HUNHAN feat.krisyeol Love treasure SS2

ตอนที่ 28 : ตอนที่ 25 คำโกหกที่เลวร้ายที่สุด +NC ky 18+

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 527
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    8 ธ.ค. 58

บทที่ 25


 

            “พวกนายสองคนจะกลับด้วยมั้ย”

            “ไม่!”

            “กลับ”

            “เออ…ขอติดรถไปด้วยคนนะครับ” อี้ฟานพยักหน้ารับอย่างเหนื่อยๆ ก่อนจะขึ้นรถไป ลู่หานตามเข้าไปก่อนจะเป็นเซฮุนและแบคฮยอน

            บรรยากาศในรถมาคุเสียจนคนนั่งมาด้วยอย่างแบคฮยอนอึดอัด เค้าแค่มาขับรถให้เซฮุนตามที่ผู้มีฐานะเจ้านายสั่ง ไม่คิดว่าจะต้องานั่งสัมผัสอากาศที่ดูอึดอัดถึงขนาดนี้

            “เออ เซฮุน”

            “หืม” เซฮุนหันไปจ้องมองคนที่ดึงแขนเสื้อพร้อมกับกระซิบกระซาบ

            “คุยกับฉันหน่อยสิ”

            “คุยอะไร”

            “อะก็ได้น่ะนะ คือแบบว่า”

            “จะกระซิบกระซาบอะไรกันนักหนา แอบนินทาใครงั้นเหรอ มันเสียมารยาทนะ” ลู่หานที่แอบดูผ่านกระจกมอหลังแผ่ดเสียงดังออกมาจากแบคฮยอนสะดุ้งโหยง ความน่ากลัวแปลกๆจากผู้ชายขี้เล่นที่เค้าเคยรู้จักมันเริ่มแผ่ขยายปกคลุมมากกว่าบรรยากาศเมื่อครู่เสียอีก

            “ใครกันแน่ที่เสียมารยาท คนเค้าคุยกันแค่สองคน แต่อยากร่วมวงสนทนา บ้ารึเปล่า”

            “เอ๊ะ ไอ้เด็กนี่”

            “จะทำไม มีปัญหาอะไรก็พูดสิ! ไม่ใช่มาพาลใส่แบคฮยอนแบบนี้”

            “เซฮุนนา” แบคฮยอนดึงแขเซฮุนที่เริ่มใช้อารมณ์มากขึ้น

            “ไอ้เด็กเมื่อวานซืน อย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉันนะ”

            “คนหน้าตัวเมีย ทำผู้หญิงท้องน่ะ อย่ามาสั่งสอนคนอื่นเลยดีกว่า” ลู่หานหน้าดำหน้าแดง มือกำหมัดแน่น

            “ลู่หาน” อี้ฟานจับไหล่น้องชาย ก่อนจะบีบเบาๆ ความจริงตัวมันนั่นละที่ไร้มารยาทเค้าคุยกันเสียงเบาๆ แต่มันดันเสือกอย่างที่เซฮุนว่า แต่เห็นว่าเป็นน้องเลยไม่อยากหักหน้ามัน

            “เออ ขอโทษนะลู่หาน”

            “ไม่ต้องขอโทษ โอ้ย อารมณ์เสีย”

            “จอดตรงนี้ ฉันจะลง” อี้ฟานหันไปมองคนที่หน้าตาเริ่มกรุ่นโกรธ อี้ฟานจอดให้ตามคำขอ เซฮุนกระชากประตูเปิดก่อนจะจับมือแบคฮยอนลากตามออกไป ลู่หานหันไปมองตาม ก่อนจะหันกลับมาส่งสายตาให้คนที่ยืนทำหน้าเหม็นเบื่อ

            “ไอ้พวกบ้า....” เสียงปิดประตูทำเอาเส้นอารมณ์ของลู่หานแทบจะขาดผึง อี้ฟานออกตัวรถอีกครั้ง ก่อนจะจ้องมองหน้าน้องชาย

            “มึงนั่นล่ะเป็นอะไร ไปฟึดฟัด ไปกัดเค้าทำไม ไม่ได้กลับบ้านนาน นี่ลืมฉีดยากันพิษสุนัขบ้าไปเลยเหรอ”

            “พี่!!

            “ก็แล้วมึงหงุดหงิดอะไรของมึง กูเห็นตั้งแต่ที่หน้าร้านอาหารแล้วนะ”

            “ก็ดูมันสิ มันว่าผม”

            “ว่า ว่าที่แกไปทำยัยลินดานั่นท้องน่ะนะ ฮ่าๆๆ” อี้ฟานหัวเราะ ผู้หญิงสมัยนี้น่ะร้ายกาจ แค่บอกว่าท้องผู้ชายที่มีความรับผิดชอบพอก็คงขอรับผิดชอบ ทั้งๆที่ตัวเองไม่ได้ทำก็ตาม แต่นึกถึงเรื่องที่ลู่หานเล่าก็เค้าก็ยิ่งขำ ก็ในเมื่อน้องชายเค้ากับยัยลินดานั่นไม่เคยมีอะไรกันมาก่อน แล้วเรื่องจริงๆคือยัยนั่นโกหก

            “ถ้าไม่ใช่ว่าเป็นพี่ ผมต่อยคว่ำไปแล้ว” ลู่หานถอนหายใจ อารมณ์ยังขึ้นอยู่เลย ลินดาผู้หญิงที่แสนน่ารักของเค้า ไม่น่าจะไปโกหก เพื่อให้เรื่องมันบานปลายแบบนี้เลย ตอนนี้เค้าเลยเข้าหน้ากับคุณน้าอารึมแทบจะไม่ติด

            “แต่มันก็ดีไม่ใช่เหรอ จะได้เลิกดูแลเซฮุนสักที หมอนั่นออกปากไล่นายเองเลยนี่” อี้ฟานหยั่งเชิงน้องชาย ลู่หานยักไหล่แสร้งทำเป็นรู้สึกดี?

            “ผมเกลียดไอ้เด็กนั่นจะตาย ออกมาจากชีวิตมันได้ก็ดีแล้ว”

            “ฉันคิดว่าพวกนายสองคนเป็นแฟนกันแล้วซะอีก เห็นว่ามี....”

            “มันก็แค่เซ็กส์ป่ะพี่…..ไม่มีความรู้สึกอะไรหรอก”

            “คร้าบๆ อย่าทำตัวให้เหมือนอลิซแฟนเก่าชานยอลล่ะ” ลู่หานหันมามองหน้าพี่ชายก่อนจะขมวดคิ้วไม่เข้าใจ

            “ยัยนั่น เกี่ยวอะไร”

            “รู้แค่นั้นก็พอ”

.

.

.

 

 

            เกือบอาทิตย์แล้วหลังจากเกิดเรื่อง ที่อี้ฟานไม่สามารถติดต่อชานยอลได้ แม้จะรู้ว่าชานยอลไปไหนไปทำงาน กลับไปนอนที่คอนโด แต่เค้าก็ไม่มีเวลามากพอที่จะไปดักเจอ ส่วนชานยอลก็พยายามหลบเค้าเท่าที่มีโอกาส

            “ผมก็บอกแล้วว่าจะพาไปทำไม แล้วก็มางอนแบบนี้ โทษผมไม่ได้นะ”

            “เงียบไปเลย ไอ้น้องเวร”

            “ไหงว่าผมแบบนี้อ่ะ” ลู่หานทำหน้ายู่ขณะโดนพี่ชายด่า อี้ฟานวางโทรศัพท์ที่เอาขึ้นมาเขี่ยเล่นไปเล่นมาไว้บนโต๊ะก่อนจะเริ่มเลื้อยลงนอนบนโซฟา

            ติ๊งต๊อง!

 

            “ใครมา ไปเปิดที”

            “ไม่เอา พี่ไปดิ” ลู่หานเอาเท้าเขี่ยพี่ชาย อี้ฟานลุกขึ้นจากโซฟา นี่ก็จะตีหนึ่งแล้ว ใครมันจะมาเคาะประตูในยามวิกาลขนาดนี้

            อี้ฟานเปิดประตู จ้องมองออกไปเมื่อไม่เห็นใคร ตรงหน้าประตู ร่างสูงจ้องไปทางซ้ายทีขวาที ก่อนจะมาหยุดที่ร่างสูงโปร่งที่นั่งพิงกับผนัง

            ชายหนุ่มนั่งลงยองๆมองก่อนจะยิ้มอย่างเอ็นดู นิ้วเรียวปัดผมหน้าที่รกปกลงมาทิ่มตาของชานยอลให้ขึ้นไปอย่างที่เค้าเป็นประจำ

            อาการของคนเมาที่คงไม่ได้สติ หรือว่าละเมอจนมาอยู่ที่นี้ อี้ฟานแบกร่างคนเมาขึ้นหลังก่อนจะเดินเข้าห้อง

            “เห้ย มาจากไหนล่ะนั่นน่ะ”

            “เมา ขอตัวก่อนนะ แกก็รีบๆกลับได้ละ”

            “ฝาห้องพี่มันเก็บเสียงไม่อยู่ขนาดนั้นเชียว” ลู่หานแซะเข้าให้ ก่อนจะแสร้งทำหน้าเหม็นเบื่อแล้วลุกออกไปจากโซฟา สองพี่น้องล่ำลากันเพียงนิดก่อนที่ลู่หานจะออกไปแล้วอี้ฟานกลับเข้ามาในห้อง

            ร่างโปร่งบางถูกวางลงบนเตียง เสื้อฮู้ดถูกอี้ฟานปลุกปล้ำถอดออกมา ก่อนจะตามด้วยกางเกง ยีนส์คับๆ

            “เห้อ ยัยดื้อ” อี้ฟานจุ้บหน้าผากคนเมามายก่อนจะผละมาที่ริมฝีปาก เจ้าของริมฝีปากอิ่มสวยเบือนหน้าหนีก่อนจะพลิกนอนตะแคงบ่งบอกว่าไม่อยากเล่นด้วย อี้ฟานทำหน้าบูดเพียงนิดก่อนจะพลิกตัวไปนอนอีกฝั่ง เพื่อมองหน้าคนขี้งอนที่หายไปหลายวัน

            ชายหนุ่มดึงชานยอลเข้ามากอด ความอบอุ่นที่หายไปหลายวันกลับมาอีกครั้ง ชานยอลดิ้นคลุกคลักเปลี่ยนท่านิดหน่อย ขาเรียวยาวที่ไร้กางเกงปกปิดยกขึ้นพาดลำตัวอี้ฟาน หัวทุยๆมุดลงกับออกก่อนจะหายใจสม่ำเสมอขึ้น

            “เด็กน้อยเอ้ย” อี้ฟานทำหน้าอึดอัดเมื่อถูกงูเหลือมยักษ์รัดทั้งตัว

            “คิดถึง ไม่ไหวแล้ว” อี้ฟานเบิกตากว้าง ก่อนจะหัวเราะออกมาเพียงนิด กับถ้อยคำละเมอแสนน่ารักของคนปากแข็ง

            พรุ่งนี้จะต้องแกล้งเสียให้เข็ด

.

.

.



ต่อ 50%

V

V

V



            ช่วงสายของวัน อี้ฟานที่ลงทุนโทรไปขออยู่ทำงานที่บ้าน0kdเจ้านายเพื่อนรัก นอนคลุกอยู่กับคนที่นอนไม่ยอมตื่น เค้าพยายามไม่ลุกไปไหนเพราะไม่อยากคลาดสายตาไปจากชานยอลแม้แต่วินาทีเดียว ด้วยความที่อยากเห็นปฏิกิริยาของคนเมา

            “อื้อออ” เสียงบิดขี้เกียจพร้อมกับร่างสูงโปร่งที่ลุกขึ้นนั่ง อี้ฟานนอนตะแคงข้างเอามือท้าวหัวไว้ สายตาจับจ้องมองทุกอย่าง โดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว

            “ตื่นสายจังนะเรา”

            “เห้ยยยยยยย!!!” ชานยอลที่หันมาจับจ้องมองคนที่เอ่ยทักทายยามเช้าถึงกับสะดุ้งโหยงดีดตัวลุกขึ้น ก่อนจะหงายเงิบตกลงไปจากเตียง

            “โอ้ยย เจ็บ”

            “ฮ่าๆ ตกใจอะไรกัน หืมม” อี้ฟานลงจากเตียงเดินอ้อมไปช่วยคนที่นั่งลูบก้นตัวเองด้วยความเจ็บ

            “มึงมาห้องกูได้ไง”

            “นี่ห้องพี่ หนูยอลมากดกริ่งเรียกให้พี่เปิดประตูเอง แถมยังกอดรัดพี่อย่างก่ะงู แล้วที่สำคัญ…..” อี้ฟานทำหน้าล้อเลียนคนเมา “คิดถึงงงง ไม่ไหวแล้วววว”

            “หึ๋ย ไอ้บ้า!!” ชานยอลแผดเสียงลั่นหน้าตาแดงก่ำเพราะความขวยเขิน เท้าลุ้นๆถีบไปมากับพื้น จนอี้ฟานที่กำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่งต้องเบาเสียงลง

            “คิดถึงก็บอก ไม่ต้องแกล้งเมาหรอกน่า”

            “กางเกงกูอยู่ไหน เอาคืนมา” อี้ฟานชี้ไปที่ตะกร้า ชานยอลลุกขึ้นเดินกระทืบเท้าปึงปังไปเปิดตู้หมายจะเอากางเกงอีกคนมาใส่

            ไม่มี....

 

            “ไม่เอาน่า วันนั้นที่พี่ทำเพราะพี่เป็นห่วงชานยอลนะ”

            “ห่วง ห่วงเหรอ ตอนยัยนั่นตบหน้ากูมึงยื่นเฉย พอกูจะสาดน้ำใส่มัน มึงก็เข้ามารับแทน ตรงไหนที่มึงปกป้องกู ไม่ทราบ” ชานยอลเริ่มเข้าโหมดดุดัน จนคนขี้เล่นต้องสงบสติ

            “คนอื่นจะมองหนูยอลไม่ดีนะ ถ้าหนูยอลสาดน้ำใส่ผู้หญิงแบบนั้น”

            “แล้วไง” ชานยอลกอดอก

            “พี่มองว่ามันไม่เหมาะก็แล้วกัน” อี้ฟานบอกอย่างหมดหนทางจะอธิบาย ชานยอลทำหน้าเยาะหยั่น

            “กูกับมึงเลิกกัน นับแต่นี้” ชานยอลเม้มปากขณะพูดคำว่าเลิกออกไป โดยที่อี้ฟานไม่มีปฏิกิริยาใดๆเลย

            ง้อกูสิวะ ไอ้ห่าเอ้ย ขอโทษกูเร็วๆ

 

            “หนูยอล อย่าพูดคำว่าเลิกกันได้มั้ย พี่ขอร้อง” อี้ฟานจะเดินเข้าใกล้ แต่ชานยอลถอยห่าง ร่างโปร่งเดินเลี่ยงออกไป หากางเกงตัวในตะกร้าก่อนจะหยิบมาใส่

            “ชานยอล พี่รู้ว่าพี่ผิดที่ไม่บอกชานยอลก่อน เรื่องอลิซ แต่พี่กับอลิซเราเป็นแค่คนดูตัวเฉยๆ พี่....”

            ขอโทษกูสิวะ ง้อกูไอ้เหี้ยยยยย.....

 

            ชานยอลหันหน้ามาเผชิญ อยากจะตะโกนใส่หน้ามันดังๆว่าง้อกูสิ กูถึงจะหาย แต่เหี้ยแม่ง ควายเผือกชัดๆ


            “คำโกหกของมึงมันเลวร้ายที่สุดที่กูเคยเจอมา เราเลิกกันเหอะ” ชานยอลเดินออกมาจากห้อง รีบหิ้วรองเท้าแล้วเปิดประตูออกไป

            เสียงปิดประตูดังสนั่น อี้ฟานถอนหายใจเฮือกไม่รู้จะจัดการกับชานยอลยังไงดี

            “ชานยอลพี่ขอโทษ”

.

 

             อีกด้านคนที่วิ่งหนีออกมา ทำหน้าอยากจะกรี๊ดทันที รองเท้าที่หิ้วติดมือถูกปล่อยละลงข้างตัว ชานยอลเดินหันหลังกลับกระทืบเท้าปังๆไปหยุดอยู่หน้าห้อง ก่ะจะกลับไปตะโกนใส่หน้ามัน แล้วงอนมันจริงๆให้รู้แล้วรู้รอด

            “ไม่สิวะ ไอ้ชาน ทำขนาดนี้แม่งยังโง่ ปล่อยมันไปก่อนละกัน” ชานยอลพูดกับตัวเองก่อนจะนั่งลงตรงทางเดินเพื่อใส่รองเท้า บ่นงึมงำหงุงหงิง หัวเสียอยู่คนเดียว อ่อยมันก็แล้ว ปล่อยตัวให้มันปล้ำก็แล้ว แต่ดูมันเถอะดูมัน อีผัวโง่ อีจ่าฝูงควายเผือก

.

.

.

            อี้ฟานที่ได้แต่นั่งมองมือถือของชานยอล ถอนหายใจออกมาดังเฮือก เค้าไม่กล้าตามชานยอลไปเพราะอะไรก็ไม่รู้ กลัวชานยอลจะโกรธมากกว่าทุกครั้ง เพราะชานยอลป่วยเค้เลยต้องระมัดระวังคำพูดคำจาแล้วก็การกระทำให้มากๆ เค้าเลยกลัวไปหมด กลัวว่าจะทำอะไรลงไปทำให้ชานยอลอาการแย่ลง

            อี้ฟานกดโทรศัพท์ตัวเองหาแม่ นาทีนี้คนที่ให้คำปรึกษาที่ดีที่สุดคงไม่พ้นคุณนายอู๋ ชายหนุ่มรอสายไม่นานเสียงสดใสก็เปล่งออกมาตามสาย

            “หม่าม๊า ชานยอลโกรธผม ผมควรทำไงดี”

            /โทรมาก็มีเรื่องอยู่แค่เนี้ย ไม่เคยหรอกจะโทรมาถามว่าป๊ากับม๊าเป็นไงบ้าง/

            “โถ่ววว ม๊าฟังฟ่านก่อน ฟ่านเครียด”

            /เครียดกับเมียแกน่ะนะ นางเป็นอะไรอีกล่ะ/

            “ผมไปดูตัว แล้วอลิซผู้หญิงคนนั้นคือแฟนเก่าชาน ชานโกรธมาก เค้าขู่จะเลิกกับผม” ปลายสายเงียบไปสักพัก กับเรื่องราวที่ได้ฟัง

            /แล้วไงต่อ/

            “ชานยอลเค้าก็หนีหน้าผม หายไปหลายวัน เมื่อวานเมามากจนละเมอมาห้องผม” ปลายสายเงียบไปอีกรอบ ก่อนจะมีเสียงหัวเราะคิกคักของครอบข้าง

            “ม๊า เดี๋ยวนะ ม๊าเปิดละโพงทำไม”

            /ม๊าอยากให้คนอื่นๆฟังเรื่องของควายเผือกด้วยน่ะสิ..../

            “ม๊า ผมเครียดนะ!

            /ไม่สมเป็นลูกม๊าเล้ยยย ตาฟ่าน ง้อสิคะหนูต้องง้อนางชานเมียหนู แค่ม๊าฟังมาถึงตอนที่นางเมาละมาหาลูกนี่ ก็เดาได้แล้วว่าอ่อยขั้นสุด ลูกไม่รู้เหรอว่านางคงอดทนรนไม่ไหว เพราะหนูไม่ไปตามง้อ นางเลยต้องมามอมเหล้าตัวเองแล้วมาหาหนูน่ะฟ่าน/

            “จริงดิม๊า” อี้ฟานเบิกตาโตตกใจ ความรู้ใหม่ ผู้ชายก็อ่อยได้ แบบนี้เค้าเพิ่งเคยเจอ อี้ฟานนั่งฟังหม่าม๊าบรรยายไปเรื่อยๆถึงมารยาของผู้หญิงว่ามีกี่เล่มเกวียน

            “ขอบคุณครับม๊า ปรึกษาม๊านี่ไม่มีผิดหวังจริงๆ บายครับ” อี้ฟานจุ้บโทรศัพท์ก่อนจะลุกไปเปลี่ยนชุด ไปหาชานยอลที่คอนโด

.

.

.

            อี้ฟานที่เปลี่ยนชุดเสร็จหยิบของติดตัวมาสองสามชิ้น ร่างสูงเปิดตู้รองเท้าก่อนจะหยิบคู่ใหม่ออกมาใส่ พร้อมกับผิวปากอย่างอารมณ์ดี

            ครืด ครืด ครืด

            อี้ฟานก้มลงมองโทรศัพท์ของชานยอลที่มีข้อความเข้า ร่างสูงหยิบมันขึ้นมาก่อนจะเพ่งดู คิ้วเข้มขมวดลึก เค้บทสนทนาล่าสุดที่เข้ามาโชว์หราบนจอโทรศัพท์ แต่เค้ากดเข้าไปอ่านไม่ได้เพราะชานยอลล็อครหัส ข้อความที่ปรากฏขึ้นมามีเพียงแค่....

            “เจอกันวันนี้ สี่ทุ่มนะครับ คุณหนู”

 

            อี้ฟานกำโทรศัพท์แน่น อารมณ์ที่เคยดีๆ บูดสนิท ไฟกรุ่นโกรธพวยพุ่งชนิดที่เค้าต้องสะบัดรองเท้าทิ้งแล้วเดินหันหลังกลับเข้าไปสงบสติอารมณ์ในห้อง

            “ปาร์ค ชานยอล.....”

.

.

.

 

            อีกด้านคนที่เดินวนไปวนมาในห้องเพราะหวาดวิตก กับโทรศัพท์ที่ตัวเองลืมไว้ที่อี้ฟาน เค้าอยากจะกลับไปเอาอยู่หรอกนะ แต่ไม่ใช่ว่าเค้าลืมมันมาหลายชั่วโมงแล้วนี่สิ

            แม่งงงงง รู้หมดแล้วล่ะมั้ง

 

            “ไอ้ชานเอ้ย มึงมันโง่จริงๆ” ชานยอลบ่น แล้วล้มตัวลงนอนบนโซฟา ถ้าไอ้บ้านั่นไม่ส่งข้อความเข้าเครื่องเค้าก็ดีไป แต่ถ้าส่งไปล่ะก็ เค้ากับอี้ฟานได้ทะเลาะกันแน่

            กรี๊งงงงงงงงง กรี๊งงงงงงง

 

            เสียงโทรศัพท์บ้านดังขึ้น ชานยอลขมวดคิ้วชั่งใจเล็กน้อยก่อนจะเดินไปรับ

            “ฮัลโหล สวัสดีครับ”

            /หนูยอล ลืมโทรศัพท์ มาเอาที่ห้องพี่มั้ย/ ชานยอลตัวเย็นวาบ เมื่ออี้ฟานพูดโทรศัพท์ ร่างสูงโปร่งวางสายลงทันที ด้วยความกลัว เสียงอี้ฟานไม่เคยเย็นยะเยือกขนาดนี้ แสดงว่าอี้ฟานรู้เรื่องแล้ว

.

.

.

            “อีเมียหลายผัว วางสายกูเหรอ” อี้ฟานโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะดังโป้ก ก่อนจะลุกขึ้นเดินตึงตังไปใส่รองเท้า เค้าหยิบกุญแจรถได้ ก็หุนหันเปิดประตูออกไปทันที

            “ต้องคุยให้รู้เรื่อง ใครกันแน่ที่โกหก ชานยอล!........”

.

.

.

.

ต่อ



ชานยอลเดินวนเวียนไปมา ช่างใจอยู่นานมากเกือบจะสามสิบนาทีเข้าไปแล้ว ว่าเค้าควรไปหาอี้ฟานหรือว่าโทรไปดี

            ติ๊งต่องๆๆๆ

 

            “อ้ากกกกกก” ชานยอลหน้าหงิก มือหงิก เค้าหันรีหันขวาง ต้องใช่ มันต้องใช่อีผัวควายเผือกของเค้าแน่ๆ มันต้องมาพร้อมกับโทรศัพท์ของเค้าแน่ๆ ทำไงดี......

 

            ชานยอลปลดล็อคประตู เสียงประตูกระแทกกับผนังดังสนั่น.....

 

            อี้ฟานที่เปิดประตูเข้ามาอย่างหัวเสียชะงัก เมื่อเห็นแม่ตัวดีนั่งคุกเข่า ชูแขนทั้งสองขึ้นสุดพร้อมกับส่งสายตาหวานฉ่ำ หวังหนีความผิดสุดฤทธิ์

            “อี้ฟาน....ยอล....ขอโทษ” ร่างสูงท้าวสะเอว ใบหน้าเก็บอารมณ์ไว้แล้วปั้นบิ้วให้ดูดุที่สุด ก็แหม เจอคนขี้เหวี่ยงนั่งคุกเข่าสำนึกผิดขนาดนี้ ใครกันจะใจไม่เย็นลง

            อี้ฟานยื่นโทรศัพท์ส่งให้ชานยอลด้วยใบหน้าที่ยังเคร่งขรึม ชานยอลมองเค้าตาแป๋ว ดวงตาคู่โตเหมือนกับว่ากำลังจะร้องไห้ เค้าไม่ชินกับท่าทางแบบนี้ของชานยอลสักนิด ไม่เลยสักนิด ให้ตายเถอะ

            โอ้ยยยยยยยยยยยย.....นานๆทีจะได้ยืนค้ำหัวมัน

 

 

            “ไรอ่ะ” ชานยอลทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนจะรับมันมา

            “มีอะไรจะบอกพี่รึเปล่า” อี้ฟานปั้นหน้าเข้ม

             “เรื่องอะไร ไม่มีนิ”

            “หรา ไม่มีแล้วมึงคุกเข่าสำนึกผิดทำไม” อี้ฟานเบิกตาโต จ้องคนมีความผิด ชานยอลรีบลุกขึ้น

            “ก็แค่ขอโทษไงเล่า ขอโทษที่งอน แต่แม่งเสือกไม่รู้เรื่อง” ชานยอลทำหน้าบูด อี้ฟานผงะ ทำหน้าสะพรึง นี่ตกลงเค้ามาหาเรื่องใส่ตัวรึเปล่า ไอ้เมื่อกี้ยังรู้สึกว่าคนตรงหน้าผิดอยู่เลย แต่ตอนนี้ทำไมแม่งกูรู้สึกว่าตัวเองผิดไปเสียอย่างนั้น

            “อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง กูเห็นข้อความในแชท มึงนัดใครไว้ บอกกูมา”

            “เพื่อน!

            “เพื่อนเหี้ยไรเรียกคุณหนู”

            “มึงมั่ว!! อ๋อ มึงคิดว่ากูแอบนอกใจมึงงั้นเหรอ” ชานยอลท้าวสะเอวจ้องเขม็งมืออีกข้างชูนิ้วชูปะหลกๆใส่อีกฝ่าย ใบหน้างอง้ำเหมือนสะเทือนใจอย่างรุนแรง

            “แล้วมันใคร”

            “หึงอ่ะดี้” ชานยอลลองเปลี่ยนเรื่องเล่นดูบ้าง

            “เออ มีเมียอย่างมึงกูต้องค่อยระวังมึงแอบดอดไปมีเมียมีผัวมากแค่ไหน ยิ่งมึงบอกเอาแต่จะเลิกกับกูท่าเดียว ใครมันจะไม่คิดว่ามึงไม่รักกูแล้วบ้างล่ะ แล้วไหนจะข้อความนั่นอีก เพื่อนพ่อมึงสิเรียกคุณหนู มึงเห็นกูเป็นควายมากนักรึไง มึงไม่รักกูแล้ว เหรอ มึงแอบไปมีคนอื่นตอนที่เราห่างกัน แล้วมึงมาง้อกูทำไมห้ะ!! ตอบกูสิ” อี้ฟานตัดพ้อขั้นสูงสุดจนชานยอลแทบจะแคะขี้หูทิ้งไม่ทัน ร่างสูงกอดอกหน้าตาดูเง้างอดงอน จนชานยอลทำอะไรไม่ถูก อยากจะบอกแต่ก็ไม่อยากให้รู้ เรื่องมันซับซ้อน แล้วไหนจะเรื่องที่โกหกมันไว้เป็นกระบุงโกยอีก โอ้ยๆๆๆ

            ไอ้เหี้ยกูปวดหัวมีผัวอายุเท่าเด็กสามขวบ เห้อ!

 

            “มึงอยากดูมากใช่ม้ะ งั้นเอาไปเลย” ชานยอลดันอีกฝ่ายออกจากห้อง

            “พี่ไม่รู้ว่ายอลโกรธพี่มากแค่ไหน แต่ตอนนี้พี่รู้แล้วว่ายอลอยากให้พี่ง้อ แต่ทำไมยอลต้องทำร้ายจิตใจพี่ด้วย พี่ทำผิดอะไร”

            มึงไม่ผิด แต่มึงแค่โง่!!

 

            “ไปให้พ้น อยากคิดแบบไหนก็เชิญเรื่องของมึง มึงไม่เชื่อใจกู มึงระแวงกู อยากเช็คอะไรก็ตามใจมึง” ชานยอลจ้องตอบด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เค้าก้มลงปลดล็อครหัสเครื่องออก ก่อนจะโยนใส่คนที่ยืนทำหน้าหมาหงอยอยู่ แล้วปิดประตูใส่หน้า

 

            อี้ฟานถอนหายใจ ความรู้สึกที่ว่าได้อยู่เหนือชานยอลมันช่างสั้นกะทัดรัด นี่ตกลงกลายเป็นว่าเค้าผิด ที่ไม่ง้อแล้วก็ต่อด้วยความผิดโทษฐานระแวงชานยอลอีกกระทงหนึ่งงั้นเหรอ

 

            อีกฟากประตูมีคนกำลังก้มลงเอาตาแนบกับตาแมว เพื่อมองว่าคนด้านนอกยังอยู่ดีหรือไม่ ชานยอลจับจ้องมองอี้ฟานที่กำลังก้มเก็บโทรสัพท์ขึ้นมาแล้วเดินคอตกจากไปช้าๆ

            “หือออออ ยอลขอโทษ ไว้เสร็จงานนี้เมื่อไหร่ ยอลจะง้อนะอี้ฟาน” ชานยอลถูมือไปมา ขอโทษคนที่เดินหายออกไปแล้ว ความจริงอี้ฟานมีสิทธิ์โกรธเค้า แต่เค้าก็ไม่อยากให้อี้ฟานรู้เรื่องนี้ ก่อนจะถึงวันขึ้นศาล

.

.

.

            ช่วงเวลาอาทิตย์นึงที่อี้ฟานหายออกไปจากสาระบบของชานยอล แม้มันจะรู้สึกดีที่ไม่มีคนป้วนเปี้ยนจับสังเกตเวลาเค้าทำเรื่องที่เป็นความลับ แต่ถ้าอี้ฟานได้มือถือเค้าไปดูแล้วคงรู้ว่ามันไม่มีอะไรแล้วก็เข้าใจถูกไปเอง

            “พี่ ขึ้นศาลกี่โมง”

            “สิบโมง แต่ก่ะจะไปสัก 8 โมง นายจะไปด้วยมั้ย”

            “ไม่เอาขี้เกียจเห็นหน้าแม่”

            “อืม ไว้ฉันจัดการเสร็จแล้วจะหาตั๋วให้นายกับแบคนะ” ชานยอลเดินเข้าไปกอดน้องชายที่นั่งอยู่ตรงขอบเตียง ก่อนจะเอ่ยถามต่อ “แน่ใจนะ ว่าจะไม่อยู่ที่นี้อีกแล้ว แล้วเรื่องลู่หานล่ะ”

            “อืมแน่ใจ ส่วนเรื่องหมอนั่น? ผมกับหมอนั่นไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน”

            “แล้วแต่นายนะ ไงก็ส่งข่าวมาบ้างล่ะ เข้าใจใช่มั้ย” เซฮุนพยักหน้าหน่อยๆ พร้อมกับคลายวงแขนออก ชานยอลยืดตัวเต็มความสูง ดึงสูทให้เข้าที่ก่อนจะหยิบซองเอกสารมาหนีบไว้ใต้รักแร้ ก่อนจะพรมนิ้วลงบนแป้นในจอมือถือ

            “ฉันต้องไปล่ะ คุณลุงโอมารอที่ศาลแล้ว” เซฮุนพยักหน้า ก่อนจะมองตามร่างสูงโปร่งของพี่ชายที่เดินออกไป

            “เรื่องนี้เรียบร้อยเมื่อไหร่ อย่าลืมไปง้อผัวพี่ล่ะ” ชานยอลที่ได้ยินเสียงน้องชายตะโกนออกมา ยิ้มรับ ง้ออี้ฟานน่ะไม่ยาก แค่ออดอ้อนนิดๆหน่อยๆรายนั้นก็ระทวยแล้ว

.

.

.

 

            ชานยอลมาถึงศาลตอนเกือบ 9 โมง เพราะสภาพการจราจรที่ติดเสียยิ่งกว่าอะไรดี แต่ยังคงเหลือเวลาอีกมาก เพราะทนายโอก็รถติดอยู่ที่ในสักแห่งเหมือนกัน ร่างสูงโปร่งเดินเข้าไปในห้องน้ำชายที่ไร้เงาคน เค้าจับจ้องมองตัวเองในกระจก วันนี้เค้าต้องจัดการเรื่องการทำร้ายร่างกาย กับทนายที่อี้ฟานจัดหามาให้ วันนี้คงได้เจออี้ฟานบ้างล่ะ แต่ถ้าไม่ เสร็จเรื่องแล้วเค้าคงต้องพักสมอง แล้วพาอี้ฟานไปเที่ยวที่ไกลๆสักพัก

            ชานยอลเดินจากหน้ากระจกเข้าห้องน้ำ เค้าไม่ได้อยากจะปลดทุกข์หนักหรือเบา แค่อยากจะเข้าไปนั่งเล่นโทรศัพท์เงียบๆ โดยไม่มีสายตาของใครคอยจับจ้อง ร่างสูงโปร่งพลิกข้อมือ มองแผลเป็นสีชมพูที่ปรากฏขึ้นจางๆ

            แกร๊ก....

 

            ชานยอลขมวดคิ้ว เค้าเก็บโทรศัพท์ใส่ในกระเป๋าก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ห้องในศาลน่าจะสาธารณะพอที่ใครหน้าไหนก็ไม่สมควรจะล็อคมัน เค้ากังวลนิดหน่อยว่าคนที่เข้ามาเป็นใคร และเข้ามาทำไม

            ร่างสูงโปร่งตัดสินใจเงียบ ก่อนจะเหลือบไปมองกลอนประตูที่ตัวเองไม่ได้ล็อคแค่ปิดงับมันไว้เฉยๆ มือเรียวเอื้อมไปช้าๆ ก่อนจะพยายามกดล็อคมัน

           

            ปัง!!!

 

            “เหี้ย!!” ร่างสูงโปร่งถูกกดกับผนังประตู ชายหนุ่มในสูท ใบหน้าหล่อเหลาแบบนี้มันจะมีใครนอกจากผัวตัวเค้าเอง ชานยอล ดิ้นสุดฤทธิ์ พยายามแกะมือที่ปิดปากตัวเองออก อี้ฟานเอามือออก ก่อนจะดันชานยอลแนบกับผนัง

            "มึงอย่ามารุ่มร่ามกับกูนะ"

            "ทำไม มึงลืมเรื่องเราได้เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ" มือแกร่งจับบีบข้อมือนั้นไว้ก่อนจะเริ่มใช้จมูกกดดมซุกซนไปเรื่อยตามซอกคอขาว

            "อีเหี้ยยย เลิกกูบอกให้เลิก เลิกกกกก" หมายถึงเลิก เลิกไซร้คอกู กูไม่ไหวแล้ว

 

            "ก็กูไม่เลิกมึงจะทำไม มึงจะหนีกูเหรอ มึงหนีกูจับตัวมึงส่งแม่กูเเน่" อี้ฟานบอกขณะกดชานยอลให้นั่งบนฝาชักโครก

            "ปล่อย ศาลจะเปิดแล้ว อื้ออออ"

            "พี่อยากจะเปิดเราก่อนศาลซะอีก"

            "ไอ้เหี้ย"

            "คิดถึง เลิกงอนพี่เถอะนะ" อี้ฟานทำตาใสแจ๋ว ง้อคนที่ดิ้นคลุกคลักอยู่บนฝาชักโครก อี้ฟานก้มลงมองไม่พอเริ่มลงไปนั่งทับอีกฝ่ายโดยหันหน้าเข้า ชานยอลดันอกอีกคนให้ออกห่าง พยายามดิ้นหนีเพราะความหนัก และความต้องการ

            "เสร็จจากเรื่องนี้ ไปบ้านพี่กันนะ"

            "ไม่.....อื้อออ"

 

                              NC ky

 

 















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

888 ความคิดเห็น

  1. #537 Printhida Klinkaewnarong (@rainbowky) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 07:21
    ฮ่อยยยยยยบ งอนกันไปง้อกันมา น่าร๊าก สุดท้ายก็เคลียร์กันจนรู้เรื่องในห้องน้ำนะแก เคลียร์กันเหนื่อยเลย หอบแฮ่กเลย
    #537
    0
  2. #500 Look Pear Meigeni (@lookpear90) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 00:17
    มีมมคุกเข่าขอแต่งงานในห้องน้ำด้วย คิคิ
    #500
    0
  3. #337 yeollykiss (@bunnieys) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 03:56
    ปรับอารมณ์ไม่ทันกับคู่นี้จริงๆ ตลกอี้ฟาน ไม่เคยได้เหนือชานยอลจริงๆซะที
    #337
    0
  4. #334 bewwwed (@bewwwed) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2558 / 21:57
    อ้าวๆๆ ฮุนแบคมาแรงนะคะ อีคู่พี่นี่รักกันรุนแรงตลอด 555555
    #334
    0
  5. #327 NAMA_II (@jajamy) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2558 / 00:17
    โอ้ยยยยยยย แต่ล่ะคน 55555555555 พี่อี้ฟานก็โง่ น้องยอลก็บอกไม่หมด 555555
    #327
    0
  6. #326 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2558 / 22:44
    อี้ฟานไม่เอานะไม่เรียกแทนตัวเองว่ากูกับ-ไม่น่ารักเลย ให้ชานยอลใช้ได้คนเดียว 555
    #326
    0
  7. #325 Piechoc (@pieberri11ky) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2558 / 22:02
    ผัวเมียคู่นี้โครตหื่น ง้อได้แบบกามมากๆ
    #325
    0
  8. #324 phaka (@parka-in) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2558 / 21:24
    แกร๊...นั่นมันใช่ที่มั้ย อิพี่มันจะหึงเกินไปแล้วนะ
    #324
    0
  9. #323 bewwwed (@bewwwed) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2558 / 19:30
    อ้าวๆๆ ฮุนแบคมาแรงนะคะ อีคู่พี่นี่รักกันรุนแรงตลอด 555555
    #323
    0
  10. #322 Piyawadee Pu-i Sompawong (@pu-ipu-i) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2558 / 19:19
    มันหื่นอ่ะ อีผัวเมียคู่นี้ โลเคชั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับพวกเขาเลย

    เซฮุนจะหนีลู่หานไปไหน เอาแบคฮยอนไปด้วยอีก จะสงสารใครดีเนี่ย ฮุน ฮาน แบค อีลุงตุงนังไปหมดอ่ะ
    #322
    0
  11. #321 yeollykiss (@bunnieys) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2558 / 13:13
    ม๊าพี่ฟานเรียกชานยอลว่านางอะ น่าเอ็นดู555555 แล้วนี่จะได้ง้อกันมั่ยมีเรื่องให้ต้องเคลียร์ตลอดๆ
    #321
    0
  12. #320 phaka (@parka-in) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 07:45
    อ้าวว พี่ท่านทำมัยเป็นงั้น แทนที่จะง้อดันบานปลาย
    #320
    0
  13. #319 NAMA_II (@jajamy) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 21:02
    ตลกอ่ะ หนูยอลตายแน่ๆ 55555555 คนที่ส่งข้อความมาหาชานยอลคือใครอ่ะ
    #319
    0
  14. #318 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 20:40
    ม๊าอี้ฟานเรียกว่าที่ลูกาะใภ้ได้สุดยอดมาก 555
    ส่วนอี้ฟานนางหึงเมียนาง อิอิ
    #318
    0
  15. #317 babyzgik (@babyzgik) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 20:25
    อิผัวจ่าฝูงควายเผือก VS อิเมียหลายผัว?55555
    #317
    0
  16. #316 ชั้นรักexo (@exoticlover) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 19:28
    งอนกันไปงอนกันมา จัดหนักหลายๆ ยกเลยดีไม๊ จะได้เคลียร์
    #316
    0
  17. #314 bewwwed (@bewwwed) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 23:20
    จ้าเมาแล้วปากหวานเชียว 
    #314
    0
  18. #313 NAMA_II (@jajamy) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 22:02
    ไอตัวดื้อออออ งื้ออออ น่ารักอ่ะงุ้ยยยย มาให้ฟัดทีสิ #โดนอี้ฟานตบ เอ้ หรือยอล 5555555555555555555555
    #313
    0
  19. #312 phaka (@parka-in) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 21:52
    อย่ามาแกล้งเมา ยัยชานยอลคนดื้อ เรารู้ทันนะ
    #312
    0
  20. #311 manancy (@manancy) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 17:24
    ย๊าาา เมาแล้วกลับมาเองด้วย คิดถึงมากเลยใช่มั้ยล่าาา 5555555
    #311
    0
  21. #310 yeollykiss (@bunnieys) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 17:19
    น่ารักนะเรา เมาแล้วก้กลับไปหาแฟน แบบนี้น่าแกล้งนัก 5555
    #310
    0
  22. #309 con_kyexonextdoor (@connea_land) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 14:15
    ขี้อ้อนจริงไรจริงแม่คนนี้ 555 ติดตามฮุนฮานต่อไปอ่ะนะ
    #309
    0
  23. #308 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 12:48
    ลู่หึงเซฮุนใช่มั้ยอ่ะ
    ยัยหมูน่ารักเมาแล้วกลับมาหาแฟน 555
    #308
    0
  24. #307 Piyawadee Pu-i Sompawong (@pu-ipu-i) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 11:48
    แง๊!!!! กำลังอ่านเพลินๆเลย หมดซะละ T_T
    #307
    0