

 

                “นี่มันชักจะมากเกินไปแล้วนะ ลู่หาน” เซฮุนที่ได้ยินชื่อคนรักเก่าที่เสียไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน เอ่ยเสียงดุ คนที่อายุมากกว่าทันที เมื่อเช้าก็พูดว่าฝันเห็นแบคฮยอน ตกบ่ายมาก็เป็นลมเป็นแล้งจนคนที่ร้านต้องพาส่งโรงพยาบาล ถ้านี่เป็นการแกล้งกันล่ะก็ เขาจะไม่ยอมเล่นด้วยอีกแน่นอน และจะสั่งสอนให้รู้จักเสียบ้างว่าทำแบบนี้มันจะเกิดยังไง

 

                “จริงๆนะ เซฮุน”

 

                “ถ้ายังเล่นแบบนี้ ก็กลับบ้านที่จีนไปเลย” เซฮุนบ่นขณะหยิบมือถือที่กำลังสั่นเป็นเจ้าเข้าออกมาจากกระเป๋าแล้วสไลด์นิ้วเพื่อกดรับสาย คนที่โทรมาแน่นอนว่าต้องเป็นแม่ของลู่หาน น้ำเสียงของหม่าม๊าดูไม่ดีเท่าไหร่ เพราะตอนนี้หาไฟล์ทบินมาเกาหลีไม่ได้

 

                “อ่าว พี่ฟ่านกับพี่ชานก็อยู่จีนเหรอครับ” เซฮุนที่ได้ยินแบบนั้นก็ต้องหันมามองคนที่ช้อนสายตาโง่ๆขึ้นมองอย่างออดอ้อน แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจกับมันมากนักแล้ว ตั้งใจคุยกับหม่าม๊าต่อ

 

                /ใช่จ่ะ พรุ่งนี้ถึงจะมีไฟล์ทเช้าบินไปโซล เซฮุนดูแลลู่หานไปก่อนนะลูก/

 

                “ครับ ม๊า” เซฮุนที่รู้สึกว่าตัวเองเจอเรื่องใหญ่เข้าแล้ว เพราะเขามีงานในอีกหนึ่งชั่วโมงข้าง ลู่หานที่ยังคงช้อนตามองรออย่างใจจดใจจ่อรีบ หลบสายตาขุ่นเคืองของคนที่อ่อนกว่า ลมหายใจอุ่นๆเป่ารดแก้มของเขาก่อนที่เซฮุนจะเริ่มพูดประโยคแรก

 

                “ผมต้องไปทำงาน จะเสร็จก็เที่ยงคืน ผมจะให้พยาบาลมาดูแลพี่ อย่าดื้ออย่าวน มีอะไรก็บอกพยาบาล โอเคมั้ย”

 

                “ไม่เลย” ลู่หานกรอกตา เบ้ปากทันที เขาไม่ได้คิดจะงอแงกับเซฮุนนะ รู้ว่ามันมีงานแต่แบบว่า ถ้าเกิดว่าเขาต้องนอนเติมน้ำเกลือพร้อมกับพี่พยาบาลในสถานเริงรมย์ของผีแบบนี้ เขาขอกลับไปตายที่ห้องดีกว่า

 

                “อะไรอีกล่ะ”

 

                “งั้น ขอกลับห้องนะ” ลู่หานใช้สายตาอ้อนเซฮุนอีกครั้ง

 

                “ไม่ได้ผมต้องไปแล้ว” เซฮุนขมวดคิ้ว แล้วดึงกระเป๋าอันเป็นสัมภาระของตัวเองขึ้นสะพายบ่า จิตใจอ้อมอารีอย่าไปถามหากับเซฮุน เพราะสำหรับพี่ชายคนนี้มันไม่เคยมีให้เลยให้ตาย

 

                “อย่าทิ้งพี่ปายยยยยยยยยยยยยยยย” ประตูห้องคนไข้พิเศษปิดลงแล้ว พร้อมกับความเงียบระดับอย่างกับว่าไม่มีใครอยู่ข้างนอกนั้น ลู่หานที่รู้สึกถึงไอเย็นผ่านหลัง จนต้องคู้เข่าขึ้นมากอดแล้วซุกหน้าลงไป

 

 

 

 

 

 

                เซฮุนที่รีบทำงานให้เสร็จก่อนทเยงคืนรีบขับรถกลับคอนโดเพื่อเตรียมเสื้อผ้าชุดใหม่และอาบน้ำชำระร่างกาย เขาใช้เวลาไม่กี่สิบนาทีจากนั้นจึงตรงดิ่งมายังโรงพยาบาลเพื่อเฝ้าไข้คนเติมน้ำเกลือ ภายในห้องเงียบจนแทบได้ยินเสียงหายใจของคนที่หลับใหลไปแล้ว และแน่นอนว่าพยาบาลที่เขาจ้างพิเศษก็ไม่อยู่ด้วยเพราะไฟปิดมืดจนมองไม่เห็นทาง

 

                เซฮุนเลือกที่จะเปิดไฟห้องน้ำ เพื่อไม่ให้แสงไปรบกวนคนป่วย จากนั้นก็วางของลงบนเคาน์เตอร์เล็กๆ สาวเท้ามาหยุดลงที่โซฟาตัวยาวที่เอาไว้ให้ญาติที่มาเฝ้าไข้ เซฮุนเช็คข้อความในมือถืออยู่สักพัก ก่อนจะเผลอหลับไป

 

 

 

 

 

 

            สายตาคู่คมจดจ้องมองเด็กผู้ชายที่ยืนอยู่ใกล้กับต้นแอปเปิ้ลต้นใหญ่ ดวงหน้าน่ารักได้แต่แหงนมองลูกแอปเปิ้ลที่อยู่มากจนไม่สามารถจะเอื้อมมือถึง ชายหนุ่มที่เห็นเช่นนั้นจึงแย้มรอยยิ้มออกมาขณะก้มลงถามไถ่เด็กน้อยว่าต้องการมันมั้ย เด็กน้อยพยักหน้าช้า อมแก้มกลมๆของตัวเอง แล้วชี้ออกไปที่แอปเปิ้ลลูกเดิม

 

            ด้วยความสูงที่มากกว่าหลายเท่าทำให้การเก็บแอปเปิ้ลของเขาไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ชายหนุ่มเขย่งเท้าอีกเพียงนิดก็เก็บแอปเปิ้ลลูกนั้นได้ เขาเช็ดมันกับเสื้อจนรู้สึกว่ามันสะอาดมากพอแล้วจึงยื่นส่งให้กับเด็กน้อย

 

            “เอ้ะ หายไปไหนแล้วล่ะ” ชายหนุ่มขมวดคิ้ว ทั้งๆที่ ตรงนี้เป็นเนินโล่งกว้างสามารถมองออกไปได้สุดลูกหูลูกตา แต่เด็กน้อยคนที่อยู่กับเขาเมื่อนาทีก่อนกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย จากที่ๆเขายืนอยู่ เขาเห็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่น่าจะใช่เด็กเพียงคนเดียวกำลังเดินห่างออกไป ท่าทางความสูงเช่นนั้นน่าจะเป็นผู้ชายตัวเล็กมากกว่าจะเป็นผู้หญิงร่างสูง คนๆนั้นหยุดยืนอยู่ตรงทุ่งโล่งกว้าง ยกแขนขึ้นแล้วดันออกไปในอากาศ

 

            ชายหนุ่มขมวดคิ้วทันทีอย่างไม่เข้าใจ ทั้งๆที่ตรงหน้าไม่ได้มีสิ่งกีดขวางอะไรอยู่แม้แต่น้อย แต่คนๆนั้นกลับทำเหมือนกับว่าติดอะไรอยู่จนไม่สามารถเดินผ่านไปได้

 

            เขาเดินลงจากเนินที่มีต้นแอปเปิ้ล วิ่งเหยาะเข้าไปหา เขาเปล่งเสียงถามไถ่ออกไป และนั่นทำให้ผู้ชายที่ยืนหันหลังให้เขาเลิกดันอากาสตรงหน้า

 

            “ฮึก….เซฮุน ฉันออกไปไม่ได้”

 

            เสียงงอแงพร้อมกับใบหน้าที่เบะออกเหมือนจะร้องไห้ ดวงตาคู่กลมที่หางมันตกนั้นทำให้ดูน่าสงสารเข้าไปใหญ่แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าความสงสารมันจะน้อยกว่าความกลัวในตื่นตกใจอยู่มากโข ชายหนุ่มเผลอปล่อยแอปเปิ้ลลงก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปหาคนตรงหน้า แขนแกร่งรีบยกขึ้นดึงหมายจะร่างบางเข้าสู่อ้อมกอด

 

            หายไป….

 

            ชายหนุ่มกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะก้มลงมองเด็กน้อยที่แหงนหน้าขึ้นมองเขา เด็กคนเดียวกันที่ขอให้เขาเก็บแอปเปิ้ลจากต้นให้ ถ้าสังเกตดีๆ เด็กผู้ชายคนนี้

 

            “เซฮุน….”   

 

 

 

 

 

               

 

เฮือก!!

 

                ร่างสูงกระเด้งกระดอนลุกจากโซฟาตัวยาว เขาหอบหายใจหนักเหมือนกับว่าเพิ่งวิ่งผ่านทะเลทรายมาก็ไม่ปาน ดวงตาคู่สวยจดจ้องมองร่างคนป่วยที่นอนอยู่บนเตียง แสงสลัวจากไฟห้องน้ำที่เปิดเอาไว้ ทำให้ชายหนุ่มเห็นอะไรบ้างอย่างที่เป็นเงาตะคุ่มๆ ก้มลงจนแทบจะทับร่างลู่หาน

 

                “เซฮุน” เสียงแผ่วเบาพัดผ่านข้างหู เซฮุนรีบหันไปมอง คนที่เขาอยากเจอใจจะขาด คนที่ใจร้ายไม่ยอมมาเข้าฝันเขา กลับกำลังยืนยิ้มอยู่ที่ปลายเตียงของลู่หาน ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน จดจำภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกเดียว คือความคิดถึง หัวใจของเขากำลังเต้นรัวเหมือนกับว่าใครมาตีกลองอยู่ด้านใน

 

                ก่อนที่เขาจะรู้สึกว่าตัวเองกำลังยืนร้องไห้

 

                “ฉันต้องไปแล้ว” แบคฮยอนยิ้มจนตาแทบปิด ในขณะที่ชายหนุ่มส่ายหน้า พยายามเร่งฝีเท้าเข้าไปหา ขอแค่กระชากเข้ากอด เข้าแค่ได้โอบกอดอากาศตรงที่แบคอยอนเคยอยู่

 

 

 

 

 

 

 

 

                “เซฮุน

 

                เฮือก!






































------------------------------

ดองเรื่องเก่า แต่มาอัพเรื่องใหม่ 

ไปสกรีมแท๊ค #สมบัติky กันด้วยนะครัช 

 

 ยังไม่ได้ตรวจคำผิดค่ะ....


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

888 ความคิดเห็น

  1. #785 ยู่ของงุน (@pimmyhh) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 00:39
    อยากจะร้องห้ายยยยยยยยยยยย อ่านแล้วหัวร้อนอะ(?) โกรธเซฮุน! อินโว้ย
    #785
    0
  2. #645 Printhida Klinkaewnarong (@rainbowky) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 12:37
    เซฮุนไม่รักพี่ลู่บ้างเลยหรอ
    #645
    0
  3. #635 ky0627 (@skilfan) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 04:37
    เซฮุนทำไมต้องทำแบบนี้กับลู่หานด้วยอ่ะ ไม่เข้าใจ ไม่รักก็อย่าทำแบบนี้ ที่อยู่กันแบบนี้ใครก็เข้าใจว่าเป็นคนรักกันละ แล้วลู่หานรอมา8ปี ยังไม่พอหรอ
    #635
    0
  4. #634 kambum_mybaby (@mykambum1304) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 01:25
    อยากให้ลู่หานมีคนใหม่ที่ไม่ใช่เซฮุนสักทีสงสารลู่มากอ่า
    ถ้าเซฮุนจะยังรักแบคอยู่แบบนี้ก็ควรปล่อยให้ลู่เปิดโอกาสให้ใครสักคนเข้ามาในชีวิตแทนเซฮุนได้เเล้ว
    ปล่อยเซฮุนจมปักอยู่แบบนั้นแหละเล่นตัวดีนัก
    #ไรท์ช่วยสงสารลู่หน่อยลู่รอมานานเกินไปแล้ว ปล่อยลู่ให้คนอื่นเถอะ ดูยังๆอิเซมันคงไม่คิดจะรักลู่หรอก สงสารลู่หาน
    #ทีมลู่หาน #ทีมสนับสนุนให้ลู่หานมีผัวเป็นตัวเป็นตนชะทีเบื่ออิเซ
    #634
    0
  5. #633 L.queen13 (@redqueen_w) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 23:54
    ลู่หานนรอฮุนนานมากอ่านss1ก็โมโหอยู่ แต่นี่เป็นสิบปีทั้งตามหาทั้งบังคับให้มาอยู่ด้วยฮุนยังไม่รู้สึกอะไรด้วยเลย
    ยังไม่เห็นทางที่จะทำให้กลับมารักกันได้เลย ให้ลู่หานเปิดรับคนใหม่เถอะ ถ้าจะให้ฮุนกลับมารักลู่เพราะแบคบอกให้กลับมา ลู่หานจะน่าสงสารมากจริงๆ
    T-T
    #633
    0
  6. #631 AngeL_NaNa (@kwangonly) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 09:54
    สงสารลู่หานนะ เซฮุนถ้ายังรักแบคขนาดนั้น ก็พอสักทีหาผู้ชายคนใหม่ให้พี่ลู่ของเราเถอะ T-T
    #631
    0
  7. #630 Peace-_-Peach (@Peace-_-Peach) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 09:23
    อยู่แบบลู่หานนี่ทรมานใจนะ ต้องรักแค่ไหนถึงจะทนได้ เซฮุนรักลู่หานบ้างรึยัง
    #630
    0