HUNHAN feat.krisyeol Love treasure SS2

ตอนที่ 42 : ตอนพิเศษ ฉันจะอยู่ตรงนี้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 267
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 ม.ค. 59






ตอนพิเศษ ฉันจะอยู่ตรงนี้




 

 

                เหมือนกับสายลมมันหวิวจนบาดเนื้อ เซฮุนเดินไปแล้ว เหลือเพียงแค่ลมเย็นๆจากทะเลที่พัดมากระทบใบหน้า มันเจ็บจี๊ดๆ เหมือนมดกัดตรงขั้วหัวใจ

 

                ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีทางแทนแบคฮยอน

 

                อืม….

 

 

                ฝีเท้าก้าวเล็กๆ ก้าวตามไปเรื่อยๆ ในเมื่อบอกกับตัวเองแล้วว่า ไม่ว่ายังไงก็จะไม่มีทางให้เซฮุนหายไปจากสายตาอีก เค้าก็จะทำตามที่พูด

 

                ไม่ได้หวังจะได้กลับไปยืนที่เก่า และไม่เคยคิดที่จะไปแทนคนไหนในใจของเซฮุนด้วย เค้าแค่อยากจะทำตามใจตัวเอง ไม่รักไม่เป็นไร ไม่ลืมคนเก่าก็ไม่เป็นไร แต่เค้าจะอยู่ตรงนี้ จะอยู่แบบนี้จนกว่าเซฮุนจะสนใจเค้าบ้าง

 

                ไม่ว่าจะในฐานะไหน

 

                ฐานะคนรักมันคงสูงเกินไป เอาเป็นฐานะอะไรก็ได้ ที่ไม่ใช่แค่คนร่วมโลก

 

 

                เซฮุนชายตามองคนที่เดินคอตอกเข้ามาใกล้แต่ก็ยังเว้นระยะห่าง ลู่หานไว้ผมยาวเหมือนกับผู้ชายยุคก่อน มันไม่ได้ทำให้ลู่หานดูสกปรก แต่มันกลับทำให้ดูเป็นผู้หญิงมากขึ้นกว่าเก่า เซฮุนเลิกสนใจลู่หานแล้วเดินเข้าร้านสะดวกซื้อเพื่อซื้อของใช้ เค้ามีเวลาอยู่บนเกาะอีกไม่ถึงอาทิตย์ ก่อนจะลงเรือลากอวนไปทำงานที่กลางทะเล

 

                ลู่หานเดินตามต้อยๆ แม้ว่าจะยังทำหน้าขบคิดอะไรในใจเรื่อยเปื่อย ส่วนเซฮุนก็ยังคงเหมือนเดิม ทำตัวเป็นตู้แช่เดินได้

 

                “ชานยอล พี่ว่าเราใส่หมวกแก๊ปน่าจะไม่เตะตามากกว่านะ” อี้ฟานที่แอบอยู่หลังชานยอลบอกเตือน ชานยอลที่ใส่แวนตาทรงกว้างแทบจะบังมิดใบหน้า ไหนจะหมวกสานชายทะเลปีกกว้างที่เลยออกไปยังนอกต้นปาล์มที่กำลังใช้เป็นที่หลบซ่อน

 

                พวกเค้าถามคนแถวนี้ว่ารู้จักเซฮูนมั้ย และคำตอบก้น่าเหลือเชื่อเมื่อคนเกือบจะค่อนเกาะที่รู้จักเซฮุน เซฮุนมาอยู่ที่ได้เจ็ดปีกว่าแล้ว ทำตัวเป็นชาวเล ปะปนไปกับชาวบ้าน ทำอาชีพหาเลี้ยงตัวเองด้วยการออกเรือไปลากอวน นานๆทีกว่าจะกลับเข้าฝั่ง

 

                เวลาเกือบสิบปีที่แทบจะพลิกแผ่นดินหา ในที่สุดลู่หานก็ทำสำเร็จ มันเป็นก้าวสำคัญของการได้ใกล้ชิดน้องชายที่หนีไป เค้าอยากจะเข้าไปกระชากร่างล้ำๆของเซฮุนที่กำลังยืนเถียงกับลู่หานที่หน้าร้านขายของชำ กระชาเข้ามากอด มาลูบคลำให้หายคิดถึง แล้วก็คุยกันปรับความเข้าใจสักสามสี่วันบนเตียงนุ่มๆ

 

                จะนอนคุยกันยันสว่าง หลับแล้วก้ตื่นขึ้นมาคุยกันใหม่ ถามถึงเรื่องวันวานว่ายังคงโกรธเค้าอยู่มั้ย แล้วเจ็ดแปดปีที่หายไปทำอะไรบ้าง กินดีอยู่ดี หลับสบายมั้ย แล้วทำยังไงถึงได้หล่อขึ้นเป็นกองขนาดนี้

 

                ชานยอลที่แอบอยู่หลังต้นปาล์มโดยมีแมงหวี่แมงวันคอยบ่นถึงเรื่องหมวกสานของเค้า ชานยอลขยับเปลี่ยนต้นปาล์มต้นใหม่ สายตาจับจ้องมองเซฮุนที่เดินเคียงคู่ไปกับลู่หาน สองคนนั้นไม่น่าจะชิดเชื้อกันได้ขนาดนี้ ในเมื่อรูปภาพนั่นส่งมาเมื่อวานซืน แล้วนี่เค้าก็มาอยู่ที่นี้แล้ว รวดเร็วปานสายฟ้า งั้นก็แสดงว่าลู่หานได้เจอเซฮุนมานานมากแล้วแน่ๆเลยสิเนี่ย

 

                “หึ๋ย เกลียดนัก”

 

                “เกลียดพี่ทำไมคะ” อี้ฟานสะดุ้ง เมื่อภรรยาสาวคนสวยทุบกำปั้นลงบนต้นปาล์ม นี่เค้าแค่ท้วงเรื่องหมวกที่ดูเตะตาไปก็เท่านั้น ไม่ได้โวยวายอะไรเสียหน่อย

 

                “ดูน้องชายฟ่านสิ หึ ท่าทางนี้อ้อล้อเชียว อย่าบอกนะว่าเจอเซฮุนนานแล้ว แต่อุบอิบไว้ มารร้ายจริงๆ”

 

                “ไม่ใช่หรอกน้า หนูยอล” อี้ฟานส่ายหัว ความจริงถึงแม้ว่าชานยอลจะเปลี่ยนไปมาก สุขุมนุ่มนวลและมีสติสตรอง แต่เวลาฉะฝีปากกับลู่หานเวลาเจอกัน ก็อดไม่ได้ที่จะนึกย้อนไปเมื่อเจ็ดแปดปีก่อน เคยเป็นอริกันแบบไหนก็ยังคงเป็นอริกันแบบนั้น

 

                “คอยดูนะ ยอลจะไม่ยกเซฮุนให้น้อชายฟ่าน”

 

                “เอ้า” อี้ฟานไม่รู้จะหันไประบายก่ะใคร แถบปริปากบ่นไม่ได้เลย ก็เลยทำได้แค่เกาหัวอย่างงุนงง เอากับเค้าเถอะแม่คุณ กล้าไปเจอหน้าน้องชายให้ได้ก่อนแล้วค่อยมาคุยว่าจะยกหรือไม่ยกน้องให้

 

                สโตร์กเกอร์สองสามีภรรยายังคงสิงตัวเองลงกับต้นปาล์มเพื่อมองดู เซฮุนกับลู่หานที่นั่งอยู่ตรงริมโขดหิน ที่นี้ไม่มีชายหาดกว้างๆ แต่มีโขดหินเป็นกำแพงกันกัดเซาะขอน้ำทะเลก่อตั้งเอาไว้เป็นแนวยาว ส่วนถนนทางแถบนี้ก็จะมีต้นปาล์มปลูกเอาไว้ ให้ชานยอลและอี้ฟานใช้พรางตัวมากมาย

 

                แดดร้อนกลางหัวในช่วงเวลาบ่าย ทำให้อี้ฟานที่กลัวภรรยาผู้สูงส่งจะเป็นลมเป็นแล้ง ก็เลยปลีกตัวออกไปหาน้ำเย็นๆมาถวาย ชานยอลก็เอาแต่มองสองคนที่นั่งอยู่ริมโขดหิวที่มี ร่มเงา อยู่นานสองนาน

.

.

.

.

 

                ลู่หานที่นั่งคุยกับเซฮุนแบบถามคำตอบคำ คนที่ถามน่ะเค้า ส่วนคนที่ตอบก็คือเซฮุน แม้ว่าเซฮุนจะดูรำคาญ แต่ก็ยังมีความสุภาพบุราพอที่จะไม่ฉีกหน้าเค้าด้วยการลุกแล้วเดินหนี สงสัยจะเห็นว่าเค้าทำหน้าเสร้าล่ะมั้งก็เลยยอมใจอ่อน

 

                “แล้วอยู่นี่กินอะไรเป็นอาหารอ่ะ” เซฮุนที่สตั๊นกับคำถาม หันไปมองพร้อมกับขมวดคิ้ว ลู่หานยิ้มแผลง ก่อนจะยกหวานเย็นขึ้นดูด

 

                “อยู่ทะเลจะให้กินผักป่าผักดอยมั้ง” จ่ะ ถามคำตอบคำแบบกวนตีน

 

                “แล้วอยู่นี่มีสาวๆมาจีบบ้างป่ะ”

 

                “มี”

 

                “จริงดิ เยอะเลยดิ”

 

                “อือ” หู้วววว ไม่ปฏิเสธเลยดูมัน

 

                “งั้นจีบได้ป่ะ”

 

                “อือ” เซฮุนตอบส่งๆ ก่อนจะนึกย้อนทวนคำถามในใจแล้วหันมามองหน้าคนตั้งคำถาม ลู่หานหัวเราะจนตาหยี ก่อนจะยัดหวานเย็นเข้าปากแล้วดูดมันอยู่แบบนั้น

 

                “แล้วนี่จะกลับกันได้หรือยัง”

 

                “น้อวววว เขินเหยอ”

 

                “ไม่อยากให้คนแถวนี้เป็นลม” ลู่หานขมวดคิ้ว มองคนที่อยู่ๆก็ลุกขึ้น แล้วเดินหนีหน้าตาเฉย แหมะ พอหยอดมุขเต๊าะไปนิดเดียวถึงกับสมองกลับพูดอะไรก็ไม่รู้แล้วเดินหนีเฉยเลย

 

                “เห้ รอด้วยสิ!

.

.

.

 

                ชานยอลเบิกตาโต รีบดึงแว่นมาวางไว้บนปลายจมูก เพราะหมวกสานปีกมันกว้างเกินไป ก็เลยต้องจับมันพับขึ้น แล้วมองดูสองคนนั้นเดินหนีห่างออกไป ชานยอลหันรีหันขวาง มองหาสามีจอมโก๊ะที่บอกว่าจะไปซื้อน้ำ แต่นี่หายไปเป็นชาติ ไม่รู้ไปกรอกเกลือออกจากน้ำทะเลหรือเปล่าถึงได้นานขนาดนี้

 

                ชานยอลไม่อยากทิ้งอี้ฟานเอาไว้ก็เลยจำใจไม่ตามสองคนนั้น เพราะถึงยังพวกเค้าก็พักโรงแรมเดียวกันกับลู่หาน คือมันมีโรงแรมเดียวในแหลม เพราะงั้นไม่พลาด ลู่หานกลับมาเมื่อไหร่ล่ะค่อยจับมัดแขนขาแล้วรีดเอาข่าวจากหมอนั่นก็ยังไม่สาย

 

                แต่ตอนนี้ขอคิดบัญชีกับไอ้ผัวตัวดีเสียก่อนเถอะ!

 

 

 

                “นี่ เมื่อกี้หมายความว่าไง” ลู่หานที่วิ่งตามคนที่เดินเร็วๆ จนมาถึงบ้าน เซฮุนหยุดเดินก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับลู่หานตรงๆ พร้อมกับชี้นิ้วชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง

 

                “นายบอกพี่ชายฉัน ว่าฉันอยู่ไหนใช่มั้ย”

 

                “บว้า ใครบ๊อก”

 

                “ตอบมาเลยนะ ยัยตัวแสบ” เซฮุนบีบแก้มลู่หานอย่างหงุดหงิด ลู่หานยิ้มตาหยีก่อนจะเอียงหัวไปมา มันไม่ได้เจ็บเพราะเซฮุนยั้งมือไม่บีบแรง และเค้าก็ไม่ได้กลัวคนตรงหน้าเหมือนเมื่อก่อนแล้วด้วย

 

                “ถ้าบอกแล้วยังไง นายจะห่าฉันแล้วโยนให้ฉลามกินงั้นเหรอ” ลู่หานยู่ปาก เซฮุนปล่อยมือละลงข้างลำตัว ขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงด้วย

 

                “เลิกโกรธพี่ชายตัวเองซะทีเถอะเซฮุน แล้วก็กลับบ้านกันนะ”

 

                “ฉันไม่กลับ!” ลู่หานสะดุ้ง เมื่ออีกฝ่ายโมโหขึ้นมาจริงๆ แววตาของเซฮุนมันแข็งกร้าวแล้วก็วาวโรจน์ขึ้นมา จนสันหลังเค้าหวิวๆ ลมจากทะเลหอบเอากลิ่นเกลือมาปะทะกับใบหน้าจนแสบไปหมด ลู่หานเสยผมขึ้นก่อนจะก้มหน้า

 

                “นี่มันก็นานแล้วนะ ไม่คิดจะคุยกันบ้างเหรอ”

 

                “คุยอะไร”

 

                “ยังไงพวกนายสองคนก็เป็นพี่น้องกัน ไม่เคยมีวันไหนที่คิดถึงกันบ้างเลยเหรอ นายรู้มั้ยว่าพี่ชายนายคิดถึงนายแล้วเค้าชอบมองท้อง” เซฮุนยกมือขึ้นห้าม

 

                “ฉันไม่ได้โกรธอะไรเค้าทั้งนั้น ฉันแค่อยากใช้ชีวิตของตัวเอง แค่นั้นพอ” ใช่ เค้าไม่ได้โกรธหรือเกลียดพี่ชายตัวเองอีกแล้ว และเมื่อกี้เค้าก็เห็นชานยอลยืนลับๆล่อๆอยู่หลังต้นปาล์มแถมใส่หมวดบ้าบอนั่นอีก เวลามันสามารถทำให้คนเราลืมเรื่องในใจไปได้ แม้ว่ามันจะไม่หมด มันยังคงหลงเหลืออยู่ แต่ก็ใช่ว่าความรู้สึกแรกกับความรู้สึกตอนนี้มันจะเหมือนกัน

 

                พายุยังมีวันสงบ จิตใจของคนก็ต้องมีวันสงบลงเช่นกัน

 

                เค้าแค่อยากใช้ชีวิตในแบบของเค้า ไม่ต้องวุ่นวายอะไรกับใคร เค้าอยู่ได้มาแปดปี แต่มันกลับพังครืน วุ่นวายและหาความสงบสุขไม่ได้ ก็ตั้งแต่เมื่อสองวันก่อน วันที่เค้าเจอลู่หาน

 

                “งั้นก็ไปหาพี่ชายสิ”

 

                “อย่ายุ่งวุ่นวายได้มั้ย ไม่ได้ขอ อย่าทำ” เซฮุนตะคอกใส่หน้าก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปชิดกับรั้วเพื่อเปิดมัน

 

                “งั้นขอฉันอยู่กับนายได้มั้ย เรื่องนี้ฉันขอ อย่าปฏิเสธได้มั้ยล่ะ” ลู่หานพูดเสียงเบาหวิว

 

                “ขออยู่ในฐานะไหนก็ได้ จะคนใช้ หรือตุ๊กตา หรืออะไรก็ได้ แต่ขอให้ฉันอยู่ใกล้ๆกับนาย ได้มั้ย” ลู่หานขอเสียงเบาลงกว่าเดิม เมื่อเซฮุนหันกลับมา เค้าขอดีๆนะ ไม่ได้คิดอยากจะวุ่นวาย ขอแค่ได้อยู่ใกล้ๆจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นคนใช้เหมือนเมื่อก่อน หรือจะเป็นแค่ตุ๊กตายัดนุ่น หรือตุ๊กตายาง? ยังไงก็ได้ แล้วแต่ที่เซฮุนต้องการ

 

                “นายมันน่ารำคาญชะมัด” เซฮุนเดินเข้าบ้าน ลู่หานถอนหายใจ ดูสิ นี่ขนาดมาตามง้อขนาดนี้แล้วยังจะงอนเป็นตุ๊ดไปได้

 

                “ขอเป็นเพื่อนก็ได้ คนใช้ซักผ้า กวาดบ้านถูบ้าน ล้างจาน ซื้อของ นวดไหล่ หรือจะอะไรก็ได้ ขอให้ฉันอยู่ด้วยเถอะนะเซฮุนนนนน” ลู่หานตะโกนเข้าไปในบ้านเสียงดัง โดยไม่สนใจเลยว่า คนละแวกนี้จะได้ยินหรือเปล่า

 

                “เซฮุนน่า ขอฉันอยู่ด้วยเถอะนะ ฉันไม่มีที่ไปจริงจริงงงงงงง”

 

                “หนวกหูเข้ามา!!” เซฮุนตะโกนออกมาจากในบ้าน ลู่หานยิ้มดีใจ รีบก้าวขาข้ามประตูรั้วแล้วปิดประตูลง เซฮุนที่นั่งอยู่บนแคร่ กอดอกจ้องมอง ใบหน้านี่ยิ่งกว่ายักษ์เฝ้าประตูวัดแหนะ (ลู่ เคยเห็นตอนไปวัด พระแก้ว ที่ไทย ง่ะ ._.)

 

 

                “คุณหนูครับ” ลู่หานหยอกล้อเสียงอ่อย พยายามให้บรรยากาสมันดีขึ้น แต่เซฮุนกลับทำแต่ใบหน้าเหม็นเบื่อ

 

                “อยากทำอะไรก็เชิญ แต่อย่ามาวุ่นวาย กับฉัน ฉันไม่มีเงินเดือนให้ นายจะอยากอยู่ในฐานะอะไรก็ตามสบาย”

 

                “ฐานะแฟนงี้อ๋อ ได้เหรอ”

 

                “อู๋ ลู่หาน”

 

                “ครับ! เข้าใจแล้วครับ ผมไม่ได้ต้องการเงิน ขอแค่อยู่ใกล้ๆก็พอใจแล้วครับ!!” ลู่หานยืนขาชิด ตะเบ๊ะเหมือนทหารรับคำสั่ง เออ ดี อยากทำอะไรก็แล้วแต่ ตามสบาย เบื่อ!!

 

                “แล้วฉันต้องนอนไหนอ่ะ”

 

                “จะบนต้นไม้ฉันก็ไม่ว่า แต่อย่ามานอนในห้องฉัน ตอนฉันไม่อยู่ก็กลับไปซะ”

 

                “หืม ไม่อยู่?

 

                “นายมีเวลาอยู่ที่นี้ได้อีกแค่สามวัน”

 

888 ความคิดเห็น

  1. #607 NAMA_II (@jajamy) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 00:17
    ขำนางยอลมากไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ ลู่หานสู่ๆนะที่รักกกกก อย่างน้อฃนางฮุนก็ใจอ่อนล่ะหว้าาา
    #607
    0
  2. #599 Aunyaww (@aun_102539) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 20:23
    ชานยอลนี่ยังไงก็ยังงั้นอ่ะ ไม่เคยเปลี่ยนไม่เคยโต เพราะแบบนี้หล่ะมั้งอี้ฟานเลยรักไม่เปลี่ยน คิคิ ส่วนลู่หานนี่ทำตัวน่ารักแบบนี้สักพักเซฮุนคงจะใจอ่อน หรือไม่ก็ลู่หานนั่นแหละที่อ่อนใจ 55555 ไฟท์ติ้งเน่อ
    #599
    0
  3. #589 Look Pear Meigeni (@lookpear90) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 00:38
    ฟ่านฟ่านเป็นคุณสามีที่น่ารักกกก นับวันยิ่งหลงเมีย ชอบจัง กลัวเมีย 55555
    #589
    0
  4. #586 Printhida Klinkaewnarong (@rainbowky) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 22:34
    ตลกคริสยอล. ไม่เนียนเลยจริงๆ. พี่คริสนี่ก็ห่วงเมียมาก. รักเมียมาก กลัวเมียมากด้วย. น่าร๊ากกกกก ยอมเมียทุกอย่างเลย
    #586
    0
  5. #580 nu_kets (@nu_kets) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 11:47
    ชานยอลค่ะมาตามดูน้องต้องปกปิดค่ะไม่ใช้ทำตัวเด่นเออคุณพี่เข้าใจไรผิดหรือเปล่าค่ะ
    #580
    0
  6. #575 iStyle~* (@neple) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 09:58
    5555555555555555555555 สงสารคุณอู๋อี้จริงๆค่ะ ทำอะไรก็โดนเนอะ ไปหาน้ำมาให้เมียก็โดน โถ่ววววว คุณนายอู๋แต่งตัวแบบนั้นใครๆก็สังเกตเห็นเนอะ :p ลู่หานสู้ๆ
    #575
    0